შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ვირტუოზი (თავი 5)


გუშინ, 21:42
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 284

სიმართლეს ერთი არასასიამოვნო თვისება აქვს - იშვიათად მოდის მარტო.
როგორც წესი, მას თან მოჰყვება ადამიანების მიერ საგულდაგულოდ დამალული გადაწყვეტილებები, გაუმართლებელი საქციელები, შეუსრულებელი დაპირებები და ის პატარა სისუსტეები, რომელთა არსებობის აღიარებაც ყველაზე მეტად გვიჭირს. ლივია ქავთარაძეს სიმართლის არ ეშინოდა. ეშინოდა მხოლოდ იმ შემთხვევებისა, როცა სიმართლის პოვნის შემდეგ ადამიანებზე საკუთარი წარმოდგენების შეცვლა უწევდა. პროფესიულ ცხოვრებაში ეს არაერთხელ მომხდარიყო. ზოგჯერ ადამიანი, რომელსაც მთელი საზოგადოება პატივს სცემდა, ჩვეულებრივი თაღლითი აღმოჩნდებოდა. ზოგჯერ კი ის, ვისაც ყველა დამნაშავედ მიიჩნევდა, უბრალოდ სხვისი კარგად მოფიქრებული ტყუილის მსხვერპლი იყო. ლივიამ დიდი ხნის წინ ისწავლა, რომ სიმპათია მტკიცებულება არ იყო. არც ანტიპათია. და სწორედ ამიტომ ცდილობდა, დემიან ავალიანის მიმართ საკუთარი დამოკიდებულება გამოძიებისგან რაც შეიძლება შორს დაეჭირა. პრობლემა მხოლოდ ის გახლდათ, რომ თავად დემიანი ამ მანძილის შენარჩუნებაში არანაირ დახმარებას არ უწევდა. პირიქით. თითქოს განსაკუთრებულ სიამოვნებას იღებდა იმით, რომ ქალის საგულდაგულოდ მოწყობილ შინაგან წესრიგში სრულიად დაუპატიჟებლად შედიოდა. უკვე ორი დღე გასულიყო მათი უკანასკნელი შეხვედრიდან. ლივიას მისი ხმა ჯერ კიდევ ახსოვდა. მისი ხელის სიმძიმე საკუთარ თითებზე. და ის აუტანელი ღიმილი, რომლითაც მამაკაცმა გააცილა. თუმცა ამჯერად გაცილებით მნიშვნელოვანი მიზეზი ჰქონდა მასზე ფიქრისთვის. ელიზა მორგანი.

ელიზას შესახებ ინფორმაციის მოპოვება მოსალოდნელზე რთული აღმოჩნდა. ახალგაზრდა პიანისტი რამდენიმე წლის განმავლობაში მუსიკალურ სამყაროში ერთ-ერთ ყველაზე იმედისმომცემ ტალანტად ითვლებოდა. მისი შესრულების ჩანაწერები ინტერნეტში ჯერ კიდევ იძებნებოდა. გამხდარი, ფერმკრთალი გოგონა როიალთან საოცარი სიმშვიდით იჯდა. სახეზე თითქმის არაფერი ეტყობოდა, მაგრამ თითების მოძრაობაში ისეთი შინაგანი დაძაბულობა იგრძნობოდა, თითქოს მთელი ცხოვრება მხოლოდ იმ რამდენიმე წუთისთვის ეცხოვრა. ლივიამ მისი ერთ-ერთი შესრულება ბოლომდე მოისმინა. მუსიკის პროფესიონალი არ იყო. მაგრამ ადამიანური ემოციის ამოცნობა შეეძლო. და ელიზას დაკვრაში რაღაც ისეთი იგრძნო, რასაც მხოლოდ ტექნიკური ოსტატობა ვერ ხსნიდა. ტკივილი. არა დემონსტრაციული. არა ისეთი, რომელსაც სხვების თანაგრძნობის მოსაპოვებლად აჩვენებენ. უფრო ჩუმი, შინაგანი, თითქოს დიდი ხნის განმავლობაში დაგროვილი და ბოლოს მუსიკაში გადატანილი. ლივიამ ვიდეო გამორთო. შემდეგ ეკრანზე რამდენიმე დოკუმენტი გახსნა. „აურორას“ ფონდი ახალგაზრდა მუსიკოსებს სტიპენდიებს, საერთაშორისო კონკურსებში მონაწილეობას და ცნობილი შემსრულებლების მასტერკლასებს უფინანსებდა. ელიზა ფონდის ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული სტიპენდიატი იყო. სწორედ ამიტომ ჩანდა მისი მოულოდნელი გაუჩინარება განსაკუთრებით უცნაურად. ლივიამ ფონდის ყოფილი თანამშრომლის, დენიელ რიდის, საკონტაქტო ინფორმაცია მოიძია. მამაკაცი გასული წლის ოქტომბრის ბოლოს სამსახურიდან წასულიყო. რამდენიმე დღის განმავლობაში მის წერილებს არ პასუხობდა. მეოთხე დღეს კი მოკლე შეტყობინება მიიღო.
„თუ ამ ამბავს იძიებთ, ერთი რამ უნდა იცოდეთ: 16 ოქტომბერს ფონდში ფული არ გამქრალა. იმ ღამეს გაცილებით მნიშვნელოვანი რამ მოხდა.“ ლივიამ შეტყობინება რამდენჯერმე წაიკითხა. შემდეგ დაუყოვნებლივ უპასუხა.
„რა მოხდა?“ პასუხი თითქმის ნახევარი საათის შემდეგ მოვიდა. „ელიზა მორგანმა საჯაროდ დაუკრა ნაწარმოები, რომელიც მას არ ეკუთვნოდა.“ ლივია ეკრანს მიაშტერდა. მუსიკალური პლაგიატი? ინტელექტუალური საკუთრების მითვისება? შესაძლოა საქმე სწორედ ამას ეხებოდა. მაგრამ მაშინ რატომ გაქრა ელიზა? და რატომ ფიგურირებდა ამ ისტორიაში დემიან ავალიანის სახელი? შემდეგი შეტყობინება კიდევ უფრო უცნაური აღმოჩნდა. „დემიან ავალიანი იმ საღამოს ერთადერთი ადამიანი იყო, რომელმაც ყველაფერი გაიგო.“ ლივიამ მაშინვე აკრიფა პასუხი. „და რა გააკეთა?“ ამჯერად პასუხი აღარ მიუღია.

დემიან ავალიანის ცხოვრებაში არსებობდა რამდენიმე წესი, რომელთა დარღვევას არასოდეს აპირებდა. არასოდეს გამოსულა სცენაზე მოუმზადებელი. არასოდეს დაეკრა მუსიკა მხოლოდ იმისთვის, რომ ვინმესთვის თავი მოეწონებინა. და არასოდეს მიეცა უფლება, სხვისი შეცდომის გამო საკუთარი სახელი გაესვარათ. ამ უკანასკნელ წესს განსაკუთრებით უფრთხილდებოდა. იმ დილით ნიკოლასმა სასტუმროში მიაკითხა. დემიანი ფანჯარასთან იდგა, თეთრი პერანგის სახელოებს იკრავდა და ტელეფონში ვიღაცის შეტყობინებას კითხულობდა. მისი სახე ჩვეულებრივზე სერიოზული იყო.
- ნიუ-იორკიდან ისევ დამიკავშირდნენ. - დაიწყო ნიკოლასმა. დემიანმა ტელეფონი მაგიდაზე დადო.
- ვიცი.
- საქმე რთულდება.
- საქმე ერთი წლის წინ გართულდა. ახლა უბრალოდ ვიღაცამ გადაწყვიტა, რომ ძველი ამბავი ისევ საინტერესოა. ნიკოლასმა საქაღალდე გახსნა. რამდენიმე დოკუმენტი მაგიდაზე დააწყო. ფონდის ყოფილი ხელმძღვანელი, რიჩარდ ჰეისი, კვლავ ცდილობდა მომხდარის შესახებ საჯარო ინფორმაციის გაკონტროლებას. რამდენიმე გავლენიანი დონორი ფინანსური ანგარიშების გადამოწმებას ითხოვდა. ელიზა მორგანის სახელი კი ისევ არსად ჩანდა. დემიანმა ერთ-ერთ დოკუმენტს დახედა. შემდეგ ფანჯრისკენ შებრუნდა. მას კარგად ახსოვდა 16 ოქტომბერი. დარბაზი. მუსიკა. ელიზას სახე. და ის რამდენიმე წუთი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა. იმ საღამოს გოგონა მასთან თავად მივიდა. ფერმკრთალი იყო. ხელები უკანკალებდა. და ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, როგორიც ადამიანს მაშინ აქვს, როცა უკვე იცის, რომ რაღაც საშინელება უნდა გააკეთოს, მაგრამ გამოსავალს ვეღარ ხედავს. დემიანს მისი სიტყვებიც ახსოვდა.
„თუ დღეს დავუკრავ, საკუთარ თავს ვეღარასოდეს ვაპატიებ.“
მაშინ ჯერ ვერ მიხვდა, რას გულისხმობდა.
მხოლოდ რამდენიმე წუთის შემდეგ გაიგო. და როცა გაიგო, უკვე არჩევანის გაკეთება მოუწია. არჩევანის, რომლის გამოც იმ საღამოს ღონისძიება შუაღამემდე დატოვა.
- დემიან. - ნიკოლასის ხმამ მოგონება გაწყვიტა. - ქართველ ჟურნალისტს შენთან შეხვედრა ჰქონდა.
- ვიცი.
- ლივია ქავთარაძე. - მამაკაცმა თავი მოაბრუნა.
- მისი სახელიც იცი?
- მის შესახებ ინფორმაცია მოვიძიე. საკმაოდ კარგი რეპუტაცია აქვს. თუ რამეს მიაგნო, გაჩერება გაუჭირდება.
დემიანს გაეღიმა.
- დამიჯერე, ეს ჯერ კიდევ სკოლაში ვიცოდი. - ნიკოლასმა გაკვირვებით შეხედა.
- ერთმანეთს იცნობთ?
- სამწუხაროდ, კაცობრიობის ისტორიაში ერთ-ერთი ყველაზე ხანგრძლივი კონფლიქტის მონაწილეები ვართ.
- დემიან, სერიოზულად გელაპარაკები.
- მეც. - მამაკაცმა პიჯაკი აიღო. მაგრამ ნიკოლასის მომდევნო სიტყვებმა შეაჩერა.
- თუ ლივია ელიზას იპოვის, შეიძლება ყველაფერი თავიდან დაიწყოს. დემიანი რამდენიმე წამით ჩუმად იდგა.
შემდეგ მშვიდად უპასუხა:
- იქნებ სწორედ დროა, რომ დაიწყოს.

იმ საღამოს ლივია ძველ ფოტოებს ათვალიერებდა. ეს სრულიად შემთხვევით მოხდა. ყოველ შემთხვევაში, საკუთარ თავს ასე უმტკიცებდა. კარადის ზედა თაროზე ერთ-ერთი საქაღალდის ძებნისას პატარა ყუთი ჩამოუვარდა. შიგნით სკოლის დროინდელი ნივთები ეწყო. რამდენიმე წერილი. ძველი სამკერდე ნიშნები. ფოტოები. და გამოსაშვები საღამოს მოსაწვევი. ლივიამ მოსაწვევი ხელში აიღო.
თითები ნელა გადაუსვა გაცრეცილ ზედაპირს. უცნაური იყო, როგორ შეეძლო უბრალო ქაღალდს წლების განმავლობაში ისეთი ემოციების შენახვა, რომელთა დავიწყებასაც ადამიანი მთელი ძალით ცდილობდა. ფოტოებზე ყველა იღიმოდა. ჩვიდმეტი წლის სახეები. მომავლის მიმართ გულუბრყვილო თავდაჯერება. იმ ასაკის განსაკუთრებული სისასტიკე, როცა ჯერ კიდევ არ იცი, რამდენად ადვილად შეიძლება სხვისთვის ტკივილის მიყენება. ერთ-ერთ ფოტოზე დემიანიც ჩანდა.
შავი კოსტიუმი ეცვა. თმა ჩვეულებრივზე მოწესრიგებული ჰქონდა. სახეზე კი ისევ ის აუტანელი ღიმილი დასთამაშებდა. ლივიამ ფოტო დიდხანს ათვალიერა.
იმ საღამოს ყველაფერი სხვანაირად დაიწყო. დემიანი უჩვეულოდ მშვიდი იყო.
თითქოს მთელი სკოლის განმავლობაში დაგროვილი ოინები, დაცინვა და გამუდმებული შეჯიბრი ერთ ღამეში სადღაც გამქრალიყო. მასთან მივიდა.
ცეკვა შესთავაზა. ლივიამ თავიდან იფიქრა, მორიგი ხუმრობა იყო. მაგრამ დემიანს არ გაუცინია. არც ირონიული შენიშვნა გაუკეთებია. უბრალოდ ხელი გაუწოდა. და ლივია დათანხმდა. ცეკვა დიდხანს არ გაგრძელებულა. მაგრამ საკმარისი აღმოჩნდა იმისთვის, რომ გოგოს პირველად შეემჩნია რაღაც, რაც მანამდე დემიანში არასოდეს დაენახა. მისი სიახლოვე სასიამოვნო იყო. ეს აღმოჩენა იმდენად მოულოდნელი აღმოჩნდა, რომ ლივიას საკუთარი თავის შერცხვა. შემდეგ დემიანმა რაღაც უთხრა.
ჩუმად. ისე, რომ სხვებს არ გაეგონათ. ლივიას იმ წამს ეგონა, რომ მთელი მათი მრავალწლიანი დაპირისპირება რაღაც სრულიად ახალში გადაიზრდებოდა. და სწორედ მაშინ მოხდა ის, რის გამოც იმ საღამოს გახსენება დღემდე არ უყვარდა.
დემიანის მეგობრების სიცილი. ვიღაცის ხმამაღლა ნათქვამი სიტყვები.
და მოულოდნელი გაცნობიერება, რომ შესაძლოა ყველაფერი, რაც რამდენიმე წუთის წინ გულწრფელად მიიჩნია, მხოლოდ მორიგი თამაში ყოფილიყო. ლივიას ახსოვდა საკუთარი სახის სიმხურვალე. დამცირების შეგრძნება. და დემიანის გამომეტყველება. ის არ იცინოდა. სწორედ ეს იყო ყველაზე უცნაური. მაგრამ არც არაფერი უთქვამს.
არაფერი გააკეთა. უბრალოდ იდგა. და ლივიამ იმ საღამოს პირველად იგრძნო, რომ ადამიანის დუმილი ზოგჯერ ყველაზე სასტიკი პასუხია. ფოტო ყუთში დააბრუნა.
სახურავი დახურა. თხუთმეტი წელი გავიდა. და მაინც, იმ საღამოს ყველაზე მეტად სწორედ ის ახსოვდა, რომ დემიანმა არაფერი თქვა.

მეორე დღეს დემიანმა ლივიას რედაქციასთან მიაკითხა. ეს გადაწყვეტილება წინასწარ არ დაუგეგმავს. უბრალოდ, დილით მისი სახელი კიდევ ერთხელ გაიგონა ნიკოლასისგან, შემდეგ მთელი საათი უაზროდ იფიქრა იმაზე, რატომ არ დაურეკა ქალს, ბოლოს კი გადაწყვიტა, რომ ზედმეტი ფიქრი მისი ბუნებისთვის სრულიად შეუფერებელი საქმიანობა იყო. მანქანა შენობის მოპირდაპირე მხარეს გააჩერა. ლივიას გამოსვლას დაელოდა. ქალი დაახლოებით ნახევარი საათის შემდეგ გამოჩნდა. მუქი ფერის კაბა ეცვა, მხრებზე მსუბუქი პალტო მოეგდო. თმა თავისუფლად ჩამოშლოდა. ტელეფონზე საუბრობდა. დემიანმა მანქანის ფანჯარა ჩასწია.
- ქავთარაძე! - ლივიამ თავი მოაბრუნა.
რამდენიმე წამით მამაკაცს უყურებდა.
შემდეგ ტელეფონში საუბარი დაასრულა და მანქანასთან მივიდა.
- შენ აქ რას აკეთებ?
- შენს ნახვას ვცდილობ. აშკარად წარმატებით.
- ჩემთან შეხვედრის სურვილი უკვე პროფესიულ პრობლემად გექცა?
- ჯერ მხოლოდ სასიამოვნო გართულებაა. -
ლივიამ თვალები აატრიალა. მაგრამ დემიანმა შეამჩნია, რომ ქალს ტუჩის კუთხე ოდნავ აუკანკალდა. ეს პატარა გამარჯვება განსაკუთრებულად ესიამოვნა. - ჩაჯექი.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ ფეხით სეირნობა ჩემი დღევანდელი გეგმების ნაწილი არ არის.
- დემო, შენს გეგმებს ჩემთან არანაირი კავშირი არ აქვს. - დემიანმა კარი შიგნიდან გააღო.
- დღეს აქვს. - ლივია რამდენიმე წამით უყურებდა. შემდეგ, საკუთარი სიჯიუტის მიუხედავად, მანქანაში ჩაჯდა. არა იმიტომ, რომ დემიანის ბრძანებებს ემორჩილებოდა. არამედ იმიტომ, რომ ამ კაცთან საუბრისას ყოველთვის ჩნდებოდა რაღაც უცნაური სურვილი, გაეგო, კიდევ რა სისულელეს მოიფიქრებდა. და, შესაძლოა, იმიტომაც, რომ პროფესიული თვალსაზრისით მასთან მეტი დროის გატარება სასარგებლო იქნებოდა. ეს უკანასკნელი ახსნა განსაკუთრებით მოეწონა.

დემიანმა მანქანა ქალაქის ხმაურიან ქუჩებს მოაშორა. საღამოს თბილისს უცნაური სილამაზე ჰქონდა. მზის უკანასკნელი სხივები შენობების ფასადებს ედებოდა, ქუჩებში შემოდგომის გრილი ჰაერი ტრიალებდა, ხოლო ქალაქის ხმაური თანდათან შორეულ, ერთფეროვან გუგუნად იქცეოდა. ლივია ფანჯარაში იყურებოდა. დემიანი საჭეს ერთი ხელით მართავდა. მეორე თავისუფლად ედო სავარძლის საყრდენზე. მისგან სიმშვიდე მოდიოდა. ისეთი, რომელიც ზოგჯერ მხოლოდ იმ ადამიანებს ახასიათებთ, ვისაც საკუთარი შესაძლებლობების ზედმიწევნით სჯერა. მაგრამ ლივიამ უკვე იცოდა, რომ ამ სიმშვიდის უკან რაღაც იმალებოდა. 16 ოქტომბერი. ელიზა მორგანი. და დემიანის მოულოდნელი სერიოზულობა, როცა ამ თემას ეხებოდნენ.
- სად მივდივართ? - იკითხა ბოლოს.
- იქ, სადაც ჟურნალისტები ხუთი წუთით მაინც წყვეტენ მუშაობას.
- ასეთი ადგილი არსებობს?
- იმედი მაქვს. - მანქანა მთაწმინდისკენ მიმავალ გზაზე აუხვია. ქალაქი თანდათან დაბლა დარჩა. რამდენიმე წუთის შემდეგ პატარა, მშვიდ ადგილას გაჩერდნენ, საიდანაც თბილისი თითქმის მთლიანად ჩანდა. დემიანი მანქანიდან გადავიდა.
ლივიაც მიჰყვა. ჰაერი გრილი იყო. ქალმა პალტო უფრო მჭიდროდ შემოიხვია.
დემიანი მოაჯირთან დადგა. რამდენიმე წამით ქალაქს უყურებდა. შემდეგ ლივიას მიუბრუნდა. - ისევ არ მაპატიე? - შეკითხვა მოულოდნელი იყო. იმდენად მოულოდნელი, რომ ქალმა მაშინვე ვერ გაიგო, რას გულისხმობდა. ან იქნებ ზედმეტად კარგად გაიგო. ლივიას სახიდან ღიმილი გაქრა.
- რა?
- გამოსაშვები საღამო. - ქარმა ქალს თმა ოდნავ აუწეწა. ლივიამ მზერა ქალაქისკენ გადაიტანა. თხუთმეტი წელი. ამდენი დრო დასჭირდა იმისთვის, რომ დემიანს ეს სიტყვები წარმოეთქვა. და ახლა ისე მშვიდად იკითხა, თითქოს უბრალო გაუგებრობაზე საუბრობდნენ.
- შენ მართლა გგონია, რომ პატიებაა პრობლემა? - დემიანმა პასუხი არ გასცა.
ლივიამ მისკენ გაიხედა. - იცი, რა იყო ყველაზე ცუდი იმ საღამოს? - მამაკაცის სახე დასერიოზულდა.
- ვიცი.
- არა, დემიან. არ იცი. - ქალის ხმაში ბრაზი არ იგრძნობოდა. და სწორედ ეს იყო ყველაზე მძიმე. იქ უფრო ძველი, დიდი ხნის წინ გადატანილი ტკივილის კვალი ჩანდა. - მე მაშინ პირველად დაგიჯერე. -
დემიანმა მზერა არ აარიდა. ლივიას თვალებში რაღაც გაუკრთა. მოგონება.
წყენა. და ის უცნაური სიმწარე, რომელსაც მხოლოდ მაშინ გრძნობ, როცა წარსულში საკუთარ გულუბრყვილობას იხსენებ. - მთელი სკოლის პერიოდი რაღაც სისულელეებს აკეთებდი. მაბრაზებდი, ნერვებს მიშლიდი, ყველაფერს თამაშად აქცევდი. იმ საღამოს კი პირველად ვიფიქრე, რომ იქნებ შენში რაღაც სხვა არსებობდა. - ქალი შეჩერდა. შემდეგ მწარედ გაეღიმა. - და რამდენიმე წუთში მთელი კლასის წინაშე თავი უკანასკნელ იდიოტად ვიგრძენი. - დემიანმა ნელა ამოისუნთქა. მას შეეძლო ეთქვა, რომ ყველაფერი ისე არ ყოფილა, როგორც ლივიას ეგონა. შეეძლო აეხსნა, რომ მეგობრების სისულელე მისთვისაც მოულოდნელი აღმოჩნდა. რომ ის სიცილი... ის სიტყვები... ის საზიზღარი რამდენიმე წამი... არ ყოფილა მისი დაგეგმილი. მაგრამ ერთი რამ მაინც არ იცვლებოდა. მაშინ არაფერი გააკეთა.
და სწორედ ეს იყო მისი დანაშაული.
- მართალი ხარ. - თქვა ბოლოს. ლივიამ გაკვირვებით შეხედა. დემიან ავალიანისგან ამ სიტყვების მოსმენა თითქმის ისეთივე მოულოდნელი იყო, როგორიც უდაბნოში წვიმა.
- რა?
- მართალი ხარ. მაშინ უნდა მეთქვა რაღაც. უნდა გამეჩერებინა ისინი. -
ლივია ჩუმად იდგა. მამაკაცმა თვალებში შეხედა. - მაგრამ ჩვიდმეტი წლის იდიოტი ვიყავი. - ქალს უნებლიეთ გაეღიმა.
- ამ ნაწილში მაინც ვთანხმდებით. - დემიანმაც გაიღიმა. მაგრამ ღიმილი მალე გაუქრა.
- იმ საღამოს შენთვის არაფერი მითქვამს ტყუილად, ლივია. - ქალმა იგრძნო, როგორ შეეკუმშა რაღაც გულში. ძალიან პატარა, თითქმის შეუმჩნეველი მოძრაობა იყო. მაგრამ საკმარისი აღმოჩნდა, რომ რამდენიმე წამით ისევ იმ გამოსაშვებ საღამოზე დაბრუნებულიყო.
თეთრ კაბაში. მუსიკის ფონზე. დემიანის ხელებში. და იმ სიტყვებთან, რომელთა დავიწყებასაც თხუთმეტი წელი ცდილობდა.
- ახლა ამის თქმა ადვილია. - ჩაილაპარაკა. დემიანმა თავი დაუქნია.
- ვიცი. - შემდეგ რამდენიმე ნაბიჯით მიუახლოვდა. არა იმდენად, რომ ქალს უკან დახევა დასჭირვებოდა.
უბრალოდ, მათ შორის მანძილი შემცირდა. ლივიამ მისი სურნელი იგრძნო. ისევ ის. ხის თბილი ნოტები.
ოდნავ მწარე. უცნაურად ნაცნობი. დემიანმა ქალს შეხედა. დიდხანს.
ამჯერად არც ირონია ჰქონდა მზერაში.
არც ჩვეულებრივი თავდაჯერება.
მხოლოდ რაღაც ისეთი, რასაც ლივია ვერ არქმევდა სახელს.
- იცი, რა არის ყველაზე სასაცილო? - იკითხა მამაკაცმა. ლივიამ თავი ოდნავ ასწია.
- რა?
- მთელი ცხოვრება ადამიანებს ვარწმუნებ, რომ რასაც ვაკეთებ, ზუსტად ვიცი. - გაეღიმა. - შენთან კი, როგორც ჩანს, არაფერი გამომდის სწორად. - ქალს გაეცინა. მოულოდნელად. გულწრფელად. დემიანმა ეს სიცილი ისე შეათვალიერა, თითქოს რაღაც იშვიათი და ძვირფასი აღმოეჩინოს. ლივიას სიცილი ყოველთვის მოსწონდა. სკოლაშიც.
მაშინაც კი, როცა თვითონ იყო მისი დაცინვის მიზეზი. უბრალოდ, იმ ასაკში ჯერ არ იცოდა, რომ ზოგჯერ ადამიანის გაღიზიანება მხოლოდ იმიტომ გინდა, რომ მისი ყურადღება სხვას არ დარჩეს.

მათ შორის სიჩუმე ჩამოვარდა. მაგრამ ამჯერად ეს სიჩუმე უხერხული არ ყოფილა. ქალაქის განათებები ქვემოთ ციმციმებდა. ქარი თანდათან ძლიერდებოდა. ლივიამ პალტოს საყელო შეისწორა. დემიანმა შენიშნა. პიჯაკი გაიხადა. ქალს მხრებზე მოახურა. ლივიამ გაკვირვებით შეხედა.
- დემო...
- ვიცი, ვიცი. დამოუკიდებელი ქალი ხარ, სიცივესაც მარტო გაუმკლავდები. - ქალს გაეღიმა. პიჯაკი არ მოუშორებია. მამაკაცის სითბო ქსოვილს ჯერ კიდევ შემორჩენოდა. და ამ უბრალო ჟესტში რაღაც ისეთი იყო, რაც მის ჩვეულებრივ თავხედობას სრულიად არ შეეფერებოდა. დემიანი მოაჯირს მიეყრდნო. ლივიაც გვერდით დაუდგა. რამდენიმე წუთით უბრალოდ ქალაქს უყურებდნენ. საუბრის გარეშე. წარსულის გარეშე. იმ ყველაფრის გარეშე, რაც მათ შორის ჯერ კიდევ გაურკვეველი რჩებოდა. მაგრამ სიმშვიდე დიდხანს არ გაგრძელებულა.
ლივიას ტელეფონმა დაიწკრიალა. ელექტრონული წერილი. უცნობი გამგზავნი. ქალმა ეკრანს დახედა. შემდეგ წერილი გახსნა. შიგნით მხოლოდ ერთი ფოტო იყო. გასული წლის 16 ოქტომბერი. „აურორას“ ფონდის დახურული საღამო. ფოტოზე დემიან ავალიანი ჩანდა. მის გვერდით - ელიზა მორგანი. გოგონა ტიროდა. დემიანს კი ხელი მის მხარზე ედო. ფოტოს ქვემოთ მოკლე წარწერა იყო: „ჰკითხე, რატომ წაიყვანა იმ ღამეს ელიზა მორგანი შენობიდან.“ ლივიას სახე შეეცვალა.
დემიანმა მაშინვე შეამჩნია.
- რა მოხდა? -ქალმა ტელეფონი ნელა დაუშვა. რამდენიმე წამით მამაკაცს უყურებდა. მის გვერდით იდგა ადამიანი, რომლის მიმართაც სულ რამდენიმე წუთის წინ რაღაც ძველი, თითქმის დავიწყებული სითბო იგრძნო. ადამიანი, რომელმაც პირველად აღიარა საკუთარი შეცდომა. და რომლის შესახებაც ახლა კიდევ ერთი საეჭვო ინფორმაცია მიიღო.
ლივიამ ტელეფონი გაუწოდა. დემიანმა ფოტოს დახედა. მის სახეზე ღიმილის კვალიც აღარ დარჩა. რამდენიმე წამით უძრავად იდგა. შემდეგ ნელა ამოისუნთქა. - საიდან გაქვს ეს?
- ახლა ამას მნიშვნელობა არ აქვს.
- აქვს, ლივია. - ქალის ხმა მშვიდი იყო.
მაგრამ ამ სიმშვიდეში უკვე ჟურნალისტის სიმტკიცე იგრძნობოდა.
- იმ ღამეს ელიზა მორგანი შენობიდან შენ გაიყვანე? - დემიანმა თვალებში შეხედა.
დიდხანს. შემდეგ თავი ოდნავ დაუქნია.
- ხო. - ლივიას გული უცნაურად შეეკუმშა.
არა იმიტომ, რომ პასუხი მოულოდნელი იყო. არამედ იმიტომ, რომ მამაკაცმა პირველად აღარ სცადა შეკითხვისთვის თავის არიდება.
- რატომ? - დემიანმა ქალაქისკენ გაიხედა.
მის სახეზე ისეთი გამომეტყველება გაჩნდა, როგორიც ლივიას ჯერ არ ენახა.
დაღლილი. მძიმე. თითქოს რაღაც ძველი ტვირთი მოულოდნელად ისევ მხრებზე დააწვა.
- იმიტომ, რომ იმ ღამეს ელიზას დახმარება სჭირდებოდა. - ლივია ჩუმად იდგა.
- ვისგან? - დემიანმა ნელა მოაბრუნა თავი.
მის თვალებში რაღაც ცივმა გაიელვა.
- იმ ადამიანებისგან, რომლებსაც მთელი მუსიკალური სამყარო პატივს სცემს. -
ქალმა იგრძნო, როგორ შეიცვალა ჰაერი მათ შორის. რამდენიმე წუთის წინ ეს ადგილი ძველი წყენისა და მოულოდნელი სიახლოვის სივრცე იყო.
ახლა კი რაღაც გაცილებით სერიოზულის წინაშე იდგნენ. დემიანმა ტელეფონი დაუბრუნა. - ლივია, ამ ისტორიაში ყველაფერი ისე არ არის, როგორც გარედან ჩანს.
- მაშინ მითხარი, როგორ არის. - მამაკაცმა პასუხი არ გასცა. ქარმა ქალს თმა აუწეწა.
დემიანმა ხელი ასწია. თითქოს სახიდან უნდა გადაეწია. მაგრამ შუა მოძრაობაში შეჩერდა. შემდეგ ხელი დაუშვა. ეს პატარა, თითქმის შეუმჩნეველი თავშეკავება ლივიას არ გამოჰპარვია.
და რატომღაც უფრო ძლიერად იმოქმედა, ვიდრე შეხება იმოქმედებდა. დემიანმა ღრმად ჩაისუნთქა.
- ჯერ არ შემიძლია. - ლივიას სახე დაეძაბა.
- რატომ?
- იმიტომ, რომ ეს მხოლოდ ჩემი ამბავი არ არის. - რამდენიმე წამით ერთმანეთს უყურებდნენ. ლივიას სურდა, კიდევ რაღაც ეკითხა. მოეთხოვა პასუხი.
გაეგრძელებინა ის, რისთვისაც მთელი ცხოვრება ემზადებოდა - სიმართლის ძებნა. მაგრამ პირველად იგრძნო, რომ ზოგჯერ პასუხის მიღება მხოლოდ შეკითხვის დასმაზე არ იყო დამოკიდებული. ზოგჯერ ადამიანს ჯერ უნდა გადაეწყვიტა, ჰქონდა თუ არა უფლება, სხვისი ტკივილი საკუთარი სიმართლის ნაწილად ექცია.

იმ საღამოს დემიანმა ლივია სახლამდე მიიყვანა. გზაში თითქმის არ უსაუბრიათ.
მანქანის სალონში მშვიდი მუსიკა უკრავდა. ქალაქის განათებები მინებზე ირეკლებოდა. ლივია ფანჯარაში იყურებოდა. დემიანი საჭეს მართავდა.
ორივეს საკუთარი ფიქრები ჰქონდა. მაგრამ ამ ფიქრებში თქვად უკვე გაცილებით მეტ ადგილს იკავებდნენ, ვიდრე რომელიმე მათგანი აღიარებდა. მანქანა გაჩერდა. ლივიამ უსაფრთხოების ღვედი შეიხსნა. პიჯაკი გაიხადა. მამაკაცს გაუწოდა. დემიანმა არ გამოართვა.
- დაიტოვე.
- დემო...
- ხვალ დამიბრუნებ. - ლივიამ წარბი ასწია.
- ხვალ რატომ უნდა გნახო? - დემიანმა გაიღიმა. ისევ იმ აუტანელი ღიმილით.
მაგრამ ამჯერად მასში რაღაც უფრო თბილი იყო.
- იმიტომ, რომ შენ ჯერ კიდევ უამრავი შეკითხვა გაქვს. - ქალმა რამდენიმე წამით უყურა. შემდეგ პიჯაკი ისევ მხრებზე მოიხვია.
- ნუ გგონია, რომ ყველა შეკითხვაზე პასუხის გარეშე დამტოვებ.
- არც ვაპირებ. - ლივიამ კარი გააღო.
გადასვლამდე კიდევ ერთხელ შეხედა.
- დემიან... - მამაკაცმა თავი მოაბრუნა.
- ჰო? - ქალი წამით შეყოვნდა. შემდეგ მშვიდად თქვა:
- იმ საღამოს... გამოსაშვებზე... შენ მართლა არ იცოდი, რას აპირებდნენ? - დემიანის სახე დასერიოზულდა. რამდენიმე წამით უყურებდა. შემდეგ თავი გააქნია.
- არა, ლივია. - ქალმა თვალები დახარა.
- კარგი. - მეტი არაფერი უთქვამს. მანქანიდან გადავიდა. დემიანი უყურებდა, როგორ მიდიოდა სადარბაზოსკენ. და პირველად, მთელი ამ წლების განმავლობაში, იგრძნო, რომ გამოსაშვები საღამოს ამბავი შესაძლოა ჯერ კიდევ არ ყოფილიყო საბოლოოდ დასრულებული. მაგრამ იმ ღამეს გაცილებით მძიმე საფიქრალი ჰქონდა.
რადგან ლივია ქავთარაძე ნელ-ნელა უახლოვდებოდა სიმართლეს, რომლის გამჟღავნებაც შეიძლებოდა ვიღაცისთვის თავისუფლების დაბრუნებას ნიშნავდა.
სხვებისთვის კი ყველაფრის დაკარგვას. და დემიანმა კარგად იცოდა, რომ ამჯერად მხოლოდ საკუთარი რეპუტაცია არ იდო სასწორზე.

პ.ს აბა რას ფიქრობთ?



№1 სტუმარი სტუმარი თეო

ძალიან მომწონს, წარმატებები🩷

 


№2 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

სტუმარი თეო
ძალიან მომწონს, წარმატებები🩷


დიდი მადლობა 🖤

 


№3 სტუმარი სტუმარი სოფო

როგორ მიყვარს ყველაფერი ისე რომ არ არის ხოლმე როგორც ჩანს 😊

 


№4 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

სტუმარი სოფო
როგორ მიყვარს ყველაფერი ისე რომ არ არის ხოლმე როგორც ჩანს 😊


როგორ დავმალო და მეც 😄

 


№5 სტუმარი სტუმარი მარიკო

აურორიას საქმეზე მეტად სკოლის წვეულების ამბავი მაინტერესებს, საკმაოდ ბევრი რამ იმალება 😊

 


№6 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

სტუმარი მარიკო
აურორიას საქმეზე მეტად სკოლის წვეულების ამბავი მაინტერესებს, საკმაოდ ბევრი რამ იმალება 😊


🫠 გამოვიძიოთ?!

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent