შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ვირტუოზი (თავი 1)


დღეს, 17:04
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 497

ნიუ-იორკს უძილობა სჭირდა. ეს ქალაქი ღამითაც ისე სუნთქავდა, თითქოს სადღაც აგვიანდებოდა. ცათამბჯენების განათებულ ფანჯრებში ათასობით უცხო ცხოვრება ირეკლებოდა, ქუჩებში მანქანების გაუთავებელი ნაკადი მიედინებოდა, ხოლო ადამიანები, რომელთაც ერთმანეთის არსებობის შესახებ არაფერი იცოდნენ, ყოველდღე ერთსა და იმავე ტროტუარებზე ტოვებდნენ საკუთარი მარტოობის უხილავ ნაკვალევს. ქალაქს ყველაფერი ჰქონდა, გარდა სიჩუმისა. დემიან ავალიანს კი სიჩუმე უყვარდა. უფრო სწორად, ის რამდენიმე წამი, რომელიც მუსიკის დაწყებამდე დგებოდა. როცა დარბაზში უკანასკნელი ჩურჩული წყდებოდა, ათასობით მზერა ერთ წერტილში იყრიდა თავს და ჰაერი რაღაც აუხსნელი მოლოდინით მძიმდებოდა. სწორედ მაშინ გრძნობდა საკუთარ ძალაუფლებას ყველაზე მძაფრად. არა მაშინ, როცა უკრავდა. მანამდე. როცა ჯერ არაფერი მომხდარიყო, მაგრამ ყველა უკვე მას ეკუთვნოდა.
იმ საღამოს კარნეგი-ჰოლში თავისუფალი ადგილი არ დარჩენილიყო. პირველ რიგებში ნიუ-იორკის კულტურული ელიტა იჯდა. მუსიკალური კრიტიკოსები, რომელთაც კომპლიმენტის თქმა თითქმის ფიზიკურ ტკივილს აყენებდათ; მდიდარი ქალები, რომლებიც კლასიკურ მუსიკაზე მეტად ახალგაზრდა პიანისტის პირადი ცხოვრებით ინტერესდებოდნენ; ადამიანები, რომლებიც კონცერტზე მხოლოდ იმიტომ მოდიოდნენ, რომ მეორე დღეს ეთქვათ - იქ ვიყავითო. და, რა თქმა უნდა, ისინიც, ვისთვისაც მუსიკა ჯერ კიდევ რაღაც წმინდა იყო. დემიანი ამ უკანასკნელებს ყველაზე მეტად აფასებდა. დანარჩენებს კი მშვენივრად იყენებდა. შავი ფრაკი უნაკლოდ ერგებოდა მაღალ, გამართულ სხეულზე. მუქი თმა ოდნავ დაუდევრად ჰქონდა გადავარცხნილი, თითქოს გარეგნობაზე ზრუნვა მისთვის მეტისმეტად უმნიშვნელო საქმე ყოფილიყო. სინამდვილეში დემიან ავალიანის დაუდევრობაც კი საგულდაგულოდ იყო გათვლილი. ოცდათორმეტი წლის ასაკში მან უკვე მოასწრო ყველაფერი, რაზეც სხვა მუსიკოსები მთელი ცხოვრება ოცნებობდნენ. საერთაშორისო აღიარება. პრესტიჟული ჯილდოები. კონცერტები, რომელთა ბილეთებიც რამდენიმე საათში იყიდებოდა. და რეპუტაცია, რომელიც მის მუსიკალურ ნიჭზე არანაკლებ ხმაურიანი იყო. ერთმა გავლენიანმა კრიტიკოსმა ოდესღაც დაწერა, დემიან ავალიანი როიალს ისე ეპყრობა, თითქოს ინსტრუმენტი მისი სხეულის გაგრძელება იყოსო. დემიანმა სტატია წაიკითხა, გაიღიმა და მეგობარს უთხრა, როგორც ჩანს, კაცს ჯერ არ უნახავს, სხეულის სხვა ნაწილებს როგორ ვმართავო. მეორე დილით ეს ფრაზა უკვე რამდენიმე ტაბლოიდის სათაურში მოხვდა. დემიანს არც უარუყვია. მას საერთოდ იშვიათად აწუხებდა სინდისი იმის გამო, რასაც სხვები მასზე ფიქრობდნენ.
სცენაზე გასვლის წინ ყოველთვის ერთი და იგივე ჩვევა ჰქონდა: მარჯვენა ხელის მაჯაზე საათს იხსნიდა, პიჯაკის შიდა ჯიბეში დებდა და რამდენიმე წამით საკუთარ თითებს აკვირდებოდა. გრძელი, მოქნილი თითები ჰქონდა. მუსიკოსის ხელები. თუმცა ქალები, რომლებიც მის ცხოვრებაში ჩნდებოდნენ, ამ განსაზღვრებას ხშირად სრულიად სხვა მნიშვნელობას ანიჭებდნენ. იმ საღამოსაც მოოხსნა საათი. შემდეგ სცენაზე გავიდა. აპლოდისმენტები ისეთი ძლიერი იყო, რომ წამით დარბაზის კედლებიც კი თითქოს შეირხა. დემიანმა თავი ოდნავ დახარა. არც ზედმეტი მოკრძალება უყვარდა და არც მადლიერების თეატრალური დემონსტრირება. კარგად იცოდა საკუთარი ფასი და არასოდეს ცდილობდა მის დამალვას. როიალთან დაჯდა. თითები კლავიშებს ზემოთ შეაჩერა. და დარბაზი დადუმდა. პირველი ბგერა თითქმის შეუმჩნევლად დაიბადა. შოპენი.
ნოქტიურნი. მელოდია დარბაზში ნელა გაიშალა, როგორც ღამით ფანჯარასთან მისული ქალი, რომელსაც ჯერ ვერ გადაუწყვეტია, ფარდა გადასწიოს თუ სიბნელეში დარჩეს. დემიანი უკრავდა ისე, როგორც ცხოვრობდა, თავდაჯერებით, მოულოდნელი გადასვლებით, ზოგჯერ დაუნდობლად, ზოგჯერ კი ისეთი სინაზით, რომელსაც მისგან არავინ ელოდა. მისი შესრულება მხოლოდ ტექნიკური სრულყოფილება არ იყო. ტექნიკა ბევრს ჰქონდა. დემიანს კი რაღაც სხვა გააჩნდა. მას შეეძლო მუსიკაში ის ეთქვა, რისი წარმოთქმაც ჩვეულებრივ ცხოვრებაში არასოდეს მოუნდებოდა. ტკივილი, რომელსაც არ აღიარებდა. მონატრება, რომელსაც სახელიც არ ჰქონდა. სინაზე, რომელსაც ადამიანებთან ურთიერთობისას თითქმის ყოველთვის ირონიით ფარავდა. როიალთან დემიანი უცნაურად გულწრფელი ხდებოდა. ალბათ ამიტომაც არ უყვარდა, როცა შესრულების შემდეგ ეკითხებოდნენ, რას გრძნობდითო.
საკუთარი განცდების ახსნა მისთვის ისეთივე უაზრობა იყო, როგორიც სუნამოს სურნელის აღწერა ადამიანისთვის, რომელსაც ყნოსვა არ ჰქონდა. მუსიკა უნდა მოგესმინა. დანარჩენი შენი პრობლემა იყო. უკანასკნელი აკორდის შემდეგ დარბაზში რამდენიმე წამით სიჩუმე დარჩა. ეს მისი საყვარელი მომენტი გახლდათ. შემდეგ ტაში ატყდა. ადამიანები ფეხზე დგებოდნენ, ერთმანეთს აღფრთოვანებულ მზერებს უცვლიდნენ, ზოგი იღიმოდა, ზოგიც თვალებზე ხელსახოცს იფარებდა.
დემიანი წამოდგა. თავი დახარა. და გაიფიქრა, რომ კიდევ ერთი საღამო დასრულდა. კიდევ ერთი ტრიუმფი. კიდევ ერთი ღამე, რომელიც ხვალინდელ გაზეთებში შესანიშნავი ზედსართავი სახელებით იქნებოდა აღწერილი.
უცნაური იყო, როგორ კარგავდა მნიშვნელობას ყველაფერი, რისთვისაც ოდესღაც სუნთქვაშეკრული იბრძოდი, როგორც კი მის მოპოვებას შეეჩვეოდი.

───

კონცერტის შემდეგ გამართულ დახურულ მიღებაზე შამპანური ისე უხვად მოედინებოდა, თითქოს სტუმრების მთავარი დანიშნულება საკუთარი სისხლის ალკოჰოლით ჩანაცვლება ყოფილიყო. დემიანი ფანჯარასთან იდგა. ერთ ხელში ჭიქა ეჭირა, მეორით ტელეფონს ატრიალებდა. მის ირგვლივ ადამიანები საუბრობდნენ, იცინოდნენ, ერთმანეთს აცნობდნენ და დაუღალავად ცდილობდნენ რამდენიმე წუთით მაინც მოხვედრილიყვნენ მისი ყურადღების ცენტრში. მას ეს ყველაფერი ერთდროულად ართობდა და ღლიდა. ქალები განსაკუთრებით. არა იმიტომ, რომ არ უყვარდა. პირიქით. ქალები დემიან ავალიანის ერთ-ერთი ყველაზე სასიამოვნო სისუსტე იყვნენ, ოღონდ სისუსტე, რომლის მართვაც, საკუთარი აზრით, სრულყოფილად შეეძლო. უყვარდა მათი სურნელი, სიცილი, მზერის ცვლილება იმ წამს, როცა ხვდებოდნენ, რომ მამაკაცი მათით დაინტერესდა. უყვარდა ფლირტის ინტელექტუალური მხარე. სიტყვების ორმაგი მნიშვნელობები. შეჩერებული მზერა. საუბარი, რომელიც თითქოს არაფერს ნიშნავდა, სინამდვილეში კი უკვე რაღაც ძალიან კონკრეტულისკენ მიდიოდა. მაგრამ არ უყვარდა მოლოდინები. განსაკუთრებით სხვისი. მას არასოდეს უთქვამს ქალისთვის „მიყვარხარ“ მხოლოდ იმისთვის, რომ მასთან ღამე გაეტარებინა. ამ მხრივ უცნაურად პატიოსანი იყო. უბრალოდ, ადამიანებს ზოგჯერ სიმართლის მოსმენა არ სურდათ.
- დემიან. - გვერდით მისი მენეჯერი, ნიკოლასი გაჩნდა. ორმოცს გადაცილებული, მუდამ მოწესრიგებული მამაკაცი, რომელსაც დემიანის კარიერის მართვასთან ერთად მისი პერიოდული სკანდალების ჩაქრობაც ევალებოდა. - ხვალინდელი ფრენის დეტალები გამოგიგზავნე.
- მშვენიერია.
- საერთოდ წაიკითხე?
- შენი ხმის ტემბრიდან ვხვდები, რომ რაღაც მნიშვნელოვანი წერია. - ნიკოლასმა ამოიოხრა. ათი წლის განმავლობაში უკვე შეეჩვია, რომ დემიანთან საქმიანი საუბარი ხშირად საკუთარი მოთმინების გამოცდას ჰგავდა. - საქართველოში გამგზავრება საბოლოოდ დადასტურებულია. კონცერტი, ორი ოფიციალური შეხვედრა, საქველმოქმედო საღამო და პრესასთან ურთიერთობა. დემიანმა ჭიქა ტუჩებთან მიიტანა. საქართველო. სიტყვამ უცნაური შეგრძნება დაუტოვა. თითქოს ვიღაცამ დიდი ხნის დაკეტილი ოთახის კარი შეაღო და იქიდან ბავშვობის ნაცნობი სუნი გამოვარდა. მზით გახურებული გზის საფარი. სკოლის დერეფანი. ცარცის მტვერი. და გოგოს გაბრაზებული ხმა.
იმდენად მკაფიოდ გაახსენდა, რომ უნებლიეთ გაეღიმა. - რა გაცინებს? - ჰკითხა ნიკოლასმა.
- არაფერი. ერთი ძველი დანაშაული გამახსენდა.
- შენი დანაშაულების რაოდენობის გათვალისწინებით, ცოტა დამიკონკრეტე. - დემიანმა გაიცინა. მაგრამ მოგონება არ გამქრალა. სკოლის ბოლო წელი. მეორე სართულის დერეფანი. მუქთმიანი გოგო, რომელსაც წიგნები მკერდზე ჰქონდა მიხუტებული და ისეთი სახით უყურებდა, თითქოს კაცობრიობის ყველა უბედურებაში პირადად დემიანი ყოფილიყო დამნაშავე. ლივია ქავთარაძე. უცნაური იყო, რომ ამდენი წლის შემდეგ მისი სრული სახელი ასე მარტივად გაახსენდა. ლივია არასოდეს ყოფილა იმ გოგონებს შორის, რომლებიც დემიანის ყურადღების მოსაპოვებლად ცდილობდნენ რაღაცის გაკეთებას. პირიქით. თუკი ვინმეს შეეძლო მისი არსებობის სრული იგნორირება, ეს ლივია იყო. და ალბათ სწორედ ამიტომ ხდებოდა მისი გაღიზიანება დემიანის ყოველდღიური გართობის განუყოფელი ნაწილი. ერთხელ გოგოს ჩანთაში პლასტმასის პატარა თაგვი ჩაუდო. ლივიამ მთელი კლასის თვალწინ ამოიღო, რამდენიმე წამით დააკვირდა, შემდეგ დემიანთან მივიდა და მშვიდად დაუდო მერხზე.
- დედაშენმა გამოგატანა? - კლასი სიცილით დაინგრა. დემიანმა კი პირველად იგრძნო, რომ საკუთარივე ოინი მის წინააღმდეგ შემოტრიალდა. მას შემდეგ მათი ურთიერთობა ერთგვარ ომად იქცა. ომად, რომელშიც არცერთი მხარე აპირებდა დანებებას. თუმცა იყო ერთი საღამო, რომელიც ამ მოგონებებისგან სრულიად განსხვავდებოდა. გამოსაშვები საღამო. მუსიკა. ცარიელი დერეფანი. და რაღაც, რაც დემიანს წლების შემდეგაც არასოდეს გახსენებია ბოლომდე. ზოგი მოგონება იმიტომ კი არ გვავიწყდება, რომ უმნიშვნელოა. იმიტომ ვტოვებთ წარსულში, რომ მისი გახსენება საკუთარი თავისთვის არასასიამოვნო შეკითხვების დასმას გვაიძულებს. დემიანმა ჭიქა მაგიდაზე დადგა.
- საქართველოში რამდენი ხნით მივდივართ?
- ათი დღით. რატომ?
- შეიძლება გავახანგრძლივო. - ნიკოლასმა ეჭვით შეხედა.
- შენ? საქართველოში? საკუთარი სურვილით?
- ნიკოლას, ზოგჯერ მგონია, რომ საერთოდ არ მიცნობ.
- პირიქით. სწორედ იმიტომ მეშინია, რომ ძალიან კარგად გიცნობ. - დემიანმა პასუხად მხოლოდ გაიღიმა. მან ჯერ არ იცოდა, რომ თბილისში დაბრუნება საკუთარი ცხოვრების ყველაზე არასწორად გათვლილ გადაწყვეტილებად ექცეოდა.

───

თბილისში იმ დილით წვიმდა.
არა ისეთი წვიმა, რომელიც ქალაქს რეცხავს და ჰაერს ამსუბუქებს. უფრო ისეთი, რომელიც ყველაფერს ნაცრისფერ ფერს ადებს და ადამიანებს საკუთარ ფიქრებთან მარტო ტოვებს. ლივია ქავთარაძე სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა, ფეხშიშველი, აბრეშუმის ხალათში გახვეული და მესამე ფინჯან ყავას სვამდა. ნოუთბუქის ეკრანზე ცნობილი ქართველი ბიზნესმენის ფოტო ჩანდა. მამაკაცი ფართოდ იღიმოდა. ლივიას ყოველთვის აოცებდა, როგორი გულწრფელი ღიმილი შეეძლოთ ადამიანებს, რომელთა სინდისზეც ზოგჯერ მთელი ადამიანური ტრაგედიები იდო. მის წინ რამდენიმე საქაღალდე ეწყო. საბანკო ამონაწერები. სასამართლო დოკუმენტები. მიმოწერის ასლები. და ერთი ინტერვიუ, რომლის გამოქვეყნებაც, დიდი ალბათობით, მორიგ სკანდალს გამოიწვევდა. ლივია სკანდალებს არ ეძებდა. ეს მნიშვნელოვანი განსხვავება იყო. ის სიმართლეს ეძებდა, სკანდალი კი ხშირად სიმართლის ყველაზე ხმაურიანი თანმხლები აღმოჩნდებოდა ხოლმე. ოცდათერთმეტი წლის ასაკში უკვე მოესწრო რამდენიმე გავლენიანი ადამიანის კარიერის შერყევა, ორი სასამართლო დავა, უამრავი მუქარა და იმდენი შეურაცხმყოფელი წერილი, რომ მათგან ცალკე წიგნის გამოცემაც შეიძლებოდა. ყველაზე მეტად მაინც ერთი რამ აღიზიანებდა. როცა ვინმე ეუბნებოდა, რომ ზედმეტად მკაცრი იყო. თითქოს სიმართლეს ვალდებულება ჰქონოდა, სასიამოვნო ფორმით გამოცხადებულიყო. ლივია არ იყო ქალი, რომელსაც ადამიანების განადგურება სიამოვნებას ანიჭებდა. მაგრამ არც მათი გადარჩენის სურვილი ჰქონდა მხოლოდ იმიტომ, რომ საზოგადოებას ისინი უყვარდა. მისთვის ცნობილი სახელი უდანაშაულობის მტკიცებულება არასოდეს ყოფილა. და მომხიბვლელი გარეგნობა - მით უმეტეს. მობილურმა დარეკა. ეკრანზე რედაქტორის სახელი გამოჩნდა. ლივიამ რამდენიმე წამით უყურა. დილის ცხრა საათიც არ იყო. ეს ან ძალიან ცუდ ამბავს ნიშნავდა, ან ძალიან საინტერესო ამბავს. ხშირად ორივეს ერთად.
- გისმენ.
- ახალი მასალა მაქვს შენთვის.
- ძველიც ჯერ არ დამიმთავრებია.
- ეს მოგეწონება.
- ასე ყოველთვის მაშინ მეუბნები, როცა რაღაც საშინელების გაკეთებას აპირებ. -
რედაქტორს გაეცინა. შემდეგ სახელი წარმოთქვა.
- დემიან ავალიანი. - ლივიას თითები კლავიატურაზე გაუშეშდა. სულ რამდენიმე წამით. იმდენად მცირე ხნით, რომ გვერდით ვინმე რომ მჯდარიყო, ალბათ ვერც შეამჩნევდა. მაგრამ თვითონ იგრძნო. იყო სახელები, რომლებიც უბრალოდ ადამიანებს აღნიშნავდა. და იყო სახელები, რომელთა გაგონებაც წარსულის რომელიმე კარს დაუკითხავად აღებდა. დემიან ავალიანი.
თხუთმეტი წელი. ამდენი დრო გასულიყო მას შემდეგ, რაც უკანასკნელად ნახა. და მაინც, მისი სახელის გაგონებაზე პირველ რიგში არც ცნობილი პიანისტი გაახსენდა, არც საერთაშორისო აღიარება, არც ჟურნალების გარეკანები. გაახსენდა ჩვიდმეტი წლის აუტანელი ბიჭი, რომელსაც საკუთარ თავზე ისეთი წარმოდგენა ჰქონდა, თითქოს ღმერთს კაცობრიობის შექმნის შემდეგ მთელი დარჩენილი ნიჭი მხოლოდ მისთვის დაეხარჯა. და მერე... გამოსაშვები საღამო. ლივიამ თვალები წამით დახუჭა.
არა. ამაზე ფიქრი არ უნდოდა.
- რა დაემართა? - იკითხა მშვიდად.
- ჯერ არაფერი. მაგრამ შეიძლება დაემართოს. - რედაქტორმა აუხსნა, რომ დემიანი რამდენიმე დღეში თბილისში ბრუნდებოდა. კონცერტთან დაკავშირებით დიდი ინტერვიუ იგეგმებოდა, თუმცა საქმე მხოლოდ მუსიკას არ ეხებოდა. ნიუ-იორკიდან უცნაური ინფორმაცია ჰქონდათ მიღებული. ერთ-ერთი გავლენიანი მუსიკალური ფონდი. გაურკვეველი ფინანსური გარიგებები. რამდენიმე ადამიანის მოულოდნელი დუმილი. და დემიან ავალიანის სახელი, რომელიც ამ ისტორიაში იმაზე ხშირად ჩნდებოდა, ვიდრე უბრალო დამთხვევას შეეფერებოდა. ჯერ არაფერი იყო დამტკიცებული. სწორედ ამიტომ სჭირდებოდათ ლივია. ქალს შეეძლო კვირების განმავლობაში ეძებნა ერთი უმნიშვნელო დეტალი, რომელიც საბოლოოდ მთელ სურათს შეცვლიდა.
საუბრის დასრულების შემდეგ ტელეფონი მაგიდაზე დადო. ფანჯარასთან მივიდა. წვიმის წვეთები მინაზე ერთმანეთში ირეოდა. ლივიას არ სჯეროდა ბედისწერის. მისთვის ეს სიტყვა ადამიანების მიერ გამოგონილი მოსახერხებელი ახსნა იყო იმ მოვლენებისთვის, რომელთა მიზეზების ძებნაც ეზარებოდათ. მაგრამ იმ დილით, როცა თხუთმეტი წლის შემდეგ დემიან ავალიანის სახელი კვლავ მის ცხოვრებაში გაჩნდა, რაღაც ძალიან ძველი და ძალიან არასასიამოვნო შეგრძნება დაუბრუნდა. ბრაზი? შესაძლოა.
ცნობისმოყვარეობა? აუცილებლად. მონატრება? ამ აზრზე თვითონვე გაეცინა.
დემიან ავალიანის მონატრება დაახლოებით ისეთივე გონივრული იქნებოდა, როგორიც ხანძრის მონატრება მხოლოდ იმიტომ, რომ ზამთარში ერთხელ გაგათბო. ლივია მაგიდას დაუბრუნდა. ლეპტოპში საძიებო სისტემა გახსნა და მისი სახელი აკრიფა. ეკრანი ფოტოებით აივსო. დემიანი სცენაზე.
დემიანი წითელ ხალიჩაზე. დემიანი უცნობ ქერათმიან ქალთან. დემიანი კიდევ ერთ ქალთან. დემიანი ჟურნალის გარეკანზე. დემიანი როიალთან, თეთრ პერანგში, ოდნავ შეხსნილი საყელოთი და იმავე აუტანლად თავდაჯერებული გამომეტყველებით. ლივიამ ფოტო გაადიდა. წლები მის მიმართ აშკარად გულუხვი აღმოჩენილიყო. ბიჭური სილამაზე მამაკაცურ მომხიბვლელობად ქცეულიყო. სახის ნაკვთები გამოკვეთოდა, მზერა დამძიმებოდა, ღიმილს კი რაღაც ისეთი შეჰმატებოდა, რაც სკოლის წლებში ჯერ არ ჰქონდა.
გამოცდილება. საფრთხე. და საკუთარი მომხიბვლელობის ზედმიწევნით გაცნობიერება. ლივიამ ტუჩები უკმაყოფილოდ მოკუმა.
- ღმერთო, რა აუტანელი ხარ... - სურათს კიდევ რამდენიმე წამით უყურებდა. შემდეგ ახალი საქაღალდე შექმნა.
სახელად მხოლოდ ორი სიტყვა დააწერა:
„დემიან ავალიანი“.
საინტერესო იყო, რომ ამავე დროს, ოკეანის მეორე მხარეს, ნიუ-იორკის ერთ-ერთ ძვირადღირებულ აპარტამენტში, დემიანიც სწორედ მის სახელს ეძებდა ინტერნეტში. პირველი სტატიის სათაური რომ წაიკითხა, წარბი ასწია. მეორე სტატიის შემდეგ გაეღიმა. მესამემ კი ხმამაღლა გააცინა.ლივია ქავთარაძე. გამოძიებითი ჟურნალისტი. ქალი, რომელსაც გავლენიანი ადამიანები ერიდებოდნენ. დემიანმა მისი ფოტო გახსნა. დიდხანს უყურა. მუქი თმა. გამჭოლი მზერა. ოდნავ ამაყად აწეული ნიკაპი. სკოლის დროინდელი გოგოსგან თითქმის არაფერი დარჩენილიყო.
თითქმის. რადგან თვალებში ისევ ის გამომეტყველება ჰქონდა. გამომეტყველება, რომელიც თითქოს წინასწარ აფრთხილებდა მთელ სამყაროს, სისულელეების მოსმენას არ ვაპირებო. დემიანმა თავი სავარძლის საზურგეს მიაყრდნო. რატომღაც გაეღიმა.
იყო ქალები, რომელთა მოხიბვლაც სიამოვნებას ანიჭებდა. იყვნენ ქალები, რომელთა დავიწყებაც მარტივად შეეძლო. და იყო ერთი, რომელიც მთელი სკოლის განმავლობაში ისე უყურებდა, თითქოს მისი არსებობა ბუნების გაუმართლებელი შეცდომა ყოფილიყო. დემიანმა ფოტოს თითი მსუბუქად მიაკაკუნა.
- აბა, ლივია... - ღიმილი ოდნავ გაუფართოვდა. - ისევ ისეთი საზიზღარი ხასიათი გაქვს? - მან ჯერ არ იცოდა, რომ ლივია უკვე მის საქმეს სწავლობდა.
ლივიამ კი არ იცოდა, რომ დემიანს მისი სახელი ჯერ კიდევ ახსოვდა. ორივეს ეგონა, წარსული დიდი ხნის წინ დასრულდა. მაგრამ ზოგჯერ ყველაზე სახიფათო შეცდომა სწორედ ის არის, როცა გგონია, რომ წერტილი დასვი იქ, სადაც სინამდვილეში მხოლოდ მრავალწერტილი იყო. და მუსიკაში, ისევე როგორც ცხოვრებაში, ყველაზე მნიშვნელოვანი ყოველთვის ის ნოტი არ არის, რომელმა უკვე გაიჟღერა. ზოგჯერ ყველაფერს ის ცვლის, რომელსაც ჯერ კიდევ ელოდები.



№1 სტუმარი Ana-maria Beridze

მიხარია შენი დაბრუნება 🩷🩷🩷

 


№2 სტუმარი სტუმარი რუსა

ენ,რა კარგია,რომ ეს წავიკითხე.სტილი მომწონს ძალიან.სიამოვნებით გამოგყვები ბოლომდე ,შენ ისეთი არ ხარ -უბრალოდ ურჩხული და მზეთუნახავი ს ვერსია შემოგვთავაზო .ეს ისაა,რაც მითხარი,ვაპირებდი? მაშინ, მზად იყავი ჩემი არაორდინარული კომენტარები სთვის)))აუ., რაღაც უჩვეულო და მომწონს ეს ყველაფერი.

 


№3  offline ადმინი ენ ბლექი

Ana-maria Beridze
მიხარია შენი დაბრუნება 🩷🩷🩷


მეც 😊

 


№4  offline ადმინი ენ ბლექი

სტუმარი რუსა
ენ,რა კარგია,რომ ეს წავიკითხე.სტილი მომწონს ძალიან.სიამოვნებით გამოგყვები ბოლომდე ,შენ ისეთი არ ხარ -უბრალოდ ურჩხული და მზეთუნახავი ს ვერსია შემოგვთავაზო .ეს ისაა,რაც მითხარი,ვაპირებდი? მაშინ, მზად იყავი ჩემი არაორდინარული კომენტარები სთვის)))აუ., რაღაც უჩვეულო და მომწონს ეს ყველაფერი.


მიყვარს შენი დანახვა 😊 ვნახოთ, ვნახოთ 😊

 


№5 სტუმარი ხატია x

საინტერესო ჩანს...❤️

 


№6  offline ადმინი ენ ბლექი

ხატია x
საინტერესო ჩანს...❤️

მადლობა 🖤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent