სიდიადეშიც

გაღატაკებულს ქვეყანაზე, განძად თუ დამრჩა,
გაბატონებულს ოქრო ტვირთი ლოდად თუ დამაქვს,
ანდაც ძლიერს თუ სიდიადე ამ ქვეყნად შემრჩა,
ნუთუ მარტოსულთ, სადარდელი საგრძნობლად დააქვთ.

იქნებ წახვედი, მიმივიწყე დროთა ლოდინში,
როცა ისრები ნაღვენთივით საათზე დნება,
როცა ფიფქები წითლდებიან შუა ზაფხულში ,
და ჩემი გული, შენზე უკვე ვერაფერს ყვება.

მაშ აიხსნება სიდიადე არაფრის მთქმელი,
ბატონებსაც ხომ გააჩნიათ ვერაგი ვნება.
მარტოსულიც ხომ ევედრის მის რჩეულ მუზას,
მაგრამ ბუნებამ სიყვარული თავად არ შობა.