შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ვირტუოზი (თავი 6)


გუშინ, 19:18
ავტორი ენ ბლექი
ნანახია 423

არსებობენ ადამიანები, რომლებიც ჩვენს ცხოვრებაში იმდენად ადრე ჩნდებიან, რომ მათი გავლენის მნიშვნელობას მხოლოდ წლების შემდეგ ვაცნობიერებთ. ისინი გვასწავლიან პირველ იმედგაცრუებას, პირველ სირცხვილს, პირველ ნამდვილ სიხარულს. ზოგჯერ კი ისე მიდიან, რომ ვერც ხვდებიან, რამდენი რამ დატოვეს ჩვენში. ლივია ქავთარაძეს თავისი პირველი კოცნა არასოდეს დავიწყებია.
და ეს ფაქტი განსაკუთრებით აღიზიანებდა. თხუთმეტი წლის განმავლობაში არაერთხელ უფიქრია, რომ ადამიანის მეხსიერება უსამართლოდ იყო მოწყობილი. შეიძლებოდა დავიწყებოდა მნიშვნელოვანი შეხვედრის თარიღი, რომელიმე ძველი ნაცნობის სახელი, წლების წინ წაკითხული წიგნის დასასრული, მაგრამ ის რამდენიმე წამი, რომელიც გამოსაშვები საღამოს აივანზე გაატარა, თითქმის შემაშფოთებელი სიზუსტით ახსოვდა. თეთრი კაბის თხელი ქსოვილი. ივნისის თბილი ჰაერი.
დარბაზიდან გამომავალი მუსიკა. დემიანის ხელი მის წელზე. და ის უცნაური, თითქმის მტკივნეული შეგრძნება, როცა ბიჭმა პირველად შეხედა ისე, თითქოს მათ შორის არსებული მრავალწლიანი ომი ერთ წამში დასრულებულიყო. მაშინ ჩვიდმეტი წლის იყო. საკმარისად ჭკვიანი იმისთვის, რომ საკუთარი აზრი ყველასთან დაეცვა. და სრულიად მოუმზადებელი იმისთვის, რომ ერთი კოცნის შემდეგ საკუთარი გულისცემა ვეღარ ეკონტროლებინა. დემიანს არ უკითხავს, შეეძლო თუ არა მისი კოცნა. უბრალოდ, ნელა მიუახლოვდა. იმდენად ნელა, რომ ლივიას უკან დახევის დრო ჰქონდა. მაგრამ არ დაუხევია. პირიქით. თვალები თავად დახუჭა. და როცა მათი ტუჩები ერთმანეთს შეეხო, პირველად იგრძნო, რომ არსებობდა რაღაც, რისი ახსნაც არ შეეძლო. არც სჭირდებოდა. მაშინ. იმ რამდენიმე წამში. შემდეგ კი ყველაფერი დაინგრა.
ლივიამ თვალები გაახილა. საძინებელში დილის სინათლე შემოდიოდა. მის გვერდით, სავარძლის საზურგეზე, დემიანის პიჯაკი ეკიდა. ქალმა დიდხანს უყურა. შავი, ძვირადღირებული ქსოვილი სრულიად უადგილოდ გამოიყურებოდა მის მშვიდ, მოწესრიგებულ ოთახში. თითქოს ვიღაცამ წარსულის პატარა ნაწილი დაუკითხავად შემოიტანა და იქ დატოვა. ლივია წამოდგა. პიჯაკს მიუახლოვდა.
მისი სურნელი ჯერ კიდევ იგრძნობოდა. ქალმა გაღიზიანებით ამოისუნთქა.
- აუტანელი კაცი. - მაგრამ პიჯაკი არ გადაუგდია. ფრთხილად დაკეცა.
და სავარძელზე დადო.

დემიანს დილა გაცილებით სასიამოვნოდ დაიწყო. ყოველ შემთხვევაში, თავდაპირველად. დედასთან საუზმობდა. მარინა ავალიანი მაგიდასთან იჯდა და შვილის თბილისში დაბრუნების შემდეგ პირველად ჰქონდა შესაძლებლობა, მასთან მშვიდად ესაუბრა. დემიანი ყავას სვამდა, ტელეფონს ამოწმებდა და პერიოდულად დასთან კამათობდა. ანა ამტკიცებდა, რომ მისი ძმის ინტერვიუები იმდენად თავმომწონე იყო, მალე ჟურნალისტები შეკითხვების ნაცვლად სარკეებს დაუდგამდნენ. დემიანი კი სრულიად სერიოზული გამომეტყველებით პასუხობდა, რომ კარგი განათების შემთხვევაში ეს იდეა მართლაც საინტერესო იქნებოდა. მამას გაზეთის უკან ეღიმებოდა. დედა თავს აქნევდა. და რამდენიმე წუთით ყველაფერი ისეთი იყო, როგორიც დემიანს ბავშვობიდან ახსოვდა. შემდეგ ანამ მოულოდნელად ჰკითხა:
- ლივია ქავთარაძე გახსოვს? - დემიანს ყავის ფინჯანი ჰაერში გაუჩერდა.
წამით. შემდეგ მაგიდაზე დადგა.
- გააჩნია, რომელს გულისხმობ. - ანამ წარბი ასწია.
- რამდენ ლივია ქავთარაძეს იცნობ?
- ერთს. მაგრამ იმდენი პრობლემის შექმნა შეუძლია, რამდენიმე ადამიანად ითვლება. - ანას გაეცინა.
- გუშინ მისი სტატია წავიკითხე. ძალიან კარგი ჟურნალისტია. - დემიანმა თავი დაუქნია.
- ვიცი.
- შენგან აღიარება ცოტა გამიკვირდა.
- ჩემი ინტელექტუალური შესაძლებლობები ყოველთვის სათანადოდ არ ფასდება ამ ოჯახში. - მარინამ შვილს შეხედა.
- ლივია კარგი გოგო იყო. - დემიანმა დედისკენ გაიხედა.
- იყო?
- არის, ალბათ. წლებია არ მინახავს. - ქალმა ცოტა ხნით შეყოვნება არჩია.
შემდეგ დაამატა: - სკოლის პერიოდში სულ მასზე ლაპარაკობდი. - ანამ სიცილი ვერ შეიკავა. დემიანმა დას ისეთი მზერა ესროლა, რომელიც ბავშვობაში აუცილებლად ჩხუბით დასრულდებოდა.
- დედა, სკოლაში ბევრ რამეზე ვლაპარაკობდი.
- ჰო, მაგრამ დანარჩენებზე ყოველდღე არ წუწუნებდი. - დემიანს გაეღიმა. მარინა შვილს ყურადღებით უყურებდა. დედებს ზოგჯერ საოცარი უნარი აქვთ, ზრდასრულ ადამიანებში ის ბავშვები ამოიცნონ, რომლებიც თავად ამ ადამიანებს დიდი ხნის წინ დავიწყებული ჰგონიათ. - რა მოხდა მაშინ თქვენ შორის? - იკითხა ქალმა მოულოდნელად. - დემიანის ღიმილი ნელა გაქრა. მან ფინჯანს დახედა.
- არაფერი ისეთი. - მარინამ თავი ოდნავ გადააქნია.
- დემიან, შენ როცა ამბობ „არაფერი ისეთი“, ჩვეულებრივ, სწორედ მაშინ ხდება რაღაც. - მამაკაცმა პასუხი არ გასცა. და დედაც აღარ ჩაეკითხა. ზოგიერთ კითხვას პასუხი მხოლოდ მაშინ აქვს, როცა ადამიანი მის სათქმელად მზად არის.

ლივიას რედაქციაში მისვლისთანავე უცნაური ამბავი დახვდა. მისი სამუშაო მაგიდის უჯრა ნახევრად ღია იყო. თავიდან განსაკუთრებული ყურადღება არ მიუქცევია. შესაძლოა წინა საღამოს თავად დარჩა ასე. მაგრამ შემდეგ საქაღალდე შეამჩნია. „აურორა“. დოკუმენტები სხვა თანმიმდევრობით ეწყო. ლივიამ რამდენიმე წამით უძრავად უყურა. ის იმ ადამიანებს მიეკუთვნებოდა, რომლებიც სამუშაო სივრცეში ყველაფერს საკუთარი სისტემით ალაგებდნენ. და ზუსტად იცოდა, სად რა უნდა ყოფილიყო. საქაღალდე გახსნა. ფურცლები გადათვალა. არაფერი აკლდა.
მაგრამ ერთ-ერთი დოკუმენტი აშკარად სხვა ადგილას იდო. ქალმა კომპიუტერი ჩართო. შემდეგ რედაქციის უსაფრთხოების თანამშრომელს დაურეკა. ნახევარი საათის შემდეგ უკვე იცოდა, რომ წინა საღამოს, მისი წასვლის შემდეგ, შენობაში რამდენიმე ტექნიკური თანამშრომელი მუშაობდა. მაგრამ მისი მაგიდის სიახლოვეს არავის უნდა ემუშავა. ლივიამ ჩანაწერების შემოწმება მოითხოვა. პასუხი მოგვიანებით მიიღო. იმ მონაკვეთის კამერა, სადაც მისი სამუშაო ადგილი ჩანდა, დაახლოებით ოცი წუთის განმავლობაში გათიშული ყოფილიყო. ტექნიკური ხარვეზი. ზუსტად იმ დროს, როცა რედაქციაში თითქმის არავინ იმყოფებოდა. ლივიამ ტელეფონი მაგიდაზე დადო. ეს უკვე აღარ ჰგავდა ჩვეულებრივ ჟურნალისტურ გამოძიებას. ვიღაცას მისი საქმიანობა აინტერესებდა. და, როგორც ჩანდა, იმაზე მეტადაც, ვიდრე თავად ელოდა.

შუადღისას დენიელ რიდისგან კიდევ ერთი შეტყობინება მიიღო.
ამჯერად მოკლე წერილი იყო. „ელიზას ისტორია მხოლოდ საავტორო უფლებებს არ ეხება. ფონდის ანგარიშებში მის სახელზე გადარიცხული თანხებია, რომლებიც მას არასოდეს მიუღია. ეს თანხები სხვა პროექტებში გადაიტანეს. სწორედ ამიტომ ცდილობენ, რომ გოგონა არ ალაპარაკდეს.“ ლივიამ წერილი ყურადღებით წაიკითხა. შემდეგ კომპიუტერში არსებული დოკუმენტები გახსნა. რამდენიმე გადარიცხვა.
სხვადასხვა თარიღი. ერთი და იგივე ფონდი. ერთი და იგივე სტიპენდიატი.
და თანხები, რომელთა დანიშნულებაც ბუნდოვნად იყო აღწერილი. ახლა სურათი უფრო მკაფიო ხდებოდა. ელიზას მუსიკალური ნაწარმოების მითვისება მხოლოდ ერთი ნაწილი იყო. შესაძლოა მისი სახელი ფინანსური მანიპულაციებისთვისაც გამოიყენეს. ლივიამ დენიელს შეხვედრა შესთავაზა. პასუხი თითქმის მაშინვე მიიღო.
„პირადად ვერ შეგხვდებით. მაგრამ თუ მართლა გინდათ სიმართლის გაგება, ელიზას თავდაპირველი ხელნაწერი მოძებნეთ. მასზე მნიშვნელოვანი მტკიცებულება არ არსებობს.“ - ლივიამ შეტყობინება შეინახა. შემდეგ დემიანის ნომერი აკრიფა.

