ერთი ქალბატონი ვნახე,
თეთრი იყო თოვლივით,
მისვლაც კი ვერ გავბედე,
მხოლოდ მზერით ვტკბებოდი.

მზერა იგრძნო, შემომხედა,
თვალი ჰქონდა ცისფერი,
ცხვირიც გასწითლებოდა,
მე კი ამით ვტკბებოდი.

როცა მისვლა გავბედე,
თვალში შიში ჩაუდგა,
ამ თოვლიან ქუჩებში,
მხოლოდ ელვა გაუკრთა.

ცისფერები განაცისფრდა,
თვალში ზღვაც კი ჩაუდგა,
შემეშინდა, თვალს ვერ ვწყვეტდი,
ის კი უკან გარბოდა,

ადგილიდან ვერ ვიძვროდი,
ვუყურებდი მის წასვლას,
გულის ანგელოზს ვკარგავდი,
და ამას ტვინიც ხვდებოდა.


აბა მეგობრებო შემიფასეთ ლექსი, რომელიც მართლა მთელი გულით დავწერე