ელენა(2)

იმ საღამოს სახლში დარჩენა ყველაფერზე მეტად მინდოდა.

მინდოდა, ცხელი შხაპი მიმეღო, საყვარელი პიჟამა ჩამეცვა, საწოლში ჩავწოლილიყავი და რამდენიმე საათით მაინც დამევიწყებინა, რომ არსებობდა სამყარო, სადაც ადამიანებს შეეძლოთ შენთვის იმედი მოეცათ და მეორე დღესვე წაერთმიათ.

მაგრამ სურვილები გადასახადებს არ იხდიდა.

ჩემს საბანკო ანგარიშზე არსებული თანხა კი სულ უფრო სწრაფად მცირდებოდა.

ამიტომაც ვიდექი კლუბის გასახდელში, სარკის წინ, და საკუთარ ანარეკლს ისეთი გამომეტყველებით ვუყურებდი, თითქოს ის იყო დამნაშავე ყველაფერში, რაც ჩემს ცხოვრებაში ხდებოდა.

— ელენა, შეიძლება ერთი წუთით? — კარში ჩემი უფროსი გამოჩნდა.

თვალები დავხუჭე.

ოღონდ ახლა არა.

— გისმენთ.

— დღეს ცოტა სხვანაირი სამუშაო გვაქვს. ერთ-ერთ VIP ოთახში უნდა იმუშაო. მხოლოდ სასმელები უნდა შეიტანო, მაგიდას მოემსახურო და თუ რამე დასჭირდებათ, მოგვმართო.

მისი ტონი იმაზე მეტად თავაზიანი იყო, ვიდრე ჩვეულებრივ.

— სხვა მიმტანები სად არიან?

— დაკავებულები არიან.

— მაშინ სხვას სთხოვეთ.

უფროსმა ამოიოხრა და კარი მიხურა.

— ელენა, ვიცი, რომ დაიღალე, მაგრამ ეს კლიენტები ჩვენთვის მნიშვნელოვანია. ოთხი კაცია, მუდმივი სტუმრები არიან. თუ დღეს კარგად იმუშავებ, დამატებით თანხასაც მოგცემ.

— რამდენს?

თანხა მითხრა.

რამდენიმე წამით ჩუმად დავრჩი.

ეს იმაზე მეტი იყო, ვიდრე ჩვეულებრივ ცვლაში გამომუშავებული ფული.

მძულდა ის ფაქტი, რომ ფულს შეეძლო ჩემი გადაწყვეტილებების შეცვლა. მძულდა, რომ ზოგჯერ უარის თქმის უფლებასაც კი ვერ ვაძლევდი საკუთარ თავს.

— კარგი, — ვთქვი ბოლოს. — მაგრამ მხოლოდ სასმელების მიტანაა საჭირო, ხომ?

— რა თქმა უნდა. სხვა არაფერი.

უფროსმა კმაყოფილმა გამიღიმა.

— ვიცოდი, რომ გამიგებდი.

არ გამიგია.

უბრალოდ ფული მჭირდებოდა.

და ზოგჯერ ეს ორი რამ ერთმანეთისგან ძალიან შორს დგას.

⸻

VIP ოთახისკენ მიმავალ დერეფანში მუსიკა უფრო ჩუმად ისმოდა. კედლებზე სუსტი წითელი განათება ციმციმებდა, იატაკზე კი ჩემი ქუსლების ხმა ექოსავით ვრცელდებოდა.

ხელში ოთხი ჭიქა და ბოთლი მეჭირა.

კართან შევჩერდი, ღრმად ჩავისუნთქე და დავაკაკუნე.

— შემოდით! — გაისმა შიგნიდან ვიღაცის ხმა.

კარი გავაღე.

და იმ წამს მივხვდი, რომ ზოგჯერ სამყაროს მართლაც საოცარი იუმორის გრძნობა აქვს.

დივანზე ოთხი კაცი იჯდა.

სამი მათგანი რაღაცაზე იცინოდა, მეოთხე კი, ფანჯარასთან მჯდომი, ტელეფონს უყურებდა.

შავი პერანგი ეცვა, მკლავები იდაყვებამდე აეკეცა და მაჯაზე ისევ ის ძვირადღირებული საათი ეკეთა, რომელიც იმ ღამეს მანქანაში შევნიშნე.

ანდრო. ასე მიმართეს მას.

სახელი აქამდე არ ვიცოდი, მაგრამ მისი სახის დავიწყება შეუძლებელი იყო.

კარში გავჩერდი.

მინდოდა, უკან გამოვბრუნებულიყავი, კარი მომეხურა და ამ ადგილიდან რაც შეიძლება სწრაფად გავქცეულიყავი.

მაგრამ ჩემი ხელფასი უკვე ამ ოთახში იჯდა.

— ოჰ, ახალი მიმტანი! — თქვა ერთ-ერთმა ბიჭმა და ფართოდ გამიღიმა. — გამარჯობა, ლამაზო.

მეორემ მაშინვე დაამატა:

— აქამდე სად იმალებოდი? ასეთი ღიმილი ამ კლუბში არასდროს შემიმჩნევია.

მესამემ სიცილით გადახედა მეგობრებს.

— ბიჭებო, მგონი, დღეს ჩვენი იღბლიანი საღამოა.

მათ თავაზიანად გავუღიმე. პროფესიული ღიმილი. ის, რომელსაც მაშინ იყენებ, როცა სულაც არ გეცინება.

მხოლოდ ანდრო დუმდა.

არც თავი აუწევია, არც გამიღიმა და არც ისეთი გამომეტყველება მიუღია, თითქოს ოდესმე მაინც შევხვედრივართ.

თითქოს ის საღამო, მისი სახლი, მისი მზრუნველობა და მისი მუქარა საერთოდ არ არსებობდა.

თითქოს მე მისთვის მხოლოდ უცხო ქალი ვიყავი, რომელსაც სასმელები უნდა მიეტანა.

— ოთხი ვისკი, თუ შეიძლება, — მითხრა ერთ-ერთმა ბიჭმა. — ყინულით. და შენ რა გქვია, მშვენიერო?

— ელენა.

— მე ლევანი ვარ, ესენი კი ჩემი უბედურებები არიან, — თქვა მან და მეგობრებზე მიუთითა. — სანდრო და გაბრიელი.

— სასიამოვნოა, — ვუპასუხე.

— ჩვენთვის ნამდვილად, — ჩაიცინა გაბრიელმა.

ანდროსკენ გავიხედე.

ის უკვე მიყურებდა.

ჩვენი თვალები ერთმანეთს შეხვდა.

მხოლოდ წამით.

მის მზერაში არაფერი იყო ისეთი, რისი ამოკითხვაც შემეძლო. არც გაკვირვება, არც უხერხულობა, არც დანაშაულის გრძნობა.

მხოლოდ ცივი სიმშვიდე.

პირველმა მე ავარიდე თვალი.

— ახლავე მოგიტანთ შეკვეთას, — ვთქვი და გასასვლელისკენ შევბრუნდი.

— მოიცადე, ელენა, — მომესმა ლევანის ხმა. — კიდევ ერთხელ გაგვიღიმე, თორემ ამ კაცის გვერდით ჯდომა ისედაც საკმარისად დამთრგუნველია.

ოთახში სიცილი გაისმა.

ანდრომ ჭიქა მაგიდაზე დადგა.

ოდნავ ხმამაღლა, ვიდრე საჭირო იყო.

— ლევან, შეკვეთა გააკეთე და დალიე.

— რა იყო, ძმაო? კომპლიმენტსაც აღარ გვეტყვი?

— რასაც გეუბნები, ის გააკეთე.

მისი ტონი შეიცვალა.

ლევანმა წარბები ასწია, შემდეგ კი სიცილით ხელები ასწია.

— კარგი, კარგი. რა გჭირს დღეს?

ანდროს აღარ უპასუხია.

მე კი უკვე კართან ვიდექი.

მინდოდა, ეს ოთახი დამეტოვებინა მანამ, სანამ საკუთარი თავის კონტროლს დავკარგავდი.

მაგრამ კარი გაიღო.

ოთახში სამი გოგო შემოვიდა.

ყველას ძვირადღირებული კაბა ეცვა, სახეზე იდეალურად შესრულებული მაკიაჟი ჰქონდათ, სიცილითა და სუნამოს სურნელით შეავსეს ოთახი და ისე მიუსხდნენ ბიჭებს, თითქოს აქ მათი ადგილიც ყოველთვის იყო.

ერთ-ერთი პირდაპირ ანდროს გვერდით დაჯდა.

— ბოლოს და ბოლოს! — უთხრა მან და მხარზე ხელი დაადო. — მთელი საღამოა გელოდებით.

ანდრომ მხოლოდ მოკლედ შეხედა.

მე კი უცებ ყველაფერი ერთ სურათად დამილაგდა.

მისი სახლი.

მისი თბილი ღიმილი.

მისი კითხვები ჩემს ცხოვრებაზე.

მისი დაპირებები, რომ კიდევ შევხვდებოდით.

და შემდეგ მისი ცივი ხმა, რომელიც მეუბნებოდა, რომ არავის უნდა გაეგო ჩვენი ურთიერთობის შესახებ.

ახლა კი ის სხვა ქალებსაც იმავე სამყაროს ნაწილად იღებდა, რომელშიც მე რამდენიმე დღის წინ თავი განსაკუთრებული მეგონა.

ალბათ მათაც ასე ექცევა.

ალბათ ისინიც მიჰყავს სახლში, უმზადებს ვახშამს და ისე უყურებს, თითქოს მათში რაღაც განსაკუთრებულს ხედავს.

ალბათ მისთვის ყველა ერთნაირია.

მკერდში უსიამოვნო შეგრძნება გამიჩნდა.

არა, ეჭვიანობა არ იყო.

ან იქნებ იყო კიდეც, მაგრამ ამის აღიარება საკუთარ თავთანაც არ მინდოდა.

მე არ მქონდა უფლება, მისგან რამე მომეთხოვა.

არაფერი დამპირებია.

უბრალოდ ისე მომექცა, რომ ერთი წუთით დამავიწყა, როგორია, როცა ადამიანი შენს არსებობას მხოლოდ მაშინ აღიარებს, როცა თავად აწყობს.

— ელენა? — ლევანის ხმამ ფიქრებიდან გამომიყვანა.

მისკენ შევბრუნდი.

— დიახ?

— ყველაფერი კარგადაა?

— რა თქმა უნდა.

ისევ გავუღიმე.

ამჯერად საკუთარ თავზე გავბრაზდი, რომ ეს ღიმილი ჯერ კიდევ შემეძლო.

— ახლავე მოვიტან თქვენს შეკვეთას.

ოთახიდან სწრაფად გამოვედი.

⸻

ბართან მისულმა ჭიქები დახლზე დავალაგე და თითები რამდენჯერმე დავაკაკუნე.

— სად დაიკარგე, ბარმენო? — ჩავილაპარაკე. — სანამ აქ დავბერდები, იქნებ ვისკიც მომიმზადო.

— თუ ასე გააგრძელებ, მართლა დაბერდები!

ხმასთან ერთად ჩემ გვერდით ახალგაზრდა ბიჭი გაჩნდა. მასაც კლუბის ფორმა ეცვა. აშკარად სირბილით იყო მოსული, სუნთქვა აჩქარებული ჰქონდა და თმა შუბლზე ჩამოშლოდა.

ჩემს დანახვაზე ფართოდ გამიღიმა.

— გამარჯობა! მე რატი ვარ.

მისი მოულოდნელი მხიარულების შემხედვარე უნებურად გამეცინა.

— ელენა.

— ვიცი, ახლა არ უნდა გკითხო, როგორ ხარ, რადგან სახეზე გაწერია, რომ ვიღაცის მოკვლა გინდა, მაგრამ მაინც გკითხავ: როგორ ხარ?

პირველად იმ საღამოს გულწრფელად გამეღიმა.

— ისეთი სახე მაქვს?

— საყვარელი სახე გაქვს, მაგრამ საშიში თვალები.

— შენ ყოველთვის ასე ესაუბრები უცნობებს?

— მხოლოდ მათ, ვინც დახლს თითებით ისე აკაკუნებს, თითქოს ბარმენი პირადი მტერი ჰყავდეს.

გავიცინე.

— კარგი, რატი. მგონი, მომწონხარ.

— მშვენიერია. უკვე წინ მივდივართ.

მან შეკვეთა აიღო, ბარმენს გადასცა და ჩემკენ შემობრუნდა.

— რამდენი წლის ხარ?

— ოცდაორის. შენ?

— ოცდასამის. ანუ თითქმის ერთი თაობა ვართ.

— ერთი წლით?

— ნუ დამაკნინებ. დიდი გამოცდილება მაქვს.

ამჯერად ხმამაღლა გამეცინა.

რატი ისეთი იყო, თითქოს ამ ადგილს საერთოდ არ ეკუთვნოდა. მის ღიმილში რაღაც გულწრფელი იყო, რაც ამ კლუბში იშვიათად შემხვედრია.

— სხვათა შორის, — განაგრძო მან, — სანამ იფიქრებ, რომ აქ ყველა ბიჭს შენთან ფლირტი უნდა, გაგიმხელ, რომ მე გეი ვარ.

წარბები ავწიე.

— და ეს რატომ უნდა მეფიქრა?

— არ ვიცი, პროფესიიდან გამომდინარე. აქ იმდენი კაცი ცდილობს, გოგოებს თავი მოაწონოს, რომ ხანდახან მგონია, ჩემი არსებობაც კი მათ პირად შეურაცხყოფად მიაჩნიათ.

— ანუ აქ იმიტომ მუშაობ, რომ ბიჭები არ გაწუხებენ?

— არა, აქ იმიტომ ვმუშაობ, რომ ქირა თავისით არ იხდება, ძვირფასო. სექსუალურ ორიენტაციასა და გადასახადებს შორის, სამწუხაროდ, არანაირი კავშირი არ არსებობს.

ისე სერიოზულად თქვა, რომ სიცილი ვეღარ შევიკავე.

— შენთან მუშაობა მომიწევს, მგონი, — ვუთხარი.

— ოღონდ ერთი პირობით.

— რა პირობით?

— როცა მდიდარი და სიმპათიური კაცი გამოჩნდება, ჯერ მე მაჩვენებ. შეიძლება გემოვნება არ გვემთხვეოდეს, მაგრამ შეფასებას მაინც გავაკეთებ.

— შეთანხმდით!

ჩვენ ორივე ვიცინოდით, როცა ბარმენმა შეკვეთა მოგვაწოდა.

რატი ჭიქებს დასწვდა, მე კი ბოთლი ავიღე.

— რომელ ოთახში მიგაქვს? — მკითხა მან.

ნომერი ვუთხარი.

მის სახეზე ღიმილი ოდნავ შეიცვალა.

— მოიცა, იმ ოთახში?

— ჰო. რამე პრობლემაა?

რატი რამდენიმე წამით მიყურებდა.

— არა. უბრალოდ… კარგი, წამოდი. ერთად შევიტანოთ.

მის ხმაში რაღაც შევნიშნე, მაგრამ აღარაფერი მიკითხავს.

მხოლოდ ის მინდოდა, შეკვეთა მიმეტანა, ფული ამეღო და სახლში წავსულიყავი.

⸻

კართან რომ მივედით, რატი ჩემკენ შემობრუნდა.

— ელენა, ერთი რამ დაიმახსოვრე.

— რა?

— თუ ვინმე რამეს გეტყვის, რაც არ მოგეწონება, არ ხარ ვალდებული, გაუღიმო. სამსახური სამსახურია, მაგრამ ეს არ ნიშნავს, რომ ვინმეს უფლება აქვს, თავი ცუდად გაგრძნობინოს.

მის სიტყვებზე ყელში რაღაც გამეჩხირა.

უცნაური იყო, როგორ შეეძლო სრულიად უცხო ადამიანს ეთქვა ის, რისი მოსმენაც იმ საღამოს ყველაზე მეტად მჭირდებოდა.

— მადლობა, რატი.

— არაფრის. ახლა კი წავიდეთ, სანამ ეს ვისკი გზაში არ დაგველია.

კარზე დავაკაკუნეთ და შევედით.

— აი, ჩვენი საყვარელი მიმტანები! — წამოიძახა ლევანმა.

— იმედია, სასმელი მაინც არ დაგილევიათ, — დავამატე ღიმილით.

— ოჰ, ამ გოგოს იუმორი აქვს! — თქვა გაბრიელმა.

რატი სიცილით მიუჯდა მაგიდას, რათა ჭიქები დაელაგებინა, მე კი ბოთლი დავდე.

და სწორედ მაშინ შევნიშნე, რომ ანდრო მიყურებდა.

არა ისე, როგორც პირველ ჯერზე.

მისი მზერა ჩემს სახეზე შეჩერდა, შემდეგ რატიზე გადავიდა და ისევ ჩემკენ დაბრუნდა.

როცა რატი რაღაცას ჩუმად მეკითხებოდა, მე კი სიცილით ვპასუხობდი, ანდრომ ყბა დაჭიმა.

არაფერი უთქვამს.

მაგრამ მის თვალებში გაღიზიანება აშკარად იკითხებოდა.

ახლა რა გინდა? — გავიფიქრე.

შენ ხომ თავად მითხარი, რომ არაფერს წარმოვადგენ.

მაგრამ მას ამის შესახებ არაფერი ვუთხარი.

უბრალოდ გავუღიმე რატის, შემდეგ კი ბიჭებს შევხედე.

— კიდევ ხომ არაფერი გჭირდებათ?

— ჯერჯერობით არა, ლამაზო, — მიპასუხა ლევანმა. — მაგრამ თუ ასე ხშირად მოხვალ, შეიძლება აზრი შევიცვალო.

— მაშინ იმედი მაქვს, ხშირად მოგიწევთ შეკვეთის გაკეთება.

რატი სიცილით დაიხარა.

ანდრომ ჭიქა აიღო და ვისკი მოსვა.

მისი მზერა არ მომშორებია.

ოთახიდან გამოსვლისას წამით ისევ შევხედე.

ის კვლავ ჩუმად იჯდა.

მაგრამ ამჯერად მის სიჩუმეში რაღაც ისეთი იყო, რაც მაბრაზებდა.

თითქოს უნდოდა, ჩემი ღიმილი წაეშალა.

თითქოს ვერ იტანდა, რომ მის გარეშე რამდენიმე წუთით მაინც შემეძლო კარგად ყოფნა.

და ყველაზე მეტად ის მაღიზიანებდა, რომ ეს ყველაფერი შევამჩნიე.

⸻

ქვემოთ დაბრუნების შემდეგ რატიმ დახლზე იდაყვები ჩამოაყრდნო და ჩემკენ შემობრუნდა.

— კარგი, ახლა ჩემი ჯერია.

— რისი?

— შენი დაკითხვის.

— ღმერთო, შენ მართლა არ ჩერდები?

— არასდროს. მაშ ასე, ელენა, ოცდაორი წლის ხარ, მუშაობ ღამის კლუბში, გაქვს საოცარი ღიმილი და ისეთი გამომეტყველება, თითქოს კაცების უმეტესობა პირადად შენს წინააღმდეგ შეთქმულებაში მონაწილეობს. ახლა მითხარი, როგორ მოხვდი აქ?

გავჩუმდი.

კითხვა უწყინარი იყო, მაგრამ პასუხი — არა.

— ცხოვრებამ მომიყვანა, — ვთქვი ბოლოს.

რატიმ თავი დამიქნია.

— ეს ყველაზე სევდიანი პასუხია, რაც მომისმენია.

— შენ როგორ მოხვდი აქ?

— მე? მე თავდაპირველად კაფეში ვმუშაობდი. მერე მეპატრონემ გადაწყვიტა, რომ ჩემი ენერგია ზედმეტი იყო მისი მშვიდი გარემოსთვის.

— ანუ გაგაგდეს?

— არა, ძვირფასო. მე წამოვედი. უბრალოდ, უფრო დრამატულად ჟღერს, როცა ვამბობ, რომ ჩემი ნიჭი ვერ დააფასეს.

გავიცინე.

— და ოჯახი?

რატი წამით დაფიქრდა.

— დედაჩემი ამბობს, რომ ძალიან ბევრს ვლაპარაკობ. მამაჩემი კი ამბობს, რომ ცოტა უნდა ვილაპარაკო. საბოლოოდ ორივე იმაზე თანხმდება, რომ სახლში იშვიათად უნდა მივიდე, რადგან იქაც არ ვჩერდები.

— ანუ შენთან სახლში ცხოვრება რთულია.

— აუტანელი ვარ. მაგრამ ძალიან საყვარელი.

— ამაში ვერ შეგედავები.

ისევ გაგვეცინა.

უცნაური იყო, როგორ მსუბუქდებოდა ჩემი დღე ამ ადამიანთან საუბრისას. თითქოს რამდენიმე წუთით შემეძლო, საკუთარი თავი დამევიწყებინა.

— შენ გყავს ვინმე? — მკითხა უცებ.

— ვინმე?

— შეყვარებული. ყოფილი შეყვარებული. საიდუმლო თაყვანისმცემელი. კაცი, რომელიც ყოველ საღამოს შენს სახლთან ვარდებით დგას.

— არა.

— რა სამწუხაროა.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ახლა რომანტიკული ისტორიის მოსმენას ვაპირებდი.

— შენ ძალიან ბევრი ფილმი გაქვს ნანახი.

— და მაინც არასაკმარისი.

საუბარს გავაგრძელებდით, უფროსის ხმა რომ არ გაგვეგონა.

— ელენა! რატი! იმავე ოთახში დაბრუნდით. რაღაც უნდა მიიტანოთ და მაგიდაც მიალაგეთ.

თვალები დავხუჭე.

— ღმერთო, კიდევ?

— დამატებითი თანხა, ხომ გახსოვს? — ჩუმად მითხრა რატიმ.

— ახლა ეს თანხა საერთოდ აღარ მინდა.

— ვიცი. მაგრამ ცოტა კიდევ გავუძლოთ. მერე სადმე წავიდეთ, ვჭამოთ და ამ საშინელ ღამეს დავემშვიდობოთ.

მისკენ გავიხედე.

— მართლა წამოხვალ?

— ელენა, მე თუ ვინმესთან ერთად ღამის ბოლოს საჭმლის ჭამა არ შემიძლია, მაშინ საერთოდ რატომ ვცხოვრობ?

გავუღიმე.

— კარგი. წავიდეთ.

⸻

კართან მისულებს შიგნიდან ხმაური მოგვესმა.

ვიღაც ხმამაღლა იცინოდა, ჭიქების მსხვრევის ხმაც გავიგონეთ.

რატი შეჩერდა.

— იმედი მაქვს, არაფერი სერიოზული არ არის.

კარი გავაღეთ.

და მაშინვე მივხვდი, რომ ამ ღამეს კიდევ ერთი უსიამოვნო მოგონება შეემატებოდა.

იატაკზე გატეხილი ჭიქები ეყარა. ვისკი ხალიჩაზე დაღვრილიყო, მაგიდაზე კი გადმობრუნებული ბოთლი იდო.

ერთ-ერთი გოგო ანდროს კალთაში იჯდა და მის ტუჩებს კოცნიდა.

ანდროს ხელები გოგოს წელზე შემოეხვია.

სხვა ბიჭები სიცილით უყურებდნენ ამ სცენას, თითქოს ოთახში მომხდარი ყველაფერი სრულიად ჩვეულებრივი ამბავი იყო.

რამდენიმე წამით გაშეშებული ვიდექი.

გულისრევის შეგრძნება ყელში მომაწვა.

არ ვიცოდი, რამ გამაღიზიანა უფრო მეტად — ის, რომ ანდრო სხვა ქალს კოცნიდა, თუ ის, რომ ჩემი დანახვისას წამითაც არ შეჩერებულა.

თითქოს უნდოდა, დამენახა.

თითქოს ჩემი ტკივილი მისთვის გასართობი იყო.

გოგომ ანდროს ყურში რაღაც ჩასჩურჩულა და ისევ აკოცა.

მე მზერა ავარიდე.

— კარგი, — თქვა ლევანმა, როცა დაგვინახა. — ზუსტად დროზე მოხვედით.

მან იატაკზე მიმოფანტულ ჭიქებზე მიუთითა.

— ეს ყველაფერი უნდა მიალაგოთ. და თუ შეიძლება, სწრაფად. მალე უნდა წავიდეთ.

რატიმ იატაკს დახედა.

— ჩვენ? ახლა?

— ჰო, თქვენ. ამისთვის გიხდით.

რატიმ ტუჩები მოკუმა, მაგრამ არაფერი უთქვამს. ცოცხი და საწმენდი ნივთები აიღო, რომლებიც ოთახის კუთხეში იდგა.

ამ დროს რაღაც ჩემში საბოლოოდ გაწყდა.

— მოიცადეთ, — ვთქვი.

ყველა ჩემკენ შემობრუნდა.

— რატი დამლაგებელი არ არის. მიმტანია. თუ ჭიქები გატეხეთ, შეგიძლიათ თქვენს თავებს მიხედოთ.

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.

ლევანმა გაკვირვებით შემომხედა.

— ელენა, დაწყნარდი. რა მოხდა ასეთი?

— არაფერი. უბრალოდ, მგონია, რომ ადამიანებს ერთმანეთის პატივისცემა უნდა შეეძლოთ.

— შენ კი მგონი დაგავიწყდა, სად მუშაობ, — თქვა ანდრომ.

მისი ხმა მშვიდი იყო.

სწორედ ეს სიმშვიდე მაგიჟებდა.

ნელა შემობრუნდა ჩემსკენ. გოგო მის გვერდით ისევ იჯდა, თუმცა ახლა ყურადღებით გვაკვირდებოდა.

— თუ სწორად მახსოვს, შენც არ ხარ მიმტანი, — განაგრძო მან. — ესკორტი ხარ, არა? მაგრამ როგორც ვხედავ, მშვენივრად ართმევ თავს იმ საქმესაც, რომელიც შენი არ არის.

მეგონა, სუნთქვა შემიწყდებოდა.

ოთახში ვიღაცამ ჩუმად ჩაახველა.

რატიმ ჩემკენ გამოიხედა.

ანდრო კი მიყურებდა, თითქოს ელოდა, როდის დავიხევდი უკან.

როდის დავხრი თავს.

როდის შევახსენებდი საკუთარ თავს, რომ მისთვის არაფერს წარმოვადგენდი.

მაგრამ იმ წამს მხოლოდ მისი სახის დანახვა შემეძლო.

იმ კაცის სახის, რომელმაც რამდენიმე დღის წინ მითხრა, რომ შემეძლო მისთვის დამერეკა, თუ დახმარება დამჭირდებოდა.

იმ კაცის, რომელმაც ისე შემომხედა, თითქოს ჩემი ტკივილი ესმოდა.

იმ კაცის, რომელმაც ახლა ჩემი ყველაზე მტკივნეული ადგილი იპოვა და იქ დაარტყა.

მაგიდაზე სავსე ჭიქა დავინახე.

ხელი გავიწვდინე.

— ელენა, არ ქნა… — ჩურჩულით მითხრა რატიმ.

მაგრამ უკვე გვიანი იყო.

ანდროს წინ დავდექი და ჭიქაში დარჩენილი სასმელი პირდაპირ სახეში შევასხი.

სითხე მის თმასა და სახეზე ჩამოიღვარა, პერანგი დაუსველა და იატაკზე წვეთებად დაეცა.

ოთახში სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.

გოგო წამოხტა.

ლევანს პირი დაეღო.

სანდრომ ჩუმად ჩაილაპარაკა:

— ამის დედაც…

მე კი ვიდექი და ვცდილობდი, არ შემემჩნია, როგორ მიკანკალებდა ხელები.

ანდროს თვალები წამით დაეხუჭა.

შემდეგ ნელა ამოისუნთქა.

ხელი სახეზე გადაისვა, პიჯაკი მოიშორა და ტუჩის კუთხეში ირონიული ღიმილი გაუჩნდა.

ეს ღიმილი იმაზე საშიში იყო, ვიდრე მისი ნებისმიერი გაბრაზებული სიტყვა.

— საინტერესოა, — თქვა ჩუმად.

რატი მაშინვე ჩემს გვერდით დადგა.

— ანდრო, ბოდიში. დაღლილები ვართ, უბრალოდ…

— მე შენთვის არაფერი მიკითხავს, — შეაწყვეტინა ანდრომ.

შემდეგ ჩემკენ წამოვიდა.

ერთი ნაბიჯი.

მეორე.

მე უკან არ დავიხიე, თუმცა სხეული უნებურად დამეძაბა.

ის ჩემ წინ გაჩერდა. სიმაღლეში ჩემზე ბევრად მაღალი იყო და როცა ქვემოდან ამომხედა, უცებ ვიგრძენი, რამდენად ახლოს ვიდექი იმ ადამიანთან, რომლისგანაც ყველაზე მეტად მინდოდა შორს ყოფნა.

ანდრომ ხელი ასწია და თითები ჩემს ყბას შემოხვია.

ძალიან მაგრად არა, მაგრამ საკმარისად, რომ სახე მისკენ შემებრუნებინა.

— ახლა კარგად მომისმინე, ელენა, — თქვა ისე ჩუმად, რომ მისი ხმა მხოლოდ მე მესმოდა. — ბოდიშს არ გთხოვ. შენ და შენი მეგობარი ყველაფერს დაალაგებთ. შემდეგ კი გადაწყვეტ, ღირს თუ არა ამ სამსახურის დაკარგვა იმ ადამიანისთვის, რომელსაც რამდენიმე ჭიქის გამო თავზე ადგახარ.

მის ხელს თითები მოვკიდე.

— გამიშვი.

მან თვალებში შემომხედა.

— რა თქვი?

— ხელი გამიშვი.

რამდენიმე წამი მიყურებდა.

შემდეგ თვითონ გამიშვა, თუმცა მის სახეზე ღიმილი ისევ დარჩა.

— აი, ეს უკვე მომწონს, — ჩაილაპარაკა. — როცა ადამიანი ბოლოს და ბოლოს აჩვენებს, სინამდვილეში ვინ არის.

მისი სიტყვები ისე მტკენდა, თითქოს თითოეული მათგანი ჩემში რაღაცას ანადგურებდა.

ანდრო უკან შემობრუნდა, გოგოს ხელი გაუწოდა და მისკენ მიიხედა.

— წავიდეთ.

გოგომ ჩანთა აიღო და უკან გაჰყვა.

კართან ანდრო წამით შეჩერდა.

მხოლოდ ერთხელ შემომხედა.

შემდეგ გავიდა.

კარი დაიხურა.

ოთახში მისი მეგობრები დარჩნენ.

ლევანი უხერხულად შეიშმუშნა.

— ელენა… მე…

— არაფერი თქვა, — ვუთხარი.

სანდრომ თავი დახარა.

გაბრიელმა რატის შეხედა, შემდეგ კი მე.

— ბოდიში.

არაფერი მიპასუხია.

მათ ერთმანეთის მიყოლებით დატოვეს ოთახი, თან ისეთი გამომეტყველებით მიყურებდნენ, თითქოს ჩემი შეცოდება სურდათ, მაგრამ არც ერთს არ ჰქონდა გამბედაობა, რამე გაეკეთებინა.

კარი ბოლოს ისევ დაიხურა.

ოთახში მხოლოდ მე და რატი დავრჩით.

რამდენიმე წამით გაუნძრევლად ვიდექი.

შემდეგ ხელები სახეზე ავიფარე.

— მეზიზღება! — ამოვიტირე. — ღმერთო, როგორ მეზიზღება!

რატი ჩუმად მოვიდა ჩემთან.

— ელენა…

— არა, რატი, არ მითხრა, რომ ყველაფერი კარგად იქნება. არ მითხრა, რომ არ ღირს. არ მინდა ამის მოსმენა!

ხმას ვეღარ ვაკონტროლებდი.

— იცი, რა არის ყველაზე საშინელი? რომ რამდენიმე დღის წინ მართლა მეგონა, კარგი ადამიანი იყო. მართლა მეგონა, რომ ვიღაცას ჩემი გაცნობა სურდა. არა ჩემი სხეულის, არა იმის გამო, რომ მისთვის რაღაცის მიცემა შემეძლო. უბრალოდ ჩემი გაცნობა!

ცრემლები თავისით მომდიოდა.

— და ახლა ისე მიყურებს, თითქოს ნაგავი ვიყო. თითქოს იმის უფლებაც არ მაქვს, რომ ვინმეს ვაწყენინო. თითქოს რადგან აქ ვმუშაობ, ყველას შეუძლია, რაც უნდა, ის მითხრას!

რატი ჩემ წინ ჩაიმუხლა და თვალებში შემომხედა.

— ელენა, შემომხედე.

თავი გავაქნიე.

— შემომხედე, გთხოვ.

მზერა ავწიე.

— ის არ იმსახურებს იმას, რომ შენს თავზე ასე იფიქრო, — მითხრა მშვიდად. — გესმის? მისი საქციელი შენს ფასს არ განსაზღვრავს. არც შენი სამსახური, არც შენი წარსული და არც ის, რაც ვიღაცამ გადაწყვიტა, რომ შენზე უნდა იფიქროს.

ტუჩი მოვიკვნიტე.

— შენ არ იცი, რა მოხდა.

— მართალია. არ ვიცი. მაგრამ თუ გინდა, მომიყვები. და თუ არ გინდა, არც ეგ არის პრობლემა.

დიდხანს ვუყურებდი.

არ ვიცოდი, რატომ გამიჩნდა სურვილი, მისთვის ყველაფერი მომეყოლა. იქნებ იმიტომ, რომ მთელი საღამო პირველად ვიღაც ჩემს მხარეს იდგა.

— დამპირდი, რომ არავის ეტყვი.

რატიმ ხელი გულზე მიიდო.

— ვფიცავ, ჩემს მომავალ ყველა დრამატულ ურთიერთობას, რომ შენს საიდუმლოს არავის გავუმხელ.

ცრემლებს შორის გამეცინა.

— სულელი ხარ.

— ვიცი. მაგრამ კარგი სულელი ვარ.

მერე ყველაფერი მოვუყევი.

იმ ღამის შესახებ.

მანქანის შესახებ.

უცნობ კაცზე, რომლის სახელიც მაშინ არ ვიცოდი.

მის სახლში ვახშამზე.

მის ღიმილზე.

მის სიტყვებზე.

და იმაზე, როგორ დაიმსხვრა ყველაფერი რამდენიმე წუთში, როცა მან მითხრა, რომ არ სჭირდებოდა, ვინმეს გაეგო ჩვენი ურთიერთობის შესახებ.

რატი მთელი ამ ხნის განმავლობაში ჩუმად მისმენდა.

როცა დავასრულე, ამოიოხრა.

— ანუ ანდრო ვალერი.

თავი დავუქნიე.

— გიცნობს?

— სამწუხაროდ.

— ელენა, ეს კაცი უბრალოდ ეგოისტი არ არის. ის ფიქრობს, რომ შეუძლია, ადამიანებს ისე მოექცეს, როგორც მოესურვება, რადგან დარწმუნებულია, რომ ფული ყველაფერს მოუგვარებს.

— მაშინ რატომ მექცეოდა ასე? რატომ იყო ასეთი თბილი?

რატი ცოტა ხანს დაფიქრდა.

— არ ვიცი. შეიძლება, იმ მომენტში მართლა უნდოდა, კეთილი ყოფილიყო. შეიძლება, უბრალოდ მოსწონდა, რომ შენ მას ენდობოდი. მაგრამ ერთი რამ ვიცი: ის, რომ ვიღაცას შენი ნდობის მოპოვება შეუძლია, არ ნიშნავს, რომ შენ ხარ დამნაშავე, თუ მას დაუჯერებ.

თვალები ისევ ამევსო.

— თავი ისეთი სულელი მგონია.

— ნუ ამბობ მაგას.

— მაგრამ ხომ დავიჯერე?

— ელენა, ნდობა სისულელე არ არის. სისულელეა, როცა ვიღაც შენს ნდობას შენს წინააღმდეგ იყენებს.

თავი დავხარე.

რამდენიმე წუთი ასე ვისხედით, შემდეგ კი რატი წამოდგა და ცოცხი აიღო.

— კარგი, ახლა ამ ოთახს მივხედოთ, სანამ შენი ეგოისტი ბიზნესმენი გადაწყვეტს, რომ გატეხილი ჭიქების გამო კიდევ ერთი დრამატული სცენა გვჭირდება.

ცრემლებს შორის გამეცინა.

— შენ მართლა შეუძლებელი ხარ.

— და შენ ძალიან ბევრი ტირი. მოდი, დავალაგოთ და აქედან წავიდეთ.

ერთად შევუდექით მუშაობას.

მე ჭიქების ნამსხვრევებს ვაგროვებდი, რატი კი იატაკს წმენდდა. რამდენჯერმე ხუმრობა სცადა, რამდენჯერმე კი უბრალოდ ჩუმად იდგა ჩემ გვერდით.

როცა ოთახი დავასუფთავეთ, უკვე ისეთი დაღლილი ვიყავი, ფეხზე ძლივს ვიდექი.

რატი ჩანთას დასწვდა.

— სახლში წაგიყვან.

— არ მინდა, შეგაწუხო.

— ელენა, თუ ახლა კიდევ ერთხელ მეტყვი, რომ არ გინდა ჩემი შეწუხება, პირადად დაგსვამ მანქანაში და მთელი გზა მოგიყვები ჩემი პირველი შეყვარებულის შესახებ.

— შენ ხომ თქვი, რომ გეი ხარ?

— ზუსტად ამიტომ იქნება ეს ისტორია საინტერესო.

გამეცინა.

— კარგი, წავიდეთ.

⸻

კლუბიდან რომ გამოვედით, ღამის ჰაერი ცივი იყო.

ქურთუკი უფრო მჭიდროდ მოვიხვიე და მანქანაში ჩავჯექი.

რატი საჭეს მიუჯდა, მუსიკა ჩართო და ისე შემომხედა, თითქოს მთელი საღამოს განმავლობაში პირველად ამჩნევდა, რამდენად დაღლილი ვიყავი.

— ჭამე რამე?

— არა.

— მშვენიერია. მაშინ ჯერ საჭმელად მივდივართ.

— რატი, სახლში მინდა.

— სახლში წავალთ. მაგრამ ჯერ ჭამ. ადამიანებს, რომლებიც ემოციურად განადგურებულები არიან, საჭმელი სჭირდებათ. ეს მეცნიერულად დამტკიცებული ფაქტია.

— სად წაგიკითხავს?

— ჩემს პირად კვლევებში.

ისევ გამეცინა.

რამდენიმე წუთში პატარა ღამის კაფესთან გავჩერდით. ადგილი თითქმის ცარიელი იყო. ფანჯრებზე წვიმის წვეთები ჩამოდიოდა, შიგნით კი ყავისა და ახლად გამომცხვარი ცომეულის სურნელი იდგა.

კუთხის მაგიდასთან დავსხედით.

რატი ჩემთვის ცხელი ჩაი და სენდვიჩი შეუკვეთა, თვითონ კი ყავა აიღო.

— იცი, რა უნდა გააკეთო? — მკითხა მან.

— რა?

— ხვალ უნდა გაიღვიძო, სახე დაიბანო, ყავა დალიო და გააგრძელო ცხოვრება.

— ეგ არის შენი რჩევა?

— არა, ჩემი მთავარი რჩევა ისაა, რომ ანდროს არ დაურეკო.

— არც ვაპირებ.

— კარგი. იმიტომ, რომ შენს ხმაში ისეთი რამ გავიგე, რაც ძალიან არ მომეწონა.

— რა?

— იმედი.

გავჩუმდი.

რატი აღარ ხუმრობდა.

— შეიძლება ჯერ კიდევ გინდა, რომ აგიხსნას, რატომ მოიქცა ასე. შეიძლება გინდა, რომ მოვიდეს და გითხრას, შეცდომა დავუშვიო. მაგრამ, ელენა, ზოგჯერ პასუხი საერთოდ არ არის ისეთი ლამაზი, როგორიც გვინდა, რომ იყოს.

ფანჯარაში გავიხედე.

— მე უბრალოდ მინდა, რომ აღარ მტკიოდეს.

რატი მაგიდის მეორე მხრიდან ხელს მომწვდა და თითებზე მომიჭირა.

— ვიცი.

მეტი არაფერი უთქვამს.

და იმ წამს ეს საკმარისი იყო.

⸻

სახლში გვიან დავბრუნდი.

რატი კართან დამემშვიდობა და მთხოვა, როცა ავიდოდი, მიმეწერა.

ბინაში შესვლისას სიჩუმემ მაშინვე მომიცვა.

ჩანთა დივანზე დავაგდე, ფეხსაცმელი გავიხადე და პირდაპირ სააბაზანოში შევედი.

ცხელი წყალი ჩავრთე.

სარკეში საკუთარ თავს შევხედე.

ტუში თვალების ქვეშ ჩამომსვლოდა, თმა არეული მქონდა, ტუჩებზე კი პომადის მხოლოდ მცირე კვალი შემორჩენილიყო.

წყლის ქვეშ დავდექი და თვალები დავხუჭე.

მინდოდა, მთელი საღამო ჩამომერეცხა.

მისი სიტყვები.

მისი მზერა.

მისი ხელი ჩემს ყბაზე.

ის ირონიული ღიმილი, რომლითაც მიყურებდა, როცა მემუქრებოდა.

მაგრამ წყალს მოგონებების წაშლა არ შეეძლო.

სააბაზანოდან გამოსვლის შემდეგ პიჟამა ჩავიცვი და საწოლში ჩავწექი. ოთახში მხოლოდ პატარა სანათი ენთო.

ტელეფონი ავიღე.

არანაირი შეტყობინება არ მქონდა.

არც ზარი.

არც ერთი სიტყვა იმის შესახებ, რაც მოხდა.

რა თქმა უნდა.

რატომ უნდა მოეკითხა?

მისთვის ეს მხოლოდ ერთი საღამო იყო. ერთი უსიამოვნო შემთხვევა, რომელიც ხვალ უკვე აღარ ემახსოვრებოდა.

მე კი აქ ვიწექი და ვერ ვხვდებოდი, რატომ მტკიოდა ასე ძალიან.

ბალიში გულზე მივიხუტე.

ცრემლები ჯერ ჩუმად წამომივიდა, შემდეგ კი ვეღარ შევიკავე.

ვტიროდი იმ გოგოზე, რომელიც ოდესღაც ვიყავი.

იმ ოცნებებზე, რომლებიც ნელ-ნელა დავკარგე.

იმაზე, რომ ამდენი მცდელობის შემდეგაც კი ვერ შევძელი, ჩემი ცხოვრება სხვანაირად ამეწყო.

და ყველაზე მეტად იმაზე ვტიროდი, რომ ერთი წამით მართლა დავიჯერე, ვიღაცას შეეძლო ჩემთვის კარგი ყოფილიყო ისე, რომ სანაცვლოდ საკუთარი თავის დათმობა არ მომეთხოვა.

საწოლში უფრო ღრმად ჩავწექი და სახე ბალიშში ჩავრგე.

— რატომ მე? — ჩურჩულით ვიკითხე. — რატომ უნდა იყოს ყველაფერი ასე რთული?

პასუხი არავინ გამცა.

მხოლოდ საათის წიკწიკი ისმოდა.

დიდხანს ვტიროდი, სანამ დაღლილობამ არ დამამარცხა.

ბოლოს თვალები დავხუჭე და საკუთარ თავს დავპირდი, რომ ანდროს აღარასოდეს მივცემდი უფლებას, ჩემი ცხოვრება შეეცვალა.

ჯერ არ ვიცოდი, რამდენად რთული იქნებოდა ამ დაპირების შესრულება.

არ ვიცოდი, რომ ზოგჯერ ყველაზე რთული ადამიანის დავიწყება კი არა, იმ საკუთარი თავის დავიწყებაა, რომელიც მის გვერდით ყოფნისას იყავი.

და არ ვიცოდი, რომ იმ ღამეს, როცა მე ცრემლებში ვიძირებოდი, ანდრო ვალერი პირველად დაფიქრდა იმაზე, რატომ ვერ ივიწყებდა ჩემს სახეს.

მაგრამ ეს უკვე სხვა ისტორიის დასაწყისი იყო.

დილით პირველი, რაც გავაკეთე, ტელეფონის შემოწმება იყო.

არ ვიცი, რას ველოდი.

შეტყობინებას? ზარს? იქნებ ერთ მოკლე წინადადებას მაინც, რომელიც დამაჯერებდა, რომ გუშინდელი საღამო მხოლოდ ჩემს წარმოსახვაში არ მომხდარა და იმ კაცს, რომელმაც ასე მარტივად შეძლო ჩემი დამცირება, წამით მაინც გაუჩნდა სინდისის ქენჯნა.

ეკრანი ცარიელი იყო.

არც შეტყობინება.

არც გამოტოვებული ზარი.

არც ერთი სიტყვა.

ტელეფონი საწოლზე დავაგდე და ჭერს მივაშტერდი.

— შესანიშნავია, ელენა, — ჩავილაპარაკე. — კიდევ ერთხელ დაამტკიცე, რომ შენი ინტუიცია მხოლოდ მაშინ მუშაობს, როცა საჭმლის შეკვეთას აკეთებ.

თავი ბალიშში ჩავრგე.

გუშინდელი საღამოს მოგონებები ისევ ერთმანეთის მიყოლებით მიტრიალებდა გონებაში. მისი ცივი ხმა, დამცინავი ღიმილი, თითები ჩემს ყბაზე და ის საშინელი შეგრძნება, რომ რამდენიმე წუთში სრულიად უცხო ადამიანად იქცა კაცი, რომელსაც სულ ცოტა ხნის წინ საკუთარ ფიქრებს ვანდობდი.

ყველაზე მეტად კი ის მაბრაზებდა, რომ მისი სიტყვები ჯერ კიდევ მტკიოდა.

რატომ?

რატომ უნდა ჰქონოდა ჩემზე ასეთი გავლენა ადამიანს, რომელსაც სინამდვილეში საერთოდ არ ვიცნობდი?

მისი სახლი მახსოვდა. მისი ხმა. ისიც კი მახსოვდა, როგორ მიყურებდა, როცა ვსაუბრობდი, თითქოს ყოველი ჩემი სიტყვა აინტერესებდა.

მაგრამ იქნებ სწორედ ეს იყო პრობლემა.

მე მის საქციელში იმაზე მეტს ვხედავდი, ვიდრე სინამდვილეში არსებობდა.

იქნებ მისთვის ეს ყველაფერი უბრალოდ გართობა იყო.

იქნებ მოსწონდა, როცა ადამიანები ენდობოდნენ, რადგან შემდეგ მათი იმედგაცრუება ძალაუფლების შეგრძნებას აძლევდა.

ან იქნებ უბრალოდ ისეთი კაცი იყო, რომელსაც არასდროს უსწავლია, როგორ მოქცეულიყო ადამიანთან, რომელსაც საკუთარი ფასი ჰქონდა.

ამ ბოლო ფიქრზე უნებურად გამეღიმა.

— იცი რა, ანდრო? — ჩუმად ვთქვი და საწოლიდან წამოვდექი. — შენს ფსიქოლოგად მუშაობას ნამდვილად არ ვაპირებ.

სააბაზანოში შევედი, სახე ცივი წყლით დავიბანე და სარკის წინ გავჩერდი.

თვალები ოდნავ შეშუპებული მქონდა.

ჩემს ანარეკლს დიდხანს ვუყურებდი.

— დღეს არ იტირებ, — ვუთხარი საკუთარ თავს. — დღეს არავის მისცემ უფლებას, თავი იმაზე ნაკლებად გაგრძნობინოს, ვიდრე ხარ.

ეს დაპირება საკუთარ თავისთვის უკვე რამდენჯერმე მქონდა მიცემული.

მაგრამ ამჯერად სხვანაირად ვგრძნობდი თავს.

შესაძლოა, იმიტომ, რომ გუშინ პირველად არ დავიხიე უკან.

შესაძლოა, იმიტომ, რომ მიუხედავად ყველაფრისა, იმ კაცს სახეში სასმელი შევასხი და საკუთარი ღირსება მაინც არ დავთმე.

ან უბრალოდ იმიტომ, რომ დაღლილი ვიყავი.

დაღლილი იმით, რომ ყოველთვის მე უნდა ვყოფილიყავი ის ადამიანი, რომელიც სხვების საქციელს ამართლებდა.

დღეს ასე აღარ იქნებოდა.

⸻

საღამოს შვიდ საათზე რატისგან შეტყობინება მივიღე.

„ცოცხალი ხარ? თუ ანდრო ვალერის სახელი უკვე დაწყევლე და მონასტერში წასვლას აპირებ?“

გამეცინა.

„ცოცხალი ვარ. მონასტერში არ მიმიღებენ. ზედმეტად ბევრი ცუდი სიტყვა ვიცი.“

პასუხი თითქმის მაშინვე მომივიდა.

„მაშინ კლუბში გელოდები, ცოდვილო. და გთხოვ, დღეს არავინ დაასახიჩრო. ჩემი ცვლა ჯერ არ დასრულებულა.“

„ვერაფერს დაგპირდები.“

ტელეფონი ჩანთაში ჩავდე და კარადისკენ წავედი.

დიდხანს ვარჩევდი, რა ჩამეცვა.

ბოლოს შავი, ტანზე მომდგარი კაბა ავიღე, რომელიც მუხლებამდე მთავრდებოდა. ზემოდან თხელი შავი პიჯაკი მოვიცვი, თმა გავიშალე და მსუბუქი მაკიაჟი გავიკეთე.

სარკეში საკუთარ თავს შევხედე.

დღეს ჩემი მიზანი არ იყო, ვინმესთვის ლამაზი ვყოფილიყავი.

მაგრამ თუ სამყაროს ჩემი დანახვა სურდა, ამაში ხელს ნამდვილად არ შევუშლიდი.

განსაკუთრებით ერთ კონკრეტულ ადამიანს.

არა იმიტომ, რომ მისთვის რაიმეს დამტკიცებას ვაპირებდი.

უბრალოდ მინდოდა, საკუთარი თავისთვის დამემტკიცებინა, რომ მისი არსებობა ჩემს ცხოვრებას ვეღარ გააკონტროლებდა.

გასვლამდე ჩანთა ავიღე და კართან შევჩერდი.

— დღეს შენი დღეა, ელენა, — ჩუმად ვთქვი.

შემდეგ კარი გავაღე და გარეთ გავედი.

⸻

კლუბში შესვლისთანავე ნაცნობი მუსიკა და ხმაური მომესმა.

წითელი განათება, ბარის თავზე ჩამწკრივებული ბოთლები, მოცეკვავე ხალხი და სუნამოების ერთმანეთში არეული სურნელი — ყველაფერი ისევ ისეთი იყო, როგორიც წინა ღამეს.

მხოლოდ მე ვიყავი ოდნავ განსხვავებული.

— აი, ეს მესმის! — რატიმ დამინახა თუ არა, მაშინვე ჩემსკენ წამოვიდა. — შეხედეთ, ხალხო, ვინ დაბრუნდა! და თან ისე გამოიყურება, თითქოს ვიღაცის დაკრძალვაზე კი არა, საკუთარი ქორწილის ჩაშლაზე მიდის.

— მადლობა, რატი. შენც მშვენივრად გამოიყურები.

— ვიცი. დღეს ჩემი საუკეთესო მხარე მაქვს წინ წამოწეული.

— შენ ყველა მხარეს წინ წამოწევ.

— ამიტომაც მიყვარხარ.

მან მხარზე ხელი მომხვია და გასახდელისკენ გამიძღვა.

— როგორ ხარ სინამდვილეში? — მკითხა ცოტა ხანში.

მისი ხმა მოულოდნელად სერიოზული გახდა.

რამდენიმე წამით ჩუმად ვიყავი.

— უკეთესად.

— ნამდვილად?

— არა, მაგრამ უკეთესად ყოფნას ვაპირებ.

რატი გამიღიმა.

— აი, ეს პასუხი მომწონს.

შემდეგ ჩემს სახეს დააკვირდა.

— ოღონდ ერთი რამ მითხარი. თუ დღეს იმ კაცს შეხვდები, რას აპირებ?

პიჯაკი საკიდზე ჩამოვკიდე.

— არაფერს.

— ელენა.

— რატი.

— შენს თვალებში რაღაც ისეთი ჩანს, რასაც ჩვეულებრივ ფილმებში აფეთქებამდე აჩვენებენ.

გავიცინე.

— უბრალოდ ჩემს საქმეს გავაკეთებ. ის თავისას გააკეთებს. და თუ შემთხვევით ერთ ოთახში მოვხვდებით, ისე მოვიქცევი, თითქოს საერთოდ არ მაინტერესებს.

რატი რამდენიმე წამით მიყურებდა.

— იცი, რა არის ყველაზე საშიში ფრაზა, რაც კი ოდესმე მომისმენია?

— რა?

— „საერთოდ არ მაინტერესებს“.

ბოლო სიტყვები ისეთი სერიოზული სახით წარმოთქვა, რომ სიცილი ვეღარ შევიკავე.

— წავიდეთ, რატი. სანამ დამაჯერებ, რომ ფსიქოლოგთან უნდა წავიდე.

— ფსიქოლოგთან კი არა, ჩემთან უნდა მოხვიდე. მე გაცილებით იაფი ვარ და თან ყავასაც მოგიმზადებ.

⸻

პირველი ორი საათი მშვიდად გავიდა.

რამდენიმე მაგიდა მოვემსახურეთ, შეკვეთები ავიტანეთ, სასმელები დავარიგეთ და უფროსისგანაც კი მივიღეთ კომპლიმენტი, რომ დღეს უჩვეულოდ კარგად ვმუშაობდით.

მე კი ყოველ ჯერზე, როცა VIP ოთახებისკენ მიმავალ დერეფანს ჩავუვლიდი, საკუთარ თავს ვახსენებდი, რომ იქ არავინ მელოდა.

არც ანდრო.

არც მისი ირონიული ღიმილი.

არც მისი დამცინავი სიტყვები.

სინამდვილეში, ჩემი ყველაზე დიდი შიში ის იყო, რომ ისევ დავინახავდი და ისევ იმავე შეგრძნებას განვიცდიდი.

მაგრამ როცა ადამიანი რაღაცის დავიწყებას მთელი ძალით ცდილობს, ზოგჯერ სამყარო თითქოს სპეციალურად ახსენებს მას.

— ელენა! — უფროსის ხმამ შემაჩერა.

მისი კაბინეტის წინ ვიდექი, როცა მან ერთ-ერთი VIP ოთახის ნომერი მითხრა.

— ამ შეკვეთას შენ და რატი წაიღებთ. მნიშვნელოვანი სტუმრები არიან, ამიტომ გთხოვ, ყველაფერი იდეალურად იყოს.

— გასაგებია.

შეკვეთის ფურცელი ავიღე.

ოთახის ნომერს დავხედე.

და გამეღიმა.

რა თქმა უნდა.

რა თქმა უნდა, სწორედ იმ ოთახში უნდა წავსულიყავი.

ანდრო ვალერის ოთახში.

— რა ხდება? — მკითხა რატიმ, როცა ჩემი გამომეტყველება დაინახა.

ფურცელი ვაჩვენე.

მან ჭერს ახედა.

— ღმერთო, თუ ეს გამოცდაა, გთხოვ, ცოტა უფრო მარტივი გამოცდა მოგვცე. მაგალითად, მათემატიკა.

— დაწყნარდი. უბრალოდ სასმელები მიგვაქვს.

— ჰო, რა თქმა უნდა. და მე ხვალ დილით პრეზიდენტად არჩევას ვაპირებ.

— რატი!

— კარგი, კარგი. წამოდი, სანამ უფროსმა ორივეს მოგვაკითხა.

შეკვეთა ავიღეთ და დერეფანს გავუყევით.

ამჯერად გული ისე აღარ მიჩქარდებოდა.

შესაძლოა, იმიტომ, რომ უკვე ვიცოდი, როგორი იყო ანდრო სინამდვილეში.

ან იქნებ იმიტომ, რომ მინდოდა, თავად დაენახა — გუშინდელი საღამოს შემდეგ მე არ დავმსხვრეულვარ.

კარზე დავაკაკუნე.

— შემოდით!

კარი გავაღე.

და პირველი, ვინც დავინახე, ის იყო.

ანდრო დივანზე იჯდა, ფეხი ფეხზე ჰქონდა გადადებული და გვერდით ზუსტად ის გოგო ეჯდა, რომელიც წინა ღამეს კოცნიდა.

მისი ხელი გოგოს მხრებზე ჰქონდა შემოხვეული.

გოგო რაღაცას ჩასჩურჩულებდა, ის კი ნახევრად უსმენდა და ნახევრად ტელეფონს უყურებდა.

როგორც კი ოთახში შევედი, თვალები ასწია.

მისი მზერა ჩემს სახეზე შეჩერდა.

ერთი წამით.

მეორე წამითაც.

შემდეგ ზურგი გამართა.

მე კი გავუღიმე.

არა იმ ღიმილით, რომელსაც ადამიანებს სამსახურის გამო ჩუქნი.

არა იმ ღიმილით, რომელიც საკუთარ ტკივილს მალავს.

არამედ ისეთი გამომეტყველებით, თითქოს მის დანახვას ჩემთვის საერთოდ არანაირი მნიშვნელობა არ ჰქონდა.

— საღამო მშვიდობისა, — ვთქვი მხიარულად. — იმედი მაქვს, დღეს ყველაფერი მშვიდობიანად ჩაივლის.

ლევანმა, რომელიც მაგიდის მეორე მხარეს იჯდა, ხმამაღლა გაიცინა.

— ბიჭებო, ჩვენი საყვარელი მიმტანი დაბრუნდა!

— როგორც ხედავთ, — ვუპასუხე. — ჯერ კიდევ არავის მოვუკლავვარ.

— ჯერ? — იკითხა გაბრიელმა.

— საღამო ახალგაზრდაა.

ოთახში სიცილი გაისმა.

ყველას გაეცინა.

ანდროს გარდა.

ის უბრალოდ მიყურებდა.

მისი მზერა ნელა ჩამოსრიალდა ჩემს სახეზე, შემდეგ კაბაზე შეჩერდა და ისევ თვალებში ამომხედა.

— შეკვეთა მაგიდაზე დადეთ, — თქვა ბოლოს.

მისი ხმა ისეთი ცივი იყო, თითქოს ოთახში მხოლოდ სამუშაოსთვის განკუთვნილი ნივთი შევეტანე.

— რა თქმა უნდა, ბატონო, — ვუპასუხე ზედმეტად ტკბილი ტონით.

მისი ყბა ოდნავ დაიძაბა.

შენიშვნა გავაკეთე.

და გულში გამეღიმა.

ოჰ, ანდრო. ესე იგი, შენც შეგიძლია გაღიზიანება.

⸻

ოთახში რამდენიმე ბიზნესმენი იმყოფებოდა, რომელთა სახელებიც აქამდე არ გამეგო.

ერთ-ერთი მათგანი, დაახლოებით ოცდათხუთმეტი წლის, მუქი ლურჯი პიჯაკითა და თავდაჯერებული ღიმილით, ყურადღებით მაკვირდებოდა, სანამ ჭიქებს ვალაგებდი.

— აქ ახალი ხარ? — მკითხა.

— არც ისე.

— უცნაურია. ასეთი ლამაზი სახე რომ მახსოვდეს, აუცილებლად დავიმახსოვრებდი.

თავაზიანად გავუღიმე.

— ალბათ ცუდი მეხსიერება გაქვთ, ბატონო.

მის მეგობრებს გაეცინათ.

კაცმა გაკვირვებით შემომხედა, შემდეგ კი თავადაც გაიღიმა.

— მომწონს. იუმორიც გქონია.

— ზოგჯერ.

— მე დათო ვარ.

— სასიამოვნოა.

— და შენ, ელენა, სამსახურის შემდეგ რას აკეთებ?

კითხვა იმდენად პირდაპირი იყო, რომ წარბი ოდნავ ავწიე.

— ჩვეულებრივ, სახლში მივდივარ.

— მარტო?

— რატომ გაინტერესებთ?

დათომ მხრები აიჩეჩა.

— იქნებ სადმე ყავა დაგალევინო.

— შეიძლება, მაგრამ დღეს ძალიან დაკავებული ვარ.

— ხვალ?

— ხვალაც.

— ზეგ?

გავიცინე.

— თქვენ საკმაოდ დაჟინებული ყოფილხართ.

— როცა რაღაც მომწონს, ადვილად არ ვნებდები.

მისი ნათქვამი სრულიად ჩვეულებრივად ჟღერდა, თუმცა თვალის კუთხით დავინახე, როგორ მოაშორა ანდრომ ტელეფონს ხელი.

ის ჩვენ გვიყურებდა.

მშვიდად.

მაგრამ მის თითებს შორის მოქცეული ჭიქა ოდნავ უფრო ძლიერად ეჭირა.

დათო კი ამას ვერ ამჩნევდა.

ან არ აინტერესებდა.

— კარგი, ელენა, — თქვა მან და მაგიდაზე თითები დააკაკუნა. — მაშინ იქნებ ამ საღამოს მაინც გამიღიმო?

— ეს ხომ უკვე გავაკეთე?

— მართალია. მაგრამ კიდევ ერთი ღიმილი ნამდვილად არ მაწყენდა.

— მაშინ იღბლიანი საღამო გქონიათ.

ამჯერად დათოსაც გაეცინა.

— ბიჭებო, ეს გოგო მომწონს.

— შენ ყველას მიმართ ასე იქცევი, — ჩაიცინა მისმა მეგობარმა.

— არა, ყველას მიმართ არა.

მე შეკვეთების ფურცელს დავხედე, თითქოს საუბარი უკვე დასრულებული იყო.

მაგრამ დათომ ჭიქა ასწია.

— მოდი, ერთი რამ მაინც გავაკეთოთ. ჩემს სასმელს თუ მომიტან, დანარჩენს მე მივხედავ.

— რა თქმა უნდა.

მისი კოქტეილი მაგიდაზე დავდე.

კაცმა მადლობის ნიშნად გამიღიმა, შემდეგ კი ხელი ჭიქისკენ წაიღო.

ზუსტად იმ წამს, როცა ჭიქას იღებდა, თითქოს შემთხვევით, იდაყვი მაგიდის კიდეს მიარტყა.

კოქტეილი გადმოიღვარა.

მუქი სითხე პირდაპირ მის პერანგსა და პიჯაკზე დაიღვარა.

— ჯანდაბა! — წამოიძახა დათომ და ფეხზე წამოდგა.

— ღმერთო, მაპატიეთ! — სწრაფად ვთქვი.

მაგრამ ჩემი ხმის ტონში იმდენად ცოტა იყო ნამდვილი შეშფოთება, რომ თავადაც გამიჭირდა სერიოზული გამომეტყველების შენარჩუნება.

— ყველაფერი კარგადაა, — მითხრა დათომ. — უბრალოდ ცოტა დავისვარე.

— ძალიან ვწუხვარ.

ხელსახოცები ავიღე და მისკენ მივიწიე.

— მოიცადეთ, დაგეხმარებით.

პიჯაკის წინა ნაწილი ფრთხილად შევუმშრალე.

სითხე პერანგზეც იყო გადასული, ამიტომ ხელსახოცით იქაც გავუსვი.

— მგონი, მთლიანად დაგისველეთ, — ვთქვი და თავი ოდნავ გვერდზე გადავხარე. — იმედი მაქვს, ეს თქვენი საყვარელი პერანგი არ იყო.

დათოს გაეცინა.

— საყვარელი არა, მაგრამ ახლა ნამდვილად დამამახსოვრდება.

— მაშინ ჩემი ბრალი ყოფილა.

— თუ ასე გააგრძელებ, შეიძლება პატიება მოგიწიოს.

— როგორი საშინელი სასჯელია.

კაცმა სიცილით თავი გააქნია.

მე კი კიდევ ერთხელ გავუსვი ხელსახოცი პერანგზე.

ამჯერად განზრახ ოდნავ უფრო დიდხანს.

უბრალოდ იმიტომ, რომ თვალის კუთხით ვხედავდი ანდროს.

და ანდრო უკვე აღარ იღიმოდა.

⸻

— საკმარისია.

მისი ხმა ოთახში ისე გაისმა, რომ საუბარი ყველას ერთდროულად შეუწყდა.

თავი ავწიე.

ანდრო ფეხზე იდგა.

სახე მშვიდი ჰქონდა, მაგრამ თვალებში ისეთი გაღიზიანება ედგა, რომ ერთი შეხედვითაც მიხვდებოდი — რაღაც ძალიან არ მოსწონდა.

— რას გულისხმობთ? — ვკითხე უდარდელად.

მისი მზერა ჩემს ხელს გაჰყვა, რომელიც ჯერ კიდევ დათოს პერანგზე იდო.

— მგონი, ბატონი თავადაც შეძლებს თავის მოწესრიგებას.

დათომ გაკვირვებით შეხედა.

— ანდრო, ყველაფერი კარგადაა. გოგო უბრალოდ მეხმარება.

— მეც ვხედავ.

— მაშინ?

ანდროს პასუხი არ გაუცია.

უბრალოდ ჩემსკენ წამოვიდა.

მე ხელი არ გამიწევია.

მინდოდა, მენახა, რას აპირებდა.

ის ჩემ წინ გაჩერდა, მაჯაზე ხელი მომკიდა და დათოს პერანგიდან ხელი ძალით მომაშორებინა.

მოძრაობა იმდენად მოულოდნელი იყო, რომ წამით წონასწორობა დავკარგე.

— ანდრო! — მკვეთრად თქვა დათომ.

მაგრამ მე უკვე ვიცინოდი.

ჩუმად.

ირონიულად.

ანდროს თვალებში შევხედე.

— რამე მოხდა?

მან ხელი მაშინვე გამიშვა.

— შენი სამუშაო სასმელების მიტანა და მაგიდის მომსახურებაა.

— მართლა? — გაკვირვებით ვკითხე. — რა საინტერესოა. მე კი მეგონა, ადამიანების პერანგების გადარჩენაც შედიოდა მომსახურებაში.

ლევანმა თავი დახარა, რათა ღიმილი დაემალა.

გაბრიელი ჭიქას დასწვდა.

დათო კი ახლა აშკარად ინტერესით გვაკვირდებოდა.

ანდროს სახეზე კუნთი შეერხა.

— ელენა, შეკვეთა დაასრულე და ოთახი დატოვე.

— რა თქმა უნდა, ბატონო ვალერი.

განზრახ მკაფიოდ წარმოვთქვი მისი გვარი.

შემდეგ დათოს მივუბრუნდი.

— კიდევ ერთხელ ბოდიში, ბატონო დათო. იმედია, საღამო ამ პატარა შემთხვევის მიუხედავად სასიამოვნოდ გაგრძელდება.

— თუ ხვალ ყავაზე დამთანხმდები, ნამდვილად, — მიპასუხა მან.

— ვიფიქრებ.

— ეს უკვე პროგრესია.

გავუღიმე.

შემდეგ რატისკენ შევბრუნდი.

— წავიდეთ?

რატი ისე მიყურებდა, თითქოს ახლა პირველად აღმოაჩინა, რომ ჩემი ტვინი ზოგჯერ ძალიან სახიფათო იდეებს აჩენდა.

— რა თქმა უნდა, — თქვა მან.

კარისკენ წავედი.

ანდროს გვერდით რომ ჩავუარე, წამით შევჩერდი და მისკენ თავი ოდნავ მივაბრუნე.

— სხვათა შორის, ძალიან უხდება ეს გამომეტყველება.

— რომელი?

— ეჭვიანობა.

მისი თვალები მაშინვე გამკაცრდა.

მე კი გავუღიმე და ოთახიდან გავედი.

უკან აღარ მიმიხედავს.

მაგრამ კარის დახურვამდე მისი ხმა გავიგონე.

— ჯანდაბა, ელენა…

და ამჯერად ნამდვილად გამეცინა.

⸻

— შენ საერთოდ ნორმალური ხარ? — მკითხა რატიმ, როგორც კი დერეფანში აღმოვჩნდით.

— რატომ?

— რატომო? ელენა, შენ პირდაპირ ბიზნესმენს კოქტეილი გადაასხი!

— შემთხვევით მოხდა.

რატი გაჩერდა.

ნელა შემობრუნდა ჩემსკენ.

— შემთხვევით?

— თითქმის.

— „თითქმის“ რას ნიშნავს?

— იმას, რომ ჭიქა მე არ გადამიყირავებია. დათომ თავად დაარტყა იდაყვი.

რატი რამდენიმე წამით ჩუმად მიყურებდა.

შემდეგ სახეზე ხელები აიფარა.

— ღმერთო, მე ვისთან დავმეგობრდი…

სიცილი ამიტყდა.

— შენ თვითონ თქვი, რომ ჩემი ფსიქოლოგი იქნებოდი.

— მე ფსიქოლოგი ვარ და არა თანამზრახველი!

— რატი, გთხოვ, ნუ დრამატიზებ.

— მე ვდრამატიზებ?! შენ კაცი ეჭვიანობისგან გააგიჟე და ახლა მეუბნები, ნუ დრამატიზებო!

მის სიტყვებზე სიცილი კიდევ უფრო გამიძლიერდა.

მაგრამ როცა ანდროს სახე გამახსენდა, ღიმილი ნელ-ნელა გამიქრა.

— ეჭვიანობისგან გააგიჟე…

ჩუმად გავიმეორე.

რატი მაშინვე დამაკვირდა.

— ელენა, ნუ დაიწყებ.

— რას?

— ნუ დაიწყებ იმაზე ფიქრს, რას გრძნობს ანდრო. შეიძლება უბრალოდ არ მოსწონს, როცა მის თვალწინ სხვა ადამიანები იმას აკეთებენ, რაც თავად არ შეუძლია გააკონტროლოს.

რამდენიმე წამი ჩუმად ვიდექი.

— იცი, რა არის ყველაზე სასაცილო? — ვთქვი ბოლოს. — მე არც კი ვიცი, რატომ მაინტერესებს მისი რეაქცია. გუშინ მეზიზღებოდა. დღესაც მეზიზღება. მაგრამ როცა დავინახე, როგორ უყურებდა დათოს, რაღაცნაირად… სასიამოვნო იყო.

რატი ნელა დამიქნია თავი.

— იმიტომ, რომ პირველად იგრძენი, რომ მარტო შენ არ იყავი ამ ყველაფერში ემოციურად ჩართული.

მის სიტყვებზე გავჩუმდი.

ზუსტად ეს იყო.

მე არ მინდოდა ანდროსთან ურთიერთობა.

არ მინდოდა მისი ყურადღება.

არ მინდოდა მისი დაპირებები.

უბრალოდ მინდოდა, ერთხელ მაინც ეგრძნო ის, რაც მე მაგრძნობინა.

მინდოდა, სცოდნოდა, რომ ჩემი დამცირება ისე მარტივად არ შეეძლო, როგორც წარმოედგინა.

— კარგი, — ვთქვი ბოლოს. — ახლა კი მოდი, წავიდეთ ბართან. თორემ თუ კიდევ ერთხელ დავინახავ, შეიძლება მართლა რაღაც დავამტვრიო.

— გთხოვ, ჩემი ხელფასი მაინც დაინდე.

⸻

ბართან მივედით და მაღალ სკამებზე ჩამოვსხედით.

რატი წყალს სვამდა, მე კი ჭიქას თითებით ვატრიალებდი.

კლუბში მუსიკა ხმამაღლა უკრავდა. ხალხი იცინოდა, ბარმენი შეკვეთებს იღებდა, მიმტანები კი ერთმანეთის მიყოლებით დარბოდნენ.

რამდენიმე წუთით უბრალოდ ვსაუბრობდით.

რატი თავის ერთ-ერთ ყოფილ თაყვანისმცემელზე მიყვებოდა, რომელიც თურმე სამი თვის განმავლობაში ყოველდღე უგზავნიდა ყვავილებს, მიუხედავად იმისა, რომ რატი არაერთხელ უხსნიდა, რომ მათ შორის არაფერი გამოვიდოდა.

— და იცი, ბოლოს რა მომწერა? — მკითხა მან.

— რა?

— „ვიცი, რომ გეი ხარ, მაგრამ სიყვარულს ხომ სქესი არ აქვს?“

პირი დავაღე.

შემდეგ სიცილი ამიტყდა.

— არა!

— გეფიცები! მერე კიდევ მომწერა, რომ ჩემ გამო საკუთარ ორიენტაციაზეც კი დაფიქრდა.

— რატი, გთხოვ, აღარ შემიძლია!

— და მე ვუპასუხე, რომ ჯერ საკუთარ ემოციურ მდგომარეობაზე ეფიქრა და მერე ჩემსაზე.

სიცილისგან თვალები ამიცრემლიანდა.

— შენ მართლა საშინელი ადამიანი ხარ.

— არა, მე უბრალოდ ლამაზი და გულწრფელი ვარ.

— და თავმდაბალი.

— ეს ჩემი ყველაზე დიდი ნაკლია.

მხარი მხარზე მივადე და კიდევ რამდენიმე წუთი ვიცინოდით.

უცნაურია, როგორ შეუძლია ადამიანს ერთი საღამოს განმავლობაში ორჯერ იგრძნოს თავი სრულიად განსხვავებულად.

რამდენიმე საათის წინ მეგონა, რომ ანდროს გამო მთელი ღამე გამიფუჭდებოდა.

ახლა კი რატის გვერდით ვიჯექი და პირველად ვგრძნობდი, რომ ჩემს ცხოვრებაში შეიძლებოდა არსებობდეს რაღაც, რასაც მისი სახელი არ ერქმეოდა.

— ელენა, — მითხრა რატიმ ცოტა ხნის შემდეგ, — მართლა გინდა, რომ ეს ყველაფერი გაგრძელდეს?

— რა ყველაფერი?

— ეს თამაში. მისთვის იმის დამტკიცება, რომ კარგად ხარ. იმის მცდელობა, რომ ეჭვიანობა გამოიწვიო. იმის შემოწმება, იყუუყურებს თუ არა შენსკენ.

ჭიქას დავხედე.

— არ ვიცი.

— მაშინ ერთი რამ გააკეთე.

— რა?

— რაც უნდა გააკეთო, საკუთარი თავისთვის გააკეთე. არა მის გასაბრაზებლად. არა იმისთვის, რომ შენზე იფიქროს. შენთვის.

მის სიტყვებზე დიდხანს ვფიქრობდი.

ალბათ მართალი იყო.

ალბათ ჩემი თავდაჯერებულობის ნაწილი ჯერ კიდევ მისი ყურადღების გარშემო ტრიალებდა.

მაგრამ ესეც დასაწყისი იყო.

მე ხომ ჯერ კიდევ ვსწავლობდი, როგორ უნდა მეცხოვრა ისე, რომ სხვების აზრს ჩემი ღირებულება არ განესაზღვრა.

— კარგი, ბატონო ფსიქოლოგო, — ვუთხარი და ჭიქა ავწიე. — დღეს მხოლოდ ჩემთვის ვიცხოვრებ.

— შესანიშნავია. მაშინ ხვალიდან ჩემი კონსულტაციები ორმოცდაათი ლარი ეღირება.

— შენ საერთოდ არ გაქვს ლიცენზია!

— მაგრამ საოცარი ღიმილი მაქვს.

⸻

— ერთი ორმაგი ესპრესო. უშაქროდ.

ანდროს ხმა ჩვენს შორის მოულოდნელად გაისმა.

ის ისე გაჩნდა ბართან, რომ ვერც კი შევამჩნიე, როგორ ჩამოვიდა ზედა სართულიდან.

შავი პერანგი ისევ ეცვა, თუმცა ახლა სახელოები უფრო მაღლა ჰქონდა აწეული. სახეზე ჩვეულებრივი სიმშვიდე ჰქონდა დაბრუნებული, მაგრამ თვალები პირდაპირ რატის უყურებდა.

ჩემთვის არც შემოუხედავს.

თითქოს ბართან მარტო ჩვენ ორნი არ ვიჯექით.

რატი ოდნავ დაიძაბა.

— ახლავე, — უთხრა ბარმენმა.

ანდრომ იდაყვი დახლზე ჩამოაყრდნო.

— რამდენი ხანია, აქ მუშაობ?

რატი გაკვირვებით მიუბრუნდა.

— რამდენიმე თვეა.

— მოგწონს?

— სამსახურს ვგულისხმობთ თუ ზოგადად ცხოვრებას?

ანდრომ პირველად ოდნავ გაიღიმა.

— ორივეს.

— სამსახური ნორმალურია. ცხოვრება კი უკეთესი იქნებოდა, ხალხს ნაკლები ფული და მეტი საღი აზრი რომ ჰქონოდა.

ბარმენს გაეცინა.

ანდრომაც ჩუმად ჩაიცინა.

მე კი მათ ვუყურებდი და ვერ ვიჯერებდი, რომ ეს კაცი რამდენიმე წუთის წინ ჩემს მაჯას ისე მიჭერდა, თითქოს ჩემი მოძრაობების კონტროლი მისი უფლება იყო.

ახლა რატის ისე ესაუბრებოდა, თითქოს წლების მეგობრები ყოფილიყვნენ.

— და შენ? — ჰკითხა ანდრომ. — რას აკეთებ სამსახურის გარდა?

— მეგობრებთან ერთად დროს ვატარებ, ფილმებს ვუყურებ, ხანდახან ვკითხულობ…

— გოგოებთან დადიხარ პაემნებზე?

რატი წამით გაჩუმდა.

შემდეგ ისე შეხედა, რომ სიცილი ძლივს შევიკავე.

— არა. ბიჭებთან.

ანდრომ თავი დაუქნია.

— გასაგებია.

და საუბარი ისე გააგრძელა, თითქოს ამ პასუხს მისთვის საერთოდ არანაირი მნიშვნელობა არ ჰქონდა.

— აქაურობა ხშირად ხალხმრავალია?

— ძირითადად, კი.

— და მოგწონს ასეთი გარემო?

— გააჩნია, ვისთან ერთად ვარ.

ანდრომ წყალი მოსვა, რომელიც ბარმენმა მიაწოდა.

— საინტერესო პასუხია.

მე ნელა შევბრუნდი რატისკენ.

ისიც მიყურებდა.

მის თვალებში აშკარად ეწერა: ეს კაცი რას აკეთებს?

მხრები ავიჩეჩე.

წარმოდგენა არ მაქვს.

ანდრო კვლავ რატის ესაუბრებოდა.

მეკითხებოდა კი არა, არც კი მიყურებდა.

— ხვალ მუშაობ?

— დიახ.

— რომელ საათზე ამთავრებ?

— რატომ გაინტერესებთ?

— უბრალოდ ვიკითხე.

რატი წარბაწეული უყურებდა.

— დაახლოებით პირველ საათზე.

— კარგი.

ანდრომ ჭიქა დახლზე დადგა.

— მაშინ შეიძლება კიდევ შევხვდეთ.

ამ სიტყვებზე წარბები თავისით შემეკრა.

რა?

რატი კი ისე იღიმოდა, თითქოს ახლა ყველაზე საინტერესო სპექტაკლის ყურებას აპირებდა.

— რა თქმა უნდა, — უპასუხა მან. — ოღონდ წინასწარ გამაფრთხილეთ. შეიძლება დაკავებული ვიყო.

ანდროს ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაუჩნდა.

— გავითვალისწინებ.

მე მათ რამდენიმე წამი ვუყურებდი.

შემდეგ თავი გავაქნიე.

ეს უკვე სასაცილო აღარ იყო.

კაცი, რომელმაც გუშინ მითხრა, რომ მის ცხოვრებაში არანაირი ადგილი არ მქონდა, ახლა ჩემს მეგობარს ეკითხებოდა, როდის ამთავრებდა სამსახურს.

ჩემ გვერდით იდგა.

ჩემს მეგობარს ესაუბრებოდა.

ჩემს არსებობას კი ჯიუტად უგულებელყოფდა.

თითქოს ჩემი გაღიზიანება სწორედ ეს იყო, რაც სურდა.

მაგრამ მე არ ვაპირებდი, მისთვის ეს სიამოვნება მიმენიჭებინა.

ჭიქა დახლზე დავდე და რატისკენ შევბრუნდი.

— საყვარელო, მე მგონი, უნდა წავიდეთ.

რატი მაშინვე მომიბრუნდა.

— უკვე?

— ჰო. ძალიან დავიღალე.

ანდრომ საუბარი შეწყვიტა.

მხოლოდ წამით.

შემდეგ ისევ ბარმენს მიუბრუნდა.

— და კიდევ ერთი წყალი.

თითქოს მე არაფერი მითქვამს.

თითქოს ჩემი წასვლა მისთვის საერთოდ არ არსებობდა.

გულში გამეცინა.

კარგი, ანდრო. თუ თამაში გინდა, ვითამაშოთ.

რატისკენ გადავიხარე და ლოყაზე ხმაურიანად ვაკოცე.

— გელოდები, კარგი? ერთად წავიდეთ.

— რა თქმა უნდა, საყვარელო, — მიპასუხა მან იმავე ტონით. — ოღონდ ორი წუთი მომეცი.

— იმდენიც, რამდენიც გინდა.

ფეხზე წამოვდექი, ჩანთა მხარზე გადავიკიდე და ანდროს გვერდით გავიარე.

არც შემიხედავს.

არც დამშვიდობებია.

უბრალოდ გავიარე ისე, თითქოს ის ბართან მდგომი ჩვეულებრივი უცხო კაცი იყო.

მაგრამ სანამ დერეფანში შევუხვევდი, მის ხმას მოვკარი ყური.

— ეს შენი შეყვარებულია?

შევჩერდი.

მხოლოდ წამით.

რატი მაშინვე მიუბრუნდა.

— ვინ?

— ელენა.

გულმა უცნაურად დამარტყა.

ანდრო კვლავ მისკენ იყურებოდა, მაგრამ ახლა მის ხმაში ის უდარდელობა აღარ იგრძნობოდა, რომლითაც რამდენიმე წუთის წინ მესაუბრებოდა.

რატი რამდენიმე წამით ჩუმად დარჩა.

შემდეგ გაიღიმა.

— რატომ გაინტერესებთ?

ანდროს სახე გაუმკაცრდა.

— უბრალოდ ვიკითხე.

— მაშინ მეც უბრალოდ გიპასუხებთ. პირადი კითხვაა.

ბარმენს სიცილი წასკდა და მაშინვე სხვა მხარეს შებრუნდა.

ანდრომ ჭიქა აიღო, თუმცა არ დაულევია.

— გასაგებია.

მაგრამ არაფერი იყო გასაგები.

არც მისთვის.

არც ჩემთვის.

არც რატისთვის, რომელიც ახლა ისე უყურებდა ანდროს, თითქოს ახალი გასართობი ეპოვა.

მე კი დერეფნის კუთხეში ვიდექი და ღიმილს ძლივს ვიკავებდი.

ეჭვიანობ, ანდრო?

თუ უბრალოდ არ მოგწონს, როცა ვიღაც სხვა ჩემ გვერდით დგას?

რამდენიმე წამით კიდევ დავრჩი.

მინდოდა, მისი შემდეგი სიტყვებიც გამეგო.

მაგრამ შემდეგ გადავიფიქრე.

არა.

დღეს საკმარისი იყო.

ამ საღამოს მე უკვე გავიმარჯვე იმაში, რაც ყველაზე მეტად მჭირდებოდა — საკუთარი თავისთვის დამემტკიცებინა, რომ შემეძლო მის დანახვა და მაინც არ დავნგრეულიყავი.

დერეფანში გავედი და კედელს მივეყრდენი.

რამდენიმე წუთში რატი გამოჩნდა.

მისი სახე სიცილისგან გაწითლებოდა.

— ელენა, გთხოვ, მითხარი, რომ შენც დაინახე ეს ყველაფერი.

— რა ყველაფერი?

— ღმერთო, როგორ ვერ გიტან!

გავიცინე.

— რას აკეთებდა?

— ჯერ მკითხა, ჩემი შეყვარებული იყავი თუ არა. შემდეგ კი ისე შემომხედა, თითქოს მისთვის მთელი ბიზნესიმპერია წამერთმია.

სიცილი ვეღარ შევიკავე.

— იქნებ უბრალოდ აინტერესებდა.

რატი გაჩერდა და ხელები წელზე შემოიწყო.

— ელენა, მე შეიძლება გეი ვარ, მაგრამ ბრმა ნამდვილად არ ვარ.

მის სიტყვებზე ისევ გამეცინა.

— კარგი, წავიდეთ.

— მოიცადე, ერთი რამ უნდა გკითხო.

— რა?

რატი ჩემს წინ დადგა და თვალებში შემომხედა.

— შენ მართლა აღარ გაინტერესებს?

მისი კითხვა ჰაერში ჩამოეკიდა.

დიდხანს ვერაფერი ვუპასუხე.

შემდეგ მხრები ავიჩეჩე.

— არ ვიცი, რატი.

პირველად იმ საღამოს არ გამიღიმია.

— მაგრამ ერთ რამეს ნამდვილად ვხვდები. აღარ მინდა, მის გამო საკუთარ თავს ვკარგავდე.

რატიმ თავი დაუქნია.

შემდეგ ხელი გადამხვია.

— მაშინ წავიდეთ, ელენა. დღეს შენს გამარჯვებას აღვნიშნავთ.

— რით?

— ბურგერით. ყველაზე დიდი ბურგერით, რასაც ვიპოვით.

— შენ მართლა ყველაფერს საჭმელს უკავშირებ.

— იმიტომ, რომ საჭმელი არასდროს გეუბნება, რომ მის ცხოვრებაში ადგილი არ გაქვს.

მის ნათქვამზე ორივეს გაგვეცინა.

კლუბიდან ერთად გამოვედით.

გარეთ ციოდა, ქუჩაში კი წვიმის შემდეგ დარჩენილი წყალი ლამპიონების შუქს ირეკლავდა.

რატი რაღაცაზე მიყვებოდა, მე კი ვუსმენდი და ხანდახან ვიცინოდი.

უკან არ მომიხედავს.

არ ვიცოდი, რომ ზედა სართულის ფანჯრიდან ვიღაც გვიყურებდა.

არ ვიცოდი, რომ ანდრო ისევ ბართან იდგა და რატისთან საუბრის შემდეგ ყავაც კი აღარ გახსენებია.

და არც ის ვიცოდი, რომ მისთვის ყველაზე გამაღიზიანებელი ჩემი კოქტეილი, ჩემი ირონია ან ჩემი გამომწვევი ღიმილი კი არ ყოფილა.

არამედ ის, რომ როცა წავედი, ერთხელაც არ შევხედე უკან.

ანდრო ვალერი მიჩვეული იყო, რომ ადამიანები მის ყურადღებას ეძებდნენ.

მიჩვეული იყო, რომ მის სიტყვებს მნიშვნელობას ანიჭებდნენ, მის გადაწყვეტილებებს ელოდებოდნენ და მის გარშემო ტრიალებდნენ.

მე კი იმ ღამეს უბრალოდ წავედი.

და პირველად დიდი ხნის შემდეგ, მას გაუჩნდა სურვილი, გაეგო, სად მივდიოდი.

ვისთან მივდიოდი.

და რატომ არ მინდოდა, მისთვის შემეხედა.

ეს ეჭვიანობა არ იყო.

ყოველ შემთხვევაში, ასე ეუბნებოდა საკუთარ თავს.

მაგრამ როცა დაინახა, როგორ აკოცა ელენამ რატის ლოყაზე, ანდროს თითები ჭიქას უფრო ძლიერად შემოეჭიდა.

და როცა ქუჩაში მათი სიცილი გაიგონა, უცებ მიხვდა, რომ იმ საღამოს ყველაზე მეტად სწორედ ის აღიზიანებდა, რასაც ვერ აკონტროლებდა.

ელენას ბედნიერება.

განსაკუთრებით მაშინ, როცა ამ ბედნიერებაში მისი ადგილი არ იყო.