მამაკაცმა მესამე ზარზე უპასუხა.
- ქავთარაძე, თუ ჩემი ხმა მოგენატრა, შეგიძლია პირდაპირ მითხრა. - ლივიას ამჯერად არ გაუღიმია.
- უნდა გნახო. - დემიანის ხმა მაშინვე შეიცვალა.
- რა მოხდა?
- ტელეფონით ვერ გეტყვი. - რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.
- სად ხარ?
- რედაქციაში.
- ოც წუთში მოვალ. - ზარი შეწყდა.
ლივია რამდენიმე წამით ტელეფონს უყურებდა. უცნაური იყო. არანაირი ზედმეტი შეკითხვა. არანაირი ხუმრობა. მხოლოდ ორი სიტყვა, რომლებიც მოულოდნელად იმაზე მეტ სიმშვიდეს ანიჭებდა, ვიდრე სურდა ეღიარებინა. მოვალ.

დემიანი ოცდახუთ წუთში გამოჩნდა. ლივიამ ფანჯრიდან დაინახა, როგორ გადმოვიდა მანქანიდან. მუქი შარვალი და შავი პერანგი ეცვა. მზის სათვალე მოიხსნა. შენობას ახედა. შემდეგ შიგნით შევიდა. ლივიას საკუთარ თავზე გაეღიმა.
ზოგიერთ მამაკაცს სრულიად განსაკუთრებული ნიჭი ჰქონდა, უბრალოდ სიარულითაც კი ზედმეტ ყურადღებას იქცევდა. დემიანი სწორედ ასეთი იყო. რედაქციაში შესვლისთანავე რამდენიმე ადამიანმა იცნო. ვიღაც მიესალმა. ვიღაც ფოტოს გადაღებას შეეცადა. მამაკაცმა ყველას თავაზიანად გაუღიმა. მაგრამ ლივიას დანახვისთანავე პირდაპირ მისკენ წავიდა.
- რა მოხდა? - ქალმა ოთახის კარი დახურა.
შემდეგ საქაღალდე მაგიდაზე დადო.
- ვიღაც ჩემს სამუშაო მაგიდას შეეხო. -
დემიანის სახე დასერიოზულდა.
- დარწმუნებული ხარ?
- სრულიად. - ლივიამ აუხსნა ყველაფერი. გათიშული კამერა. გადაადგილებული დოკუმენტები. უცნაური შეტყობინებები. მამაკაცი უსმენდა. არ აწყვეტინებდა.
არ ხუმრობდა. და ლივიამ პირველად შეამჩნია, რამდენად მკვეთრად შეეძლო დემიანს საკუთარი ხასიათის შეცვლა, როცა რაღაც მართლა მნიშვნელოვანი ხდებოდა.
- პოლიციას მიმართე? - ჰკითხა ბოლოს.
- ჯერ არა. არაფერი დაკარგულა, მაგრამ ჩანაწერებსა და წვდომის მონაცემებს შევინახავ.
- უნდა მიმართო.
- დემიან, ვიცი, როგორ უნდა მოვიქცე. - მამაკაცმა თვალებში შეხედა.
- მაშინ მოიქეცი. - ლივიამ წარბები შეკრა.
- ახლა ბრძანებების გაცემას აპირებ? - დემიანმა ღრმად ამოისუნთქა.
- არა.
- ელიზა მორგანის შესახებ მეტი გავიგე. - დემიანის მზერა მაშინვე შეიცვალა.
- რა გაიგე?
- მისს სახელზე ფონდიდან თანხები ირიცხებოდა, რომლებიც, სავარაუდოდ, არასოდეს მიუღია. და ის ნაწარმოები, რომლის შესრულებაც 16 ოქტომბერს უნდა მომხდარიყო, შესაძლოა საერთოდ სხვა ადამიანის სახელით იყოს დარეგისტრირებული. - დემიანმა თავი დახარა. რამდენიმე წამით ჩუმად იდგა.
შემდეგ ფანჯარასთან მივიდა. ლივიას მისთვის თვალი არ მოუშორებია. - შენ ეს ყველაფერი იცოდი, არა? - მამაკაცმა პასუხი არ გასცა.
- დემიან. - შემობრუნდა.
- ნაწილობრივ.
- და არაფერი თქვი?
- ლივია, შენ მხოლოდ იმ ინფორმაციას ხედავ, რომელიც ხელში გაქვს. მე იმ ადამიანსაც ვიცნობ, ვის ცხოვრებასაც ეს ინფორმაცია ეხება.
- სწორედ ამიტომ მინდა მასთან საუბარი.
- და თუ მას არ უნდა? - ქალი გაჩერდა. დემიანი რამდენიმე ნაბიჯით მიუახლოვდა. - ელიზა არ არის შენი სტატიის პერსონაჟი. ცოცხალი ადამიანია. და მას უკვე ძალიან ძვირი დაუჯდა ის, რაც მოხდა. - ლივიას სახე დაეძაბა.
- შენ გგონია, ეს არ მესმის?
- მგონია, რომ სიმართლის პოვნა იმდენად გინდა, ზოგჯერ გავიწყდება, მისი გამჟღავნება ვის რა ფასად დაუჯდება. - ეს სიტყვები მტკივნეულად მოხვდა. არა იმიტომ, რომ დემიანი აუცილებლად მართალი იყო. არამედ იმიტომ, რომ მისი პროფესიული ეთიკის ეჭვქვეშ დაყენება ყველაზე ნაკლებად სწორედ მისგან სურდა.
- მე ადამიანების ცხოვრებით არ ვთამაშობ, დემიან. - მამაკაცმა თვალებში შეხედა. და იმ წამს ორივემ გაიგო, რომ საუბარი მხოლოდ ელიზას აღარ ეხებოდა.
ლივიას ხმაში რაღაც ძველი გაისმა. დემიანმა ნელა ამოისუნთქა.
- ვიცი. - ქალმა მზერა არ აარიდა.
- მართლა?
- ლივია...
- მაშინ ნუ მელაპარაკები ისე, თითქოს ადამიანების გრძნობების ფასი შენ უნდა მასწავლო. სიჩუმე ჩამოვარდა. მძიმე.
მოულოდნელი. დემიანმა რამდენიმე წამით უყურა. შემდეგ მშვიდად თქვა:
- ამის უფლება ნამდვილად არ მაქვს. - ლივიას პასუხი არ გაუცია. მამაკაცმა თავი ოდნავ დახარა. - მაგრამ ელიზას დახმარება მინდა. და არ მინდა, შენც საფრთხეში აღმოჩნდე. - ქალმა მზერა დახარა. ეს ორი წინადადება სრულიად განსხვავებული იყო იმ ყველაფრისგან, რასაც დემიანისგან ელოდა. მათში არც თავდაჯერებული ხუმრობა იყო. არც ირონია. მხოლოდ გულწრფელი შეშფოთება. და სწორედ ეს აღმოჩნდა ყველაზე რთული მისაღები.

დემიანმა ტელეფონი ამოიღო. ნიკოლასს დაურეკა. მოკლედ აუხსნა, რომ ფონდის საქმესთან დაკავშირებით დამატებითი ინფორმაცია სჭირდებოდა და იურისტთან დაკავშირება სურდა. შემდეგ ზარი შეწყვიტა. ლივიას შეხედა.
- ერთი რამ უნდა გაჩვენო. - ქალი გასწორდა.
- რა?
- რაღაც, რაც იმ საღამოს მოხდა. - დემიანმა ტელეფონში ძველი ვიდეო მოძებნა. რამდენიმე წამით ეკრანს უყურებდა. შემდეგ ლივიას გაუწოდა.
ვიდეო დაბალი ხარისხის იყო. დახურული საღამოს კულისები ჩანდა. ვიღაც კამერით შემთხვევით იღებდა. კადრში ელიზა მორგანი გამოჩნდა. ფერმკრთალი.
აღელვებული. მის გვერდით რიჩარდ ჰეისი იდგა. მამაკაცი რაღაცას ეუბნებოდა. ხმა მკაფიოდ არ ისმოდა. მაგრამ რამდენიმე სიტყვა მაინც გაირჩა.
„შენ უკვე მოაწერე ხელი.“ შემდეგ ელიზას ხმა. დაბალი. აკანკალებული. „ეს ჩემი მუსიკაა.“ კადრი შეწყდა. ლივია რამდენიმე წამით უძრავად იდგა. შემდეგ ვიდეო თავიდან ჩართო. კიდევ ერთხელ. და კიდევ ერთხელ.
- ეს საიდან გაქვს? - დემიანმა ტელეფონი გამოართვა.
- იმ საღამოს ერთ-ერთმა ტექნიკოსმა გამომიგზავნა.
- რატომ არ გამოაქვეყნე? - მამაკაცმა თვალებში შეხედა.
- იმიტომ, რომ ელიზამ მთხოვა, არ გამეკეთებინა. - ლივიამ ღრმად ჩაისუნთქა. ახლა უკვე ესმოდა. სრულად არა. მაგრამ საკმარისად, რომ დემიანის დუმილი მხოლოდ თავის არიდებად აღარ აღექვა.
- ხელნაწერი სად არის? - მამაკაცმა თავი გააქნია.
- არ ვიცი. ელიზას ჰქონდა.
- მასთან დაკავშირება შეგიძლია? - დემიანმა რამდენიმე წამით იფიქრა.
შემდეგ უპასუხა:
- ვცდი. მაგრამ თუ საუბარზე დათანხმდება, გადაწყვეტილებას თვითონ მიიღებს. ლივიამ თავი დაუქნია.
- სამართლიანია. - მათ შორის პირველად გაჩნდა რაღაც, რაც ძველ დაპირისპირებას არ ჰგავდა. არც ფლირტი იყო. არც კონკურენცია.
ნდობის ძალიან პატარა, ჯერ კიდევ მყიფე დასაწყისი.

საღამოს დემიანმა ლივია სახლამდე მიაცილა. ქალს თავიდან წინააღმდეგობის გაწევა უნდოდა. შემდეგ გადაიფიქრა. ალბათ იმიტომ, რომ მთელი დღე დაძაბული იყო. ან იმიტომ, რომ დემიანის გვერდით მოულოდნელად უსაფრთხოდ გრძნობდა თავს. ეს უკანასკნელი აზრი იმდენად უცნაური აღმოჩნდა, რომ სწრაფად მოიშორა.
მანქანაში მშვიდი მუსიკა უკრავდა. ლივია ფანჯარაში იყურებოდა. დემიანი პერიოდულად მისკენ აპარებდა მზერას. და ქალს ეს შეუმჩნეველი არ დარჩენია.
- გზას უყურე, დემო. - მამაკაცს გაეღიმა.
- შენც ხომ შეგიძლია ერთხელ მაინც ისე მითხრა რამე, რომ არ მეჩხუბო?
- შემიძლია. უბრალოდ არ მინდა.
- გასაგებია. პირადი პრინციპია. - ლივიას გაეცინა. და დემიანმა იგრძნო, როგორ მოეშვა მთელი დღის განმავლობაში დაგროვილი დაძაბულობა. სახლთან გაჩერდნენ. ქალმა უსაფრთხოების ღვედი შეიხსნა. მაგრამ მაშინვე არ გადასულა. რამდენიმე წამით ჩუმად იჯდა. შემდეგ მამაკაცს შეხედა.
- დემიან...
- ჰო?
- გამოსაშვებ საღამოსთან დაკავშორებით ერთი რამ არასოდეს მითქვამს შენთვის. - დემიანის სახე დასერიოზულდა. ლივიამ მზერა დახარა. თითქოს სიტყვების პოვნა უჭირდა. და ეს მისთვის სრულიად უჩვეულო იყო. - ის ჩემი პირველი კოცნა იყო. - დემიანი გაშეშდა. არაფერი უთქვამს. მხოლოდ უყურებდა. ლივიას ტუჩებზე სევდიანი ღიმილი გაჩნდა. - ალბათ სასაცილოა, არა? ამდენი წლის შემდეგ ამის გახსენება. - მამაკაცმა ნელა გააქნია თავი.
- არა. - მის ხმაში ისეთი რამ გაისმა, რომ ლივიამ თვალები ასწია. დემიანი აღარ იღიმოდა. სახეზე უცნაური სინანული ეწერა. თითქოს ახლახან გაიგო რაღაც, რაც წარსულის მთელ სურათს ცვლიდა. - არ ვიცოდი. - თქვა ჩუმად. ლივიამ თავი დაუქნია.
- ვიცი. - შემდეგ მანქანის კარი გააღო.
მაგრამ დემიანმა შეაჩერა. არა ხელით.
მხოლოდ ხმით.
- ლივია. - ქალი შემობრუნდა. მამაკაცმა რამდენიმე წამით უყურა. შემდეგ ჩუმად ამოთქვა
- ჩემთვის არ ყოფილა უბრალოდ კოცნა. - ლივიას სუნთქვა შეეკრა. სულ წამით.
მაგრამ საკმარისად, რომ საკუთარი გულისცემა გაეგონა. დემიანმა მზერა არ აარიდა. - არ ყოფილა გესმის?! - ქალს პასუხი არ გაუცია. არც შეეძლო. რადგან არსებობდა სიტყვები, რომელთა მოსმენასაც ადამიანი იმდენ ხანს ელოდება, რომ როცა ბოლოს მართლა ისმენს, აღარ იცის, რა უნდა გააკეთოს. ლივია მანქანიდან გადავიდა. დემიანი უყურებდა, როგორ შევიდა სადარბაზოში. და როცა კარი დაიხურა, რამდენიმე წუთით ისევ უძრავად იჯდა. შემდეგ თავი სავარძლის საზურგეს მიაყრდნო. თვალები დახუჭა. თხუთმეტი წელი. თხუთმეტი წელი ეგონა, რომ იმ საღამოს ყველაზე მნიშვნელოვანი საკუთარი სისულელე იყო. ახლა კი მიხვდა, რომ ვიღაცისთვის ის რამდენიმე წამი პირველი ნდობა ყოფილა. პირველი სურვილი. პირველი კოცნა. და პირველი დიდი იმედგაცრუება. დემიანს ცხოვრებაში უამრავი რამ დაუკრავს. მაგრამ იმ ღამეს პირველად იგრძნო, რომ არსებობდა რაღაც, რისი გამოსწორებაც ვერც ერთი სრულყოფილი მელოდიით ვერ მოხერხდებოდა.

ლივია სახლში შესვლისთანავე ფანჯარასთან მივიდა. ქვემოთ დემიანის მანქანა ჯერ კიდევ იდგა. ქალი რამდენიმე წამით უყურებდა. შემდეგ დაინახა, როგორ დაიძრა და ქუჩის მოსახვევში გაუჩინარდა. ლივიამ ფარდა ჩამოსწია. მაგრამ ფანჯრიდან მოშორება ვერ შეძლო. მისი სიტყვები ჯერ კიდევ ყურში ჩაესმოდა.
„ჩემთვის არ ყოფილა უბრალოდ კოცნა.“ უცნაური იყო. თხუთმეტი წლის წინ ეს სიტყვები ალბათ მთელ მის სამყაროს შეცვლიდა. ახლა კი მხოლოდ იმას ახსენებდა, რამდენად ბევრი რამ შეიძლებოდა დაკარგულიყო ადამიანის სიამაყის გამო. ტელეფონმა დაიწკრიალა. ლივიამ ეკრანს დახედა. უცნობი ნომერი. შეტყობინება მოკლე იყო. „შეწყვიტე ელიზა მორგანის ძებნა. შემდეგ ჯერზე მხოლოდ შენს სამუშაო მაგიდას აღარ შევეხებით.“ ლივიას სახე გაუმკაცრდა. რამდენიმე წამით ეკრანს უყურებდა. შემდეგ შეტყობინება შეინახა. ამჯერად აღარ აპირებდა, ყველაფერი უბრალო გაფრთხილებად მიეჩნია. ტელეფონი აიღო. დემიანის ნომერი მოძებნა.
რამდენიმე წამით შეყოვნდა.
შემდეგ დაურეკა. მამაკაცმა თითქმის მაშინვე უპასუხა.
- ქავთარაძე, უკვე მოგენატრე? - ლივიას ამჯერად არ გაუღიმია.
- დემიან, ვიღაც მემუქრება. - მეორე მხარეს სიჩუმე ჩამოვარდა. შემდეგ მამაკაცის ხმა გაისმა. დაბალი. მკაცრი.
სრულიად განსხვავებული იმ ტემბრისგან, რომლითაც ჩვეულებრივ ელაპარაკებოდა.
- კარი ჩაკეტე. ახლავე მოვდივარ. და ზარი შეწყდა. - ლივია რამდენიმე წამით ტელეფონს უყურებდა. უცნაური იყო, როგორ სწრაფად შეიძლებოდა ყველაფერი შეცვლილიყო. დილით დემიან ავალიანი მხოლოდ წარსულის ყველაზე მტკივნეული მოგონება იყო. საღამოს კი პირველი ადამიანი აღმოჩნდა, რომელსაც საფრთხის დროს დაურეკა. ქალმა ტელეფონი ნელა დაუშვა. და პირველად, დიდი ხნის შემდეგ, საკუთარ თავს ერთი კითხვა დაუსვა. შესაძლოა ადამიანი, რომელმაც ერთხელ ყველაზე მეტად ატკინა, სწორედ ის ყოფილიყო, ვის გვერდითაც ახლა ყველაზე ნაკლებად ეშინოდა?!



№1 სტუმარი სტუმარი სოფო

ხშირად ხდება ხოლმე ასე,დიდი დრო უნდა გავუდეს რათა მიხვდე ადამიანის ნამდვილ მნიშვნელობას,თითქოს დრო დაკარგე ,მაგრამ სინამდვილეში ყველაფერი ისე ხდება როგორც უნდა მომხდარიყო.არაფერს კარგავ რეალურად,იმ დროში შენ ხდები ის ვინც ხარ და ის კონკრეტული ადამიანი იძენს იმ მნიშვნელობას რაც აქვს ახლა ..

 


№2 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

მიხარია რომ აქ ხარ და ტრადიციულად მიზიარებ საკუთარ მსჯელობას 😊
მადლობა 🖤

 


№3 სტუმარი სტუმარი სოფო

სტუმარი ენ ბლექი
მიხარია რომ აქ ხარ და ტრადიციულად მიზიარებ საკუთარ მსჯელობას 😊
მადლობა 🖤

❤️❤️

 


№4 სტუმარი Ბელა

Კი არ მომწონს, მიყვარს უკვე❤️

 


№5 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

Ბელა
Კი არ მომწონს, მიყვარს უკვე❤️

მადლობა 🖤

 


№6 სტუმარი ნინო ფეიქრიშვილი

ნეტავ მაშინ მეგობრებისთვის რომ პასუხი გაიცა როგორ გაგრძელდებოდა მათი ცხოვრება,რამხელა სინანული და სითბოა მათ შორის ვერც კი აცნობიერებენ ისე ბრუნდებიან 15წლის უკან,ვგრძნობ წინ დაგვიანებული დიდი სიყვარული გველის❤️❤️

 


№7 სტუმარი სტუმარი ენ ბლექი

ნინო ფეიქრიშვილი
ნეტავ მაშინ მეგობრებისთვის რომ პასუხი გაიცა როგორ გაგრძელდებოდა მათი ცხოვრება,რამხელა სინანული და სითბოა მათ შორის ვერც კი აცნობიერებენ ისე ბრუნდებიან 15წლის უკან,ვგრძნობ წინ დაგვიანებული დიდი სიყვარული გველის❤️❤️


ვნახოთ, ვნახოთ 🖤

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent