შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ვირტუოზი (თავი 4)


დღეს, 15:12
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 277

ადამიანის სხეულს მეხსიერების საკუთარი სისტემა აქვს. ის ინახავს იმასაც, რასაც გონება დიდი ხნის წინ დასრულებულად მიიჩნევს. სურნელს, რომელიც ოდესღაც რაღაცას ნიშნავდა. ხმის ტემბრს, რომელიც წლების შემდეგაც ნაცნობად ჟღერს. შეხებას, რომელიც შეიძლება არც კი მომხდარა, მაგრამ რომლის მოლოდინიც უცნაურად მკაფიოდ შემორჩენილა. ლივია ქავთარაძეს ასეთი მეხსიერების არსებობა არასოდეს აინტერესებდა. მას ფაქტები უყვარდა. ის, რისი შემოწმებაც შეიძლებოდა. ის, რასაც ხელში დაიჭერდი, დოკუმენტად აქცევდი, თარიღს მიუწერდი და საჭიროების შემთხვევაში სასამართლოშიც წარადგენდი. მაგრამ წინა დღის შეხვედრის შემდეგ ერთი შემაშფოთებელი გარემოება აღმოაჩინა. დემიან ავალიანის არსებობა მის გონებაში გაცილებით მეტ ადგილს იკავებდა, ვიდრე გამოძიებისთვის იყო აუცილებელი. ეს ფაქტი აღიზიანებდა. განსაკუთრებით იმიტომ, რომ ვერაფერს უხერხებდა. დილით, ყავის მომზადებისას, მოულოდნელად გაახსენდა, როგორ გაეცინა მამაკაცს ძველი მეტსახელის გაგონებაზე. სამსახურისკენ მიმავალს მისი ხმა ამოუტივტივდა. საღამოს კი, როცა ნიუ-იორკის საქველმოქმედო ფონდის დოკუმენტებს ამოწმებდა, რამდენჯერმე აღმოაჩინა, რომ ეკრანზე გაჩერებულ ფოტოს იმაზე დიდხანს უყურებდა, ვიდრე საჭირო იყო. ლივიას ეს არ მოსწონდა. ქალს, რომელიც საკუთარი ემოციების მართვას მიჩვეული იყო, ყველაზე მეტად სწორედ ის აშინებდა, რასაც სახელს ვერ არქმევდა. თუმცა შიში მეტისმეტად ძლიერი სიტყვა იქნებოდა. უფრო გაღიზიანება. დიახ. გაღიზიანება ბევრად უფრო მისაღები განმარტება იყო.

დემიანს იმ დილით რეპეტიცია ჰქონდა. თბილისის საკონცერტო დარბაზში ჯერ კიდევ ცარიელი სავარძლები სიბნელეში ჩაძირულიყვნენ. სცენის განათება მხოლოდ შავ როიალს ეცემოდა, რომლის გაპრიალებულ ზედაპირზე ჭერის ნათურები ირეკლებოდა. დემიანი თითქმის ორი საათის განმავლობაში უკრავდა. ზოგჯერ ერთსა და იმავე მონაკვეთს რამდენჯერმე იმეორებდა, ჩერდებოდა, ხელებს მუხლებზე იწყობდა და რამდენიმე წამით უძრავად იჯდა. შემდეგ თავიდან იწყებდა. მისი მუსიკალური სრულყოფილება მხოლოდ ნიჭის შედეგი არ ყოფილა. დემიანი იმ ადამიანებს მიეკუთვნებოდა, რომლებიც საკუთარ თავთან ყველაზე დაუნდობლები იყვნენ. სხვებისთვის შეიძლებოდა ბევრი რამ ეპატიებინა. საკუთარი შეცდომები კი თითქმის ფიზიკურ ტკივილს აყენებდა. მისთვის მუსიკაში დაუდევრობა უპატივცემულობის ერთ-ერთი ფორმა იყო. და მიუხედავად იმისა, რომ ცხოვრებაში ხშირად იქცეოდა თავხედურად, სცენაზე არასოდეს აძლევდა თავს უფლებას, საკუთარ ნიჭს უპატივცემულოდ მოჰქცეოდა. რეპეტიციის დასრულების შემდეგ ტელეფონს დახედა. რამდენიმე შეტყობინება დახვდა. ნიკოლასი. კონცერტის ორგანიზატორი. ორი ქალი, რომელთაგან ერთის სახელი მხოლოდ ბუნდოვნად ახსოვდა. და დედა, რომელიც ეკითხებოდა, საღამოს სახლში ივახშმებდა თუ ისევ მსოფლიო მნიშვნელობის საქმეებით იყო დაკავებული. დემიანმა დედას უპასუხა. შემდეგ სოციალური ქსელი გახსნა. ლივია ქავთარაძის გვერდი მოძებნა. ახალი არაფერი გამოქვეყნებულიყო. რამდენიმე წამით ეკრანს უყურებდა. შემდეგ გაეღიმა. საკუთარი თავისთვის ჯერ კიდევ არ ჰქონდა ახსნილი, რატომ აინტერესებდა ეს ქალი ასე ძალიან. შესაძლოა იმიტომ, რომ ლივია ერთადერთი ადამიანი იყო, რომელიც მისი სახელის გაგონებაზე აღფრთოვანებით არ სუნთქავდა. ან იმიტომ, რომ გუშინდელი შეხვედრის შემდეგ მისი თვალები ახსოვდა. მუქი, გამჭოლი, უცნაურად მშვიდი. თვალები, რომლებშიც არც მოწიწება ჩანდა და არც დაბნეულობა. მხოლოდ გამოწვევა. დემიანს გამოწვევები უყვარდა. განსაკუთრებით მაშინ, როცა ისინი ლამაზ ქალებს ჰგავდნენ.

ლივიას ტელეფონმა დღის ოთხ საათზე დარეკა. უცნობი ნომერი იყო. ჩვეულებრივ, ასეთ ზარებს უპასუხოდ არ ტოვებდა. მისი პროფესიის ადამიანისთვის უცნობი ნომერი ზოგჯერ ყველაზე მნიშვნელოვან ინფორმაციას ნიშნავდა.
- გისმენთ.
- ქავთარაძე, შენთან საუბარი ისევ ისეთივე რთულია, როგორც თხუთმეტი წლის წინ? - ლივიამ თვალები დახუჭა.
ერთი წამით. მხოლოდ იმისთვის, რომ საკუთარ თავისთვის მოთმინება შეეხსენებინა.
- საიდან გაქვს ჩემი ნომერი?
- გამარჯობა, დემიან. როგორ ხარ? სასიამოვნოა შენი ხმის გაგონება.
- ნომერი საიდან გაქვს?
- შენს რომანტიკულ ბუნებას წლები ვერაფერს აკლებს. - ლივიამ კალამი მაგიდაზე დადო. დემიანის ხმა ტელეფონში ოდნავ უფრო დაბალი ჟღერადობის იყო. თბილი. ზედმეტად მშვიდი. ისეთი, როგორიც მამაკაცებს მაშინ აქვთ, როცა ზუსტად იციან, რომ მეორე მხარეს ვიღაცას ნერვებს უშლიან.
- თუ საქმეზე მირეკავ, გისმენ.
- საქმეზე.
- კონკრეტულად?
- ინტერვიუ. - ლივია გასწორდა.
- რა ინტერვიუ?
- გუშინ იმდენი საინტერესო შეკითხვა გქონდა, გადავწყვიტე, ცოტა მეტი დრო დაგითმო. - ქალმა წარბები შეკრა. ეს მოულოდნელი იყო. საჯარო პირები, რომელთა საქმიანობაშიც შესაძლო დარღვევების ნიშნები ჩნდებოდა, ჩვეულებრივ, ჟურნალისტებთან დამატებით შეხვედრას არ ჩქარობდნენ. დემიანი კი თავად სთავაზობდა. ან რაღაც იცოდა. ან რაღაცის კონტროლი სურდა. ან უბრალოდ ისევ ის აუტანელი ბიჭი იყო, რომელსაც სხვისი გეგმების არევა სიამოვნებას ანიჭებდა.
- როდის?
- დღეს.
- სად?
- რეპეტიციაზე. - ლივიამ საათს დახედა.
- და შენ გგონია, ყველაფერს მივატოვებ და შენთან გამოვიქცევი?
- არა, ლივია. მგონია, რომ კარგი ჟურნალისტი ხარ და საინტერესო შესაძლებლობას ხელიდან არ გაუშვებ. -
რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.
დემიანმა იცოდა, რომელ ღილაკზე უნდა დაეჭირა. ეს მისი პროფესიული უნარი იყო. და, როგორც ჩანდა, პირად ურთიერთობებშიც წარმატებით იყენებდა.
- მისამართი გამომიგზავნე.
- რა სასიამოვნოა, როცა ბოლოს მაინც თანხმდები.
- დემო...
- ჰო?
- ტელეფონის გათიშვამდე სამი წამი გაქვს. - მამაკაცის სიცილი გაიგონა.
შემდეგ ზარი შეწყდა. ლივიამ ტელეფონი მაგიდაზე დადო. რამდენიმე წამით უყურებდა. და უნებლიეთ გაეღიმა. სწორედ ამ ღიმილმა გააღიზიანა ყველაზე მეტად.

საკონცერტო დარბაზში მისვლისას ლივიამ აღმოაჩინა, რომ რეპეტიცია უკვე დასრულებულიყო. დარბაზი თითქმის ცარიელი იყო. სცენაზე მხოლოდ ერთი ადამიანი იჯდა. დემიანი. თეთრი პერანგის სახელოები იდაყვებამდე აეკაპიწებინა. პიჯაკი როიალის გვერდით სკამზე გადაედო, საყელო შეხსნილი ჰქონდა. არ უკრავდა. თითებს კლავიშებზე მსუბუქად აყრდნობდა, თითქოს ინსტრუმენტთან უხმოდ საუბრობდა. ლივია შესასვლელთან შეჩერდა. მამაკაცს ჯერ არ შეემჩნია. და ქალს პირველად მიეცა შესაძლებლობა, მისთვის ისე შეეხედა, რომ საპასუხო მზერას არ დალოდებოდა. დემიანი სცენაზე სხვანაირი იყო. მოძრაობებშიც კი რაღაც განსაკუთრებული სიზუსტე იგრძნობოდა. თითქოს სხეულის თითოეულ ნაწილს საკუთარი დანიშნულება ჰქონდა და ყველა მათგანი ერთ უხილავ რითმს ემორჩილებოდა. მისი ხელები... ლივიამ მზერა უნებლიეთ შეაჩერა. გრძელი თითები. მოქნილი მაჯები. მოძრაობის საოცარი სიმსუბუქე. უცნაური იყო, როგორ შეიძლებოდა ადამიანის ხელები ასეთი გამომსახველი ყოფილიყო მაშინაც კი, როცა არაფერს აკეთებდა. შემდეგ დემიანმა დაკვრა დაიწყო. მელოდია მშვიდად გაიშალა. არც ზედმეტი პათოსი ჰქონდა. არც ტექნიკური შესაძლებლობების დემონსტრირების სურვილი. უბრალოდ, მუსიკა იყო. თბილი. ოდნავ სევდიანი. ისეთი, რომელიც ადამიანს საკუთარი ცხოვრების იმ ნაწილს ახსენებდა, რომლის არსებობაც თითქოს დავიწყებული ჰქონდა. ლივია არ განძრეულა. მას არასოდეს უყვარდა საკუთარი თავის მოტყუება. დემიან ავალიანი მართლაც არაჩვეულებრივი მუსიკოსი იყო. ამის უარყოფა ისეთივე უაზრობა იქნებოდა, როგორიც იმის მტკიცება, რომ მზეს სინათლე არ ჰქონდა მხოლოდ იმიტომ, რომ მისი სიცხე გაღიზიანებდა. მელოდია დასრულდა.
დემიანს თავი არ მოუბრუნებია.
- შეგიძლია ტაში დაუკრა, ქავთარაძე. არ მეწყინება. - ლივიამ თვალები აატრიალა.
ჯადოსნური მომენტი მაშინვე გაქრა.
- თავმდაბლობის გაკვეთილებსაც რომ ესწრებოდე, მუსიკის გარდა, ცუდი არ იქნებოდა. - დემიანმა გაიცინა. შემდეგ მისკენ შემობრუნდა. რამდენიმე წამით უყურა. და ლივიამ იგრძნო, როგორ შეიცვალა მამაკაცის მზერა. გუშინ, პრესკონფერენციაზე, დემიანი მას როგორც ძველ ნაცნობს უყურებდა. ახლა კი... ახლა მის მზერაში რაღაც აშკარად მამაკაცური გაჩნდა. არა უხეში. არა ვულგარული. უფრო ისეთი ყურადღება, რომელსაც ქალი მაშინვე გრძნობს, მაშინაც კი, როცა მამაკაცი არაფერს ამბობს. დემიანმა მზერა მის სახეზე შეაჩერა. შემდეგ ოდნავ ქვემოთ ჩამოატარა. და ისევ თვალებში შეხედა.
- გაიზარდე, ქავთარაძე. - ლივიამ ჩანთა სკამზე დადო.
- შენ კი, როგორც ჩანს, ვერა.
- გარეგნობას ვგულისხმობდი.
- მეც. - დემიანს გაეცინა. მოსწონდა.
ღმერთო, როგორ მოსწონდა ეს ქალი. მისი ენა. მისი სიჯიუტე. ის აუტანელი სიმშვიდე, რომლითაც ნებისმიერ ირონიას უკან უბრუნებდა. და ყველაზე მეტად ის, რომ მის გვერდით საკუთარი თავის მუდმივი კონტროლი აღარ სჭირდებოდა. შეეძლო უბრალოდ ყოფილიყო. თავხედი. ცინიკური. ზოგჯერ აუტანელიც. და მაინც არ ეგრძნო, რომ ქალს რაღაც განსაკუთრებული შთაბეჭდილება უნდა მოეხდინა.

ინტერვიუ სცენაზე დაიწყეს. ლივიამ დიქტოფონი ჩართო. დემიანი როიალთან იჯდა, ქალი კი მის გვერდით, ოდნავ მოშორებით. შეკითხვები თავდაპირველად ჩვეულებრივი იყო. კარიერა. ნიუ-იორკი. მუსიკალური განათლება. წარმატების ფასი. დემიანი პასუხობდა. ზოგჯერ სერიოზულად. ზოგჯერ ირონიით. მაგრამ ლივიამ მალე შეამჩნია, რომ მამაკაცი შეკითხვებს გაცილებით ყურადღებით უსმენდა, ვიდრე პრესკონფერენციაზე. ის აღარ ცდილობდა თითოეული პასუხის პატარა წარმოდგენად ქცევას. თითქოს მისთვის მნიშვნელოვანი იყო, რას იფიქრებდა სწორედ ეს ქალი. ლივიამ რამდენიმე წამით შეისვენა. შემდეგ მთავარი შეკითხვა დასვა.
- 16 ოქტომბერს „აურორას“ ფონდის დახურულ საღამოზე იყავი? - დემიანის თითები კლავიშებზე გაჩერდა. წამით.
მხოლოდ წამით. შემდეგ მამაკაცმა ქალს შეხედა. ღიმილი სახიდან ნელა გაუქრა.
- საიდან გაქვს ეს თარიღი? - ლივიამ მაშინვე იგრძნო ცვლილება. ხმის ტემბრში. მზერაში. სხეულის მდგომარეობაში. დემიანი პირველად აღარ ჰგავდა ადამიანს, რომელიც საუბრის მიმდინარეობას სრულყოფილად აკონტროლებდა.
- შეკითხვას შეკითხვით პასუხობ. - მამაკაცმა მზერა არ მოაშორა.
- ლივია. - მისი სახელი პირველად წარმოთქვა სრულიად უირონიოდ. და სწორედ ამან იმოქმედა ქალზე ყველაზე უცნაურად. - საიდან გაქვს ეს თარიღი?
ლივიამ დიქტოფონს დახედა.
- წყაროს ვინაობას ვერ გაგიმხელ. - დემიანი რამდენიმე წამით ჩუმად იჯდა.
შემდეგ ნელა წამოდგა. სცენაზე რამდენიმე ნაბიჯი გაიარა. ლივიას მისთვის თვალი არ მოუშორებია. მამაკაცი აშკარად რაღაცაზე ფიქრობდა. არა იმაზე, როგორ აერიდებინა შეკითხვა. უფრო იმაზე, რამდენის თქმა შეეძლო. და ეს განსხვავება ლივიას არ გამოჰპარვია.
- იმ საღამოს იქ ვიყავი. - თქვა ბოლოს.
- შუაღამემდე წახვედი?
- ხო.
- რატომ? - დემიანმა შეხედა.
ხანგრძლივად.
- იმიტომ, რომ იქ დარჩენა აღარ მინდოდა. - ლივიამ ოდნავ გაიღიმა.
- შთამბეჭდავი პასუხია.
- შენ ყოველთვის ასეთი აუტანელი იყავი თუ ჟურნალისტიკამ დაგხვეწა?
- ორივემ. - მამაკაცს გაეღიმა. მაგრამ თვალები ისევ სერიოზული ჰქონდა. ლივიამ იგრძნო, რომ რაღაცას მალავდა.
და პირველად გაუჩნდა ეჭვი, რომ ეს რაღაც შესაძლოა სულაც არ ყოფილიყო ის, რასაც ეძებდა.

ინტერვიუს დასრულების შემდეგ ლივიამ დიქტოფონი გამორთო. რამდენიმე ჩანაწერი გადაამოწმა. დემიანი ისევ როიალთან დაბრუნდა. ქალი წასასვლელად ემზადებოდა, როცა მამაკაცმა მოულოდნელად ჰკითხა:
- დაკვრა იცი? - ლივიამ შეხედა.
- არა.
- მშვენიერია.
- რატომ?
- პირველად ცხოვრებაში რაღაცაში აშკარად შენზე უკეთესი ვარ. - ლივიამ თავი გადააქნია.
- შენი თავმდაბლობა უკვე ხელოვნების ცალკე დარგია. - დემიანმა გვერდით ადგილი გაათავისუფლა.
- მოდი.
- რა?
- დაჯექი. - ლივიამ ეჭვით შეხედა.
- დემო, თუ ფიქრობ, რომ ახლა მუსიკის გაკვეთილს ჩამიტარებ და ამით ჩემი შეკითხვები დამავიწყდება...
- ქავთარაძე, ცხოვრებაში ერთხელ მაინც შეგიძლია ხუთი წუთით გაჩუმდე? - ქალმა წარბი ასწია. დემიანმა გაიღიმა. - რთული მოთხოვნაა, ვიცი. - ლივიამ რამდენიმე წამით უყურა. შემდეგ, საკუთარი თავის გასაკვირად, როიალთან მივიდა. გვერდით ჩამოჯდა. სკამი ვიწრო იყო. მათ შორის მანძილი იმაზე ნაკლები აღმოჩნდა, ვიდრე ლივიას კომფორტულად მიაჩნდა. დემიანმა ეს, რა თქმა უნდა, მაშინვე შეამჩნია. მაგრამ არაფერი უთქვამს. მხოლოდ კლავიშებზე მიუთითა. - ხელი აქ დადე. - ლივიამ მარჯვენა ხელი ინსტრუმენტზე დააწყო. დემიანმა მის თითებს დახედა. რამდენიმე წამით. შემდეგ საკუთარი ხელი მის ხელს დაადო. მსუბუქად. თითქოს ჯერ მხოლოდ ნებართვას ამოწმებდა. ლივიას სხეულში უცნაურმა შეგრძნებამ გაიარა. არაფერი განსაკუთრებული არ მომხდარა. უბრალოდ, მამაკაცის თითები მის თითებს შეეხო. მაგრამ შეხებას ზოგჯერ გაცილებით მეტი მნიშვნელობა აქვს, ვიდრე იმ მოქმედებას, რომლისკენაც შეიძლება მიგიყვანოს. დემიანის ხელი თბილი იყო. თითები საოცრად მოქნილი. მან ლივიას საჩვენებელი თითი ოდნავ გადაადგილა. შემდეგ მეორე. და კლავიშს მსუბუქად დააჭერინა. ბგერა გაისმა. უბრალო. სუფთა. თითქმის ბავშვური. - ხედავ? - ჩაილაპარაკა დემიანმა. - არც ისე რთულია. - ლივიამ მისკენ გაიხედა. და სწორედ მაშინ აღმოაჩინა, რამდენად ახლოს იყვნენ ერთმანეთთან. მამაკაცის სახე რამდენიმე სანტიმეტრით იყო დაშორებული. იმდენად ახლოს, რომ მისი სუნამოს სურნელიც იგრძნო. ხის თბილი ნოტები. ოდნავ მწარე. ძვირადღირებული. უცნაურად შესაფერისი მისთვის. დემიანმა ქალის მზერა დაიჭირა. და თითები აღარ გაუნძრევია. რამდენიმე წამით ორივე გაჩერდა. ლივიას შეეძლო ხელი გაეთავისუფლებინა. არაფერი უშლიდა ხელს. მაგრამ არ გაუკეთებია. ეს აღმოჩენა საკუთარ თავზე მეტად გააკვირვებდა, დრო რომ ჰქონოდა. დემიანმა მზერა მის ტუჩებზე შეაჩერა. სულ ერთი წამით. შემდეგ ისევ თვალებში შეხედა. ამჯერად აღარ იღიმოდა. მის სახეზე რაღაც ისეთი გამოჩნდა, რაც ლივიას ჯერ არ ენახა. სრული ყურადღება. მძაფრი. თითქმის შემაშფოთებელი. ისეთი, როგორსაც მამაკაცი მაშინ იჩენს, როცა მის წინ არსებული ქალი მოულოდნელად აღარ არის უბრალოდ ლამაზი. არამედ სასურველი ხდება. დემიანმა ხელი ნელა მოაშორა. ლივიას ეგონა, რომ ამით ყველაფერი დასრულდა. მაგრამ მამაკაცი ოდნავ გადაიხარა. მისი ხმა დაბალი იყო. - იცი, რა არის ყველაზე საინტერესო? - ლივიამ პასუხი არ გასცა. -შენ ისევ ზუსტად ისე მიყურებ, როგორც სკოლაში.
- როგორ? - დემიანს გაეღიმა
- თითქოს ჩემი მოკვლა გინდა. - ლივიამ ძლივს შეიკავა ღიმილი.
- ეს სურვილი ჯერ არ გამქრალა.
- კარგი.
- რა არის კარგი? - მამაკაცმა თავი ოდნავ დახარა. - და ხმას მიდევ უფრო დაუწია.
- სულ მცირე, რაღაცას მაინც გრძნობ. - ლივიას გულისცემა აუჩქარდა. ამა გააღიზიანა. საკუთარი სხეულის ასეთი დაუმორჩილებლობა განსაკუთრებით მაშინ იყო უსიამოვნო, როცა მის წინ დემიან ავალიანი იჯდა. ქალი წამოდგა.
ზედმეტად სწრაფად. დემიანმა მაშინვე შეამჩნია. და, რა თქმა უნდა, გაეღიმა. -სად გეჩქარება?
- სამსახურში.
- უკვე საღამოა.
- ჟურნალისტებს სამუშაო საათები არ გვაქვს.
- გასაგებია. ესე იგი, ჩემგან გაქცევას პროფესიული მიზეზი აქვს. - ლივიამ ჩანთა აიღო. შემდეგ შემობრუნდა.
მამაკაცს პირდაპირ თვალებში შეხედა.
- დემო, ერთი რამ დაიმახსოვრე. - დემიანმა წარბი ასწია.
- ყურადღებით გისმენ.
- მე იმ ქალების სიაში არ ვარ, რომლებსაც შენი თითების მოძრაობა გონებას აკარგვინებს. - რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. დემიანის სახეზე ნელა, ძალიან ნელა გაჩნდა ღიმილი.
არა ჩვეულებრივი. სხვანაირი. თითქოს ახლახან რაღაც განსაკუთრებით სასიამოვნო მოესმინა.
- ქავთარაძე... - ლივიამ კარისკენ ნაბიჯი გადადგა.
- რა?
- მე ჯერ მხოლოდ როიალზე დაკვრა გასწავლე. - ქალი გაჩერდა. მამაკაცს შეხედა. და პირველად, მთელი ამ შეხვედრის განმავლობაში, პასუხი მაშინვე ვერ მოიფიქრა. დემიანმა ეს წამი სრულყოფილად შეიგრძნო. მისთვის გამარჯვება არასოდეს ნიშნავდა მოწინააღმდეგის დამარცხებას. ზოგჯერ საკმარისი იყო, რამდენიმე წამით მაინც წაგერთმია მისთვის ჩვეული თავდაჯერება. ლივიამ თავი ოდნავ გადააქნია.
- ღმერთო, რა აუტანელი ხარ.
- ვიცი. - დემიანმა ისევ კლავიშებს დახედა. - მაგრამ დღეს მაინც მოხვედი.
ქალმა პასუხი აღარ გასცა. დარბაზიდან გავიდა. და მხოლოდ მაშინ, როცა დერეფანში აღმოჩნდა, მიხვდა, რომ მთელი ამ ხნის განმავლობაში სუნთქვას რაღაც უცნაური სიფრთხილით აკონტროლებდა.

დემიანი რამდენიმე წუთით ისევ როიალთან იჯდა. არ უკრავდა. თითები იმავე კლავიშებზე ეწყო, რომლებსაც ცოტა ხნის წინ ლივიას ხელი შეეხო.
მამაკაცს საკუთარ თავზე გაეცინა. ოცდათორმეტი წლის იყო. მსოფლიოში ერთ-ერთი ყველაზე მოთხოვნადი პიანისტი. ქალებთან ურთიერთობაში გამოცდილების ნაკლებობას ნამდვილად ვერავინ დასწამებდა. და მაინც, სკოლის დროინდელმა ნაცნობმა, რომელსაც ნახევარი საათის წინ მისი დაკითხვა სურდა, რაღაც სრულიად აუხსნელი მოეხერხებინა. მისი ყურადღება დაიპყრო. არა რამდენიმე წუთით. არამედ ისე, რომ ქალის წასვლის შემდეგაც მის არსებობას გრძნობდა. დემიანს ეს შეგრძნება არ მოსწონდა. უფრო სწორად, ზედმეტად მოსწონდა. და სწორედ ეს იყო პრობლემა.
ტელეფონი აიღო. ნიკოლასის შეტყობინება დახვდა.
„ნიუ-იორკიდან დაგვიკავშირდნენ. ელიზა მორგანის საკითხი ისევ წამოიჭრა. სასწრაფოდ უნდა ვისაუბროთ.“
დემიანის ღიმილი გაქრა.
რამდენიმე წამით ეკრანს უყურებდა.
შემდეგ ტელეფონი მაგიდაზე დადო.
თვალები დახუჭა.
16 ოქტომბერი. ის საღამო, რომლის დავიწყებასაც მთელი წელი ცდილობდა. და ლივია ქავთარაძე, რომელიც, როგორც ჩანდა, სწორედ იმ კარს უახლოვდებოდა, რომლის გაღებაც დემიანს ყველაზე ნაკლებად სურდა. მამაკაცმა ნელა ამოისუნთქა. შემდეგ კლავიშებს თითები დაადო. მუსიკა დარბაზში მკვეთრად გაისმა. ამჯერად არც ნაზი იყო. არც მშვიდი. ბგერები ერთმანეთს ეჯახებოდნენ, თითქოს რაღაცისგან გათავისუფლებას ცდილობდნენ. დემიანი უკრავდა. სწრაფად. დაუნდობლად. თითქოს მუსიკის დახმარებით შეეძლო საკუთარი ფიქრების გაჩუმება. მაგრამ ზოგიერთი სიჩუმე ყველაზე ხმამაღალ მუსიკასაც კი უძლებს.

ლივია მანქანაში იჯდა. ძრავა ჯერ არ ჩაერთო. ხელები საჭეზე ეწყო. და საკუთარ თავზე ბრაზობდა. არა დემიანის თავხედობის გამო. არც მისი სიტყვების გამო. არამედ იმიტომ, რომ იმ რამდენიმე წამში, როცა მამაკაცის თითები მის თითებს შეეხო, ჟურნალისტი ლივია ქავთარაძე სადღაც გაქრა. დარჩა უბრალოდ ქალი. ქალი, რომელმაც მამაკაცის სურნელი დაიმახსოვრა. მისი ხმის ტემბრი. თვალების ფერი. და ის შემაშფოთებელი სიმშვიდე, რომლითაც დემიანი მის პირად სივრცეში შემოვიდა. ლივიამ თავი სავარძლის საზურგეს მიაყრდნო. გაეცინა. მწარედ. საკუთარი თავის დაცინვით. თხუთმეტი წელი.თხუთმეტი წელი დასჭირდა იმისთვის, რომ დემიან ავალიანი საბოლოოდ წარსულში დაეტოვებინა. და ამ აუტანელმა კაცმა ერთ საღამოს, ერთი შეხებით, მოახერხა ის, რაც ალბათ თავადაც არ ჰქონდა დაგეგმილი. წარსული ისევ აწმყოდ აქცია. მაგრამ ლივიას ერთი რამ ჯერ კიდევ არ ესმოდა. დემიანის მიმართ მისი გაღიზიანება ყოველთვის ასე მძაფრი რატომ იყო. შესაძლოა იმიტომ, რომ ზოგიერთ ადამიანს ყველაზე მეტად სწორედ მაშინ ვერ იტან, როცა შენზე ისეთი გავლენა აქვს, რომლის აღიარებაც არ გსურს. ქალმა ძრავა ჩართო. ავტომობილი ნელა დაიძრა. და მხოლოდ რამდენიმე ქუჩის შემდეგ შეამჩნია, რომ ტუჩებზე ღიმილი შერჩენოდა. ეს უკვე ნამდვილად ცუდი ნიშანი იყო. რადგან ლივია ქავთარაძეს ცხოვრებაში ბევრი შეცდომა დაეშვა. მაგრამ ერთსა და იმავე შეცდომას ორჯერ იშვიათად იმეორებდა. დემიან ავალიანი კი, როგორც ჩანდა, სწორედ იმ კატეგორიას მიეკუთვნებოდა, რომელსაც ადამიანი შეცდომას მანამდე ვერ უწოდებდა, სანამ ძალიან გვიანი არ გახდებოდა.


პ.ს წინააღმდეგი არ ვარ (მეტიც, გამიხარდება) თუ წაკითხვის შემდეგ თქვენს მოსაზრებას დატოვეთ, მოგწონთ თუ არა. ან თუ არ მოგწონთ, რა არ მოგწონთ, რა მოლოდინი გაქვთ. იმისთვის რომ ისტორიის გაგრძელების სურვილი ჰქონდეს ავტორს საჭიროა მკითხველმა საკუთარი აზრი დააფიქსიროს. რომ ვხედავდე არ კითხულობთ ამასაც არ დავწერდი, მაგრამ რადგან კითხულობთ სიამოვნებით მოვისმენ უკუკავშირსაც <3 მადლობა




სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent