შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ბედნიერების რეცეპტი (თავი ორმოცდაშვიდი)


9-08-2017, 12:55
ავტორი murachashvili
ნანახია 1 190

ბედნიერების რეცეპტი (თავი ორმოცდაშვიდი)

მონასტრის დიდ ტაძარში შეკრებილიყვნენ მეგობრები. საკურთხეველთან დაესვენებინათ მაცხოვრის ხატი. თავდახრილი ლოცულობდა წინამძღოლი. იცოდა, თითქმის სასოწარკვეთილებამდე მისულ ახლობლებს, განსაკუთრებით მაიკოს ყველაზე მეტად გამხნევება და იმედი ახლა სჭირდებოდათ. შეძლებისდაგვარად ახერხებდა კიდეც გაგიჟებული დედის დამშვიდებას, მაგრამ ხვდებოდა, რომ მუდამ ოპტიმისტურად განწყობილს ნელ-ნელა შიში იპყრობდა. როგორ არ ცდილობდა ძლიერი ყოფილიყო, არადა სუსტი ყოფილა. რეალობა მთელი სიმძიმით მხრებზე დასწოლოდა.არადა, უნდოდა საკუთარ თავში ისევ ეპოვა ძალა, უნდოდა სახეზე ღიმილის შენარჩუნება, თუნდაც სასოწარკვეთილი დედის, თუნდაც მისივე გაზრდილი უმცროსი არაბულის გამო, მაგრამ არ გამოსდიოდა.
რაოდენ უცნაურიც არ უნდა ყოფილიყო ტაძარში გვერდით ედგა გიგაურიც. შუბლშეკრული მამაკაცი ჩუმად ლოცულობდა. სიტყებს ვერ გაარჩევდი, მაგრამ დარდსა და მწუხარებას ნამდვილად შეამჩნევდი.
- უფალი იყოს ჩვენი შემწე! - ერთხელ კიდევ გადასახა ჯვარი მოძღვარმა მრევლს, იქვე მდგომ მეგობრებს, მლოცველებს და ტაძრიდან მონასტრის ეზოში გამოვიდნენ.
- პოლიციის იმედი ტყუილად გვაქვს, რაც დრო გადის, ირაკლისა და მისი ამფსონების პოვნის შანსი უფრო და უფრო მცირდება! - აშკარად დანარჩენების აზრი გააჟღერა დათამ.
- პოლიციის იმედი არც გვაქვს, ყველა შესაძლო ადგილას ვეძებთ, მაგრამ იდეებიც აღარ გვაქვს... - თითქოს თავს იმართლებდნენ აკა და გიორგი.
- ის მაინც რომ ვიცოდეთ ვინ ეხმარება, რაღაც ვერსიები კიდევ გვექნებოდა... - საუბარში ჩაერთო ფარნავაზიც.
- თუ სამართალდამცავებს დავუჯერებთ, ხეობიდან არ გასულან. სავარაუდოდ აქვე, სადღაც ახლოს იმალებიან. - მუქარით მომუშტა ხელი თორნიკემ.
- იქნებ ადგილობრივებიდან ეხმარებიან?- საკუთარი ვერსია წარმოსთქვა თეკლემაც.
- გამორიცხულია. ელენე ყველას უყვარს. აქ მტრები არ ჰყავს... - მაშინვე უარყო მისი აზრი ნიკოლოზმა.
- ელენეს არ ჰყავს, მაგრამ?!...- ეჭვით გახედა გიგას თორნიკემ.
გიგაური მსჯელობაში არ ერეოდა, თუმცა ყოფილ მტრებს ყურადღებით უსმენდა და თეკლეს ნათქვამმაც ჩააფიქრა.
- იქნებ მართალია თეკლე?! ვერ გაერთიანდებოდნენ?! - მეუღლის აზრი უფრო განავრცო აკამაც.
- თუ სწორად მახსოვს, არაბულების მკვლელებიდან ერთი დასაჭერია... - ხმამაღლა მსჯელობდა გიორგი.
- ზეზვა და ირაკლი?! - ბრაზით მომუშტა ხელები - ამას ვერ გაბედავდა!
- თუ, მაინც გაბედა?! - თვალებში მიაჩერდა თორნიკე.
- კვალზე გასასვლელად ყველაზე უტოპიური აზრიც უნდა დავამუშავოთ. - დაიბუბუნა ფარნავაზმაც.
- თუ თქვენი ვერსია სწორია, მაშინ მართლა არ გაუჭირდებოდათ დამალვა.ზეზვა ამ მთებს ზედმეტად კარგად იცნობს.
- დროა ხეობის ჩხრეკა შევწყვიტოთ და მთებში გადავინაცვლოთ. - საკუთარი ვერსია წამოაყენა ვასიკომ.
- ამბობენ, დამნაშავეები საკუთარ დანაშაულის ადგილს უბრუნდებიანო. - ამჯერად იაკო ჩაერია საუბარში.
- იქნებ იმ ქოხშიც კი არიან, მე რომ მმალავდნენ?! - ხმა გაბზარვოდა მაიკოს.
- ვერსიები საკმაოდ ბევრი გვაქვს. - აშკარად იმედი მიეცა ყოფილ პროკურორს.
- აქ ჯდომით ვერაფერს გავაკეთებთ. დროა გავიყოთ ჯგუფებად და ძებნა ჩვენით დავიწყოთ!... - ფეხზე წამოდგა ნიკოლოზი.
- ისე ლაპარაკობ, თითქოს რამე დავაკელით! - აშკარად განაწყენდა მოლოდინაშვილი.
- არაფერი დაგიკლია, მაგრამ მაინც მგონია, რომ ჩვენი დახმარებით ბევრად უკეთესი შედეგი გექნებათ! - თბილად გაუღიმა მოძღვარმა გაბუსხულ მეგობარს.
- საკამათო და საწყენი არაფერია. ვისაც როგორ შეგვიძლია, ისე ვეძებთ. - მე, დათა და იკა, მუცოს ხეობას დავუყვებით... - თითქოს თორნიკეს ელოდნენო გვერდით დაუდგნენ ბიჭებიც.
- მე და გიორგიც თქვენთან ერთად მოვდივართ. - მათი მიმართულებით გადაინაცვლეს მამებმაც.
- მე მონადირის ქოხებით ვიწყებ... - თავი არც აუწევია ისე ჩაიბურტყუნა გიგაურმა.
- კეთილი, პირველად მაიკოს ქოხით დავიწყოთ! - გიგაურის გაოცება არ შეიმჩნია ვასიკომ, ისე გაეშურა იქვე დაბმული ცხენისკენ.
- ფარნა, შენ აბულაძის დახმარებით, ისევ საზღვარსა და ხეობას გააკონტროლებ, მე კი თქვენთან მოვდივარ! - ძმასა და გიგაურს ანიშნა დამელოდეთო, თავად კი კელიაში შევიდა.
რაოდენ უცნაურიც არ უნდა ყოფილიყო, ხელში რამდენიმე სანადირო თოფითა და ტყვიებით სავსე მასრებით გამოვიდა ნიკოლოზს. სათითაოდ ჩამოურიგა მხედრებს, ერთი წყვილი კი თავად აისხა.
- თავი ტყეში გავარდნილი ფირალი მგონია, მონასტერია თუ იარაღის საწყობი? ამდენი ტყვია-წამალი კარგახანია არ მინახავს. - იცინოდა გიგაური.
- სანადიროდ ჩვენც დავდივართ! - ღრენით გახედა ირონიულად მომღიმარს ასათიანმა.
- ნადირობაში ადამიანებზე ნადირობაც შედის?!
- როცა გაიძულებენ, თავიც უნდა დაიცვა! - ისევ უბღვერდა ნიკოლოზი.
- ღმერთმანი უცნაური კაცი ხარ. ამდენი იარაღი თუ გქონდათ, მონასტერი რატომღა დააწვევინეთ?! - გაოცება ვერ დამალა გიგაურმა.
- ბოლოდროინდელი მოვლენების გადამკიდე, იძულებული გავხდით შეგვეძინა. - თავადაც ცხენს მოახტა მოძღვარი.
- დედას გეფიცები თავი ომში მგონია...- ჯირითით დაედევნა წინ წასულ მამაკაცებს დათა.
მონასტრიდან გამოსულმა ცხენოსნებმა გეზი ზემოთ, მთებისკენ აიღეს. სულ რაღაც ნახევარი საათის სავალში ჯგუფი ორად გაიყო, ბიჭებმა აკასა და გიორგის თანხლებით გეზი მუცოს ციხისკენ აიღეს, მეორე ნაწილი კი პირობისამებრ აღმართ-აღმართ აუყვნენ უღრან ტყეს მონადირეების მიერ აშენებული ქოხებისკენ გაემართნენ.
სულ რაღაც ერთი საათის სავალში ტყის მასივი დასრულდა და ალპური ზონაც დაიწყო. არანაირი ცივილიზაციის კვალი, მხოლოდ გაუკაცრიელებული, მკაცრი ბუნება, სადღაც შორიდან ყმუოდა ნადირი. მოშიშვლებული კლდეები ამაყად გადმოჰყურებდნენ ხევსურეთს.
ერთმანეთის იმედად დარჩენილიყვნენ მძებნელები. მიუხედავად გზის სირთულისა, მაინც მოხერხებულად მიიკვლევდა გიგაური გზას. ერთმანეთის მხარდამხარ მდგომი ძმები.
- უცნაური რამაა ცხოვრება, ოდესმე იფიქრებდი რომ მე და შენ ასე ერთად, გვერდი-გვერდ ერთი მიზნისთვის ვიბრძოლებდით? - სიჩუმე დააღრვია გიგაურმა.
- ადამიანი ბევრ რამეს ვერ ხვდება. ყველაფერი ღვთის ნებაა. ჩვენ უბრალოდ ვასრულებთ. ეგაა და ეგ... - პირდაპირ პასუხს თავი აარიდა ნიკოლოზმა.
- ანუ მარტივად რომ ვთქვათ, კაცი ბჭობდა, ღმერთი იცინოდაო?! - სიცილი წასკდა გიგაურს.
- ასე გამოდის. - ოდნავ შესამჩნევად გაეღიმა ნიკას.
- ასე ბევრს კი არ უმართლებს, თავში არ აგივარდეს, გიგაურო!... - ირონიულად გაეცინა ვასიკოს.

გონს მოსული ელენე აქეთ-იქით იყურებოდა. თუმცა ვერაფერს ხედავდა. სხვა რომ ვერაფერი მოიფიქრა, ავტომობილის საბარგულში მოკუნტულმა თვლა დაიწყო, რამდენჯერ მოუხვია ავტომობილმა. არც ამ მეთოდმა გაამრათლა. ავტომობილმა აშკარად იმდენჯერ მიუხვ-მოუხვია, რომ საბოლოოდ სათვალავი აერია. ერთად -ერთი რასაც ჯიღჯიყით არჩევდა ის იყო, რომ ოღრო - ჩოღრო გზაზე მოდიოდნენ.
როგორც იქნა გაჩერდა მანქანა. იგრძნო როგორ მიჯახუნდა რამდენიმეჯერ კარები. საბარგულს ახადეს თუ არა გაფაციცებით მიიხედ-მოიხედა, თუმცა გარშემო ტყით დაფარული მთების გარდა ვერაფერი შენიშნა. საბარგულიდან ამოიყვანეს თუ არა, თვალებიც აუკრეს, უკვე ცხენებზე მჯდომმა გამტაცებლებმა ხურჯინებზე გადაიკიდეს ტყვეც.
- მე როგორ მოვიქცე? - ერთი კი გამოხედა საბარგულიდან ამოყვანილ გაკოჭილ ქალიშვილს და ირაკლის მიაჩერდა უცნობი გოგონა.
- ამაღამვე დაბრუნდები თბილისში, მანქანას რაც შეიძლება სწრაფად მოიშორებ. იცოდე კვალი არ უნდა დატოვო! - მუქარა გაერია ხმაში მამაკაცს.
- არა გრცხვენია, ირაკლიკო?! ყველაფერი ისე იქნება, შენ რომ გინდა! - კეკლუცი ღიმილით შესცინა ქალმა.
- იცოდე, ავტომობილის გაყიდვა არც კი იფიქრო, პირდაპირ ჯართში! - გამაფრთხილებლად დაუქნია ხელი ზეზვამ.
გოგონამ ერთი კი გახედა მათი ტვირთიანად მთებისკეს წასულ წყვილს და ავტომობილი ადგილიდან დაძრა. როგორც მოსალოდნელი იყო, სხვა ავტომობილებთან ერთად ისიც გააჩერეს. თუმცა საჭესთან ქალი შენიშნეს თუ არა, საპატრულო პოლიციის ეკიპაჟმა ზერელედ შეათვალიერა ავტომობილი და უპრობლემოდაც გაატარეს.

ცხენზე გადაკიდებული გოგონა კიდურებს ვეღარ გრძნობდა. რამდენიმეჯერ შეფართხალდა, თუმცა მამაკაცის ძლიერმა ხელმა ისევ ცხენის გავაზე მიაკრა. ზიზღით გააჟრჟოლა, კიდევ ერთხელ შეფართხალდა, თუმცა მისი საზიზღარი ხელის მოშორება მაინც ვერ შეძლო.
- სულ ცოტაც ფისოვ და დასრულდება შენი მგზავრობაც!.. - კარგი მეგობარივით მოუთათუნა ხელები ბეჭებზე ზეზვამ.
- ფისო კი არა, ქაჯია, ალქაჯი... - ირონიულად გაეცინა ირაკლის.
- ქაჯი?! იცოდი მსგავსი თვისებები გენეტიკურად რომ გადაეცემა?!... - ახარხარდა უცნობი - ესე იგი, წინ კარგი გართობა გველის.
- უცნაური კაცი ხარ ზეზვა. იმის მაგივრად რომ ბრაზდებოდე, აშკარად გართობს ეს სიტუაცია. - გაოცებულმა აღიშნა ირაკლიმ.
- გავბრაზდე, როცა მიზანთან ასე ახლოს ვარ?! ახალბედას არ გავხარ, წესით უნდა იცოდე, ზედმეტი ემოციები საქმეში ხელს გიშლის. შურისძიებისთვის კი ცივი გონებაა საჭირო, მით უმეტეს თუ მოწინააღმდეგე გიგაურია...
- გიგაურის ასე გეშინია?! - ირონიულად ჩაეკითხა ირაკლი.
- გამწარებული და დაბოღმილი ადამიანი დაჭრილ ნადირზე უარესია.
- არ გითქვამს, მაინც რატომ მტრობთ ერთმანეთს? - ინტერესით ჩაეკითხა ირაკლი.
- ბევრის ცოდნა დაგღუპავს ირაკლი! - შეუბღვირა მამაკაცმა - აქედან უნდა გადავუხვიოთ და აი იმ მთაზე ავიდეთ!- ხელით ანიშნა გზისკენ.
მგზავრებმა ბილიკიდან გადაუხვიეს, ტყეში შევიდნენ და ერთ-ერთი მონადირის ქოხისკენ აიღეს გეზი. როგორც იქნა დასრულდა უთავბოლოდ გაჭიმული მგზავრობა. გოგონა ცხენიდან ჩამოსვეს, მისთვის ხელ-ფეხის გახსნა აზრადაც არ მოსვლიათ, უხეში მოძრაობით შეაგდეს მცირე ზომის ფიცრულში. სურსათით სავსე ხურჯინები ჩამოიღეს და ცხენებიც იქვე მიაბეს.
- ახლა, რას ვაკეთებთ? - ინტერესით ჩაეკითხა ირაკლი.
- ახლა?! შენ ერთობი! - თავით ქოხისკენ ანიშნა ზეზვამ - მე კი ველი... ჩიტუნიები დაგებულ მახეში როდის გაებმებიან. - ჩაიქირქილა ზეზვამ.
- რატომ მაინცდამაინც აქ?!
- აქ დაიწყო და აქვე დასრულდება ჩვენი დაპირისპირება.
- ანუ არ იტყვი, როგორ დაიწყო?
- უკვე გითხარი, ზედმეტ კითხვებს სვამ! - ღრენით გამოხედა მამაკაცმა.
- კარგი, იყოს შენებურად. - სიცილით ასწია ხელები ირაკლიმ - ჩემთვის მთავარია სასურველი შედეგი მივიღო, სხვა არც არაფერი მაინტერესებს.
- შენ გოგონა გჭირდებოდა, მე - გიგაური... პირობას ვასრულებ. ზედმეტი კითხვებით არც მე შეგაწუხებ და არც შენ...
- დრო დამდგარა ჩემი მომხიბვლელობა კიდევ ერთხელ გამოვავლინო! - თმაზე ხელი გადაისვა ირაკლიმ და სახეზე მაცდურ ღიმილ აკრული ქოხისკენ გაემართა.
თუმცა შიგნით შესულს ღიმილი სახეზე შეეყინა.
- ამის დედა!... - უწმაწური გინაბის გაგონებისთანავე ზეზვაც უკან მიჰყვა.
აქეთ -იქით გაოცებულმა მიმოიხედა. ქოხში მხოლოდ სურსათით სავსე ხურჯინები ელაგა. სულ რამდენიმე წუთის წინ გოგონას იქ ყოფნაზე მხოლოდ იატაკზე დაყრილი თასმები და თხელი მოსასხამი მოწმობდა.
გაცოფებულები გარეთ გამოცვივდნენ. ახლო-მახლოს მთლიანად შემოირბინეს ტერიტორია, თუმცა ელენეს კვალიც არ ჩანდა.
- ხომ ვერ აორთქლდებოდა?! სადღაც ხომ უნდა გამძვრალიყო? - ხვრელის ძებნაში ქოხს უვლიდა გარშემო ზეზვა.
- ხომ ვამბობდი, ქაჯია მეთქი ეს დედა... - ისევ გინებით იოხებდა გულს ირაკლი.
- ქაჯი კი არა, ჭკვიანია, თითქმის ოცდახუთი წელი ვემზადებოდი შურისძიებისთვის და ამ თითისტოლა გოგომ გამაბითურა?! - ისტერიულად ხარხარებდა ზეზვა კედელში მცირე ზომის ხვრელის დანახვაზე.
- აქ როგორ გაეტია?! - გაოცებისგან თვალები გაუფართოვდა ირაკლის.
- როცა გიჭირს ხვრელში კი არა ნემსის ყუნწშიც გაძვრები! - ისევ იცინოდა ზეზვა - შორს ვერ წავოდიდა, ხელის ფანარი აიღე და მოვძებნოთ!...
არადა, სულაც არ იყო გოგონა შორს წასული. ტყეში ერთ-ერთ ხეს ამოფარებული, ერთიანად აცახცახებულმა რამოდენიმე წუთით დაისვენა, ოდნავ სული მოითქვა, ერთხელ კიდევ გახედა ქოხთან მოსიარულე მამაკაცებს, რომლებსაც მიმართულება აშკარად შეეცვალათ და ტყის მასივისკენ, ელენესკენ მოდიოდნენ.
დიდხანს აღარ უფიქრია, ერთი ღრმად ჩაისუნთქა და გაიქცა, თუმცა რამდენად ერქვა ამას სირბილი ვერ გეტყვით. აშკარად ძნელი იყო მისი წვალებისთვის ამ სახელის დარქმევა. სციოდა, ყინვისგან აკანკალებდა, ზოგჯერ ვარდებოდა, ეკლებსა და ტოტებზე ფეხის ტერფები ეკაწრებოდა, მაგრამ ნაკლებად ანაღვლებდა. დაძაბული გონება ზედმეტად ახლოს აღიქვამდა მდევრის ფეხის ხმას, ალბათ ესეც ეხმარებოდა დასუსტებულ სხეულს გაქცევისთვის ძალა მაინც ჰქონოდა. პანიკურად ეშინოდა, ზუსტად იცოდა ახლა ირაკლისა და ზეზვას ხელში მოხვედრას ყველა მიუღებელი, თვით სიკვდილიც კი სჯობდა. სხვა რაღა დარჩენოდა?! ისტერიულად, მთელი თავგანწირვით გარბოდა. იმ წუთებში აშკარად გაგიჭირდებოდათ ელენესთვის ნორმალურის წოდება. მთვარის შუქზე ოდნავ ჩანდა თმა გაწეწილი, სახე შეშლილი, ამდენი დავარდნით საბოლოოდ შემოხეული კაბის ამარა დარჩენილი ქალი. ისტერიის ზღვარზე მყოფს, ეს შეგრძნება კიდევ უფრო ეხმარებოდა, თითქოს ორმაგ ძალას აძლევდა გასაქცევად. თუმცა გონებამ ნელ-ნელა სძლია პანიკას. ნელ-ნელა ისევ დაიწყო ფიქრი. ზემოდან გადახედა ხელისგულივით გადაშლილ ხეობას. მართალია სიბნელეში ორიენტაციის აღება უჭირდა, მაგრამ ზუსტად იცოდა, რომ სადღაც ქვემოთ უნდა ყოფილიყო მუცოს ციხე სიმაგრე.
- თუ იქამდე მივაღწევ, თუ მივალ!...
თუმცა ფიქრები ნადირის ხმამ შეაწყვეტინა, ბალახებიდან, სულ რამდენიმე სანტიმეტრში აშკარად ფოსფორისფრად ანათებდა ცხოველის თვალები, თუ მისი თვალების ზომით ვიმსჯელებდით, ცხოველი დიდი ზომის ნამდვილად არ იქნებოდა. თუმცა სხეულში უსიამოვნოდ მაინც გასცრა:
- ვერ მომერევი, როგორმე მივალ, აუცილებლად მივალ!.. - ჯიბრით, მტკიცე ხმით შეუძახა ოთხფეხას, მოზრდილ ქვას დასწვდა და სიბნელეში უმისამართოდ ისროლა, თუმცა ნადირი იქ აღარ იდგა.
სამაგიეროდ მისი ყურადღება არც თუ ისე შორს მოციმციმე ფანრის ნათებამ მიიპყრო. მდევარი აშკარად ეწეოდა. скачать dle 11.3

 




№1 √ სტუმარი ™ სადისტი

უუხ, აქ გაწყვეტა შეიძლებოდა?!?!?!?!?!?!?!?!??!?!?!? ნეტა მიასწრებს?! რა არის ეს ლამის ინფაქტი დამმართე :დდ

 



№2 √ სტუმარი ™ Guest bubu

au ogond exla elene ar gaaupatiuron, imedi maqvs ase ar gawirav tornikes da elenes, imedi maqvs moaswrebs da miimaleba, am istoriashi imdeni dadzabulobaa rom exla tu amas rames daushaveben vinaneb rom saertod kitxva daviwye, elenes da tornikes mimart gansakutrebuli grdznobebi maqvs da isini imsaxureben bednierebas

 



№3  offline √ აქტიური მკითხველი ™ უცნობი ქ

ანა როგორი პატარა თავი იყო. არადა ისე ველოდი და სად გაწყვიტე ისევ... თორნიკე და ბიჭები მიაგნებენ ელენეს ეს ფაქტია, მაგრამ საშიშიც ეს არის ზუსტად. გული ცუდს მიგრძნობს და იმედია ყველაფერი კარგად დამთავრდება.

 



№4  offline √ ახალბედა მწერალი™ murachashvili

სადისტი
უუხ, აქ გაწყვეტა შეიძლებოდა?!?!?!?!?!?!?!?!??!?!?!? ნეტა მიასწრებს?! რა არის ეს ლამის ინფაქტი დამმართე :დდ

Guest bubu
au ogond exla elene ar gaaupatiuron, imedi maqvs ase ar gawirav tornikes da elenes, imedi maqvs moaswrebs da miimaleba, am istoriashi imdeni dadzabulobaa rom exla tu amas rames daushaveben vinaneb rom saertod kitxva daviwye, elenes da tornikes mimart gansakutrebuli grdznobebi maqvs da isini imsaxureben bednierebas

უცნობი ქ
ანა როგორი პატარა თავი იყო. არადა ისე ველოდი და სად გაწყვიტე ისევ... თორნიკე და ბიჭები მიაგნებენ ელენეს ეს ფაქტია, მაგრამ საშიშიც ეს არის ზუსტად. გული ცუდს მიგრძნობს და იმედია ყველაფერი კარგად დამთავრდება.

შემდეგ თავს აქ არ მოგიყვებით wink არც ისეთი ბოროტი ვარ ელენე მსგავსი ტკივილისთვის გავიმეტო, თან არც მაიკოს ისტორიის ისტორიის გამეორებას ვაპირებ. აი, რა იქნება კი, შემდეგ თავში ვნახოთ. მინდა ბოლოს შვებით ამოვისუნთქოთ და ბედნიერების ღიმილი ერთად მოგვეფინოს. იმედია გამომივა kissing_heart heart_eyes

 



№5  offline √ აქტიური მკითხველი ™ La-Na

ანა სასწაული გოგო ხარ რა.ენენე სასწაულად ძლიერი გოგო.იმედია მიასწრებს თორნიკემდე.ვაიმე მე ალბათ მოვკვდებოდი,ელენემ კიდე როგორ მოახერხა ან ხელების გახსნა და ან იმ პატარა ხვრელში გაპარვა.ვგიჟდები ამ გოგოს სიძლიერით
--------------------
ლ.ქ.

 



№6 √ სტუმარი ™ Modern day

Shegidzloa shemdegi tavi xval Dado? Gtxoooooooooooov

 



№7  offline √ ახალბედა მწერალი™ murachashvili

Modern day
Shegidzloa shemdegi tavi xval Dado? Gtxoooooooooooov

ჯერ არ დამიწერია

La-Na
ანა სასწაული გოგო ხარ რა.ენენე სასწაულად ძლიერი გოგო.იმედია მიასწრებს თორნიკემდე.ვაიმე მე ალბათ მოვკვდებოდი,ელენემ კიდე როგორ მოახერხა ან ხელების გახსნა და ან იმ პატარა ხვრელში გაპარვა.ვგიჟდები ამ გოგოს სიძლიერით

დიდი მადლობა ჩემო ძვირფასო kissing_heart რაც შეეხება ელეს, სხვა გზა მაინც არ აქვს. თვითგადარჩენის ინსტინქტი კი ისეთი რამაა, მშიშარა ადამიანსაც გმირად აქცევს kissing_heart

 



№8  offline √ წევრი ™ ნინუცი

ეს გოგო აშკარად მგავს... არა კი ვიფიქრე თოკოს მუცოს ციხეზე ტყუილაარ გაგზავნიდათქო დაჰაიქუშვებ ენესაც...
იცოდე ერთ თავში რომ ჩატიო ამათი სიყვარულის რომანტიკა და ამბები გავგიჟდები :დდდ

 



№9  offline √ ახალბედა მწერალი™ murachashvili

ნინუცი
ეს გოგო აშკარად მგავს... არა კი ვიფიქრე თოკოს მუცოს ციხეზე ტყუილაარ გაგზავნიდათქო დაჰაიქუშვებ ენესაც...
იცოდე ერთ თავში რომ ჩატიო ამათი სიყვარულის რომანტიკა და ამბები გავგიჟდები :დდდ

ელენეს გმირი თორნიკე უნდა იყოს, შესაბამისად გადამრჩენის ფუნქციაც სწორედ მას ერგება wink თუმცა რაღაც ეტაპზე გიგას ფუნქციაზეც ვფიქრობდი kissing_heart

 



№10 √ სტუმარი ™ მქპცუა

სემდეგი თავი ლოდის იქნება?????

 



№11  offline √ ახალბედა მწერალი™ murachashvili

მქპცუა
სემდეგი თავი ლოდის იქნება?????

შაბათ - კვირას

 



№12  offline √ აქტიური მკითხველი ™ ნიტა♡♡

როგორ დავიძაბეეე ერთიი სულიი მქონდააა ბოლოში ჩავსულიყავიი და გამეგოო მოახერხებდა თუ არაა თავის ბოლომდე დაღწევას თუმცა ისეთ ადგილას გაწყდაა მეტი ინტერესიი და მოლოდინი მომეცაა ახალი თავიის...სწორად მიხვდნენ.ზუსტად იმ ქოხში მიყვანიაათ საზიზღრებიი იმხელა მოლოდინი მაქვს მათი ტანჯვის ყურების ვერ წარმოიდგენ.მაიკოს ბედი უნდოდათ რომ გამოევლოო ელენესაც მაგრამ აშკარაად კი.გაუცრუვდებათ იმედიიი.მათი უმძიმესი დასჯა შენთვის მომინდვიაა.

 



№13  offline √ ახალბედა მწერალი™ murachashvili

ნიტა♡♡
როგორ დავიძაბეეე ერთიი სულიი მქონდააა ბოლოში ჩავსულიყავიი და გამეგოო მოახერხებდა თუ არაა თავის ბოლომდე დაღწევას თუმცა ისეთ ადგილას გაწყდაა მეტი ინტერესიი და მოლოდინი მომეცაა ახალი თავიის...სწორად მიხვდნენ.ზუსტად იმ ქოხში მიყვანიაათ საზიზღრებიი იმხელა მოლოდინი მაქვს მათი ტანჯვის ყურების ვერ წარმოიდგენ.მაიკოს ბედი უნდოდათ რომ გამოევლოო ელენესაც მაგრამ აშკარაად კი.გაუცრუვდებათ იმედიიი.მათი უმძიმესი დასჯა შენთვის მომინდვიაა.

ვნახოთ რა გამოვა, იმედია ღირსეული სასჯელი ექნებათ kissing_heart

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent