წამიერი პაემნები (,,ჩვენ ვიცინოდით")

,,ყველაფერი სტანდარტულად იყო“, გავიფიქრე და წავბარბაცდი... მეტროს კედელთან ჩავიკეცე. ,, ჩვენ ვიცინოდით“. გავშრი, ფიქრის ძაფები ავრიე,გავიხლართე... ,,როგორ“? ხალხი ისევ სუნთქავს, უკვე მესამე ვაგონი მიდის უჩემოდ.

ზაფხულის პაემნები [2]

ის იყო,გოგოებისკენ უნდა წავსულიყავი,მოულოდნელად რომ მთელი ძალით დამეჯახა ვიღაც . მოულოდნელობისგან ფეხი ამიცდა,წონასწორობა ვერ შევიკავე და რადგანაც დიდად ცურვით ვერც დავიკვეხნიდი წყლის ქვეშ აღმოვჩნდი.მალევე ამევსო პირი ჩემი ნაქები სუფთა წყლით და

ზაფხულის პაემნები [1]

მე რომ მკითხოთ,წელიწადის ყველაზე გიჟური დრო მითხარიო დაფიქრება არ დამჭირდება ვიტყვი,რომ ეს ზაფხულია,განსაკუთრებით მაშინ როცა დასვენების დღეებს შენს საყვარელ ადამიანებთან ატარებ. სრულიად მარტონი რჩებით უცხო ქალაქში და არაფერს ეძებთ,თუ არა