შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

სიყვარულის მედროვე..


21-09-2019, 14:30
ავტორი ლაზარე 13
ნანახია 747

აწვებიან რხევები.. მიდამოთა ექოებს,
ღამურები ეძებენ ალბათ სადმე შესაფარს,
არ ვყოფილვარ არასდროს სიყვარულის მედროვე,
და ყოველთვის მიღირდა იდეალი შენახვად..

შემოვიდნენ შუკები ფართო მოსახვევებში,
და წყვდიადის ფარდაგი შემოხიეს უჩუმრად,
ფოსფორის მზე აენთო ლუციფერის ხელებში
სინათლეზე სოროში შეცუნცულდა წრუწუნა..

ჩაძინებულ ქალაქში, ერთი სახლის ფანჯარას
მთვარის შუქი ანათებს.. მნათობს ვნება ერევა..
მხატვრის მოქნილ ხელებში ფუნჯებიან სათითეს,
დაუწყია სხეულთან ემოციის შერევა..

უსვამს გრძნობებს ოსტატი ციებიან ტილოზე,
და ფიქრები თავხედი იბეჭდება ანდაზად,
ვიღაც ბებერ კლავიშებს ხისფერ პიანინოზე,
აღტაცებას უწუნებს.. ყველაფერი განაზდა..

ფოსფორივით ფეხები კედელს მიწებებია,
ფუნჯი ლამაზ ტერფებს, სწრაფად ადი ჩამოდის,
მხატვარს უფლის მიბაძვა ასე უნებებია,
და ათასგვარ ფერებად ფუნჯს სურვილი გადმოსდის..

ხატავს ხელი მხატვარის.. მაგრამ ქმნიან ფიქრები..
ო რა კარგად მიმალა, სულის იდუმალება,
თუ ოდესმე ვერ დავწერ.. მეც მხატვარი ვიქნები..
ო, ამ ბნელ სილუეტში რა აღარ იმალება..

დაასრულა ნახატი.. თავად იდუმალება..
შემოსცქერის უმანკო მთვარეულის ბაგიდან,
მის მთვარეულ მზერას რომ არა დაემალება,
ამას მოწმობს ფერებით ალეწილი მაგიდა..

ჩამოეშვნენ ფარდები... ნუღარ დაგვიანდები..
დღეებმაც რომ იჩქარეს ღამეებთან ღალატი,
მიმელულა თვალები.. შენ მზეს ნაგვიანები..
ფოსფორისფერ თვალებით თავე მადგა ჯალათი...



№1  offline წევრი ლეა

ყოველთვის,როცა ვფიქრობ რომ ვეღარაფერი ვერ გამაკვირვებს,მოდიხარ და ხელებში რითმებს მაჩეჩებ...ვუცქერი სიტყვებს მოცეკვავეთ ლაბირინთებში და გზას მინათებენ შენი ლექსები))

 


№2  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

ლეა
ყოველთვის,როცა ვფიქრობ რომ ვეღარაფერი ვერ გამაკვირვებს,მოდიხარ და ხელებში რითმებს მაჩეჩებ...ვუცქერი სიტყვებს მოცეკვავეთ ლაბირინთებში და გზას მინათებენ შენი ლექსები))


ქართული ია.. იყო მუდამ დედის სიმბოლო,
და საქართველოს საძირკველი, სვეტი-ნიშანი,
როცა რითმები მაგ მკლავებში ჩაგიწყე ბოლოს,
ასე მეგონა.. ჩემს ნახევრად პირველად გცანი..

მე ყოველ ლექზე შენთან ახალ პაემანს ვნიშნავ,
და სიხარული პირველობის აღარ მელევა,
მზისებრ თვალებით, მერამდენე შეკითხვას მისვამ
და ერთი სიტყვის ვერ გაბედა ბაგემ შელევა..

მე ისე მიყვარს იდუმალი სურნელი შენი,
უმანკოებით გაჟღენთილი.. ფიჭის და სანთლის..
რომ ყოველ ჯერზე შენი თავი მგონია ჩემი..
ჩემთან ხარ როგორც ცეცხლოვანი გვირგვინი ნათლის..

ჰო.. ვერ მიჰხვდება სიმარტოვე, გდევდი რამდენ ხანს,
ბედნიერება მე რამდენჯერ მოვკალ.. გავწირე..
ნეტავ იმ ღვთისგან აკრძალულ ხეს ვაშლი დაესხა..
ნეტავ იმ ღვინოს, საზედაშედ რომ ვერ დავწურე...

ქართული ია.. სიმბოლოა ახლაც დედების,
და მე არც ვიცი ეს იები რად მიხარია,
გენიოსები ხომ დედებზე ადრე ვბერდებით..
და ნაადრევად წასვლა მეფეთ ხომ გვიხარია..

მე სიმარტოვის ჯურღმულებში ადრედაც მოვკვდი,
მათ მატარებლით გადაჰქონდათ ცხედარი მისი,
ჩემი ცხოვრების ბაღჩა-ბოსტანს მე ძვლებით ვთოხნი,
რომ დედოფალი ვერ დამარხონ საქართველოსი..

რომ სულო, ჩემი ერთადერთი მეგზური შენ ხარ,
რა უყოთ მერმე ლამპარი თუ ხელში მიჭირავს,
მის მხურვალებას ვერ უძლებდა მაგ გულის ფეთქვა,
მისმა ნათელმა შენ გრძნობებში გამოგიჭირა..

ო, როგორ აწვიმს, შემოდგომის ნარინჯის სახლებს,
და შენზე ფიქრში როგორ იწვის გონება ჩემი,
სულ ყველა გატყდა.. ჯადოსნურ ჯოხს ვინღა ააქნევს,
რომ შენმა გულმაც მოისურვორ ერთობა ჩვენი?!

 


№3  offline წევრი luana

ფოსფორისფერ თვალებით ნახატისთვის მოსული,
ელოდა რომ ტილოდან ვინმე გაუღიმებდა,
მაგრამ ისევ ვერ იცნო მან იმ ქალის თვალები,
მხატვარი რომ წაართვეს, მხატვარმა რომ დახატა.

ფოსფორისფერ თვალებით ნახატისთვის მოსული,
ისევ ხელცარიელი მიდის, სახლში ბრუნდება,
არც ჯალათი არაა და არც ქურდი წყეული,
ნახატისთვის მოვიდა, ნახატისთვის მოვიდა.

 


№4  offline წევრი ლეა

ლაზარე 13
ლეა
ყოველთვის,როცა ვფიქრობ რომ ვეღარაფერი ვერ გამაკვირვებს,მოდიხარ და ხელებში რითმებს მაჩეჩებ...ვუცქერი სიტყვებს მოცეკვავეთ ლაბირინთებში და გზას მინათებენ შენი ლექსები))


ქართული ია.. იყო მუდამ დედის სიმბოლო,
და საქართველოს საძირკველი, სვეტი-ნიშანი,
როცა რითმები მაგ მკლავებში ჩაგიწყე ბოლოს,
ასე მეგონა.. ჩემს ნახევრად პირველად გცანი..

მე ყოველ ლექზე შენთან ახალ პაემანს ვნიშნავ,
და სიხარული პირველობის აღარ მელევა,
მზისებრ თვალებით, მერამდენე შეკითხვას მისვამ
და ერთი სიტყვის ვერ გაბედა ბაგემ შელევა..

მე ისე მიყვარს იდუმალი სურნელი შენი,
უმანკოებით გაჟღენთილი.. ფიჭის და სანთლის..
რომ ყოველ ჯერზე შენი თავი მგონია ჩემი..
ჩემთან ხარ როგორც ცეცხლოვანი გვირგვინი ნათლის..

ჰო.. ვერ მიჰხვდება სიმარტოვე, გდევდი რამდენ ხანს,
ბედნიერება მე რამდენჯერ მოვკალ.. გავწირე..
ნეტავ იმ ღვთისგან აკრძალულ ხეს ვაშლი დაესხა..
ნეტავ იმ ღვინოს, საზედაშედ რომ ვერ დავწურე...

ქართული ია.. სიმბოლოა ახლაც დედების,
და მე არც ვიცი ეს იები რად მიხარია,
გენიოსები ხომ დედებზე ადრე ვბერდებით..
და ნაადრევად წასვლა მეფეთ ხომ გვიხარია..

მე სიმარტოვის ჯურღმულებში ადრედაც მოვკვდი,
მათ მატარებლით გადაჰქონდათ ცხედარი მისი,
ჩემი ცხოვრების ბაღჩა-ბოსტანს მე ძვლებით ვთოხნი,
რომ დედოფალი ვერ დამარხონ საქართველოსი..

რომ სულო, ჩემი ერთადერთი მეგზური შენ ხარ,
რა უყოთ მერმე ლამპარი თუ ხელში მიჭირავს,
მის მხურვალებას ვერ უძლებდა მაგ გულის ფეთქვა,
მისმა ნათელმა შენ გრძნობებში გამოგიჭირა..

ო, როგორ აწვიმს, შემოდგომის ნარინჯის სახლებს,
და შენზე ფიქრში როგორ იწვის გონება ჩემი,
სულ ყველა გატყდა.. ჯადოსნურ ჯოხს ვინღა ააქნევს,
რომ შენმა გულმაც მოისურვორ ერთობა ჩვენი?!

ჩემო,როგორ მიხარიხარ))ვიცი უთქმელადაც გრძნობ ყოველ ჩემ ემოციას,ფიქრს და არ მჭირდება სიტყვებით რამის მტკიცება:-*მადლობა ყველაფრისთვის!

 


№5  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

luana
ფოსფორისფერ თვალებით ნახატისთვის მოსული,
ელოდა რომ ტილოდან ვინმე გაუღიმებდა,
მაგრამ ისევ ვერ იცნო მან იმ ქალის თვალები,
მხატვარი რომ წაართვეს, მხატვარმა რომ დახატა.

ფოსფორისფერ თვალებით ნახატისთვის მოსული,
ისევ ხელცარიელი მიდის, სახლში ბრუნდება,
არც ჯალათი არაა და არც ქურდი წყეული,
ნახატისთვის მოვიდა, ნახატისთვის მოვიდა.


სად მიდიხარ ბნელეთში, ფოსფორისფერთვალებავ?
უნახატოდ წყვდიადში საით მიეჩქარები?
ო, რა შრომა დასჭირდა.. ო, რამდენი წვალება..
რად ვერ ჰპოვე ნახატში მთვარისფერი თვალები?

რად ვერ ჰპოვე იქ სული.. მე ხომ ასე ვეცადე..
მე ხომ ასე ვეცადე გაცოცხლება სურვილის,
მაშ რაღატომ მემდური, ან რაღად გამეცალე,
მაინც რად ვერ მოიკალ ამ ნახატის სურვილი?!

არ ყოფილა სხვა მიძღვნა.. ყველამ ხომ შეიფერეს,
ყველამ ხომ გაიხარეს ოცნებების ფერებით,
რად ვერ ჰპოვე წყვდიადში ოცნებების ტოლფასი,
რა დაგაკლო მხატვარმა რომ ვერ მოეფერები?!

არ მივიღებ საყვედურს სამდურავით გატენილს,
მიგახვედრე ყველაფრით წყვდიადისგან სნეული,
მობუბუნებს რიონი.. ტირის სადღაც ატენი..
ნუთუ ასე ბევრია კომენტარი რჩეულის?!

ნუთუ ასე ბევრია მისი აღფრთოვანება,
რომ სტროფები ყირმიზი ვერ და ვერ შეიფერე?!
სხვა რა ვხატო არ ვიცი, მაშვრალს ენა დამება..
ნუთუ ამ ჩემს ლექსებსაც შეეპარათ სიბერე?!

 


№6 სტუმარი სტუმარი მარიამი

დაასრულა ნახატი თავად იდუმალება შემოსცქერის უმანკო მთვარეულის ბაგიდან ჩამოეშვნენ ფარდები ნუღარ დაგვიანდები! დღეებმაც რომ იჩქარეს ღამეებთან ღალატი ,მიმელულა თვალები შენ მზეს ნაგვიანები❤!ძალიან მომწონს !ბრავო შესანიშნავია

 


№7  offline აქტიური მკითხველი ლაზარე 13

სტუმარი მარიამი
დაასრულა ნახატი თავად იდუმალება შემოსცქერის უმანკო მთვარეულის ბაგიდან ჩამოეშვნენ ფარდები ნუღარ დაგვიანდები! დღეებმაც რომ იჩქარეს ღამეებთან ღალატი ,მიმელულა თვალები შენ მზეს ნაგვიანები❤!ძალიან მომწონს !ბრავო შესანიშნავია


დიდი მადლობა, მოხარული ვარ რომ მოგეწონა და კითხულობ ჩემს ლექსებს heart_eyes

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent