შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

კონსტანტინოპოლი (თავი 4)


25-10-2018, 15:46
ავტორი Anano Magradze
ნანახია 168

კონსტანტინოპოლი (თავი 4)

“წარსულის დემონები“ ეს სიტყვები უტრიალებდა გონებაში მთელი საღამო, როდესაც უკვე ყველა ხარჭამ თავისი საქმე მოათავა და დაბინავდნენ, ოთახში შევიდა და მიწვა სარეცელზე. დარაბები შეხსნილი იყო და მთვარის შუქი დაგნათვოდა სხეულზე. ვერცხლისფრად აალებული იყო იმ წამს.
თვალები მოხუჭა და მაინც, კვლავ „წარსულის დემონები.“ წამოდგა. თასში ცივი წყალი ჩამოისხა, დალია. ვერ ისვენებდა. თითქოს ჰაერი არ ჰყოფნიდა, იცოდა უნდა გაცლოდა იქაურობას სანამ საკუთარი თავის აღსასრული, თავადვე იქცეოდა. ერთი კვირა გასტანა, ამ ფიქრებში ჩაფლულიყო, გეგმებს აწყობდა. მეფის ვაჟს ყოველდღე ნახულობდა, ისკანდერისთვის კი არცერთხელ მოუკრავს თვალი.
ჩუმად გაიპარა ოთახიდან, სასახლის ყველაზე დიდ ტერასას მიადგა. უჩუმრად გავიდა და ცივ ფილებზე ჩამოჯდა. მარმარილოს ქვით ნაგები ტერასიდან მოჩანდა სასახლის შემოგარენი. საღამოს გრილი სიო არხევდა მის დალალებს, თვალებანთებული გაჰყურებდა სიშავეში ჩაძირულ მიდამოს. შორს, გალავნისაგან დაშორებით თეთრად აელვებული ტყე მოჩანდა, მისი ორი ზამთარი.
ნაბიჯების ხმა მისწვდა ყურთასმენას. არ შეშინებია, მხოლოდ ინტერესის, ჟინის დასაკმაყოფილებლად გახედა. დერეფნის ბოლოდან მოდიოდა, მძიმე ფეხსაცმელებს ისე ამოძრავებდა, ისე მჩატედ თითქოს სულაც არ ემოსა. მხრებზე მოგდებული ატლასის, მეწამული ლაბადა შრიალით მოსდევდა. ჩირაღდნის შუქზე ელავდა კრისტალისებრი თვალები. დაბალი წვერით შემოსილი პირ-სახე ისევე მოღუშვოდა, როგორც ცა ჭუჭყისფერი ღრუბლებით შემოსილი. თავბრუს ხვევა იგრძნო. თითქოს გააბრუეს. ლოყა მარმარილოს ცივ მოაჯირს მიადო. ბრინჯაოსფერი კარი სიცივით დაეხორკლა წამეულად გაშორდა სიცივის საგანს. თვალები ნათლად გაახილა და თავბრუსხვევა გაქრა. გაქრა ყოველივე, მის წინ აღმართული კოშკების გარდა, კოშკების რომლებიც გარშემო უკუნითი წყვდიადი ელავდა. მზერა აარიდა მის თვალებს, აფორიაქებდა მათში არსებული კოშკების ელვარება.
-მეშვიდე მთვარე ჩაესვენება ამ საღამოს, მეშვიდე მთვარეა ამ სასახლში ფეხი შომოდგი, მეშვიდე მთვარეა, ძილი შემერღვა; ღამეული ვარსკვლავების მაგიერ, შენს სფეროებში აკიაფებულ ელვარებას ვითვლი. დიახ, მეშვიდე მთვარეა უცხომიწიდან, ბურუსიანი წარსულით მოხვედი ჩემს სასახლეში და ჩემს სულში ისე ჩასახლდი, გააზრებაც არ დამაცადე. მისი სრული ქაოსი მოახდინე!... ახლაც, ასე არხეინად, ეულად დაბრძანებულხარ ჩემს სანუკვარ ადგილას და გაჰყურებ ხედს, რომლის ყურებისას მე აღარ მძალულს სილამაზის აღქმა, ვინაიდან შენი ხატება ჩემს სულიერებაში მშვენიერების ერთადერთი შესატყვისია. შენ რჩები, მხოლოდ შენ... ვფიცავ, არასოდეს მერგოს მეფის გვირგვინი თუ სიმართლე არ იფრქვეოდეს ამ წამს ჩემი პირიდან, თუ ყოვლი სიტყვა გულის წიაღიდან არ ამომქონდეს შენთვის. შენ, უცხომიწელმა ისე მიმისაკუთრე, რომ თავად სულს გავყიდი შენთვის. მე შენ გეკუთვნი, ელისაბეტ. მფეთქვი ორგანო შეუტოკდა, წამიერად სუნთქვაც კი დაავიწყდა. დეფორმირდნენ ბაგენი მისნი, არ იღიმოდა, არც ბრაზობდა, უცნაურად შეერხა ტუჩის კუთხენი. ალიონის ცისფერი თვალები ერთ ფენად დაეცვარა სითხით. გვერდით გაიხედა, ერთმა კურცხალმა მაინც იჩინა თავი. ეს არ იყო ბედნიერების გამოვლინების ცრემლი. ეს ბოღმისა და ზიზღის დაუფარავი ნიშანი იყო. წამოდგა, აბრეშუმის ქსოვილისათვის არ დაუხედავს, წინ აღემართა უფლისწულს და ნამიანი თვალები მიანათა. შიშმა შეიპყრო ვაჟი, ეშინოდა გოგოს თვალებში ამოკითხული უსახელო გრძნობების, რომლებიც ნელ-ნელა სიძულვილად დეფორმირდებოდნენ. ნაბიჯით წინ წაიწია, იმდენად მიუახლოვდა აჰმედს, რომ ვეფხის ტყავის საფარველში ჩაძირული, მზისფერად შემოსილი სხეული წამიერად აუთრთოლდა უფლისწულს. -ნუთუ უგულოს სძალულს გულის გაცემა? -იმხელა ღვარძლი, ბოროტება, ავსიტყვობა ჩააქსოვა ამ ერთ კითხვაში, უფლისწულს წამით საყრდენი გამოეცალა და რომ არ წაქცეულიყო ტერასის ცივ მარმარილოს მოაჯირს დაეყრდნო ხელით. თავს ისე გრძნობდა, თითქოს გოგოს თვალებში ამოკითხულმა გრძნობებმა, ერთიანად, წყლის ჭვავლივით შეუტია. -ადამიანის განსჯა შეცნობის გარეშე გძალულს?... აღმაფრთოვანებს შენი უგულობა, ნუთუ შეიძლება სხვას დააბრალო გრძნობებისა და ემოციების არქონა, როდესაც თავად საკუთარ თავში კლავ ყოველივეს, კლავ და ამით შენს თავზე მეტად მე მანადგურებ; მომილოცავს ელისაბეტ, შენ საწადელს მალე მიაღწევ. იმდენად მტკიცე, შეუვალი და ამავდროულად ემოციებით გაჟღენთილიყო მისი ბაგედან წარმოთქმული სიტყვათა ტემბრი, საკვირველში ჩააგდო გოგო. უფლისწულს წამითაც აღარ დაუცდია, იქაურობას ისევე დიდი ნაბიჯებით და „თავადური“ მიხვრა-მოხვრით გაშორდა, როგორც გაჩნდა. არ უფიქრია მასზე დიდხანს, იჯდა და გაჰყურებდა ალიონშეპარულ მიდამოს, რომელიც თანდათან ნათდებოდა. მზის სხივები ეფერებოდა გარემოს, ისევე როგორვც დედა მიეალერსება ხოლმე ჩვილს,
ოთახში დაბრუნდა; არ გამოუძინია, მაშინვე საქმეს შეუდგა. ხარჭების ნაკადს მიჰყვა. ჰანუმმა დილა ადრიან ყველას საკუთარი სამოჯამარიგეო გადაუნაწილა. ელისაბეტს დედოფლის ოთახი ერგო წილად. დამცირებულად გრძნობდა თუ არა თავს? არა! უფრო შესაძლებლობებს ხედავდა, შესაძლებლობებს ჩაეხედა მის თვალებში და დაენახა. ორი წლის განმავლობაში ხშირად წარმოედგინა მასთან შეხვერა, ყველანაირი სცენარი განხილული ჰქონდა. ერთი რაც ვერასდროს წარმოიდგინა, მის თვალებში დანახული სული იყო. მისი სული... ნუთუ შეეძლოთ ასეთ ადამიანებს სულის ქონა, როგორ დააბიჯებდა ქვეყნიერებაზედ ასეთი ბინძური სულით, წარმოუდგენელ ბოროტებას როგორ იტევდა, ამსეთი სილამაზის შიგნით. რას დაინახავდა მის თვალებში, ქალაქებს, კოშკებს, სოფლებს, გადამწვარ მიწა-ველებს, თუნდაც ოკიანის ტალღები ეხილა, არ ჰქონდა ამას მნიშვნელობა, ყველაზე მეტად მისი სულის განსაზღვრა სძალულდა.
დედოფლის ოთახთის წინ იდგა, რამოდენიმე მონა მის უკან მოთავსებულიყო. მოთმინებით ელოდა წინ აღმართულ მხედართა ნებართვას. რამდენი წლის ოცნებას აისრულებდა, რამდენი წლის ღვარძლს გადმოანთხევდა. ახლა დანა რომ ჰქონოდა, უთუოდ გამოსჭრიდა დედოფალს ყელს. თუცა შუშის ნატეხიც საკმარისი იქნებოდა მისი სიცოცხლის მოსასწრაფებლად, ამას ისე გააკეთებდა წარბსაც არ შეხრიდა. მხოლოდ ამის შემდეგ შეძლებდა ჭრილობა შეხნილი, სისხლმდინარი სულის დაოკებას. შეიძლება დაამძიმებდა, გააშავებდა, მაგრამ მაინც დაიმშვიდებდა. ვინაიდან, არაფერია შურისძიების სურვილის აღსრულებაზე უფრო ძვირფასი ქვეყნად.
კარები გაიღო. გული ოდნავ აუფართხალდა. ის იყო შესვლას აპირებდა, როდესაც შეხსნილ კარებში ისკანდერი გამოჩნდა. ჩვეულებრივზე მეტად მოზრდოდა წვერი, თვალები ჩაშავებოდა და ოკეანის სისპეტაკე დაეკარგა. წამით შეავლო თვალი გოგოს, წარბი აზიდა და შეუმჩნევლად დაიხარა მისკენ.
-შენ თუ ამას იზამ, ყველა ძაფს გასწყვეტ.
წავიდა და დატოვა ზღურბლს მიღმა გაშეშებული. ერთი ნაბიჯი აკლდა, ერთადერთი ნაბიჯი და აისრულებდა ყოველივეს, მაგრამ არ შეეძლო. ისკანდერთან დაკავშირებულ დარჩენილ ძაფებს თუ გაწყვეტდა ვერ იცოცხლებდა, არ იცოცხლებდა.
გუნებაში ისკანდერი დაწყევლა. შემდეგ საკუთარი თავი, სისუსტის გამო და ისე გამობრუნდა დედოფლის ოთახიდან, სასჯელზე არც უფიქრია. скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.



№1 სტუმარი სტუმარი ანა-მარია

ვერაფრით მივხვდი რას წარმოადგენს ელისაბეტი და რა საერთო აქვს ისკანდერთან confused მომწონს რასც წერ და რგორც. წარმატებები

 


№2 მოდერი Anano Magradze

ახალ თავში ისკანდერის შესახებ ცოტა მინიშნებებია♥

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent