ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი3)

ნიკოლასი კიდევ უფრო მიუახლოვდა, მაჯაში ამჯერად უფრო ძლიერად ჩაავლო ხელი, უმოწყალოდ. -აჰ.. - მხოლოდ ეს აღმოხდა ნინის, სახე შეეჭმუხნა, მაგრამ თვალები არ დაუხრია, კვლავ პირდაპირ უყურებდა..ნიკოლასი მისკენ გადაიხარა. - თქვენს ჯოჯოხეთად ვიქცევი - ხმა

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 2)

ნინი საშინლად დაფრთხა ამ სიტყვების გაგონებაზე, მთელი ძალით სცადა მაჯის გათავისუფლება, მაგრამ უშედეგოდ. ნიკოლასის თითები რკინის მარწუხებივით ჰქონდა შემოჭერილი, ტკივილი ნელ-ნელა უფრო ძლიერდებოდა. - მე არაფერი ვიცი! - აკანკალებული ხმით უპასუხა -

ოქროსფერი რეცეპტი (ნაწილი 1)

სტადიონი გუგუნებდა, ტრიბუნებზე შეკრებილი ათასობით გულშემატკივარი ფეხზე იდგა და ერთხმად სკანდირებდა: - ნი-კო! ნი-კო! ნი-კო! - მატჩის ბოლო წუთები იწურებოდა, ანგარიში 1 : 1 იყო, როცა ბურთი ნახევარდაცვის ხაზიდან ნიკოლას ხელაძემ მიიღო. ერთი მეტოქე

ბედნიერების რეცეპტი (თავი ორმოცდაექვსი)

ელვის სისწრაფით გავრცელდა მონასტრის დაწვის ამბავი ხეობაში. შეიძლება ადგილობრივი მოსახლეობა ტაძარში სიარულითა და მარხვით არ გამოირჩეოდა, მაგრამ ღვთის მოშიშობა სისხლში ნამდვილად ჰქონდათ გამჯდარი. ჯერ კიდევ ბავშვობიდანვე განსაკუთრებულად უყვარდათ ნიკა

ბედნიერების რეცეპტი (ორმოცდახუთი თავი)

ფიქრი არ დასჭირვებია ვაჟს, ავტომობილი მყისვე მოაბრუნა და ისევ მონასტრისკენ მიმავალ გზას დაადგა. სიბნელეში მოძრაობა უჭირდა, თუმცა მაინც ახერხებდა ავტომობილის პარალელურ რეჟიმში მართვასაც და მობილურზე რეკვას. რესპოდენტი ჯიუტად დუმდა. - ჯანდაბა,

ბედნიერების რეცეპტი (თავი ორმოცდაოთხი)

არც გაოცება, არც სიბრაზე, არც კითხვა, როგორ? არც კითხვა, რატომ? თითქოს ელოდა კიდეც. ამჯერად ტაძარში მდგომნი ისევ უსიტყვოდ აკვირდებოდნენ ერთმანეთს. დახურულ სივრცეში გატარებულ წლებისგან გაცრეცილ, გათეთრებულ სახეზე კაპილარებიც კი ემჩნეოდა გიგას. თუმცა

ბედნიერების რეცეპტი (თავი ორმოცდასამი)

თავშესაფრის პატარებს ახალი აღმზრდელისა და ფსიქოლოგის საპატივცემულოდ ფერადი, საჰაერო ბურთებიც დაებერათ და ოთახები სადღესასწაულოდ მოერთოთ. დედაოების დახმარებით შეშის ღუმელზე შოკოლადის ტორტიც კი გამოეცხოთ და შუშხუნებით შეიარაღებულნი მოუთმენლად ელოდნენ

ბედნიერების რეცეპტი (თავი ორმოცდაორი)

აბა, პირველად სად მივდივართ, მონასტერში თუ თავშესაფარში? - როგორც იქნა დასერიოზულდა ვაჟი. - მტვრიანი ვარ, თან დაღლილიც. ჯობს თავშესაფარში მივიდეთ. მონასტერში ხვალ ავალ. თან არც შესაბამისად ვარ ჩაცმული! - ჯინსის სარვლის ალაგ-ალაგ ამოგლეჯილ

ბედნიერების რეცეპტი (ორმოცდამეერთე თავი)

ძველებურმა, ალბათ ერთ დროს მოყვითალო ფერის, მგზავრებით სავსე „პაზიკა“ ავტობუსმა ჟინვალიდან ფშავ-ხევსურეთისკენ მიმავალ, მიწაყრილიან გზაზე ისე გადაუხვია, რომ მძღოლს მუხრუჭის მნიშვნელობა აშკარად დაავიწყდა. მსგავსი გაუფრთხილებლობის გამო, ვიღაცამ

ბედნიერების რეცეპტი (მეორმოცე თავი)

ისევ ცხენს მიაგელვებდა თორნიკე, მიმართულებაზე დიდად არ ფიქრობდა, თუმცა ჭკვიანი ცხოველი თავადვე იკვლევდა გზას. კარგად ნაცნობი ბილიკებით სასაფლაოზე მიიყვანა ვაჟი. საქონლისგან დასაცავად მავთულებით ჩახლართული კარები შეხსნა და ტერიტორიაზე შევიდა, თითქმის