შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ქვიშის ქარიშხალი (სრულად)


20-01-2021, 10:32
ავტორი აირ ისი
ნანახია 5 949

ზღვის ტალღებში მკლავებს უკმაყოფილოდ ვუსვამ და ვცდილობ წყალს გავატანო ის ნეგატიური შეგრძნებები, რომლებიც მოსვენებას არ მაძლევენ. თავში მხოლოდ ერთი კითხვა მიტრიალებს -რისთვის მიმზადებს ცხოვრება მუდამ ასეთ არასასურველ სიურპრიზებს?

რატომ ვფიქრობ ასე? იმიტომ, რომ ხვალიდან კიდევ ერთი ახალი ფურცელი იშლება ჩემი ცხოვრების წიგნში -საპასუხისმგებლო, დამღლელი და აუტანელი. მუშაობა უნდა დავიწყო, მე კი, ეს სიტყვაც კი ჭირივით მეზიზღება.

ჩემი ოცდაორწლიანი არსებობის მანძილზე, მუდამ მარტივ ფულს ვიყავი ჩვეული. არც საუკეთესო ტანისამოსი მაკლდა და არც, ბოლო მოდელის ტექნიკა, თუმცა ეს ყველაფერი დროებითი ყოფილა. ახლა, მხოლოდ საკუთარი თავის იმედად დარჩენილს, მომიწევდა ბევრ რამეზე მეთქვა უარი. თუნდაც ძვირადღირებულ მანქანებსა და ფულით სავსე საკრედიტო ბარათებზე, რის გარეშეც, ადრე ერთი დღეც ვერ წარმომედგინა.

ყველაზე უარესი მაინც ის იყო, რომ ბარმენად მომიწევდა მუშაობა, ბათუმის ერთ-ერთ სასტუმროში. ეს უკანასკნელი, ჩემი უფროსი ძმის, აარონ ქალდანის საკუთრება გახლდათ და იმის მაგივრად, რომ რამე ნორმალური გამოენახა ჩემთვის, პირდაპირ მომსახურე პერსონალის რიგით წარმომადგენლად მაქცია.

მანამ, სანამ ეს „ბედნიერება“ დამატყდებოდა თავს, ჩემს ტყუპისცალ დასთან, ნიცასთან ერთად ვცხოვრობდი ლოს-ანჯელესში. უნდა მეღიარებინა, შესანიშნავი პერიოდი იყო. უფროსი ძმის წყალობით, არც საარსებო თანხა გვაკლდა და არც, ნებისმიერი სურვილის ასასრულებელი მწვანე ქაღალდი. ვითარება უკუღმა მაშინ შემოტრიალდა, როდესაც ერთ დღეს, აარონი ამერიკაში ჩამოვიდა და გამოგვიცხადა ჩემთან ერთად თბილისში მოდიხართ, რათა რაიმე საქმით დაკავდეთ და უსაქმურობასაც შეეშვათო.

ამაზე, მართლაც სერიოზული კამათი მოგვივიდა ჩვენ სამს. ნიცა სახლიდანაც კი წავიდა და მანამ არ დაბრუნებულა, სანამ მე და აარონმა არ მივაგენით, ერთ-ერთ ღამის კლუბში, სრულიად გალეშილს.

ჩემთვის და ნიცასთვის, სასწორის პინებზე ორი არჩევანი იდო -ერთი თბილისში დაბრუნებასა და ჩემი ძმის რომელიმე ფირმაში დასაქმებას გულისხმობდა, დამაკმაყოფილებელი ანაზღაურებით, ხოლო მეორე, ლოს-ანჯელესში დარჩენასა და მათხოვრულ ცხოვრებას, რადგან აარონი, ჩვენთვის ერთი თეთრის გამოგზავნასაც აღარ აპირებდა.

რა თქმა უნდა, პირველი ვარიანტი ვამჯობინეთ და რამდენიმე თვის განმავლობაში ვიმუშავეთ კიდეც თბილისში ჩამოსვლის შემდეგ, მის ერთ-ერთ სამშენებლო კომპანიაში. გვეგონა ყველა საქმეს თანაშემწეებს დავავალებდით და თავად მშრალად გამოვიდოდით წყლიდან, თუმცა ჩვენზე ორჯერ უფრო ჭკვიანი უფროსი ძმის გაცურება ვერ მოვახერხეთ. სწორედ ამიტომ, ამ უკანასკნელმა პროფესიულად ჩამოგვაქვეითა -მე სასტუმროს რიგით თანამშრომლად გამომგზავნა, ვისაც ამჯერად ფეხის, ფეხზე შემოდება აღარ გამოუვიდოდა, ხოლო ნიცა, უბრალო მოლარედ დააყენა, სწრაფი კვების ერთ-ერთ მსხვილ ობიექტზე. უნდა ითქვას, ორივეს მაგრად „მოგვიხაზა“ თავისი საქციელით, თუმცა რომ გითხრათ ამან ჩემი ძმა შემაძულა-მეთქი, მოგატყუებთ. გულის სიღრმეში ვხვდები კიდეც რისთვის აკეთებს ამ ყველაფერს, მაგრამ მაინც ვერ ვახერხებ ისეთი ვიყო, როგორიც მას უნდა. ჩემთვის, მუშაობა და პასუხისმგებლობების აღება იგივეა, რაც ცხოვრებისეულ გართობებზე უარის თქმა, რასაც ჩემი ხასიათი აშკარა პროტესტს უცხადებს.

ზღვის ნაპირისკენ ნერვებმოშლილი ვიწყებ ცურვას. ვამჩნევ, რომ უკვე სუნთქვა აღარ მყოფნის, თან, ტალღების სიდიდეც ნელ-ნელა მატულობს.

ღამით ზღვაში ბანაობას მაინც სულ სხვა ხიბლი აქვს. თავზე, მზის მცხუნვარე სხივების მაგივრად ვერცხლისფერი მთვარე დაგნათის და ზღვის ნელთბილ წყალში სხეული სასიამოვნოდ გიდუნდება.

სანაპიროს ამ ნაწილში, ჩემს გარდა კიდევ რამდენიმე ადამიანია. ალბათ მზის ჩასვლის ყურების შემდეგ შემორჩნენ ზლაჟზე-თქო, ვფიქრობ და წყლიდანაც ამოვდივარ. ჩემი ტანსაცმელი, სპეციალურად ნაქირავებ შეზლონგზე მაქვს დატოვებული. არ მადარდებს, რომ სხეული მთლიანად სველი მაქვს, მაისურსა და შორტს სწრაფად ვირგებ, ხალხისგან მოშორებით, ქვებზე ზურგით ვწვები და ზღვის ტალღების შრიალის ფონზე, ვარსკვლავების ყურებას ვიწყებ. ეს ჩვევა, ჩემი უმცროსი დის, ელისაბეტის დაკარგვის შემდეგ დამჩემდა. როდესაც სრულიად მარტო ვრჩები და ჩემს გარშემო ერთი ნაცნობი ადამიანიც არაა, მაშინვე მანათობელ წერტილებს ვუწყებ უაზროდ ყურებას. მახსოვს ერთხელ სადღაც წავიკითხე, ჩვენგან წასული ადამიანები ცაში ვარსკვლავების სახით ციმციმებენო და მეც იმედი მაქვს, რომ გალაქტიკაში შემავალი მილიარდობით ვარსკვლავიდან, ერთ-ერთი მაინცაა ჩემი პატარა ელი.

თალებს მაგრად ვხუჭავ და ვცდილობ გულზე მოწოლილი ტკივილი ჯანდაბაში გავგზავნო. როგორ მინდა ახლა ნიცაც აქ იყოს და ერთი-ერთში ველაპარაკო იმაზე, რასაც ამ წამს განვიცდი, თუმცა ჩემგან განსხვავებით, იგი თბილისში დარჩა. აარონის თქმით, ჩვენ ორნი ერთად მასშტაბურ აფეთქებას ვუდრით და კარგი იქნება სამსახურში მაინც თუ ჩამოვცილდებით ერთმანეთს.

ტალღები კვლავ განაგრძობენ მელოდიურ შრიალს, მე კი სიგარეტს ვუკიდებ და ცაში ყურების პარალელურად, ნიკოტინით გაბრუებას ვიწყებ. ოდნავ ტკბილი კვამლის ნახევარი ფილტვებში გადამაქვს, მეორე ნახევარს ჰაერში ვუშვებ და ჩემს სტიქიაში მყოფს, ბუნდოვნად ჩამესმის გიტარის სიმების ხმა, რომელიც რაღაც ნაცნობ მელოდიას აჟღერებს. როგორც ჩანს ვიღაც უკრავს, თუმცა ამ ყველაფრით მანამ არ ვინტერესდები, სანამ უეცრად, ჩემი საყვარელი სიმღერის -Wind Of Change-ს სიტყვები არ იფანტება ზღვის სურნელით გაჟღენთილ ჰაერში. აი, ამაზე უკვე გონს მოვდივარ, ნახევრად ჩამწვარ სიგარეტს ზღვაში წკიპურტით ვისვრი და იდაყვზე დაყრდნობით, იმ მხარეს ვიყურები, საიდანაც სიმღერის ხმა მოდის.

ანთებული კოცონის წინ, ოთხკაციან ჯგუფს მოუყრია თავი. აქედან სამი მათგანი, საკუთარ ზურგჩანთაზეა ჩამომჯდარი, ხოლო მეოთხე-გიტარით ხელში მჯდომი გოგონა, ქვებზე დაფენილ ჭრელ მოსაცმელზე დამჯდარა, იოგას პოზაში და Scorpions-ის ამ ჰიტად ქცეულ სიმღერას, საკუთარი ინტერპრეტაციით ასრულებს.

იმდენად ლამაზი კადრის მომსწრე ვხდები, რომ წამით მზერა მეყინება და ტუჩებზე იდუმალი ღიმილი მადგება. და, აი ისიც -ჩემში მონადირის ინსტიქტი იღვიძებს. სიმღერის სიტყვების მოსმენის პარალელურად, გოგონას თვალიერებას ვიწყებ. გრძელ, რძისფერ, უმკლავო კაბაშია გამოწყობილი, რაც ფეხების უმეტეს ნაწილს საიმედოდ უფარავს და ამის გამო გულიც კი მწყდება. შაქარივით თეთს, ნაზ და სუსტ მხრებზე, ღია თაფლისფერი კულულები ტალღებად აყრია, ხოლო ტუჩებზე ალუბლისფერი შეფერილობა დაჰკრავს და ეჭვი მიჩნდება, რომ ეს სულაც არ არის ტუჩსაცხის დამსახურება. ერთი შეხედვით, ლამაზ ბამბის თოჯინას ჰგავს, ფრთხილად მოქცევასა და გამუდმებით ზრუნვას რომ საჭიროებს. იმდენად მიპყრობს მისი ჩემად ქცევის სურვილი, სუნთქვაც კი მიხშირდება. ვიღას ახსოვს მელოდიის ჟღერადობა, მხოლოდ უცნობი გოგონას ვიზუალის თვალიერება ხდება ჩემი საქმე და ნანახით საკმაოდ კმაყოფილი ვრჩები. უკვე ნათლად მიდგება თვალწინ სცენა, თუ როგორ სიამოვნებით ვეფერები მის ნაზ კანს, როგორ ეკვრება სუნთქვა ჩემი შეხებისას, როგორ მორცხვად მხვევს თავის წვრილ მკლავებს . . .

ოცნების ვარდისფერ ბილიკზე შემდგარს, თითქოს ძლიერი მუჯლუგუნით მაბრუნებს უკან შეზლონგის კუთხეში მოთავსებული ტელეფონის ზარის ხმა. ეკრანზე დახედვისას, სახეზე ღიმილი მეფინება -ჩემი ცხოვრების ყველაზე მთავარი უსიამოვნება და ამავდროულად, უძვირფასესი ადამიანი მირეკავს.

-გისმენ, ნიცა -ვპასუხობ ხმადაბლა, თან, შუბლზე ჩამოყრილ სველ თმას ხელით ვისწორებ

-ისევ ცოცხალი ხარ ნიკუშ? მე კი მეგონა უკვე ბაწარში გქონდა თავი გაყრილი, რათა ხვალინდელი დღე არ დამდგარიყო

-დაცინვის მიზნით მირეკავ, არა? -წარბები თავისდაუნებურად შემეჭმუხნა ამის თქმისას -თუ დაგავიწყდა, შეგახსენებ, რომ არც შენს უსაქმოდ დაჯენას აპირებს აარონი. სულ მალე მოგიწევს სალაროსთან დადგომა და კლიენტებისთვის ხურდის დაბრუნება. ეს მხოლოდ დროის საკითხია, დაიკო

-შენგან განსხვავებით, ბარში მაინც არ მიშვებენ მიმტანად. დავემუქრე, რომ თუ ამას იზამს, ყველა ბარმენს სათითაოდ დავუწყებ შებმას და ძალიან ცუდი გოგო ვიქნები -აშკარა კმაყოფილება ჟღერდა მის ტონში

ტუჩებზე ღიმილი მომადგა.

-ჰო, ნამდვილად გონივრული ხერხი გიპოვნია, ვერაფერს ვიტყვი

-მოკლედ, იმიტომ დაგირეკე, რომ წარმატებები გისურვო შენს ახალ სამსახურში . . . თავგადასავლები გელის, ძამიკო

-თავგადასავლები და ქვიშის ქარიშხალი

-ქვიშის ქარიშხალი? -გაიკვირვა ნიცამ. სწორედ იმ წამს გამახსენდა, რომ მან იმ დაწესებულების სახელიც კი არ იცოდა, სადაც ხვალიდან მომიწევდა მაგიდების წმენდა და ვცადე ამეხსნა :

-ასე ჰქვია სასტუმროს, სადაც აარონმა ბარმენად გამამწესა

-აჰაა, ახლა უკვე გასაგებია . . . მაშინ, წარმატებები ქვიშის ქარიშხალში. ერთ დღეს აუცილებლად შემოგივლი და შენს მომზადებულ მარგარიტას დავლევ

-ჰო, თუ რა თქმა უნდა ძალიან არ გადაიქანცე ჰამბურგერებისა და ჩიზბურგერების გაყიდვით -გადავწყვიტე თავადაც წამეკბინა სიტყვებით და ყურმილი მანამ დავუკიდე, სანამ ჩემთვის მორიგი მწარე პასუხის დაბრუნებას მოასწრებდა.

„ესეც ასე, დაიკო“ -გავიფიქრე კმაყოფილმა, ტელეფონი კვლავ უწინდელ ადგილას დავაბრუნე და მხოლოდ იმ წამს გავაცნობიერე, რომ გიტარის ნაზი ხმა უკვე აღარსაიდან მოისმოდა. თავი მაშინვე იქით მივატრიალე, სადაც გოგონა იჯდა.

ჯანდაბა!

აი, ეს გახლდათ ნამდვილი უიღბლობა -აღარც ჩემი ინტერესის ობიექტი ჩანდა სადმე და აღარც მისი „თანაგუნდელები“. არადა რა მონდომებით დავსახე გულში ამ გოგოს ხელში ჩაგდების გეგმა. უკვე ყველაფერი ზედმიწევნით მქონდა მოფიქრებული, თუმცა იგი ისე აორთქლდა, როგორც იმ სიმღერის სიტყვები, რამდენიმე წამის წინ რომ მღეროდა, მთელი გრძნობით.

გულში რაღაც მტკივნეულად ჩამწყდა. გამახსენდა მისი ნაზი სახე, მიამიტი ბავშვის გამოხედვა, ალუბლისფერი ბაგეები და საკუთარ უიღბლობაზე გაბრაზებულმა, კენჭების წყალზე გასრიალება დავიწყე.

-შენი ბრალია, ნიცა, შენი ბრალი! -გაგულისებულმა, საკუთარი ფიქრები ზედმეტად ხმამაღლა გავახმოვანე და როცა მივხვდი, რომ გარშემო მყოფთაგან ყველა მე მიყურებდა, მათ გასაგონად დავამატე :

-ყურადღებას ნუ მომაქცევთ, კიდევ საღად ვაზროვნებ იმ ადამიანის ხელში, ვისი სახელიც ცოტა ხნის წინ ვახსენე . . .










8 8 8

ადრიან დილით რომ მაღვიძარას ხმა ჩამესმა, მომინდა გარშემო ყველაფერი დამელეწა და ჩემს შიგნით დაბუდებული ბრაზი ამ საშუალებით ამომენთხია. მართალია, აარონმა ბარმენად გამამწესა და ჩემი ცვლაც საღამოს რვა საათზე იწყებოდა, თუმცა, ვინაიდან ახალ თანამშრომლად ვითვლებოდი და მსგავს სფეროში მუშაობისა არაფერი გამეგებოდა, მთელი დროის განმავლობაში, ვინმე თორნიკე ჯაყელს ვყავდი მიბარებული, რათა ჩემთვის ყველაფერი ესწავლებინა და ბარის საქმეების ზედმიწევნით ათვისებაში დამხმარებოდა.

დაგვიანება ყოვლად დაუშვებელი იყო. არც მე გახლდით არაპუნქტუალური ადამიანი, ამიტომაც, მიუხედავად იმისა, რომ ახლა საწოლიდან წამოდგომას ყველაფერი მერჩივნა, ეს მაინც გავაკეთე და პირდაპირ სააბაზანოს მივაშურე, გრილი შხაპის მისაღებად.

ჩემი აპარტამენტებით უკმაყოფილო ნამდვილად არ ვიყავი. ზღვიდან დაალოებით ოთხასი მეტრის მოშორებით, პატარა, თუმცა საკმაოდ მყუდრო სახლი მქონდა დაქირავებული, რომლის საფასურიც, ჩემივე გამომუშავებული ფულით უნდა გადამეხადა. თავად ამ სახლის პატრონი, ერთი მოხუცი, ცოტა უცნაური, თუმცა საკმაოდ საყვარელი ქალი იყო, სახელად ნინა. უნდა ვაღიარო, პირველივე დღესვე დადებითად განვეწყვე მის მიმართ. იმდენად თბილად და პოზიტიურად შემხვდა, სხვანაირად არც გამოვიდოდა.
ბებია არასდროს მყოლია და მუდამ მაინტერესებდა როგორი გრძნობა იყო ასაკოვანი, მოსიყვარულე ქალის ყოლა, ვინც გამუდმებით საჭმლით ხელში დაგდევდა უკან და მისთვის ყოველთვის გამხდარი და მშიერი იყავი. ნინამ, თავიდანვე რაღაც ამის მსგავსი მაგრძნობინა და ამის გამო, მისი უზომოდ მადლიერი ვიყავი.
გვერდითა სახლში მცხოვრებ მეზობელსაც თითქოს არაუშავდა, მიუხედავად იმისა, რომ ოდნავ შეშლილი მეჩვენებოდა. ზემოთ ნახსენები პიროვნება, შუა ხნის, მუდამ მომღიმარი ქალი გახლდათ, ვისაც ხშირად ვხედავდი ხოლმე ეზოში გამოსულს, თავის პატარა შვილისშვილთან ერთად. ამ ქალში უჩვეულოდ იმას მივიჩნევდი, რომ გადმოსვლის პირველივე დღესვე სახლში შემომივარდა, შენი ახალმოსახლეობა უნდა აღვნიშნოთ და დაუყოვნებლივ ჩემთან გეპატიჟები, აჯაფსანდალზეო. მაშინ ნამდვილად ვერ მივხვდი, რატომ უნდა აღმენიშნა ახალმოსახლეობა, მის სახლში, თანაც აჯაფსანდალთან ერთად, თუმცა ახლადშეძენილი მეზობელი იმდენად ჩამაცივდა, სხვა გზა აღარ დამიტოვა იმის გარდა, რომ მობილური ამეღო და უკან მორჩილი ქვეშევდრომივით გავყოლოდი. მიუხედავად ამისა, მისი სახელის დამახსოვრება მაინც ვერ შევძელი. ალბათ იმიტომ, რომ ხსენებული აჯაფსანდალის საშინელი გემო დღემდე შემორჩა ჩემს მეხსიერებას და გონებამ იმის სახელი წამიშალა მეხსიერებიდან, ვინც ამ „საოცრების“ შემოქმედად ითვლებოდა.

ფიქრებში გართული, შხაპის მიღებას ათ წუთში მოვრჩი და აბაზანიდან გამოსულმა, წინა ღამით გამზადებული ტანსაცმლის ჩაცმა დავიწყე. მართალია, მთლად კარგი იდეა ვერ იყო სამსახურში უმკლავო მაისურითა და სპორტული შარვლით წასვლა, თუმცა ჩაცმის სტილი ჩემთვის ის ზონა იყო, რაც არანაირ სტერეოტიპს არ ცნობდა და რაში ჩარევის უფლებასაც არასდროს არავის მივცემდი.

თავის მოწესრიგებას რეკორდულ დროში მოვრჩი და მობილურის ეკრანზე საათს დავხედე. სამსახურში მისასვლელად ჯერ კიდევ ათი წუთი მქონდა. სასტუმრო, ჩემს სახლთან ახლოს მდებარეობდა, ამიტომ, შემეძლო ფეხითაც წავსულიყავი, თუმცა ვინაიდან, ოდნავ წვიმიანი ამინდი იყო, საბოლოოდ მაინც ჩემს ველოსიპედს მოვაჯექი და მთელი სისწრაფით დავიძარი „ქვიშის ქარიშხლისკენ“.

მეცინებოდა ჩემს თავზე. აარონმა არც მანქანა შემატოვა და არც, მოტოციკლი. ტაქსის გამოსაძახებელ ფულსაც კი ვზოგავდი, რადგან ხელფასი თვის ბოლომდე არ იქნებოდა და არ მინდოდა პროდუქტების შესაძენი ფული მომკლებოდა. ხანდახან, სიზმარშიც კი მეგონა თავი. ვერასდროს ვიფიქრებდი, რომ ჩემი ძმა, ოდესმე ასეთ დღეში ჩამაგდებდა. ეს უკანასკნელი, მთელი ძალით ცდილობდა გაჭირვებაში ცხოვრება მესწავლა და ჩემთვის ეჩვენებინა, თუ როგორი იყო უბრალო ადამიანად ყოფნა, ვინც თავის საარსებო თანხას, საკუთარი შრომით გამოიმუშავებდა.

ჩემმა ველოსიპედით ვოიაჟმა, თმის ღერიდან ფეხის ფრჩხილამდე დასველების გარდა არაფერი მომიტანა. თავდაპირველად, მხოლოდ ჟინჟღლავდა, თუმცა დროთა განმავლობაში, წვიმის წვეთების ზომამ იმდენად მოიმატა, რომ პედლების მთელი სისწრაფით დატრიალება დავიწყე. გზის გადაჭრისას, ერთხელ კინაღამ სატვირთომაც გამიტანა, თუმცა საბედნიეროდ გადავრჩი და გზა მისი მძღოლის გინების თანხლებით განვაგრძე.

სამსახურში მისვლამდე მხოლოდ ორი წუთი მქონდა დარჩენილი, როდესაც ველოსიპედი სასტუმროს წინ გავაჩერე და შიგნით სირბილით შევედი. ჩემი „მასწავლებელი“ ალბათ უკვე ადგილზე იყო და მოუთმენლად ელოდა როდის დაინახავდა თავისი მოსწავლის სახეს. არც შევმცდარვარ, როცა ასე ვიფიქრე. როგორც კი მარმარილოთი მოპირკეთებული უზარმაზარი რესეფშენი გავიარე, სადაც უცხოელი ტურისტები თავისი ქვეყნის დროშებით გაფორმებულ ჩემოდნებს მიაგორებდნენ და თანამშრომლებისათვის განკუთვნილი შესასვლელით ბარში შევედი, დახლთან დაახლოებით ჩემი ასაკის, ესპრესოს ჭიქით ხელში მდგომი ბიჭი დავინახე. ეს უკანასკნელი, თან მობილურში მესიჯობდა, თან ყავას შეექცეოდა, პერიოდულად კი, ვერანდასაც გახედავდა, თითქოს იქ ვიღაცის ან რაღაცის გამოჭერას ცდილობსო.

საკმაოდ თვალშისაცემი ვიზუალი ჰქონდა ბატონ თორნიკეს. გრძელი, ქერა თმა კოსად ჰქონდა აკრული, ტანზე სპეციალურად მისი პროფესიისთვის განკუთვნილი სასტუმროს უნიფორმა მოერგო და ისეთ სერიოზულ, თავდაჯერებულ გამომეტყველებას აფრქვევდა, თავიდანვე ეჭვი გამიჩნდა, რომ ამ ადამიანთან ჩემი ოინები და უსაქმოდ ყოფნა ნამდვილად არ გამომივიდოდა. სიმართლე რომ ვთქვა, არც თავად მსურდა სიზარმაცის გამოვლენა. ისედაც დაღლილი ვიყავი აარონისთვის იმედების გაცრუებით და ყველაფერს გავაკეთებდი, რათა ამჯერად მაინც არ ყოფილიყო ასე.

ჩემი „მასწავლებელი“ კვლავაც იმავე პოზაში იდგა და ყავის სმას აგრძელებდა. როგორც ჩანდა, ჯერ კიდევ ვერ შეემჩნია ჩემი მოსვლა, ამიტომ, გადავწყვიტე დუმილის დარღვევის ინიციატორი თავად გავმხდარიყავი.

-დილა მშვიდობის -ვთქვი ხმადაბლა, თუმცა ესეც საკმარისი აღმოჩნდა, რათა ჯაყელს, თავისი ყავა დახლის პრიალა ზედაპირზე დაედგა და მზერა ჩემზე გადმოეტანა

-დილა მშვიდობის . . . თუმცა ასე ადრიანად არ გელოდი -მაშინვე შენობითზე გადმოვიდა, რითაც, სავარაუდოდ მაგრძნობინა, რომ მე, ამ სასტუმროში მომუშავე თანამშრომლებისგან არაფრით განვსხვავდებოდი და „სტაფის“ რიგითი წევრი ვიყავი, მიუხედავად ჩემი ძმის ვინაობისა. ამ სასტუმროს მთავარი მენეჯერი და თორნიკე ჯაყელი, ერთადერთნი იყვნენ, ვინებმაც ჩემი და აარონის ძმობის შესახებ იცოდნენ, თუმცა ამ ამბის სხვებისთვის თქმა სასტიკად ჰქონდათ აკრძალული. ალბათ იმიტომ, რომ ყველა ისე მომქცეოდა, როგორც რიგით ბარმენს და არა სასტუმროს მფლობელის უახლოეს ნათესავს.

თორნიკეს ხელი ჩამოვართვი და თავაზიანობის ნიშნად ოდნავ გავუღიმე.

-რატომ არ მელოდით, უკვე ცხრა საათია

-მართალია, მაგრამ შენი პასუხისმგებლობის გრძნობის შესახებ, ისეთი ცნობები მომივიდა, მინიმუმ ორი საათის დაგვიანებით მაინც გელოდი

ესეც ასე, პირველი დარტყმა უკვე მოყენებული იყო. როგორც ჩანდა ამ ტიპს მაინცდამაინც არ მოვწონდი და ამის შემჩნევა, ჩემთვის რთული ნამდვილად არ ყოფილა.

-გადავწყვიტე მომესინჯა როგორია პასუხისმგებლობით სავსე ადამიანად ყოფნა. რამე საწინააღმდეგო გაქვთ, ბატონო თორნიკე? -ირონიული გამომეტყველება მოვიშველიე ამ კითხვის დასმისას

-რა თქმა უნდა არა, პირიქით, გამიხარდება თქვენს ძველ ჩვევებს თუ დაივიწყებთ და დიდხანს არ მალოდინებთ ხოლმე -ისიც თქვენობითზე გადმოვიდა

-ჩემს ძველ ჩვევებზე ლაპარაკს, ჯობია საქმეს მივხედოთ -აქ, უკვე კატეგორიული ტონი დავიჭირე, რადგან ამ ტიპის თავხედობა, უკვე მისთვის სახეში გარტყმის სურვილს მიღვიძებდა და არ მინდოდა ჩემი პირველი დღე ამ სასტუმროში, მსგავსი სახის სკანდალებით დაწყებულიყო. ყველა ვარიანტში თავშეკავება მმართებდა და ამ გზისთვის გადახვევას არც ვაპირებდი.

თორნიკე, დროებით მივიწყებულ თავის ესპრესოს დაწვდა და იქედან ხმაურით მოსვა. მხოლოდ ამის შემდეგ გააკეთა კომენტარი ჩემს ბოლო სიტყვებზე :

-ჯერ ვერაფერს დავიწყებთ, კიდევ ერთი ახალბედაა მოსასვლელი. თქვენ ორნი, ერთ ცვლაში იმუშავებთ

-რა მშვენიერია, ანუ გამრთობი მეყოლება და მარტოც არ ვიქნები

-სამსახურში არავინ ერთობა. აქ ყველა მუშაობს და საარსებო თანხას გამოიმუშავებს

-გმადლობთ რომ განმანათლეთ, ეს ნამდვილად არ ვიცოდი -კვლავ ირონიით გავეპასუხე, მერე კი, მორიგი კითხვა დავსვი -ჰო მართლა, კიდევ დიდხანს დააგვიანებს ის თქვენი ახალბედა? როგორც ჩანს, პასუხისმგებლობის გრძნობაზე მასთან უნდა ილაპარაკოთ და არა ჩემთან

დავინახე როგორ შეკრა წარბები ჩემს სიტყვებზე. აშკარად არ იცოდა რა ეპასუხა, ამიტომ, რამის თქმას დუმილი ამჯობინა და კვლავ სხვადასხვა ჯიშის უცხო მცენარეებით გაფორმებულ ვერანდას დაუბრუნდა მზერით.

აღარც მე დამისვამს ზედმეტი კითხვები. იმით კმაყოფილმა, რომ ჩემი „მასწავლებელი“ გავაღიზიანე, ხელში მობილური მოვიმარჯვე და ის-ის იყო სოციალურ ქსელში დავაპირე შესვლა, რომ კვლავ ჯაყელის ხმა მომესმა :

-სამუშაო საათებში ტელეფონის გამოყენება იკრძალება -წარბებშეკრული მზერით მიყურებდა ამის თქმისას, თან ხელი ჰქონდა გამოწვდილი და ელოდა როდის ჩავაბარებდი აკრძალულ ნივთს

-სამუშაო საათები ჯერ კიდევ არ დაწყებულა, თანაც ახლა კიდევ ერთ ახალბედას ველოდებით და მანამდე სრული უფლება მაქვს, რაც მინდა ის ვაკეთო

-აი, მე კი დარწმუნებით გეუბნები, რომ იმას ვერ გააკეთებ, რაც მოგესურვება -ამ სიტყვებით, თორნიკემ ჩემს ტელეფონს ხელი ჩაავლო და ისე მოულოდნელად ამაცალა ეს უკანასკნელი, თვალის დახამხამებაც ძლივს მოვასწარი.

მიუხედავად იმისა, რომ საშინლად გამაბრაზა მისმა საქციელმა, გადავწყვიტე კვლავ სიმშვიდე შემენარჩუნებინა. კარგად ვხვდებოდი, რის მიღწევასაც ცდილობდა -მას მხოლოდ ჩემი გამოწვევა სურდა თავისი საქციელით და არ ვაპირებდი ამ პროვოკაციას წამოვგებოდი.

-კარგი, როგორც ჩანს აქ დიქტატურა გაქვთ დამყარებული -თაროდან ვისკის ბოთლი ჩამოვიღე ამის თქმისას და ხელში შევათამაშე -იმედია, თანამშრომლებს მცირედი ალკოჰოლის მიღების უფლებას მაინც აძლევთ, რათა ამ რეჟიმს გაუძლონ

-სამუშაო საათებში, დალევა სასტიკად აკრძალულია -კვლავ შეჭმუხნილი წარბებით მიპასუხა ჩემმა „მასწავლებელმა“

„მხარზე სვასტიკა აკლია და ნამდვილი ადოლფ ჰიტლერია“ -მიელვებს გონებაში, საკუთარ ფიქრებზე ოდნავ მეღიმება და ვისკის ბოთლს კვლავ თაროზე ვაბრუნებ. უკვე დარწმუნებით შემიძლია ვთქვა, რომ მე და ჯაყელი, ტომი-ჯერის როლს მოვირგებთ ერთმანეთთან ურთიერთობისას, თუმცა ვინ იქნება კატა და ვინ თაგვი, ამას მხოლოდ დრო გვიჩვენებს

-სამუშაო ფორმას როდის მომცემენ? -სხვა თემაზე გადავუტანე

-ბარი რვა საათზე იხსნება. სანამ სწავლების პროცესში ხარ, ფორმა არ გჭირდება, თუმცა როცა სამუშაო საათები მოახლოვდება, საწყობის გვერდითა ოთახში კარადა დაგხვდება, შენი სახელითა და გვარით. სამუშაო უნიფორმას იქ იპოვი

-კარგი, მაშინ დაგვიანებული მეწყვილის მოსვლამდე ტუალეტში შევალ, ეს ხომ მაინცაა ნებადართული?

ჯაყელმა კვლავ ჩვეული სიმკაცრე მოიშველია.

-შედი, ოღონდ დიდხანს ნუ შეყოვნდები, ის გოგო საცაა მოვა

-აჰა, ანუ გოგოა

-სქესს რამე მნიშვნელობა აქვს?

-არანაირი -ხელები ისე ავწიე, როგორც დანებების ნიშნად სწევენ ხოლმე -უბრალოდ ინტერესის გამო ვიკითხე

მეტად აღარაფერი გვითქვამს ერთმანეთისთვის. უნდა მეღიარებინა, იმ ტიპის სიახლოვეს ყოფნა დიდად არ მსიამოვნებდა, ამიტომ, სწრაფად წავედი ბარის დახლიდან ოთხიოდე ნაბიჯით მოშორებული საპირფარეშოსკენ, კარი გამოვაღე და გადავწყვიტე, შიგნით რაც შეიძლებოდა დიდი ხნით შევკეტილიყავი. პირველ რიგში იმიტომ, რომ ამით ჯაყელი გაღიზიანდებოდა, ხოლო მეორე მიზეზი უბრალოდ ის იყო, რომ არ მსურდა იმ ტიპის სიფათის ხილვა და მასთან მარტო დარჩენა, სანამ ჩემთვის ჯერ კიდევ უცნობი ბარისტაც არ შემოუერთდებოდა ჩვენს გუნდს.

დროის გასაყვანად დიდ, შავად მოლაპლაპე ნიჟარას დავეყრდენი და იქაურობა მოვათვალიერე. ამ სასტუმროში, საპირფარეშოს ჩათვლით, ყველაფერი იმდენად მდიდრულად გამოიყურებოდა, რომ მის ნებისმიერ ნომერში ერთი ღამის გათევა, მხოლოდ მაღალი ეშელონების წარმომადგენელთა ხვედრი თუ იყო. ყოველთვის მიკვირდა როგორ ახერხებდა აარონი ერთდროულად ამდენ ბიზნესში ჩაბმას, ამდენი ობიექტის ფლობას და მაინც თითოეულ მათგანში იდეალური წესრიგისა და კონტროლის დაწესებას. ამის გამო, აღფრთოვანებულიც კი ვიყავი მისით და მიხაროდა, რომ ჩემთვის ერთ-ერთმა ყველაზე ძვირფასმა ადამიანმა, ასეთ დიდ წარმატებას მიაღწია, სრულიად მარტომ და ყოველგვარი დამხმარე პირის ჩარევის გარეშე.

ნეტავი, მეც თუ მოვახერხებდი ოდესმე რამე სერიოზულის მიღწევას? ნეტავ აარონიც თუ შეძლებდა ერთ დღეს ჩემით ისე ეამაყა, როგორც მე ვამაყობდი მისით? რა ბედი ელოდა ნიკოლოზ ქალდანს? როგორი იქნებოდა მისი მომავალი? ამის შესახებ ჯერ არაფერი ვიცოდი, თუმცა იმედს ვიტოვებდი, ყველაფერი უკეთესობისკენ შეიცვლებოდა.

ნიჟარას ოდნავ მოვშორდი და კედელზე დაკიდებულ, ოქროსფერ სარკეში ჩავიხედე. რაღაც მხრივ, ამაზრზენად მიმაჩნდა ის ადამიანი, რომელიც იქედან მიმზერდა, თუმცა არც შეცვლა და საკუთარი პიროვნების ოთხმოცდაათი გრადუსით შემობრუნების ძალა შემწევდა. რაღაც სერიოზული ბიძგი უნდა მომხდარიყო ჩემს ცხოვრებაში, რათა საკუთარი თავითუ შრადიკალურად შემეცვალა და უწინდელი ნიკაც შორეულ წარსულში მომეტოვებინა.

საპირფარეშოში ყურყუტი იმაზე დიდხანს გამიგრძელდა, ვიდრე დაგეგმილი მქონდა. ამდენი ხნით აქ ყოფნა ნამდვილი სისულელე იყო, ამიტომ, გადავწყვიტე გარეთ გავსულიყავი და კვლავ სამუშაო ადგილს დავბრუნებოდი. ასეც მოვიქეცი და არც მინანია, რადგან ერთ სიამოვნებად ღირდა ჯაყელის მჟავე სიფათის ხილვა ჩემს დანახვაზე. როგორც იქნა, ჩვენი დაგვიანებული ბარისტაც შემოერთებოდა საერთო „წვეულებას“. გასაკვირი მხოლოდ ის გახლდათ, რომ ეს უკანასკნელი, ბარის მაღალ სკამზე იყო ჩამომჯდარი, ჯინსის შარვალი მუხლზე გადახეოდა და სისხლიან ნაკაწრს სველი ხელსახოცით იწმენდდა. აშკარა იყო სადღაც დაშავდა და სავარაუდოდ, მისი დაგვიანების მიზეზიც ეს უნდა გამხდარიყო.

გოგონას შეწუხებულ სახეზე ღიმილი მომადგა. ალბათ, გაჭრილი ადგილი ძალიან სტკიოდა და წარბშეკრული დაჰყურებდა სისხლმდინარე ნაკაწრს.

-რა მოხდა, ვინმე დაშავდა? -დახლს, თორნიკეს გვერდით ჩამოვეყრდენი და ახლადმოსული უკეთესად შევათვალიერე. უნდა მეღიარებინა, საიდანღაც ძალიან მეცნობოდა. ნუთუ ისიც ჩემი ერთღამიანი თავგადასავლების შემადგენელი კოლექციის ნაწილი იყო? თუმცა არა... აქ ხომ, მხოლოდ მეორე დღის ჩამოსული ვიყავი და ჯერ ვერავის გაცნობა ვერ მომესწრო, ამიტომ, პირველი მოსაზრება მაშინვე გადავხაზე წარმოსახვითი წითელი ხაზით და ალტერნატიულ ვარიანტზე დავიწყე ფიქრი.

-როგორც იქნა ბატონმა ნიკოლოზმა პატივი დაგვდო. ამდენი ხნით საპირფარეშოში რას აკეთებდით, თუ საიდუმლო არ არის?

-კაფელის ფერს ვაკვირდებოდი. ვიფიქრე, ჩემს სახლშიც მსგავსი ხომ არ დავაგებინო-მეთქი

-რემონტის წამოწყებაზე საფიქრელად, ეს არც თუ ისე შესაფერისი ადგილია -აშკარად ეტყობოდა, რომ ნერვული აფეთქებისგან თავს ძლივს იკავებდა თორნიკე, მე კი, კვლავ ახლადმოსულ ბარისტას ვაკვირდებოდი და ვცდილობდი გამეხსენებინა საიდან მეცნობოდა ასე ძალიან. მისი თაფლისფერი თმები, ბავშვივით ნაზი კანი, ალუბლისფერი ბაგეები, აქამდე სადღაც ნამდვილად მქონდა ნანახი. ეს ისევე ზუსტად ვიცოდი, როგორც საკუთარი სახელი და გვარი.

უეცრად, გონებაში რაღაც კადრი ამომიტივტივდა. მომაგონდა წუხანდელი საღამო პლაჟზე, ლამაზი ხმით შესრულებული “Wind Of Change“, შაქრისფერ კაბაში გამოწყობილი გოგონას გამოხედვა, ცეცხლის შუქზე განათებული მისი მელნისფერი თვალები და თავში მხოლოდ ორად ორმა სიტყვამ გამიელვა :

„ისევ გამოჩნდა!“

ძალიან გამიკვირდა, რომ თავიდანვე ვერ შევძელი მისი ცნობა, თუმცა ზემოთ აკრულ თმაში ცოტათი სხვანაირად გამოიყურებოდა და არც იგივე ტანსაცმელი ეცვა, რათა უფრო გამმარტივებოდა მისი ამოცნობა.

-მელინამ ცოტათი დაიგვიანა, რადგან გზაზე გადასვლისას ველოსიპედისტი დაეჯახა და მსუბუქად დაშავდა -თორნიკეს ხმა დამეხმარა, რათა გოგონასთვის მზერა მომეშორებინა და მოგონებების სამყაროდან რეალურში დავბრუნებულიყავი

-მელინამ?

-დროა ერთმანეთი გაგაცნოთ -ამდროს, ჩემმა უცნობმაც აიღო თავი და ჯერ თორნიკეს შეხედა, შემდეგკი, მე -ნიკოლოზ გაიცანი, ეს მელინა ნებიერიძეა, მელინა, ეს ნიკოლოზ ქალდანია. თქვენ ორნი ერთ ცვლაში იმუშავებთ ხოლმე. ცვლები მკაცრადაა გადანაწილებული, ამიტომ, თუ გაუთვალისწინებელი შემთხვევა მოხდა და სამუშაო დღის შეცვლა მოგინდათ, ამის შესახებ წინასწარ უნდა მაცნობოთ ხოლმე, რამდენიმე დღით ადრე, რათა სხვა ბარმენებთან შევათანხმო და განრიგში შესწორებები შევიტანო

-სასიამოვნოა შენი გაცნობა, ნიკოლოზ -მელინამ ხელი გამომიწოდა თავაზიანობის ნიშნად, რომელსაც ოდნავი ღიმილით შევაგებე ჩემი მარჯვენა

-შეგიძლია უბრალოდ ნიკა დამიძახო

-კარგი, რახან ერთმანეთის გაცნობას ასე თუ ისე მორჩით, საქმეზე გადავიდეთ -თითქოს ჩხვლეტია კაქტუსივით ამოვიდა ჩვენს შორის თორნიკე. სანამ იგი აქ იქნებოდა, დარწმუნებული ვიყავი, რომ არც მელინას უკეთ გაცნობის შანსი მომეცემოდა და არც, მასთან დალაპარაკების. უნდა მომეცადა, სანამ ჩვენი „მასწავლებელი“ თავის საგაკვეთილო მასალას ამოწურავდა და ბარშიც მარტო დაგვტოვებდა, საკუთარი თავების იმედად

ვაღიარებ, მელინას აქ ნახვამ ძალიან გამაკვირვა და ამავდროულად, გამახარა კიდეც. ჩემმა გონებამ მაშინვე ჩათვალა, რომ მეორე შეხვედრა უკვე ბედისწერა იყო და ეს გოგო აუცილებლად უნდა გამეხადა ჩემი. სხვანაირად, უბრალოდ არ შემეძლო, რადგან მისი ბავშვური სინაზე მაგნიტივით მიზიდავდა თავისკენ და ასმაგად უფრო დიდ აზარტში მაგდებდა დასახული მიზნისთვის მიმეღწია.

-მოკლედ, ახალბედებო, პირველ რიგში იმით დავიწყოთ, რომ სტუმრის მომსახურებისას ყველაზე მნიშვნელოვანი თქვენი განწყობაა -მართლაც მასწავლებელივით დაიწყო ახსნა თორნიკემ, თან ორივეს სათითაოდ გადმოგვხედა-აუცილებელია თითოეულ მათგანს ხალისიანად, დაუზარელად და ღიმილით მოვემსახუროთ და არა ისეთი სახით, როგორიც სიკვდილმისჯილებს ჰქონდათ შუა საუკუნეებში, ეშაფოტზე ასვლის წინ

-ჩარევის გამო ბოდიში, მაგრამ ნებისმიერისთვის ცნობილი თემაა, რომ სტუმრების მომსახურებისას ღიმილიანი გამომეტყველებაა საჭირო -მშვიდად განაცხადა მელინამ -ჯობს, რამე უფრო მნიშვნელოვანზე გადავიდეთ

-იცით, თუ არ იცით, მე მაინც ვალდებული ვარ ყველაფერი გითხრათ, რასაც თითოეულ ახლადმოსულს ვეუბნები

ჯაყელს, მასთან საკმაოდ თავაზიანი ტონი ჰქონდა, მიუხედავად იმისა, რომ სიტყვა გააწყვეტინა. როგორც ჩანდა, ჯენტლმენობაც ახასიათებდა ბატონ თორნიკეს, ისევე, როგორც ჩემს მიმართ გაცნობის წუთიდან გაჩენილი ანტისიმპათია.

პირველი დღე სწორედ ისეთი იყო, როგორიც წარმომედგინა. თორნიკემ დაწვრილებით აგვიხსნა ბარში განთავსებული აპარატების გამოყენების წესები, სხვადასხვა კოქტეილების მომზადება, ტერმინალებზე მუშაობა და მრავალი წვრილმანი, რაც ჩვენი პროფესიის ადამიანს აუცილებლად უნდა სცოდნოდა.

-ამ ტელეფონს ხედავთ? -მაგიდაზე დადებულ მოწყობილობაზე გვანიშნა. ხმა არც ერთს არ ამოგვიღია, უბრალოდ თავები დავუქნიეთ დასტურის ნიშნად და თორნიკემაც განაგრძო დაწყებული :- როცა ციფრ ერთს დავაჭერთ, ზარი სამზარეულოში გადამისამართდება, ღილაკი ორით House Keeping-ში რეკავთ, თუ ბარში შემთხვევით იატაკზე რამე დაისხმება და აწმენდა იქნება საჭირო. როცა რესეფშენთან მოგინდებათ დაკავშირება, ღილაკ სამს დააჭერთ. თუ რამე გაუთვალისწინებელი მოხდა და დაცვის თანამშრომლების გამოძახება გახდა საჭირო, ციფრ ოთხს აირჩევთ, ხოლო თუ ტელეფონის მარცხენა კუთხეში მდებარე ღილაკი აინთო წითლად, ესე იგი Room Servis-ისშეკვეთაა და რომელიც უფრო ნაკლებად იქნებით დაკავებული, შეკვეთასაც ის აიტანს . . . ჰო მართლა, მელინა, ფეხი როგორ გაქვს? -მომეჩვენა, რომ ზედმეტად თბილად გადახედა მას ჯაყელმა და ამაზე გულში გამეცინა კიდეც

-აღარ მტკივა, მგონი სიარული უნდა შევძლო

-თუ რამე პრობლემა შეგექმნება, შეგიძლია მითხრა. დავრეკავ და ამ ჯერზე ვინმე შეგცვლის

-მადლობა, მაგრამ ამის აუცილებლობა არაა, უბრალო ნაკაწრია

თორნიკეს კიდევ რაღაცის თქმა უნდოდა, თუმცა ამ დროს, მაგიდაზე დადებულმა სამსახურის ტელეფონმა დარეკა და არც კი დაფიქრებულა ისე აიღო ყურმილი. როგორც მისი საუბრიდან გავიგე, ძალიან სერიოზულ საქმეზე ურეკავდნენ, სასტუმროს დაცვის განყოფილებიდან. არ დავინტერესებულვარ რა იყო ეს მნიშვნელოვანი საქმე, არც თვითონ მოუცია ახსნა-განმარტება. წასვლის წინ მხოლოდ ის გვითხრა, თუ საშუალება მომეცა, თქვენთან კიდევ დავბრუნდებიო, თან ორივეს მენიუ შემოგვაჩეჩა ხელში და დაგვიბარა სამუშაო საათების მოსვლამდე გადაგვეხედა, რათა სასმელების, კერძებისა და დესერტების დასახელებების მცირედი ნაწილი მაინც გვცოდნოდა მენიუში ჩამოთვლილ გერმანულ, ინგლისურ, ფრანგულ და რუსულ ენებზე.

ჯაყელის წასვლა ნამდვილად არ მწყენია. პირიქით, სასიამოვნოც კი იყო იმის გაცნობიერება, რომ მელინასთან მარტო დავრჩი. ახლა უკვე შემეძლო კონტაქტში თავისუფლად შევსულიყავი და მასთან გამოლაპარაკება მეცადა. ნეტავ როგორი მოსაუბრე იყო ან, დაახლოებით როგორი ხასიათი ჰქონდა? ამის გაგების ერთადერთი საშუალება ხმის ამოღება გახლდათ და მეც ასე მოვიქეცი :

-ესე იგი, მელინა არა? -საუბრის დაწყებისას მენიუ ცოტა ხნით დავხურე და პირდაპირ მის გვერდით დავდექი

-შენ კი ნიკოლოზი, არა?

-მართალი ხარ . . . უცხო სახელი გქვია, თუ არ ვცდები იტალიური უნდა იყოს

-ასეა. ბებიაჩემი გიჟდებოდა იტალიაზე, განსაკუთრებით კი ამ სახელზე -საუბრის განმავლობაში, მხოლოდ ერთხელ გამისწორა მზერა მელინამ. სხვა დროს, ისევ მენიუში იცქირებოდა და ასოებს თითს ისე აყოლებდა, როგორც პირველკლასელი მოსწავლე

გამეღიმა. იმდენად ნაზი და ბავშვური იყო, ნამდვილად ჰგავდა ბამბის თოჯინას, რომელიც მუდმივ მოფრთხილებასა და ზრუნვას საჭიროებს.

გაცნობის ფაზა ასე თუ ისე გავიარეთ. ახლა უკვე დრო იყო საუბარი სხვა კუთხით წარმემართა და კვლავ იმ ეპიზოდს დავბრუნებოდი, როცა იგი პირველად დავინახე.

-თუ არ ვცდები, გუშინ პლაჟზე შენ უკრავდი -ამის თქმისას, საჩვენებელი თითით ნიკაპი ავუწიე და ვაიძულე ჩემთვის მზერა გაესწორებინა. ახლა უკვე პირდაპირ მიყურებდნენ მისი მელნისფერ ითვალები -ჰო, ნამდვილად შენ იყავი, არ მეშლება

-როგორც ჩანს, ბევრი მსმენელი მყოლია -მაშინვე აღიარა, რითაც კიდევ უფრო განამტკიცა ჩემი ვარაუდი, რომ ნამდვილად ის გოგო იყო

-არ შემეძლო არ მომესმინა, ცვლილების ქარი ჩემი საყვარელი სიმღერაა Scorpions-ის ალბომებიდან. არ გინდა ერთ დღეს პირადად ჩემთვის იმღერო, ჩემივე სახლში? -გამომცელად გავხედე ამის თქმისას. ვამოწმებდი, როგორი რეაქცია ექნებოდა ამ სიტყვებზე. აფეთქდებოდა, თუ თავშეკავებულ უარს აირჩევდა? იქნებ, ზედმეტად თამამიც კი იყო ურთიერთობებში და ყველანაირი მოჩვენებითი მორცხვობის გარეშე ეთქვა „კი“?

სანამ მე იმის ფიქრში ვიყავი, თუ რა პასუხი გაეცემოდა ჩემს მიერ დასმულ შეკითხვას, მანამდე მელინა დასაშვებზე მეტად მომიახლოვდა. თავდაპირველად, ვერ მივხვდი რას აკეთებდა. წამით ისიც კი ვიფიქრე კოცნას ცდილობს-მეთქი, თუმცა ყველაფერი აშკარა გახდა, როდესაც, ტუჩები ყურთან ახლოს მომიტანა და შემდეგი სიტყვები ჩამჩურჩულა :

-დიდი სიამოვნებით წამოვიდოდი შენთან, მაგრამ დედიკომ და მამიკომ გამაფრთხილეს უცხო ბიჭებს სახლში არ გაყვეო

გამეცინა მის პასუხზე. როგორც ჩანდა, ჩვენს ბამბის თოჯინას შეფარული სარკაზმიც ახასიათებდა.

-იქნებ, ერთხელ გადაგებიჯებინა მათი სიტყვისთვის?

-არა, დამჯერე შვილის როლში ყოფნა უფრო მომწონს, ახლა კი ჯობს საქმეს მივხედოთ -კვლავ მენიუ აიღო ხელში მელინამ, მაგიდას თეძოთი ჩამოეყრდნო და მშვიდად განაგრძო ასოებისთვის თითის გაყოლება

ამის შემდეგ, აღარც მე მიცდია მასთან გამოლაპარაკება. ჩავთვალე, რომ ჯერჯერობით საკმაირისი იყო და კიდევ რამე ინტიმურის თქმა, აბეზარს გამომაჩენდა მის თვალში. ბოლოს და ბოლოს, მე ხომ მელინას ხელში ჩაგდება მინდოდა და სამოქმედო გეგმაც ჭკვიანური უნდა შემედგინა, რადგან ქართველი გოგონები, ამერიკელების სრული ანტიპოდები იყვნენ და მათთან სრულიად განსხვავებული მოპყრობა იყო საჭირო

ჩვენი სმენის დაწყებამდე, თორნიკემ კიდევ რამდენჯერმე შემოგვიარა და სამუშაოსთან დაკავშირებული მრავალი წვრილმანი განიხილა. მართალია, საკმაოდ კარგი გონება მქონდა, თუმცა ამდენი ინფრომაციის ერთ დღეში მიღება ჩემთვისაც კი მეტისმეტი იყო, ამიტომ გადავწყვიტე თავი არ გადამეტვირთა და ყველაფერი პრაქტიკის საშუალებით ამეთვისებინა. ვამჩნევდი, მელინაც გადაღლილი იყო. ალბათ, მეც სწორედ ამან გადამარჩინა, რადგან დაახლოებით ოთხი საათისთვის, თორნიკემ ნება დაგვრთო ჩვენი ტელეფონები აგვეღო და სამუშაო საათების დაწყებამდე რესეფშენში ან სასტუმროს ნებისმიერ მიმდებარე ტერიტორიაზე დაგვესვენა.

პირადად მე, უკანა ეზო ვამჯობინე რელაქსაციისთვის. ჯაყელის დამღლელი საუბრის შემდეგ, ახლა ყველაფრისგან დასვენება მჭირდებოდა, ამიტომ, ლამაზად გაკრეჭილ გაზონთან მდგომ საქანელა-სავარძელზე ჩამოვჯექი, მობილური მოვიმარჯვე და სოციალურ სქელში მელინას მოძებნა ვცადე, რათა დაახლოებით მაინც გამეგო როგორი ტიპის ადამიანი იყო და რა მოსწონდა. თავდაპირველად, თვითერზე ვნახე, შემდეგ ინსტაგრამზე, ფეისბუქზეც კი, მაგრამ ჩემდა გასაკვირად, ინტერნეტ-სივრცეში საერთოდ არ იძებნებოდა. საკმაოდ უცნაურად მომეჩვენა ეს ფაქტი. ნუთუ მხოლოდ ტელეფონის ნომრის საშუალებით ეკონტაქტებოდა მეგობრებს?

რაც არ უნდაყოფილიყო, ამ ფაქტმა იმედები გამიცრუა. სოციალური ქსელით, ადამიანის 50%-ით გაცნობა შეიძლებოდა, მე კი, სამწუხაროდ ამ შანსს მოკლებული ვიყავი და მხოლოდ ის დამრჩენოდა თავად მეზრუნა მელინას პიროვნულად უკეთ შეცნობაზე.

სასტუმროს უკანა ეზოში, ჩემს მოპირდაპირე მხარეს, რამდენიმე იაპონელი ტურისტი იჯდა. ერთ-ერთი მათგანი, საკმაოდ დახვეწილი გარეგნობის შავთმიანი გოგონა დაკვირვებით მათვალიერებდა და წითლად შეღებილ ტუჩებზე ოდნავი ღიმილი ჰქონდა გადაკრული. სხვა შემთხვევაში და სხვა სიტუაციაში, ალბათ შანსს აუცილებლად გამოვიყენებდი, თუმცა გრძელი სამუშაო ღამის წინ, ამის განწყობა ნამდვილად არ მქონდა, ამიტომ, უცნობი ლამაზმანის ჩემკენ მომართული მზერა არ შევიმჩნიე და კვლავ ტელეფონში განვაგრძე ყურება.

ბოლო დროს, სოციალურ ქსელებში, მუდამ ჩემი ძმისა და ანასტასიას შესახებ მხვდებოდა სხვადასხვა სტატიები. მიუხედავად იმისა, რომ შეხვედრები სულ რაღაც ოთხი თვის დაწყებული ჰქონდათ, მათი წყვილი მუდმივი განხილვის საგნად იყო ქცეული. საკმაოდ დიდი ნაწილი თვლიდა, რომ ეს ორნი ერთმანეთს ძალიან უხდებოდნენ და მეტიც, ერთმანეთისთვის იყვნენ გაჩენილნი. უნდა მეღიარებინა, მეც მომწონდა ანასტასია. მართალია დიდი ხანი არ იყო, რაც იგი გავიცანი, თუმცა პირველივე დღესვე მოვახერხე მასში იმ პიროვნული თვისებების დანახვა, რის გამოც ჩემი ძმა ამ გოგოზე გიჟდებოდა. ნიცამაც კი, ვინც უზომოდ პრეტენზიული გახლდათ და ყველა ადამიანს უძებნიდა ნაკლს, ანასტასტასიასთან იდეალური ურთიერთობა ჩამოაყალიბა. იმდენად იდეალური, რომ უკვე იმ პირადულსაც კი უზიარებდა, რასაც აქამდე მხოლოდ მე მიყვებოდა ხოლმე. ამის გამო, ცოტათი ვეჭვიანობდი კიდეც, მაგრამ მხოლოდ ცოტათი, რადგან ღრმად ვიყავი დარწმუნებული, რომ ჩემიტყუპისცალისთვის მუდამ შეუცვლელი ვიქნებოდი, რამდენი კილომეტრიც არ უნდა ყოფილიყო დაშორება ჩვენს შორის.

სამუშაო საათების დაწყებამდე, საკმაოდ დიდი დრო რჩებოდა. აქედან გამომდინარე, ნამდვილად არ მესმოდა რატომ დამიბარეს დღეს დილით ასე ადრიანად, თუმცა ამაზე ფიქრს, ახლა არანაირი აზრი არ ჰქონდა. ჩავთვალე, რომ ესეც აარონის მორიგი ჭკუის სასწავლებელი სერია იყო და გადავწყვიტე რვა საათის მოსვლამდე, სასტუმროს ძირფესვიანად დათვალიერებაში გამეყვანა დრო . . .










* * *

-აარონ გაფრთხილებ, ამ უნიფორმას არ ჩავიცვამ, რადგან მასში ნამდვილ საიმპერატორო პინგვინს ვგავარ -როგორც კი ზარს უპასუხა, მაშინვე ჩავძახე ყურმილში ჩემს ძმას და კიდევ ერთხელ შევათვალიერე საკუთარი თავი სარკეში

თეთრი პერანგი, ყელზე მოჭერილი ბაფთა და უმკლავო, შავი კოსტიუმი, ერთად იმ კომბინაციას ქმნიდნენ, რომ საკუთარი თავის დანახვაც კი მაღიზიანებდა და ამის გამოსასწორებლად აუცილებლად უნდა მეღონა რამე.
-ნიკოლოზ, თათბირზე ვარ, ახლა არ მცალია
-შენ თათბირზე ხარ, მე კიდევ შავ დღეში!
პასუხმა ცოტა ხნით დააგვიანა. ყურმილში მხოლოდ ნაბიჯების ხმა მესმოდა, რითაც მივხვდი, რომ სათათბირო ოთახს ტოვებდა, რათა ჩემთან თავისუფლად ელაპარაკა. აქედან რამდენიმე წამში, მისი ოდნავ გაბრაზებული ხმაც გავიგონე :
-მე ხომ გითხარი, სხვა თანამშრომლებისგან არაფრით იქნები გამორჩეული-მეთქი? -ბრაზის მიუხედავად, ცდილობდა მაქსიმალურად მშვიდი ტონი ჰქონოდა -უნიფორმას აუცილებლად ატარებ და ეს აღარ განიხილება
-კი მაგრამ, ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს ამ ტანსაცმელში ვიხრჩობი
-უფლებას გაძლევ ბაფთა ცოტათი მოუშვა და დახრჩობის რისკი შეამცირო, სხვა მხრივ არანაირ შეღავათს არ გიწესებ. წარმატებულ სამუშაო დღეს გისურვებ, ნიკოლოზ
რა თქმა უნდა, პასუხის დალოდების გარეშე დამიკიდა ყურმილი. აღარც მე მიმიმართავს მორიგი მცდელობისთვის. ვიცოდი ეს ყველაფერი ტყუილი გარჯა იქნებოდა, ამიტომ, გამოსაცვლელი ოთახის კედელზე დაკიდებულ საათს შევხედე, ღრმად ამოვისუნთქე და ოთახიდან უკმაყოფილო სახით გამოვედი.
როგორც ჩანს, მელინას ჩემზე ადრე მოესწრო მომზადება, რადგან როცა ბარში შევედი, იგი უკვე ადგილზე იყო და იქვე, ზედამხედველივით ჩამომდგარ თორნიკეს რაღაცაზე ესაუბრებოდა.
-და, აი, ბატონმა ნიკოლოზმაც შემოანათა -ჩემი დანახვის თანავე ცინიკური გაუხდა მზერა ჯაყელს. მისი რეპლიკის საპასუხოდ, გადავწყვიტე ის საშუალება გამომეყენებინა, რაც მოწინააღმდეგეს ყველაზე მეტად აცეცხლებდა -იგნორის მეთოდი, ამიტომ თორნიკეს სიტყვები უპასუხოდ დავტოვე და დახლის შიგნითა მხარეს შევედი. სულ ცოტა ხანიც და თავად ვიქნებოდი მომსახურების სფეროს ის წარმომადგენელი, რომელთაც ადრე საკმაოდ დიდი რაოდენობის „ჩაის ფულს“ ვუტოვებდი ხოლმე, თუკი რა თქმა უნდა, გაწეული მომსახურებით კმაყოფილი დავრჩებოდი. რაც არ უნდა ყოფილიყო, ახლა ჩემი ადრინდელი ცხოვრება საკმაოდ შორეულ წარსულში მქონდა მოტოვებული, რაც იმას ნიშნავდა, რომ მთლიანად დღევანდელ დღეზე უნდა ვკონცენტრირებულიყავი
-ნერვიულობ? -ვკითხე ზუსტად ჩემნაირ უნიფორმაში გამოწყობილ მელინას და ოდნავ გვერდზე გადახრილი ბაფთა ორივე ხელით შევუსწორე
-ძალიან . . . ცოტა ხნის წინ, დამამშვიდებელიც კი დავლიე
-სერიოზულად?
-რა თქმა უნდა, არა -გაეცინა
-ცუდია, მე კი ვაპირებდი ერთი-ორ აბს ჩემთვისაც ვთხოვ-მეთქი
-სერიოზულად?
-რა თქმა უნდა, არა
ორივეს გაგვეცინა. ჩვენ სამში, მხოლოდ თორნიკე იდგა მოღუშული და ხან ერთს გამოგვხედავდა, ხან მეორეს. ბოლოს დუმილი დაარღვია და დამცავი ბარიერივით ჩადგა ჩემსა და მელინას შორის.
-მოკლედ, დღეს დილით ყველაფერი გითხარით, რაც კი აუცილებლად უნდა გცოდნოდათ. იმედია თავს გაართმევთ -ამ სიტყვებით, მე შემომხედა გამჭოლი მზერით -მელინა, ამ ტიპს შენ გაბარებ -თქვა ისე, რომ ჩემთვის მზერა არ მოუშორებია -იზრუნე იმაზე, რათა არაფერი გააფუჭოს
-ძიძას ოთხი წლის მერე აღარ ვსაჭიროებ, ბატონო თორნიკე -რაც შემეძლო მშვიდად მივუგე, მიუხედავად იმისა, რომ წარმოსახვებში ათჯერ მაინც მოვდე ყბაში

-მიხარია თუ ასეა, ბატონო ნიკოლოზ. ახლა კი, ორივეს წარმატებას გისურვებთ, მე ჩემი საქმეები მელის და უნდა დაგტოვოთ

მთელი დღის განმავლობაში, ეს ერთადერთი ინფორმაცია იყო, რამაც უზომო კმაყოფილება განმაცდევინა. ის, რომ ჯაყელის სახეს მთელი ღამის განმავლობაში ვეღარ დავინახავდი, უდიდეს სიამოვნებას მანიჭებდა და თითქოს ენერგიასაც კი მმატებდა. კიდევ რამდენიმე წამიც და მე და მელინა სრულიად მარტონი ვიყავით ბარში, სტუმრების მოლოდინში. ჯერ მხოლოდ ცხრის თხუთმეტი წუთი იყო, რაც იმას ნიშნავდა, რომ დაახლოებით ნახევარი საათის განმავლობაში, ხალხმრავლობა მაინცდამაინც არ შეგვაწუხებდა და ამოსუნთქვის დროც გვექნებოდა.
პირველი სტუმრის გამოჩენის მოლოდინში, დახლს ხელებით ჩამოვეყრდენი და მზერა შემოსასვლელ კარს მივაპყარი. მელინაც ზუსტად ჩემნაირად მოიქცა, თუმცა თქმით არაფერი უთქვამს. როგორც ჩანდა, ისევ მე უნდა დამერღვია ჩვენს შორის სქელი ნისლივით გაწოლილი დუმილი.
-შენს დაძაბულობას ძალიან ცხადად ვგრძნობ -ვუთხარი, რადგან ვამჩნევდი მართლა ძალიან ნერვიულობდა
-ანუ გრძნობ
-ასეა
-საინტერესოა როგორ
-სხეულის ენის ექსპერტი ვარ. გაკვირდები და თითებს იმტვრევ, ხან თმას აწვალებ, ხან კი მარცხენა ფეხს ათამაშებ. ეს ყველაფერი იმაზე მეტყველებს, რომ რაღაც გძაბავს და ნერვიულობ
რამდენიმე წამით გაოცებული მიყურებდა ჩემი სიტყვების შემდეგ. მერე ტუჩის კუთხეში ღიმილი გაუკრთა და თავი გადააქნია.
-კარგი, ვაღიარებ გამომიჭირე -ხელები ასწია ამის თქმისას -არცაა გასაკვირი, ეს ნამდვილად არ ჰგავს იმ შეგრძნებას, როცა პირადი იახტით ვსეირნობ ხოლმე შავ ზღვაში
-ხუმრობ, არა? -მისმა სიტყვებმა ღიმილი მომგვარა -თუ პირადი იახტა გყავს, სასტუმროში ბარისტად რატომ უნდა მუშაობდე?
ჩემმა სიტყვებმა აშკარად ძალზედ დააბნია. ისიც შევამჩნიე, რომ ინანა რაც ცოტა ხნის წინ თქვა და მზერაც ამარიდა. ვერ მივხვდი რაში იყო საქმე, თუმცა რაღაცას რომ მალავდა ეს აშკარად შეეტყო და ამაში მისი გამოხედვაც მარწმუნებდა.
შექმნილი უხერხული სიტუაცია, კარში პირველი სტუმრის გამოჩენამ იხსნა. როგორი იღბლიანი აღმოჩნდა ეს გოგო. ახლა შეეძლო არასასურველი პასუხისთვის თავი ისე აერიდებინა, რომ არც სიმართლის დამალვაში ჩათვლოდა და არც, უტაქტობაში.
-წავალ, მე მოვემსახურები -გახარებული სახით დასტაცა ხელი მენიუს. სიტყვის თქმაც ვეღარ მოვასწარი ისე უეცრად მოწყდა ადგილს და იმ მაგიდისკენ გაემართა, რომელთანაც სულ რამდენიმე წამის წინ, სტუმარმა დაიკავა ადგილი
პირველი შემომსველი, დაახლოებით 40-45 წლის, სოლიდურად ჩაცმული მამაკაცი იყო, ოდნავ შევერცხლილი თმითა და დაბალი წვერით სახეზე. ერთი შეხედვითაც კი ადვილი შესამჩნევი იყო, რომ მენიუში ჩახედვის შემდეგ, ყველაზე ძვირადღირებულ სასმელზე შეაჩერებდა არჩევანს და არც შევმცდარვარ, როცა ასე ვიფიქრე -კვლავ ბართან დაბრუნებულმა მელინამ მთხოვა, რომ მისთვის Dalmore’s us-ის მარკის ვისკი ჩამომეღო და სინზე, ჭიქასთან ერთად დაჭრილი ლიმონიც დამედო

-შეკვეთა ფრთხილად წაიღე, ხომ იცი, ეს ბოთლი რომ გაგიტყდეს, ორი წელი მაინც მოგიწევს მუშაობა, რათა ხარჯები მთლიანად დაფარო -ვუთხარი, თან ლიმონის დაჭრა დავიწყე. დანის ხმარება იდეალურად გამომდიოდა, რადგან როგორც ვთქვი, ლოს-ანჯელესში ხშირად ვამზადებდი ხოლმე როცა რესტორნებში ჭამა ყელში ამომივიდოდა და უბრალოდ სახლში მომზადებული საჭმელი მომენატრებოდა

-თუ მოხდა და ფეხი დამიცდა, ბანკიდან სესხის გამოტანა მომიწევს, არა?

-სრულიად შესაძლებელია ასე მოხდეს -გამეღიმა მის სიტყვებზე, თან სინზე ყველაფერი საკმაოდ სწრაფად დავუწყვე, ვისკის ირმისგამოსახულებიან ბოთლთან ერთად და ფრთხილად მივაწოდე -მე წავიღებდი, მაგრამ თავად აიჩემე მას თავად მოვემსახურებიო, ასე რომ წარმატებები

-გმადლობ -ნაძალადევი ღიმილი გადაეფინა ალუბლისფერ ბაგეებზე და სტუმრის მაგიდისკენ ფრთხილი ნაბიჯებით დაიძრა

ბარში ხალხის ნაკადი თანდათანობით მატულობდა. დაახლოებით თერთმეტი საათისთვის ისეთი ამბავი შეიქმნა, რომ თვალთან თითის მიტანის დროც კი აღარ გვრჩებოდა. ჩემს თავზე გულში მეცინებოდა კიდეც ისეთი სისწრაფით დავრბოდი მაგიდებს შორის, რათა არც ერთი სტუმრისთვის არ დამეგვიანა შეკვეთის მიტანა. მართალი აღმოჩნდა ჩემი უწინდელი ფიქრები. პრაქტიკის დროს ბევრად უფრო იოლად ავითვისე ყველაფერი, ვიდრე თეორიული მოსმენისას. თურმე ტყუილად არ ამბობდნენ პრაქტიკა საუკეთესო მასწავლებელიაო.

მელინას, ყოველ ფეხის ნაბიჯზე ეტყობოდა, რომ ამ საქმეში ახალბედა იყო. რაც უფრო მეტი დრო გადიოდა, მით უფრო მეტად მინდებოდა ეს გოგო. მაგიჟებდა მისი უბრალოება, სინაზე, თავდაჭერა და სიარულის მანერაც კი. ადრე მხოლოდ ისეთი გოგონები ხვდებოდნენ ხოლმე ჩემი მზერის ფოკუსში, ვინებიც გამომწვევი სამოსით ცდილობდნენ ხოლმე თავისი სხეულის საუკეთესო ნაწილების წარმოჩენას. მელინა მათგან სრულიად განსხვავებული იყო. უბრალო, დახურულ სამოსშიც კი ისე ლამაზი და ბუნებრივი ჩანდა, ერთიორად მეზრდებოდა მისი ხელში ჩაგდების სურვილი.

თორნიკეს, ბოლო ვიზიტის შემდეგ ერთხელაც კი აღარ შემოუხედავს. ეს, პირველ რიგში ჩემს წისქვილზე ასხამდა წყალს, რადგან ნამდვილად არ მსურდა, მუშაობის დროს ვინმე თავზე წამომდგომოდა და აწეული წარბებით მოეცა განკარგულებები.

-ერთი მოკაჩინო ყინულით -დაახლოებით ნახევარი საათის წინ შემოსულ სტუმარს, კიდევ ერთ კათხა ლუდს ვუვსებდი, როცა დახლთან ლურჯ, საკმაოდ მოღებულ კაბაში გამოწყობილი გოგონა ჩამოჯდა და მორიგი შეკვეთა მომცა. მელინა ამ დროს მეოთხე მაგიდასთან მჯდომ ქალბატონს უწყობდა მაგიდაზე მის მიერ შეკვეთილ სხვადასხვა დესერტებს

-ახლავე, ერთი წუთით დამელოდეთ -მშვიდად ვუთხარი გოგონას

-მოვიცდი, არსად მეჩქარება -მითხრა გამომწვევი სახით, რითაც მაშინვე მიმახვედრა თავის მიზნებს -ისე, აქამდე არ შემიმჩნევიხარ, აქ დიდი ხანია მუშაობ?

უნდა მეღიარებინა, გოგო ნამდვილად ლამაზი იყო, თუმცა მაშინ, როდესაც ამ სასტუმროში სასჯელის მოსახდელად ვიყავი მოსული, მუშაობის დროს ფლირტი ყველაზე ცუდი აზრი იყო, რაც კი შეიძლებოდა თავში მომსვლოდა, ამიტომ, ამჯერადაც თამაშგარე რეჟიმი გავააქტიურე და თავაზიანად მივუგე :

-არა, დღეს პირველი სამუშაო დღე მაქვს

-მართლა? -მოცვისფრად შეფერილი ბაგეები ღიმილმა გაუპო -თუ ასეა, წარმატებებს გისურვებ

-გმადლობთ -ამასობაში, ლუდის კათხაც შეივსო და მელინაც მოადგა დახლს, მე კი, ლურჯკაბიანის შეკვეთის მომზადება დავიწყე. მართალია ძალიან ბევრი ხალხი იყო შეკრებილი, ვერანდაზეც კი აღარ ჩანდა თავისუფალი ადგილები და დახლსაც კი მოსდგომოდნენ სტუმრები, თუმცა ძალიან მაინც არ გვიჭირდა და ასე თუ ისე ვუმკლავდებოდით

-გიხდება ეგ ფორმა -როგორც კი მელინა ვერანდისკენ გაემართა შეკვეთის მისატანად, ლურჯკაბიანი კვლავ ალაპარაკდა. სულ რამდენიმე წუთიც და შეთანხმებისამებრ, მე და მელინას ადგილები კიდევ ერთხელ უნდა გაგვეცვალა. ის დახლთან უნდა მომსახურებოდა სტუმრებს, მე კი დარბაზსა და ვერანდაზე

-მეგონა, გოგონების იმ კატეგორიას მიეკუთვნებოდით, ვინც უცნობებს თქვენობით მიმართავს -მივუგე სერიოზული სახით, თან წინ თავისი მოკაჩინო დავუდე, დეკორატიული გაფორმებით -გემრიელად მიირთვით

-თავხედობაში ჩამითვლი რომ გითხრა, გემრიელად შენ მიგირთმევდი-მეთქი? -ტუჩის კუთხეს კბილები მოსდო ამ სიტყებზე -თქვენობით მიმართვას რაც შეეხება, სახელები გავცვალოთ და ერთმანეთისთვის უცხონი აღარ ვიქნებით -საეჭვოდ სწრაფად გააქტიურდა, რითაც მალევე მიმახვედრა, რომ ოდნავ ნასვამი იყო და საშინლად მომინდა მეც ბარის მორიგი სტუმარი ვყოფილიყავი. ასეთ შემთხვევაში, ამ გოგოს ხელიდან ნამდვილად არ გავუშვებდი

-სიამოვნებით გეტყოდი ჩემს სახელს, თუმცა არა მგონია ამან ჩვენს დაახლოებას შეუწყოს ხელი

-ვითომ რატომ?

-იმიტომ, რომ დანიშნული ვარ -ყველაზე დიდი ტყუილი ვთქვი ცხოვრებაში და გულში გამეცინა კიდეც ამაზე

ჩემმა სიტყვებმა აშკარა იმედგაცრუება მოჰგვარა. ეს სიტყვებზეც ნათლად დაეტყო :

-ანუ დანიშნული -თავისი მოკაჩინო ხვნეშით მოსვა და თვალებში უტეხად ჩამაშტერდა -საინტერესოა, ვინ მოახერხა შენნაირი საოცრების ანკესზე წამოგება, ან რატომ არ გიკეთია ნიშნობის ბეჭედი -ეჭვით დახედა ჩემი მარცხენა ხელის არათითს, ლურჯკაბიანმა. არც ამ შეკითხვაზე გამჭირვებია ჭკვიანური თავის დასაძვრენი საშუალების მოფიქრება და მაშინვე მივუგე :

-უფროსები ნებას არ გვაძლევენ პირადი ნივთები სამუშაო საათებში ვატაროთ, ამიტომ, გასახდელში ვიხსნი ხოლმე

-გასაგებია -თქვა და კიდევ ერთხელ მოსვა თავისი სასმელი -კარგი, მე წავალ, ვერანდაზე ჩემი მეგობრები ზიან და მათთან დავბრუნდები

-კარგი დროის გატარებას გისურვებთ -თავაზიანი ღიმილით დავემშვიდობე გოგონას
-ნახვამდის, ლამაზო . . . საცოლესთან დაშორებას თუ გადაწყვეტ, ეს ჩემი ინსტაგრამის მისამართია და შეგიძლია გამომიწერო -პატარა, ოთხკუთხედი ფურცელი დამიდო ბარის მაგიდაზე და გამომწვევი მიხვრა-მოხვრით დაიძრა თავისი მეგობრებისკენ
თავი ღიმილით გადავაქნიე. როგორც კი უცნობი თვალს მიეფარა, მაშინვე დრო ვიხელთე და ფურცელს ზემოდან დავაშტერდი. მასზე ლამაზი ხელით ეწერა -LindaLabadze-008. ყველაფრისდა მიუხედავად, გადავწყვიტე ბარათი მაინც შემენახა. იქნებ, ოდესმე დავკონტაქრებოდი კიდეც, ვინ იცის?
-მორჩა, დროა დაისვენო, იქეთა მხარეს მე მივხედავ -ვუთხარი მელინას, როგორც კი მორიგი ცარიელი სინით ხელში დაბრუნდა უკან. სახეზე საშინელი დაღლილობა ეტყობოდა, ამიტომ, ადგილების გაცვლის დროის მოსვლას ვერ დავუცდიდი, ახლავე უნდა მიმეცა მისთვის ცოტათი ამოსუნთქვის საშუალება
-მერე დასვენება მოასწარი? მხოლოდ ათი წუთი იდექი ბართან
-მოვასწარი, არ ინერვიულო -მხარზე ხელი დავადე და ლოყაზე ჩამოგდებული თაფლისფერი კულული ყურს უკან გადავუწიე -შენ აქაურობას მიხედე, დანარჩენზე მე ვიზრუნებ
მელინამ რაღაცის თქმა დააპირა. არ ვიცოდი შეწინააღმდეგებას აპირებდა თუ დათანხმებას, მაგრამ ამის გაგება აღარ დამცალდა, რადგან სასტუმროს პერსონალისთვის განკუთვნილი შემოსასვლელიდან, უეცრად, ბარში, ზუსტად ჩვენნაირ უნიფორმაში გამოწყობილმა ბიჭმა შემოაბიჯა და მეც და მელინასაც, ხელები ისე მეგობრულად გადაგვხვია, თითქოს ძალიან დიდი ხნის მეგობრები ვყოფილიყავით.
-აბა, ახლებო, თავს როგორ ართმევთ? -მხიარული ხმით შეგვეკითხა მან -ხომ არ გაგიჟებულხართ და უკვე კუდამოძუებული გაქცევასაც ხომ არ გეგმავთ, ჯაყელისგან მალულად?
პასუხი არც ერთს არ გაგვიცია, მხოლოდ გაკვირვებული სახეებით ვუყურებდით, რამაც აიძულა კვლავ თვითონ ამოეღო ხმა :
-რა იყო, რა ახლადდაჭერილი თევზებივით მიყურებთ? -გვკითხა სიცილით -მე, ენკე ტაბიძე ვარ და ამ ღამით თქვენს დასახმარებლად გამომგზავნა კეთილმა ფერია, თორნიკე ჯაყელმა. მაინც ორივე ახალბედები ხართ და შეიძლება რამეში დაგჭირდეთ -ამის თქმისას, იქაურობას მოატარა მზერა და მხიარულად დაუსტვინა -ჯანდაბა, როგორც ყოველთვის ტევა არ არის. ნეტავ, ამ ხალხს ბარში წამოჯდომისა და ჭამა-სმის გარდა სხვა საქმე არ აქვს? წავიდნენ პლაჟზე გაიარონ, გოგოებს ეფლირტავონ, ბიჭებს გაეპრანჭონ, არ ვიცი ათასი რამის მოფიქრება შეიძლება
-აქ თუ მართლა ჩვენს დასახმარებლად ხარ, არ გინდა საქმე ლაპარაკის ნაცვლად პრინციპს მიმართო? -გვერდულად გახედა ახლადმოსულს, მელინამ და პარალალურად, მისი ხელიც ჩამოიღო მხრიდან
-ერთი უყურე ამ ლამაზმანს რა მწარე ენა ჰქონია -ოდნავი წყენაც არ გამკრთალა ენკეს ხმაში -დაგეხმარებით, პატარავ, დაგეხმარებით, აქ სწორედ ამისთვის მოვედი . . . უფრო სწორად ჯაყელმა დამირეკა და ლოგინიდან წამომაგდო, თუმცა ამას ახლა რა მნიშვნელობა აქვს, მთავარია, რომ მაშველი რგოლი გამოგიჩნდათ
ბარში, ხალხის ნაკადი მოკლების მაგივრად, თანდათანობით მატულობდა, ამიტომ, მესამე პირის ჩარევა ნამდვილად არც ერთს არ გვაწყენდა. მთელი დღის მანძილზე, პირველად დავრჩი მადლობელი თორნიკე ჯაყელის. ენკეს მოსვლა, მეც და მელინასაც შეგვიმსუბუქებდა საქმეს და ამის გამო, ოდნავ ამოვისუნთქავდით კიდეც.
-კარგი, თუ ასეა, შენ ვერანდა ჩაიბარე, მე კი დარბაზს მივხედავ -ვუთხარი და მარცხენა ხელზე თეთრი ტილო გადავიფინე. ეს ერთ-ერთი აუცილებელი პირობა იყო, სანამ კლიენტთან მივიდოდით შეკვეთის ასაღებად
-ანუ, ეს გოგონა ბარს ჩაიბარებს
-მელინა -სახელი უთხრა და ჩამოსართმევად გაუწოდა მან ხელი ენკეს. ამ უკანასკნელმაც შეაგება თავისი მარჯვენა და ამჯერად, მე მომიბრუნდა კითხვის ნიშნებით სავსე მზერით. მისმა გამოხედვამ მიმახვეხრა რაც უნდოდა და თავადაც მელინას მსგავსად მოვიქეცი:
-მე ნიკოლოზი ვარ, შეგიძლია ნიკა დამიძახო
-ძალიან კარგი . . . უკვე ორივენი გაგიცანით და ვაღიარებ, არ ხართ ცუდი ტიპები. იმედია, გაუსაძლისი არ გამიხდება თქვენს გვერდით ყოფნა
-შენ ხომ მხოლოდ ერთი ღამით გევალება ჩვენი დახმარება? -ჩაეკითხა მელინა. ენკემ უკმაყოფილოდ ამოიოხრა
-სამწუხაროდ, ორი კვირის მანძილზე მომიწევს თქვენს ცვლაში მუშაობა . . . მერე უკვე დამოუკიდებლად შეუდგებით საქმეს
-ამდენი ხნით რატომ? -ამჯერად მე დავსვი კითხვა
-ვერ გეტყვი, ბატონმა ჯაყელმა ინება ასე, ის კი თავისი გადაწყვეტილებების მიზეზს არასდროს არავის უხსნის. ზოგადად, არც ორი ახალბედას ერთ ცვლაში მუშაობაა მიზანშეწონილი და ამას არც აპირებდნენ, თუმცა სანამ თქვენ შემოგვიერთდებოდით, ცვლები უკვე კარგა ხნის დანაწილებული იყო და გადაცვლა არავის უნდა. პროტესტიც კი გამოთქვეს ამის გამო
-ბიჭებო, სანამ თქვენ საუბრობთ, ის ვერანდაზე მჯდომი კაცი მალე ქვების სროლას დაგვიწყებს უყურადღებობის გამო
-ჯანდაბა, ეგ სულ გადამავიწყდა თქვენთან ლაპარაკში -თავში ხელი შემოირტყა ენკემ და მარცხენა მკლავზე თეთრტილოგადაფენილი გავარდა მცენარეებით მორთული ვერანდისკენ. მეც აღარ მომიცდია დიდხანს. ვინაიდან, დარბაზს ახალი სტუმრები ემატებოდნენ, მალე მეც ენკეს გზას დავადექი და ჩემი პროფესიის ადამიანისთვის დამახასიათებელი ღიმილიანი გამომეტყველებით დავიძარი ახლადშემოსულებისკენ.
საათი ღამის სამს უჩვენებდა. კიდევ ორი საათიც და დაწესებულება, მომდევნო საღამოს რვა საათამდე ოფიციალურად დაიხურებოდა. როგორ მინდოდა ეს დროც მალე გასულიყო და ბოლოს და ბოლოს, ჩემი საწოლისა და ბალიშისთვის მომეკრა თვალი.
საკუთარ ფიქრებში ჩაძირული, დარბაზში სტუმრების მომსახურებისას, სხვა ყველაფერთან ერთად, იმასაც ვამჩნევდი, რომ ბარის მაგიდასთან, რიგით მეოთხე სკამზე მჯდომი ბიჭი, მელინას რაღაცაზე ელაპარაკებოდა. ნამდვილად არ ვიცოდი რაზე საუბრობდნენ, თუმცა აშკარა იყო ჩარევა მომიწევდა, თუკი მელინას სახეზე ბრაზს ან უკმაყოფილებას დავინახავდი. ნამდვილად არ მსურდა რომელიმე ნასვამ კლიენტს მისი კომფორტი დაერღვია, ან ზედმეტად შეეწუხებინა, ამიტომ, ცალი თვალით სიტუაციას ვაკონტროლებდი და რამე არასასურველის დანახვის შემთხვევაში, ვითარების მოსაგვარებლად ვემზადებოდი.
ამასობაში, რაღაც მეტად უცნაური მოხდა. სტუმარი, რომელიც წამების წინ მელინას ესაუბრებოდა, უეცრად მოწყდა, იდაყვი მარცხენა მხარეს გაუცურდა, თავი მაგიდაზე დაუვარდა და მოძრაობაც შეწყვიტა. გაკვირვებული დავრჩი. მელინას გამო, ამ ბიჭს ყურადღებით ვაკვირდებოდი და იმდენი ნამდვილად არ დაელია, რომ გათიშვამდე მისულიყო. აქ რაღაც სხვა ამბავი ტრიალებდა და ამის გასარკვევად, პირდაპირ "ინციდენტის" ადგილისკენ გავეშურე. ყველაზე გასაოცარი ის იყო, რომ იმ მომენტში, ეს ბიჭი დახლთან მჯდომი ერთადერთი სტუმარი გახლდათ, თუმცა მელინა, გულწასულს ყურადღებასაც კი არ აქცევდა. ამის მაგივრად, ხელში სამსახურის ტელეფონი მოემარჯვებინა და ვიღაცას ესაუბრებოდა.
-დიახ, სასტუმრო ქვიშის ქარიშხალი -დახლთან მიახლოებულს, პირველი ეს სიტყვები შემომესმა მისგან -არ ვიცი სად ცხოვრობს, დაახლოებით თხუთმეტ წუთში გაიღვიძებს და მისამართს თავად გეტყვით . . . კარგი, დიდი მადლობა
"აქ რა ხდება?" -თვალებით ვკითხე მელინას, სანამ ყურმილს დაკიდებდა, თუმცა როგორც კი გათიშვის ღილაკს თითი დააჭირა, მაშინვე ავლაპარაკდი :- რა სჭირს ამ ტიპს, ცუდადაა?
-არაფერიც არ სჭირს, უბრალოდ ჩემი მომზადებული კოქტეილი დალია
-და ამის გამო ჩავარდა ასეთ დღეში?
-პირადი რეცეპტი მაქვს, შეგიძლია არ ინერვიულო, გონს მალე მოვა
-მელინა, რა უქენი ამ ბიჭს? -ამჯერად უკვე კატეგორიულად ვკითხე, რადგან პასუხი ძალიან მაინტერესებდა
- . . .
-მელინა!
-ნიკოლოზ, შემეშვი
-მითხარი-მეთქი!
მელინამ ღრმად ამოიხვნეშა. ჩემი ვარაუდით, ეს დანებებას ნიშნავდა და როგორც კი ხმა ამოიღო, მივხვდი, რომ მართალი ვიყავი.
-კარგი, გეტყვი -თვალები აატრიალა ამის თქმისას -უბრალოდ ძალიან მონდომებული იყო, რათა ჩემთან ეცეკვა და ალუბლის ყვავილი მოვუმზადე
-ალუბლის ყვავილი?
-ჩემი მოფიქრებული კოქტეილია
-და მერე?
-მერე სასმელში ცოტაოდენი დიაზეპამი ჩავუყარე
-რა გააკეთე?
-ჰო, რა გიკვირს? ურჩი კლიენტების მოსაშორებლად ყოველთვის არაა აუცილებელი თავზე ბოთლი გადაამსხვრიო. ხანდახან ასე მშვიდობიანადაც შეგიძლია მოაგვარო საქმე. შეხედე, რა დათუნიასავით საყვარლად სძნავს -თავზე გადაუსვა ხელი ამის თქმისას, შემდეგ კი კვლავ მე გამომხედა
უნდა მეღიარებინა, გაოცებული ვიყავი მისით და გაცნობის მომენტიდან მოყოლებული, მელინას ყოველი სიტყვითა თუ ნამოქმედარით. ცხოვრებაში პირველად მქონდა მომენტი, როცა პიროვნულად ასეთ არანორმალურ და ამავდროულად, საინტერესო გოგოს გადავაწყდი, ამიტომ, უკვე მეორედ გამიხარდა სწორედ მასთან ერთად რომ მიწევდა სმენის განაწილება. ახლა, უკვე მელინასთან და ენკესთან ერთად, ვინც იმ მომენტში ვერანდაზე ასრულებდა თავის მოვალეობას.









8 8 8


შუა დღის პირველ საათზე, აარონის უეცარმა ზარმა გამომაფხიზლა. გუშინდელი ღამიდან მოყოლებული, თმის ღერებიც კი მტკიოდა და ჯერჯერობით ნამდვილად არ ვაპირებდი გაღვიძებას, თუმცა როდესაც პირველი ზარის დაიგნორების შემდეგ, მობილურმა მეორედაც დარეკა, სხვა გზა აღარ მრჩებოდა გარდა იმისა, რომ თვალებისთვის გახელილ მდგომარეობაში ყოფნა მეიძულებინა და ყურმილი ამეღო. იმედს ვიტოვებდი, სატელეფონო საუბარი მალე დასრულდებოდა და კვლავ დავუბრუნდებოდი იმ ძილს, რომელსაც ასე უსამართლოდ მომწყვიტეს.
-რა მოხდა, სიზმარში მნახე? -ახლადგამოღვიძებულზე, საკუთარი ხმაც კი მეუცნაურა და რამდენჯერმე ჩავახველე კიდეც მის ჩასაწმენდად
-ჯერ კიდევ საწოლში ხარ, არა?
-როგორ გეკადრება, უკვე დილის სირბილიც მოვასწარი და მშიერ თოლიებსაც ვაჭამე ზღვის ნაპირზე
-დასაწყისისთვის, ბალიშიდან აიღე თავი და შხაპი მიიღე, ნიკოლოზ
-რისთვის რეკავ? -საწოლში გვერდი ვიცვალე და უფრო მაგრად ჩავეხუტე ჩემს ბალიშს
-მაინტერესებს, როგორ ჩაიარა შენმა პირველმა სამუშაო დღემ
-თუ ახლა ხმამაღალ კავშირზე ვარ და ამ ყველაფერს ნიცაც ისმენს, შენს ძმობაზე სამუდამოდ ვამბობ უარს
-დაწყნარდი, არავინ მისმენს -ტონზე შევატყვე გაეღიმა -ძალიან ხომ არ გაგიჭირდა?
-თმის ღერებიც კი მტკივა, მაგრამ წუწუნს არ ვაპირებ, რაც არის, არის
-ძალიან კარგ გადაწყვეტილებამდე მისულხარ, გილოცავ
-თუ ასეა, მაშინ, სანაცვლოდ ერთი რაღაც უნდა გამირკვიო -საწოლზე თვალების სრესით წამოვდექი და მხოლოდ იმ წამს შევამჩნიე, რომ ჩაცმულს ჩამძინებოდა. არც გამკვირვებია. სამსახურიდან ისეთი დაღლილი ვიყავი მოსული, იმანაც კი გამაოცა, რომ გასაღების კლიტეში გადატრიალების ძალა მეყო.
-მაინც რა უნდა გაგირკვიო?
-იმ გოგოს მისამართი მჭირდება, ვინც ჩემს ცვლაში მუშაობს -გადავწყვიტე, მიკიბმოკიბვის გარეშე, პირდაპირ მეთქვა. გარკვეული დროის განმავლობაში, ყურმილის მეორე მხრიდან დუმილი ისმოდა. მხოლოდ ოთხი წამის შემდეგ ჩაანაცვლა სიჩუმე აარონის ხმამ :
-იმ გოგოს მისამართი რაში გჭირდება? -მკითხა დაეჭვებით -არ მითხრა, რომ მაგასაც შებმას უპირებ
რა თქმა უნდა, მიზეზს მაშინვე მიხვდა, რადგან იდეალურად ვყავდი შესწავლილი, თუმცა გამოტყდომას მაინც არ ვაპირებდი, ამიტომ, თავის დასაძვრენად პატარა ტყუილი მოვიგონე :
-არა, ნუ ღელავ, ჩემს გემოვნებაში არ ჯდება, უბრალოდ, გუშინ გადახდელთან საფულე დაუვარდა და მინდოდა დამებრუნებინა. მისამართს თავადაც ვკითხავდი, მაგრამ მისი ტელეფონის ნომერი არ ვიცი, თან დარწმუნებული ვარ საფულეს ყველგან ეძებს, რადგან თითქმის ყველაფერი შიგნით აქვს, საკმაოდ დიდი თანხის ჩათვლით
-იმაში თუ ხარ დარწმუნებული, რომ მაგ გოგოს ნახვა მხოლოდ დაკარგული ნივთის დასაბრუნებლად გინდა?
-გეყოფა რა, ხომ გითხარი ჩემს გემოვნებაში არ ჯდება-მეთქი? ამდენ კითხვას რატომ მისვამ?
-კარგი, კარგი -როგორც იქნა, ბოლოს მაინც დათმო პოზიციები -ჩემს თანაშემწეს გავარკვევინებ და რამდენიმე წუთში SMS-ით გადმოგიგზავნის
-იდეალურია . . . გმადლობ, აარონ, ანასტასიას ჩემგან მოკითხვა გადაეცი
-გადავცემ -მითხრა და ზუსტად ამ დროს, წყვეტილი ზუმერის ხმაც გაისმა ყურმილში, რაც იმის მანიშნებელი იყო, რომ კავშირი გაწყდა
აარონის ზარის შემდეგ, ერთი საათით კიდევ წავუძინე. მხოლოდ ამის შემდეგ წამოვდექი საწოლიდან და პირველი, რაც გავაკეთე ის იყო, რომ ჩემს მობილურს დავხედე. ეკრანზე მართლაც დამხვდა ერთი გაუხსნელი შეტყობინება, უცნობი ნომრისგან და მაშინვე მივხვდი, რაც იქნებოდა. არც შევმცდარვარ - ნამდვილად აარონის მიერ დაპირებულ მისამართს მიგზავნიდა მისი პირადი თანაშემწე.
"ესეც ასე, საქმის ნახევარი გაკეთებულია" -კმაყოფილებით აღნიშნა ჩემმა გონებამ.
დღევანდელი გეგმა ასეთი იყო -ჯერ შხაპი უნდა მიმეღო, შემდეგ თავი მომეწესრიგებინა და მაშინვე მელინასთან წავსულიყავი, სახლში. მართალია, იქ მისასვლელად რამე კონკრეტული მიზეზი მჭირდებოდა, თუმცა ეს პრობლემას არ წარმოადგენდა. დარწმუნებული ვიყავი, მისვლისას აუცილებლად მოვიფიქრებდი რამეს და ამით დაიმედებულმა, მხიარულად გავწიე სააბაზანო ოთახისკენ.
მამრობითი სქესის ერთ-ერთი პლუსი ისაა, რომ მათი უმეტესობა, დილის თავის მოწესრიგების პროცედურებს ნახევარ საათზე მეტ ხანს არ ვანდომებთ. მეც სწორედ ასეთ კატეგორიას მივეკუთვნებოდი. არასდროს ვსაჭიროებდი მოსამზადებლად ზედმეტად დიდ დროს და ახლაც ზუსტად ოცდაათ წუთში ვიდექი სარკის წინ, სრულ მზადყოფნაში.
ჩემი სახლიდან მელინას სახლამდე, არც თუ ისე დიდი გზა იყო გასავლელი. ეს იმას ნიშნავდა, რომ ისევე როგორც სასტუმრომდე, იქამდეც შემეძლო ველოსიპედით მისვლა. ტანისამოსიც შესაბამისი მეცვა -სპორტული და კომფორტული, ამიტომ, შინ მეტად აღარ შევყოვნებულვარ, ჩემი სოროსავით პატარა სახლის კარი გასაღებით ჩავკეტე და კიბესთან დაყენებულ ველოსიპედს მოვაჯექი.
მართლაც დამცინოდა ეს ბედისწერა. აზრადაც კი არ მომივიდოდა, რომ ბოლო მოდელის კაბრიოლეტიდან, ველოსიპედზე მომიწევდა გადაჯდომა, თანაც მუხრუჭებდაზიანებულსა და საღებავგადაცლილზე. როცა ვუფიქრდებოდი, ვრწმუნდებოდი, რომ ეს ყველაფერი რაღაც მხრივ დავიმსახურე კიდეც, თუმცა შეგუება აშკარად მიძნელდებოდა და ამას ვერსად გავექცეოდი.
მელინას სახლამდე მისასვლელად, სულ რაღაც ათი წუთი დამჭირდა, ისიც იმიტომ, რომ გზად მარკეტში შევიარე და შოკოლადის ასორტი ვიყიდე, რათა პირველივე დღეს ხელცარიელი არ მივსულიყავი.
ლამაზი სახლი ჰქონდა მელინას. სამკუთხედი გადახურვის ერთსართულიანი შენობა, მთლიანად მინდვრის ხავსით გახლდათ დაფარული და მხოლოდ დიდი, მრგვალი ფორმის ფანჯრები მოუჩანდა. ეზოში, მთელ სიგრძეზე, ორივე მხრიდან თეთრი ვარდის ბუჩქები დაერგოთ. იქაურობა მთლიანად ყვავილების სურნელში იყო ჩაფლული, რამაც უცრო ცხადად მაგრძნობინა, რომ ხსენებულ სახლში ნამდვილად მდედრობითი სქესის წარმომადგენელი ცხოვრობდა და ამის გაფიქრებამ, სახეზე ღიმილი მომგვარა.
სახლთან მიახლოებულმა, კარის გევრდით, ზარის ღილაკის ძებნა დავიწყე, თუმცა ვერ ვიპოვე და იძულებული გავხდი მასზე დამეკაკუნებინა. არ ვიცოდი რატომ, თუმცა გული მიგრძნობდა სახლში იქნებოდა და დავრწმუნდი კიდეც ამაში, როდესაც სულ ცოტა ხანში, ზღურბლის მეორე მხრიდან, მსუბუქი ნაბიჯების ხმა მისწვდა ჩემს ყურთასმენას.
ნეტავ როგორი რეაქცია ექნებოდა ჩემი დანახვისას? ამის გაგების ერთადერთი გზა დაცდა იყო და გადავწყვიტე, მოლოდინის პროცესში გონება ყოველგვარი ზედმეტი ფიქრისგან გამეთავისუფლებინა.
კართან ცდამ დიდხანს ნამდვილად არ მომიწია. ჰოლიდან მომავალი ნაბიჯების ხმის გაგონებიდან რამდენიმე წამის შემდეგ, საკეტი რამდენჯერმე გაჩხაკუნდა და სულ მალე, სასურველი ადამიანის სახესაც მოვკარი თვალი. უნდა მეღიარებინა, საკმაოდ ლამაზად გამოიყურებოდა საშინაო ტანსაცმელში -მოკლე შორტებზე, თავისზე ორჯერ დიდი, კრემისფერი მაისური მოერგო, ხოლო გაშლილ თმაზე ამავე ფერის, ნაჭრის აბადოკი ეკეთა, რაც უფრო მეტად ბავშვურს ხდიდა მის გამოხედვას.
პირველი რეაქცია ჩემი ხილვისას გაკვირვება იყო. გულის სიღრმეში ამას ველოდი კიდეც. რა თქმა უნდა, მისთვის ჩვეულებრივი მოვლენა არ იქნებოდა ერთი დღის გაცნობილი თანამშრომლის უეცარი ვიზიტი სახლში, ამიტომ, სიტუაციის განსამუხტად, გადავწყვიტე რაღაც მაინც მეთქვა :
-შემოპატიჟებას არ აპირებ? ოდნავ ცხელა და ზღურბლთან საუბარი არც ისე კომფორტულია
-ჯერ ის მითხარი, აქ საიდან გაჩნდი? -კითხვითვე უპასუხა ჩემს შეკითხვას, რითაც მანიშნა პასუხის გარეშე ზღურბლს ვერ გადმოაბიჯებო. აი, ახლა უკვე დრო იყო მოსვლის მიზეზი ამეხსნა და ამის მოსაფიქფრებლად, არც მეტი არც ნაკლები, ორი წამი მეყო :
-უბრალოდ, რახან ერთ ცვლაში გვიწევს მუშაობა, თანაც კვირაში ოთხი დღე, გადავწყვიტე თანამშრომელი უკეთ გამეცნო -ამის თქმისას, სპეციალურად მისთვის ნაყიდი შოკოლადის ასორტი შევაჩეჩე ხელში და იმ ღიმილით დავაჯილდოვე, რომელსაც "ნომერ მეოთხეს" ვუწოდებდი -მომაკვდინებელი ღიმილით.
-ვამჩნევ, ძალიან კონტაქტური ადამიანი ხარ
-ყველასთან არა, ასე მხოლოდ იშვიათ შემთხვევებში ვიქცევი ხოლმე
-კარგი, მაშინ ამ ერთხელ მეც დავუშვებ იშვიათ გამონაკლისს და სრულიად უცხო ადამიანს შევიპატიჟებ სახლში -ბაგეები ოდნავმა ღიმილმა გაუპო და თუ აქამდე კარის შუაში იყო ჩამდგარი, ამჯერად გვერდზე მიიწია, რათა ჩემთვის გზა დაეთმო
"ესეც ასე, ნიკოლოზ, შესარჩევი ტური უკგე გაიარე, ახლა ვნახოთ გადახვალ თუ არა ნახევარფინალში" -კმაყოფილებით აღნიშნა ჩემმა შინაგანმა ხმამ და თავდაჯერებული სახით შემაბიჯებინა სახლში
შიგნით ყველაფერი უბრალოდ, თუმცა გემოვნებით იყო მოწყობილი. აქაურობა სტუდიის სტილის გახლდათ -მინი-ბარით, ერთი საძინებელი ოთახითა და პატარა მისაღებით
მელინამ შოკოლადი მაგიდაზე შემოდო, სახეში შემომხედა და დივნისკენ ხელით მანიშნა.
-დაჯექი, მე მანამდე ცივ ყავას გავაკეთებ
-არ ღირს შეწუხებად
-არ ვწუხდები, სანამ შენ მოხვიდოდი, თავადაც უნდა დამელია
-თუ ასეა, მაშინ სიამოვნებით შემოგიერთდები -ვთქვი და მოხერხებულად ჩავეშვი პატარა ბალიშებით გადავსებულ დივანში
-ჩემთვის ბეილისსაც ვამატებ ხოლმე, შენ როგორი გაგიკეთო?
-იყოს ბეილისით. შაქარი შეგიძლია არ ჩაყარო, ტკბილი დიდად არ მიყვარს
-არც მე -მომიგო ხმადაბლა და პირდაპირ მინი-ბარისკენ გაეშურა ყავის მოსამზადებლად
მის არყოფნაში, სახლს თვალი კიდევ ერთხელ შევავლე. როგორც ეტყობოდა, მინიმალისტური ცხოვრების წესით გამოირჩეოდა, რადგან ნივთების მინიმალური რაოდენობა ჰქონდა და ისიც ისეთი, რაც აუცილებლად იყო საჭირო. ამ თვისებით ერთმანეთს ვგავდით. არც მე მომწონდა ზედმეტად გადატვირთული პირადი სივრცე და საძინებელშიც მხოლოდ იმ ნივთებს ვაჩერებდი ხოლმე, რომელთაც ყოველდღიურ ცხოვრებაში ვსაჭიროებდი.
სანამ მელინა ყავას ამზადებდა, ჩემს მობილურს დავხედე და დრო შევამოწმე. სამუშაო სმენის დაწყებამდე, ექვსი საათი მქონდა დარჩენილი. გრაფიკი შემდეგნაირი იყო -კვირაში ოთხი დღე უნდა მემუშავა, ხოლო სამი კი დასვენებისთვის მქონდა გამოყოფილი. ეს საშუალებას მაძლევდა გარკვეული ღამეების განმავლობაში მაინც გამომეძინა ნორმალურად და შუა ღამის ორ საათზე, შეკვეთებით ხელში არ მერბინა მაგიდებს შორის.
ტელეფონი რომ კვლავ ჯიბეში ჩავაბრუნე, თავი იმ ბარისკენ მივატრიალე, რომლისკენაც ცოტა ხნის წინ მელინა წავიდა. მას უკვე მოესწრო დაპირებული ყავების მომზადება და ორი მოზრდილი ჭიქით ხელში მოდიოდა ჩემი მიმართულებით. იმდენად ბუნებრივად გამოიყურებოდა სახლის ფორმაში, რომ სურვილი მკლავდა ახლავე მომექცია ჩემს მკლავებში, თუმცა სულ რამდენიმე წუთით, მისთვის გონების არევაზე უნდა მემუშავა, ხოლო შემდეგ აუცილებლად მივაღწევდი იმას, რისთვისაც ამ გოგოსთან სტუმრობა გადავწყვიტე.
-ესეც შენი უშაქრო ყავა, ბეილისით -წინ დამიდგა სიცივისგან დაორთქლილი მინის ჭიქა და თავადაც გვერდით ჩამომიჯდა. მელინას სხეულიდან წამოსული ქოქოსის სურნელი სასიამოვნოდ მაბრუებდა და ერთიორად მიზრდიდა მასთან სიახლოვის სურვილს
-გმადლობ . . . ასორტს არ გასინჯავ? -მრგვალი ფორმის ყუთს მოვხსენი თავი ამის თქმისას და თეთრი ფერის შოკოლადი საკუთარი ხელით მივუტანე ტუჩებთან -იმედია, დიეტაზე არ ხარ
-არა, არ ვარ -მომიგო მაშინვე, თუმცა ტკბილეული ჩემი ხელიდან არ შეუჭამია. ამის მაგივრად, ყუთიდან თავად ამოიღო ერთ-ერთი მათგანი და გამოცდილი გურმანის გამომეტყველებით დააგემოვნა
-გემრიელია . . . უფრო მეტიც, ძალიან გემრიელი
-მიხარია, თუ მოგეწონა -გამეღიმა და ყუთიდან ამოღებული შოკოლადი კვლავ უკან ჩავაბრუნე, მერე კი ჩემს ყავას დავწვდი -ისე, აქ მარტო ცხოვრობ?
-ჰო, ასეა. სახლი ცოტათი პატარაა, მაგრამ მე მყოფნის
-ანუ, საცხოვრებლად დიდ სივრცეს არ საჭიროებ
-სასახლის ზომის სახლის შემდეგ, აქაურობა ცოტათი მეუცნაურება, თუმცა თავს მაინც კარგად ვგრძნობ -და, აი უკვე მეორედ დავიჭირე მის სახეზე დაბნეულობა. მივხვდი, რომ კვლავ ისეთი რაღაც წამოცდა, რისი თქმაც არ სურდა, მაგრამ მიახლოებითი ვერსიაც არ მქონდა, თუ რა საიდუმლო ჰქონდა მელინას
-სასახლის ზომის სახლი ახსენე -ყავის ჭიქიდან ოდნავ მოვსვი და გამომცდელი მზერით გავხედე. რა იგულისხმე? ანუ შენ . . .
-მოსამსახურედ ვმუშაობდი იმ სახლში -წარმოთქვა უეცრად -თან ვცხოვრობდი კიდეც იქ, თუმცა გარკვეული მიზეზების გამო წამოსვლა მომიწია
მელინას სიტყვებიდან მხოლოდ ერთი დასკვნა გამოვიტანე -იგი მატყუებდა. ზოგადად, ფსიქოლოგიური გადაცემები მომწონდა, ხსენებულ თემაზე უამრავი არხი მქონდა გამოწერილი და ამ სფეროშიც ასე თუ ისე ვერკვეოდი, ამიტომ, კარგად შემეძლო იმ ჟესტების ამოცნობა, რომელთაც ადამიანები ტყუილის თქმისას იყენებდნენ ხოლმე. თითების მტვრევა, თვალის არიდება და მოუსვენრობა აშკარად იმას უსვამდა ხაზს, რომ მელინა ჩემთან გულწრფელი არ იყო, თუმცა ყველაფრისდა მიუხედავად, გადავწყვიტე მის საიდუმლოს არ ჩავძიებოდი. ამის მაგივრად, ვცადე სასაუბრო თემა სხვა რამით ჩამენაცვლებინა. ამ გზით, დაძაბულობაც გაიფანტებოდა და ის უხერხულობაც გაქრებოდა, რომელიც ჩემმა შეკითხვამ გამოიწვია.
-იდეალურ ცივ ყავას ამზადებ -გადავწყვიტე აღმენიშნა, რადგან მისი ნახელავი მართლა ძალიან მომეწონა
-ეგ, შენს გარდა კიდევ ბევრს უთქვამს
-ჰოო? მასთან ახლოს მივიწიე, ყავის ქაფში ნეკა თითი ჩავაწე და მის ტუჩს ნაზად გადავუსვი -ის თუ უთქვამთ, რომ გიჟურად ლამაზი ხარ?
-გამოკითხვას მიტარებ? -ჩემი დამაბნეველი ჟესტის მიუხედავად, წარბიც არ შეუხრია და არც მის სახეზე დამინახავს რაიმე ემოცია. ცოტატი გამიკვირდა კიდეც. გოგონები ასეთ დროს მინიმუმ წითლდებოდნენ მაინც, თუმცა ის ყინულის ლედივით მიყურებდა და რეაგირება არაფერზე ჰქონდა
-შენ თუ გინდა გამოკითხვა უწოდე -კიდევ უფრო მეტად მივუახლოვდი ამის თქმისას, თან მის რბილ თმაში ავხლართე თითები, ჩემკენ დავქაჩე და ქვედა ტუჩზე წაცხებული ქაფი ხანმოკლე, თუმცა საკმაოდ თამამი კოცნით მოვაშორე -ცივმა ყავამ და შენმა ტუჩების გემომ, ერთად იდეალური ნაზავი შექმნა
-მე, შენთვის კოცნის უფლება არ მომიცია -აღნიშნა მაქსიმალურად მშვიდად და გარკვევით, რითაც ჩემს სახეს ღიმილი მოჰგვარა. წესით, ახლა სხვების მსგავსად შეურაცხყოფილი გოგოს როლი უნდა ეთამაშა, ვისაც თავისი სურვილისდა საწინააღმდეგოდ შეეხნენ, შემდეგ კი ისევ მე უნდა დამეწყნარებინა ჩემი ალერსით, თუმცა მის სიტყვებში, ერთი გრამი აგრესია და სიყალბე ვერ დავიჭირე. იმდენად მშვიდად, იმდენად გაწონასწორებულად გამოიყურებოდა, ცოტათი გამიკვირდა კიდეც. თუმცა, მიუხედვად ამისა გაჩერებაზე ნამდვილად არ მიფიქრია
-ზოგჯერ უფლება არ არის საჭირო, რადგან მოულოდნელობის ეფექტი ქმნის ყველაზე დიდ სიამოვნებას
-ჰოო? და რატომ გგონია, რომ შენი ტუჩების შეხებამ სიამოვნება მომანიჭა?
-იმიტომ, რომ სხვანაირად შეუძლებელია -თავდაჯერებული ტონით მივუგე, დივანზე მივაწვინე და ნახევარი ტანით ზემოდან გადავაწექი -მიდი, უბრალოდ ერთი დღით იყავი ფემინისტი და შენს სურვილებს ისე მიჰყევი, რომ არაფრის მოგერიდოს. ვიცი, შენც გინდა ჩემთან სიახლოვე და ამ წუთსაც სურვილით იწვი. უბრალოდ აღიარე ეს მელინა -ყბის ძვალზე ვაკოცე ამის თქმისას და ნელ-ნელა კისრისკენ ჩავუყევი. იმდენად ნაზი კანი ჰქონდა და ისეთ თავბრუდამხვევ სურნელს აფრქვევდა მისი სხეული, ლამის გონება გამეთიშა. ჭკუიდან მშლიდა მისი სიმშვიდე, სინაზე, ისიც კი, რომ ამ გოგოს სახეზე ვერანაირ ემოციას ვერ ვკითხულობდი და ჩემთვის თავიდან ბოლომდე გამოცანად რჩებოდა.
-ნიკოლოზ -ჩურჩულით ნათქვამი საკუთარი სახელი რომ გავიგე მისი ბაგეებიდან, უკვე მელინას მაისურის ბოლოებზე მეკიდა ხელი, რათა ამ უკანასკნელის გარეშე მეხილა მისი სხეული, თუმცა ცოტა ხნით შეჩერება მომიწია
-რა იყო? ნერვიულობ? -ღიმილით დავხედე ზემოდან
-მგონი, ჰო . . . იქნებ მანამდე ცოტა დაგველია? სასმელი სითამამეს შემმატებდა
იმდენად საწყალი, ბავშვური თვალებით მიყურებდა იმ მომენტში, რომ მიუხედავად ჩემი ძლიერი სურვილისა, მალე შემეგრძნო მისი სხეულის ყოველი წერტილი, უარი ვერ ვუთხარი და ფეხზე წამოვდექი. მთავარი იყო, ბოლოს მაინც ჩემს მკლავებში აღმოჩნდებოდა და ამაზე ფიქრი, საკმაოდ იდეალურ განწყობაზე მაყენებდა.
-კარგი, თუ შენთვის ასე უკეთესი იქნება, მე საწინააღმდეგო არაფერი მაქვს -თბილად გავუღიმე და უკვე ფეხზე წამომდგარს, სახეზე ჩამოყრილი თმა ყურს უკან გადავუწიე
-ძალიან მალე დავბრუნდები, არ მოიწყინო
-ვეცდები
მელინა სამზარეულოში გავარდა და ორი წუთიც არ იყო გასული, რომ იქედან არაყის ორი ჭიქით ხელში დაბრუნდა უკან. სახეზე კვლავ არანაირი ემოცია არ ეხატა, თუმცა ზუსტად ვიცოდი ნერვიულობდა.
-როგორც ჩანს, უკვე ჭიქებიც გაგივსია -ვუთხარი როგორც კი ჩემს გვერდით ჩამოჯდა და ოთხასგრამიანი სასმისი გამომიწოდა -მეტის დალევას არ ვაპირებთ?
უარყოფის ნიშნად, მელინამ ჯერ თავი გადააქნია, შემდეგ კი მომიგო :
-არა, ერთი ჭიქაც გვეყოფა, სასმელი ძალიან მარტივად მეკიდება ხოლმე
-მშვენიერია -აღვნიშნე კმაყოფილმა და ბევრი დრო რომ აღარ დამეკარგა, სულმოუთქმელად გამოვცალე საკუთარი ჭიქა. ჩემგან განსხვავებით, მელინა ნელ-ნელა და აუჩქარებლად სვამდა. არ მინდოდა მისი დაჩქარება, რადგან ასე შეიძლებოდა უფრო მეტად შეშინებოდა, ამიტომ, წყნარად ვიჯექი იმის მიუხედავად, რომ შიგნიდან ამოსაფრქვევად გამზადებული გეიზერივით ვხურდი.
-აბა, მოქმედებს სასმელი? -ვკითხე, რადგან სხვა თუ არაფერი, აუტანელი სიჩუმისთვის მაინც მომეღო ბოლო. პარალელურად, რაღაც უჩვეულო მოთენთილობაც ვიგრძენი და ოდნავ თვალებშიც დამებინდა მზერა. ვეღარც მელინას სახეს ვხედავდი ისე სუფთად, როგორც ადრე და ვეღარც, ოთახში განთავსებულ საგნებს.
-მგონი, ნელ-ნელა მეხსნება დაძაბულობა. შენ რატომ იყურები ასე უცნაურად? -მომეჩვენა, რომ ამ დროს ხმაში ირონია გამოერია, თუმცა იმდენად მიტევდა მოთენთილობის შეგრძნება, ბოლომდე ამის მიზეზსაც ვერ ჩავუღრმავდი. არ ვიცოდი რა მომდიოდა. არც იმის შესახებ მქონდა წარმოდგენა, თუ რატომ შავდებოდა ირგვლივ ყველაფერი და რატომ მიდუნდებოდა მთელი სხეული, თუმცა ამაზე ფიქრი დიდხანს ნამდვილად არ დამცალდა. უეცრად, ყველაფერი საიდანღაც მოვარდნილმა შავმა ნისლმა გადაფარა, ჩემი გონება იმ კონკრეტულ მომენტზე დაპაუზდა და სიტყვის თქმაც ვეღარ მოვასწარი ისე გამოვეთიშე რეალობას . . .
ბურისის სამყაროში აღმოჩენილი, უამრავ გაურკვეველ კადრს ვხედავდი. თვალწინ მიდგებოდა სახეები, რომლებიც აქამდე არასდროს მენახა, ადგილები, სადაც არასდროს ვყოფილვარ და მესმოდა ხმები, რაც მანამდე არასდროს გამიგია.
დანამდვილებით არც მე ვიცი, ზუსტად რამდენ ხანს გაგრძელდა ჩემი უგონობა. არც იმის შესახებ მქონია წარმოდგენა, თუ რა დამემართა ასე მოულოდნელად, მაგრამ თვალების გახელისა და კვლავ რეალურ სამყაროში დაბრუნების შემდეგ, აღმოვაჩინე, რომ ტუალეტის შუა გულში მდგომ სკამზე მაგრად ვიყავი მიბმული და მუხლებზე, თაბახის ფურცელზე ნაწერი წერილი მედო შემდეგი ტექსტით :


"ამიერიდან, გეცოდინება, რომ შენი ხელები და ჰორმონები უნდა აკონტროლო . . .
მართალია ამის ღირსი არ იყავი, მაგრამ უნიტაზის გვერდით დანა დავაგდე. თუ სკამიანად ამოყირავდები და ძირს დაეცემი, საშუალება გექნება მასაც მისწვდე და თოკები გადაჭრა. წარმატებები ნიკოლოზ. იმედია შემდეგში მაინც დააკვირდები კარგად შენთვის გამოწვდილ ჭიქას, რათა საძილე აბების უეცარი მოხვედრა აიცილო ორგანიზმში.”


პ.ს შოკოლადი მართლა კარგი იყო. თუ მისი მოტანა კიდევ მოგინდება, შეგიძლია კართან დატოვო ხოლმე, რადგან შენს სახლში შემოშვებას აღარ ვაპირებ.


მელინა











8 8 8 8


სამუშაო საათების დაწყებამდე სულ რაღაც ოცი წუთი იყო დარჩენილი, როცა ბარში გაცეცხლებული შევვარდი და ლიმონიანი წყლის ჭიქით ხელში ჩამომდგარი მელინა პირდაპირ კედელზე ავაკარი. ჭიქის მსხვრევის ხმისთვის ყურადღებაც არ მიმიქცევია. დილანდელი შემთხვევის შემდეგ იმდენად ვიყავი გაღიზიანებული, აბსოლუტურად ყველაფერი ფეხებზე მეკიდა, გატეხილი ჭურჭლის გამო ჩამოწერილი ხელფასის ჩათვლით.
-რაო, პატარავ, გაები მახეში? -ვკითხე, თან უფრო მაგრად მოვუჭირე მკლავებზე ხელები
-იქნებ გამიშვა, მტკივა
-ვერ ეღირსები! შენს გამო მთელი ოთხი საათი ვწვალობდი, რათა ის წყეული თოკები გამეხსნა. როგორ გაბედე და შენი სახლის ტუალეტში დაბმული როგორ დამტოვე?!
-ნიკოლოზ გამიშვი -კვლავ ისეთივე მშვიდი ტონით მესაუბრებოდა, როგორც დილით, რითაც კიდევ უფრო მეტად მიწვევდა
-შენ, მე დამამცირე, ასე არავინ მომქცევია
-იქნებ იმაზეც იფიქრო, რომ მტკენ
-არ მაინტერესებს! -ხმას საგრძნობლად ავუწიე -მგონი უპირატესობა დაკარგე, ბამბის თოჯინავ. ახლა ჩემს ხელში ხარ
-რა გინდა ჩემგან?
-რა მინდა? მეკითხები კიდეც არა?
-მკლავებზე ჩალურჯებები დამაჩნდება
-ფეხებზე მ’კიდია! ისევე, როგორც შენ დაიკიდე ჩემი გრძნობები. კნუტის თვალებით ნუ მიყურებ, მშვენივრად მივხვდი რა ინტრიგანიც ბრძანდები სინამდვილეში და რამდენის მოფიქრება შეგიძლია. შენი ზღვარსგადასული სიმშვიდეც კი ჭკუიდან მშლის. ერთხელ მაინც აუწიე ხმას, ბრაზი გამოხატე, იყვირე, იჩხუბე, თორემ მართლა მგონია, რომ უცხო პლანეტიდან ჩამოხვედი! ჩუმად რატომ ხარ? თქვი რამე!
-უბრალოდ გაცლი, როდის ამოაფრქვევ მთელ ბრაზს
-ჯანდაბა, ისევ ისეთი მშვიდია -ამჯერად, მის მაჯებს მოვუჭირე და წამით თვალები დავხუჭე. მელინასგან წამოსული ქოქოსის არომატი, კვლავ მაგიურად მოქმედებდა ჩემზე და სასიამოვნოდ მახვევდა თავბრუს
-იცი რას გიზამ, პრინცესავ? -უფრო მეტად მივუახლოვდი ამ კითხვის დასმისას
-ერთი სული მაქვს გავიგო
-ჩემად გაქცევ -საკმაოდ მტკიცედ გავაჟღერე ეს სიტყვები -ყველაზე ძლიერ სურვილად იქეცი ჩემთვის. ისეთ სურვილად, რაც აქამდე სრულიად უცხო იყო ჩემთვის. მიზიდავ მაგ ბავშვური კანით, ლამაზი ტუჩებით, მელნისფერი თვალებით, უმანკო გამოხედვითა და შენი სიგიჟეში გადასული სიმშვიდით. შენნაირი საყვარელი და თან გაიძვერა, მანამდე არასდროს შემხვედრია -ამის თქმისას, მის ლოყას შევეხე ტუჩებით, რათა უფრო ღრმად შემესუნთქა მელინას არომატი -მაინც ჩემი იქნები თოჯინავ, აი ნახავ. აუცილებლად ავიხდენ ოცნებას, რომელსაც შენი შეცდენა ჰქვია
მელინამ ერთი ამათვალიერ-ჩამათვალიერა და სახეზე დამცინავი ღიმილი მოადგა.
-ჩემთვის ზედმეტად ცარიელი ხარ, ნიკოლოზ -მითხრა -შენში არაფერია მიმზიდველი
თითქოს გულზე მომიჭირეს ამ სიტყვებმა. თვალებში ვუყურებდი და ვხედავდი, რომ აღნიშნულ წუთს ნამდვილად გულწრფელი იყო. ამ გოგოს ოდნავადაც არ ვაინტერესებდი, თუმცა ამას არ შევუშინებივარ, პირიქით, ორმაგად დიდ აზარტში ჩამაგდო.
-მაგ სიტყვებს აუცილებლად შეგახსენებ, როდესაც ჩემს ერთ შეხებაზეც კი დადნები -ამის თქმისას, თვალებში გამაფრთხილებლად ჩავხედე, ცხვირის წვერზე ვაკოცე და ისე გავემართე გამოსაცვლელი ოთახისკენ, რომ მეტად სიტყვაც აღარ დამცდენია. ჩემში ერთმანეთს ათასი გრძნობა ებრძოდა. მათგან ყველაზე დიდი კი მაინც ბრაზი იყო. ბრაზი საკუთარი თავისადმი, რადგან ასეთ სულელურ მდგომარეობაში აღმოვჩნდი იმ გოგოს წინაშე, ვის მისაღებადაც უკვე ყველაფრისთვის ვიყავი მზად დედამიწის ზურგზე.


რვა საათს, მხოლოდ ორი წუთი იყო გადაცდენილი, როდესაც ყველანაირად მოწესრიგებულმა დავიკავე სამუშაო ადგილი. ჩვენს დუეტს, ამჯერად ენკეც შემოერთებოდა, ვინც იმ წამს საგულდაგულოდ გაპრიალებულ მინის ჭიქებს, კიდევ ერთხელ უსვამდა ტილოს მეტი ბრწყინვალებისთვის. მელინა ვერანდაზე გასულიყო და მაგიდებთან ოდნავ უსწორმასწოროდ მდგომ სკამებზე ზრუნავდა. მასზე მზერა დიდხანს არ გამიჩერებია. ამის მაგივრად, ბარის დახლს მშვიდად შემოვუარე და ჭურჭლის გაპრიალებით გართულ ენკეს გვერდით მივუდექი.
-საღამო მშვიდობის
-Hi Dude -საკმაოდ უაქცენტო ინგლისურით, მხიარულად მომიგო, მხარზე ხელი მეგობრულად დამარტყა და კვლავ თავის საქმეს მიუბრუნდა
-მისმინე, ენკე, ამ სასტუმროს მფლობელზე თუ იცი რამე? -გართობისა და რამდენიმე საათის წინანდელი ინციდენტიდან ყურადღების გადატანის მიზნით, გადავწყვიტე გამეგო რას ფიქრობდნენ ჩემს ძმაზე ამ სასტუმროს უბრალო თანამშრომლები -დაახლოებით მაინც თუ გაქვს წარმოდგენა როგორი ადამიანია?
-ამ სასტუმროს მფლობელი? -ჩაფიქრდა, შემდეგ კი გაეცინა და თავი გადააქნია -ახლოს ნამდვილად არ ვიცნობ, თუმცა ის ნამდვილად ვიცი, რომ უამრავი ფული აქვს, პენტჰაუსის სტილის სახლში ცხოვრობს და საწოლშიც ისეთი ქალი უწევს, მთელი ქვეყნის მამრობითი სქესი რომ მასზე ყლაპავს ნერწყვებს
-მართლა? ასეთს ვის ხვდება? -ანასტასიას ამგვარ შეფასებაზე გულში გამეცინა, თუმცა ვცადე არაფერი შემტყობოდა
-ანასტასია მარგიანს ხვდება, უკვე რამდენიმე თვეა
-და ეგ ვინ არის? -თავი მოვისულელე, რადგან მის სიტყვებზე ძალიან ვერთობოდი და მინდოდა კიდევ დიდხანს ელაპარაკა
-შენ რა, ამ ქვეყანაში არ ცხოვრობ Dude? ეგ გოგო, ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი და მოთხოვნადი მოდელია ჩვენს ქვეყანაში
-ჰოო? როგორ გამოიყურება?
-ამას სიტყვებით ვერ აღწერ, თუმცა ბევრი კაცი ნახევარ სიცოცხლესაც კი მისცემდა, ოღონდ კი ერთხელ მაინც დარჩენილიყო მასთან მარტო -მერე ჭიქა კვლავ საწყის ადგილას დააბრუნა და განაგრძო -სხვათა შორის, სანამ ქალდანს შეხვდებოდა, ამბობდნენ ძალიან უკარება ტიპაჟიაო. არც ერთ მამაკაცთან არ დაუფიქსირებიათ პაპარაცებს. მხოლოდ რაღაც პერიოდის განმავლობაში ჭორაობდნენ, თითქოს თავის მენეჯერთან ჰქონდა რომანი, თუმცა ტყუილი აღმოჩნდა
-როგორც ჩანს, ჩვენმა მთავარმა ბოსმა ძალიან აურია გონება
-ძმაო, არასწორად ნუ გამიგებ, მაგრამ ქალი რომ ვიყო, ეგ ტიპი მეც ამირევდა გონებას -სიცილით თქვა ენკემ და ჭაობისფერ ტილოს გასაპრიალებელი ხსნარი დაასხა -ეჰ, დროა რეალურ სამყაროს დავუბრუნდეთ. მილიარდელების ცხოვრებაზე ლაპარაკი ჩვენს საქმეს ვერ უშველის და ვერც მაგიდებს გადაგვიწმენდს
-მართალი ხარ -მივუგე, თან კვლავ ვერანდისკენ გავაპარე მზერა, რათა მელინა დამენახა. ამჯერად, სკამების გასწორება დაემთავრებინა და მოაჯირს დაყრდნობილი, იქედან გადაშლილ ხედს უყურებდა. ჩვენს ბედად, ჯერ არც სტუმრები ჩანდნენ, ამიტომ, მათ მოსვლამდე შეგვეძლო დრო თავისუფლად გაგვეყვანა.
-ჰო მართლა, შენ აქაური ხარ თუ საზაფხულო სამუშაოებზე ჩამოხვედი რომელიმე რაიონიდან? -მკითხა ენკემ უეცრად, რამაც მაიძულა მელინასთვის თვალი მომეწყვიტა და მისკენ გამეხედა
-თბილისიდან ჩამოვედი გარკვეული დროით . . . მიზეზი პირადულია
-აი, ჩემთვის კიდევ ეს მეათე სამსახურია. წინა ცხრადან, კლიენტებთან ფლირტის გაბმის მიზეზით გამომაგდეს
ენკეს სიტყვებმა, აშკარად გამაკვირვა. ზოგადად, აარონის დავალებით, ამ სასტუმროს მთავარი მენეჯერი, სამსახურში მისაღებ კადრებს დიდ ყურადღებას აქცევდა და როგორ შეიძლებოდა, მსგავსი რეკომენდაციის მქონე ბარმენი ამ სასტუმროში დაესაქმებინა?
-ასეთი მაღალი კლასის სასტუმროში, ცხრა სამსახურიდან გამოგდებული როგორ მიგიღეს? -ნამდვილად არ დამიმალავს ის, რაც მაინტერესებდა.
ენკეს, ცბიერი ღიმილი მოადგა ჩემს შეკითხვაზე და ბარის დახლს მარცხენა იდაყვით ჩამოეყრდნო
-კარგი სანაცნობო წრე მყავს, ვინებიც, ყალბი რეკომენდაციის შედგენაში მიწევენ დახმარებას, ამის საშუალებით კი, სადაც მომინდება იქ მიღებენ ხოლმე სამუშაოდ
-მაგარია -გამეცინა -თუმცა რატომ არ გეშინია, რომ ასეთი გულწრფელობა დაგღუპავს?
-ანუ?
-ეს ყველაფერი შენთვის სრულიად უცნობ ადამიანს მოუყევი. რატომ არ ფიქრობ, რომ ამას სადმე ვიტყვი და შენც ჩაგძირავ?
მიუხედავად ჩემი სიტყვებისა, ენკეს სახეზე შიშის მაგვარი არაფერი დამინახავს. პირიქით, მხარზე ხელი ღიმილით დამადო და მითხრა :
-თუ იტყვი, ისეთ არაჩვეულებრივ ადამიანთან მეგობრობის შანსს დაკარგავ, როგორიც მე ვარ, ეს კი ძალიან დიდი ტრაგედია იქნება შენს ცხოვრებაში Dude
-დარწმუნებული ვარ, უზარმაზარ დარტყმას მივიღებ
-რა თქმა უნდა. ჩემი არ იყოს, შენც ძალიან სიმპათიური ხარ და წარმოიდგინე, ერთად რამდენი გოგოს დათრევას შევძლებთ
-შენ, აი იმის დათრევაში დამეხმარე და გპირდები, როცა გავმდიდრდები, ერთ დიდ აუზიან სახლს მე გიყიდი, რათა შენს გოგოებთან ერთად იქ გაერთო ხოლმე -თავით, ვედანდაზე მდგომი მელინასკენ ვანიშნე ამის თქმისას
ენკემ ეჭვნარევი მზერით შემომხედა.
-ახლა არ მითხრა, რომ ბარმენის ხელფასით აპირებ გამდიდრებას
-რა თქმა უნდა, არა
-აბა ბანკის გაძარცვა გაქვს გეგმაში?
-შეიძლება ითქვას, ჯეკპოტის იმედად ვარ, როცა სამი თვე გავა და ამ სასტუმროდან წავალ -მერე მივხვდი, რომ ჩემს ნათქვამს ვერ გაიგებდა და დავამატე -მოკლედ, არ აქვს მნიშვნელობა. მე ის მაინტერესებს, მქონდეს თუ არა შენი იმედი?
-სიჩუმე დახმარების სანაცვლოდ?
-მაწყობს -გამეცინა და შეთანხმების ნიშნად ხელი გავუწოდე -ანუ, მოვილაპარაკეთ
-მოვილაპარაკეთ -ჩემს გამოწვდილ ხელს, თავისი მარჯვენა შეაგება, მერე კი, მელინას გახედა მალულად -ისე, ძალიან სადა გოგოა, თუმცა ეგზოტიკური ყვავილივით ლამაზია. ზოგადად, ასეთები მეტად რთულად ასაღები ციხესიმაგრეები არიან ხოლმე, ამიტომ შეიძლება ზარბაზანი დაგჭირდეს
-და რა იგულისხმება ამ ზარბაზანში? -მის მეტაფორას ვერ ჩავწვდი, ამიტომ გადავწყვიტე კითხვა დამესვა
-შენი სურვილები გულწრფელად არ გამოხატო. იმ ადამიანის როლი ითამაშე, ვინც არ ხარ, დაარწმუნე, რომ მხოლოდ ერთჯერადად არ გაინტერესებს და მასთან გრძელვადიანი კავშირის მომხრე ხარ
-ეგ ვერსია გამორიცხე, თვალთმაქცობა ნამდვილად არ ზის ჩემს ხასიათში, მით უმეტეს, გოგონების მოტყუება. მათთან ყოველთვის გულწრფელი ვარ ხოლმე და ოცნების კოშკებს არავის ვუგებ
ენკემ მხრები აიჩეჩა.
-როგორც გინდა, მე უბრალოდ გაფრთხილებ, რომ სხვანაირად მაგ გოგოს ხელში ჩაგდება შეუძლებელია
-შეუძლებელი მხოლოდ ისაა, რასაც ჩვენ მივიჩნევთ შეუძლებლად -ვუთხარი საკუთარ თავში დარწმუნებული ტონით და თვალები მობეზრებულად ავატრიალე, რადგან სწორედ იმ წამს, ბარში ოთხი სტუმარი ერთდროულად შემოვიდა.
კოშმარი იწყებოდა . . .

მთელი ღამის განმავლობაში ერთხელაც კი არ შემისვენია. პირველ დღესთან შედარებით, ბარში გაცილებით მეტი ადამიანი შეკრებილიყო და საქმეც ერთიორად იმატებდა. სინებით ხელში სირბილისგან, უკვე იმ მდგომარეობამდე ვიყავი მისული, რომ ყოველი იქ მჯდომის მიმართ ზიზღს განვიცდიდი. ენკე დახლთან ემსახურებოდა სტუმრებს, მელინა დარბაზში, ხოლო მე, ვერანდაზე ვიყავი გამწესებული და ვცდილობდი, წიგნაკში ჩაწერილი შეკვეთებიდან ყველაფერი მინიმალურ დროში მიმეტანა შესაბამის მაგიდასთან. ენკე, შიგადაშიგ ბოთლების შოუს კეთებით ირთობდა თავს. რამდენჯერმე დამიძახა კიდეც, შემომხედე რა პროფესიონალურად ვჟონგლიორობო, თუმცა იმდენად ვიყავი დაკავებული, მისი თვალიერებისთვის ყველაზე ნაკლებად მეცალა, ამიტომ, მხოლოდ Perfecto-ს ნიშანს ვაჩვენებდი ხელით და კვლავ ჩემს საქმეს ვუბრუნდებოდი
სამუშაო საათები საკმაოდ დიდხანს გაიწელა. ერთმანეთთან კონტაქტის დრო ფაქტობრივად არც გვქონია და ეს კიდევ უფრო ახანგრძლივებდა ხუთი საათის მოახლოებას. ჯაყელმაც შემოგვაკითხა რამდენჯერმე და რა თქმა უნდა, არც ნეგატიური მზერა დაუშურებია ჩემთვის. ეტყობოდა, არც ენკე მოსდიოდა თვალში მაინცდამაინც, თუმცა მელინას იმდენად თბილად ექცეოდა, უკვე იმაზეც დავიწყე ფიქრი, რომ ეს დამოკიდებულება, უბრალო თანამშრომლისადმი დამოკიდებულებაზე, გაცილებით მეტი იყო. რატომღაც, ამის წარმოდგენაც კი მაღიზიანებდა. თუ მელინას სხვა მოეწონებოდა, მის გარდა ხომ ათასობით გოგო იყო, ვისაც საკმაოდ მარტივად მივიღებდი მონდომების შემთხვევაში? რატომ ჩავიციკლე მაინცდამაინც მასზე? რატომ მიყინავდა ძარღვებში სისხლს მისი ჯაყელის გვერდით წარმოდგენა? იქნებ იმიტომ, რომ იმ ტიპს ვერ ვიტანდი და არ მსურდა გამარჯვებული დარჩენილიყო? შეიძლება სწორედ ეს იყო მიზეზი, თუმცა აღნიშნულ წამს ამაზე ფიქრი არ მინდოდა, ამიტომ, გონება არასასურველი ფიქრებისგან ბოლომდე გავათავისუფლე და გადავწყვიტე მთლიანად საქმეზე ვორიენტირებულიყავი. მომეჩვენა, რომ ასე დროც გაცილებით უფრო სწრაფად გადიოდა და აღარც მე ვიტვირთებოდი იმ ნეგატიური განცდებით, რომლებიც შინაგანად მაცოფებდნენ.
ბარში რომ ხალხის ნაკადი ნელ-ნელა შეთხელდა და საათმაც ნანატრი დრო უჩვენა, სახეზე ზუსტად ისეთივე კმაყოფილების ღიმილი მომადგა, როგორიც წინა ღამით, დაწესებულების ოფიციალურად დახურვისას.
ღამის ცვლის თანამშრომლებისთვის, ორი მინივენი იყო დაქირავებული, რათა თითოეული მათგანი სახლში წაეყვანა, თუმცა ჩემთვის ნახევრად უცხო ხალხთან ერთად ჯდომა ნამდვილად არ მსურდა. არც პარკინგზე დაყენებული ჩემი ველოსიპედის პედლების ტრიალის თავი მქონდა, წინა ღამისგან განსხვავებით, ამიტომ, გადავწყვიტე მელინასთვის მეთხოვა სახლში წაყვანა. ამ უკანასკნელს, საკმაოდ ჩვეულებრივი, ვერცხლისფერი მერსედესი ჰყავდა და სახლშიც მისი საშუალებით ბრუნდებოდა ხოლმე. მართალია, ენკემ საკუთარი ინიციატივით შემომთავაზა შინ ავტომობილით მიყვანა, თუმცა მასთან ერთად ყოფნას, აშკარად მელინასთან დროის გატარება მერჩივნა. თანაც, მთელი საღამო არ გვესაუბრა და ერთ მანქანაში მარტო დარჩენა, სხვა ყველაფერთან ერთად, ამის საშუალებასაც მომცემდა.
სანამ მელინა ჯერ კიდევ სასტუმროს გასახდელში იმყოფებოდა ტანსაცმლის გამოსაცვლელად, ამასობაში მე პარკინგზე გავედი და ჩემი ველოსიპედი მის მანქანასთან მივაგორიალე, რათა იგი საბარგულში ჩამედო, როგორც კი ავტომობილის პატრონი მას გააღებდა.
პერსონალისთვის განკუთვნილ ტრანსპორტში ჩასხდომა უკვე იწყებოდა. პირველ მინივენში House Keeping-ის თანამშრომლებმა დაიკავეს ადგილი და ყველაზე პირველიც, სწორედ ეს უკანასკნელი დაიძრა. დანარჩენ ორში, მიმტანები და მზარეულები გადანაწილდნენ. მელინაც სწორედ იმ დროს გამოჩნდა ჰორიზონტზე, როცა ბოლო მინივენი მოწყდა ადგილს. ტანზე მოკლე, ალუბლისფერი სარაფანი მოერგო, რომელიც მკერდთან ზომიერად იყო ამოჭრილი, თუმცა მაინც საკმაოდ მადისაღმძვრელს აჩენდა მისი სხეულის ამ ნაწილს და ვერც მე გამოვიჩინე საკმარისი ნებისყოფა, რათა თვალები სხვა მიმართულებით წამეღო.
მელინას თაფლისფერი, ტალღოვანი თმა ლამაზად ეფინებოდა მის თოვლივით თეთრ მხრებს და მსუბუქი ნიავის ფონზე ნაზად ირხეოდა. მაბრუებდა ეს გოგო. არ ვიცოდი რას მიკეთებდა ასეთს, თუმცა ფაქტი იყო უკვე ჭკუას მაკარგვინებდა მისი სურვილი და ისიც არ ვიცოდი, რა უნდა მომემოქმედა ჩემი ფიქრების ჯანდაბაში გასაგზავნად.
თავის მანქანასთან ჩემმა დანახვამ, ცოტა არ იყოს გააკვირვა. მიუხედავად ამისა, პროტესტი არ გამოუთქვამს. მხოლოდ ველოსიპედს მოავლო მზერა ახლოს მოსვლისას და მანქანა გასაღებზე თითის დაჭერით გააღო.
-რა მოხდა, ტრანსპორტში ადგილები გათავდა? -როგორც ყოველთვის, ახლაც შესაშურად მშვიდი იყო. მისი ეს თვისება, ყველაზე მეტად მიზიდავდა, თუმცა ამავდროულად, მაშინებდა კიდეც, რადგან ვგრძნობდი, რომ ამ ადამიანისადმი მხოლოდ მისი გარეგნული მხარე კი არა, პიროვნულობაც მხდიდა მიჯაჭვულს
-არა, არ გათავებულა -მივუგე ოდნავი ღიმილით -უბრალოდ, უცხო ხალხთან ჯდომა არ მიყვარს და რახან თითქმის ერთი გზა გვაქვს, ვიფიქრე წამიყვანდი
-მაგრამ ველოსიპედით ხარ
-ახლა ისე ვარ დაღლილი, ველოსიპედის პედლების ტრიალს მირჩევნია კაპოტზე გამობმული მიმათრიო სახლამდე
-შეიძლება იმსახურებ კიდეც ამას, თუმცა სადისტი არ ვარ -მერე ღრმად ამოიოხრა, საბარგული ღილაკზე თითის მიჭერით ასწია ზემით და კვლავ მე გამომხედა -მიდი, ჩადე შენი ველოსიპედი და დროულად ჩაჯექი, ძალიან მეძინება
-თუ ასე დაღლილი ხარ, შემიძლია საჭესთან მე დავჯდე
-ხუთი წუთის გზაზე არა მგონია ჩამომეძინოს -თქვა და როგორც კი დაინახა, რომ საბარგული დავხურე, მაშინვე დაიკავა ადგილი მესაჭის სავარძელში. აღარც მე დამიყოვნებია დიდხანს. იმდენად ვიყავი დაღლილი, სახლში წასვლა და გამოძინება უკვე ყველაფერს მერჩივნა დედამიწის ზურგზე, ამიტომ თავისუფალი სავარძელი თვალის დახამხამებაში შევავსე და უსაფრთხოების ღვედიც გადავიჭირე
-შეგვიძლია წავიდეთ
-სიჩქარის ხომ არ გეშინია, ძალიან ჩქარა დამყავს -გამომცდელად გამომხედა ამის თქმისას. დახურულ სივრცეში მისი კანისთვის დამახასიათებელ ქოქოსის სურნელს უფრო ცხადად ვგრძნობდი და დილანდელი ბრაზიც თითქოს ნელ-ნელა უჩინარდებოდა ჩემი გონებიდან
-არა, შენდა საბედნიეროდ არ მეშინია, შეგიძლია როგორც გინდა ისე ატარო
-კარგი, თუ ასეა, შემდეგში პრეტენზიები არ მიიღება
-პრეტენზიებს შევეშვათ და შენ ის მითხარი, დილით სასმელში რა ჩამიყარე? -ვკითხე, როგორც კი მანქანა პარკინგიდან გაიყვანა და სასტუმროს ტერიტორიას ოდნავ მოშორდა
მელინას გამომეტყველება არ შეცვლია, კვლავ ისეთივე სერიოზული სახით მომიგო :
-ჯობს, ეს საიდუმლოდ დავტოვო
-და ტუალეტში რატომღა დამაბი? მხოლოდ დაძინება არ კმაროდა?
-რა იყო, კაფელის ფერის არ მოგეწონა, თუ ჰაერის არომატიზატორის სუნმა მოგცა ალერგია?
-გაიძვერა ხარ -გამეცინა -თუმცა ადამიანი რომ შემოგხედავს, შენზე ამას ნამდვილად ვერ იფიქრებს
-როგორც შენ თქვი, საყვარელი გაიძვერა ვარ, არა? -მეტად სერიოზული მზერით შემომანათა თავის მელნისფერი თვალები
-მე ისიც ვთქვი, რომ ჩემად გაქცევდი
-ოცნებას კაცი არ მოუკლავს
-ნახავ თუ ეს ოცნება რეალობად არ ვაქციო -მუქარის ტონით მივუგე და სავარძლის შუაში ჩამონტაჟებული პატარა სათავსოდან, ბორკილები ავიღე -ეს რა არის?
მელინამ მხოლოდ წამით გამომხედა, მერე კი კვლავ გზას შეხედა. მართლაც რომ შესაშური სისწრაფით მიდიოდა, თუმცა ჩქარა სიარულს შეჩვეულს, ეს ოდნავ დისკომფორტსაც კი არ მიქმნიდა.
-მანქანა ჩემი არ არის, რამდენიმე დღის წინ ვიქირავე. ნამდვილი მფლობელი პოლიციელია და ეგ ბორკილებიც მას დარჩა
-გასაგებია. დაბრუნებას არ აპირებ? -ვთქვი, თან ბორკილის ერთი მხარე მაჯაზე შემოვისალტე, ხოლო მეორე კი მანქანის ჭერზე მიმაგრებულ ხელის მოსაკიდებელს გავუკეთე და სავარძლის საზურგეს მივეყრდენი
-დასვენების დღე რომ მექნება დავუბრუნებ -მერე ჩემს ჭერიდან ჩამოშვებულ ხელს დააკვირდა და ბაგეები ღიმილმა გაუპო
-რა მოხდა, რატომ იცინი?
-შენ რა, ბორკილი ჩაკეტე?-კითხვითვე უპასუხა ჩემს შეკითხვას
-ჰო, მერე? -გვერდულად გავხედე -მოიცა, მოიცა, არ თქვა, რომ იმ პოლიციელს მხოლოდ ბორკილები დარჩა და გასაღები არა
-ზუსტად ამის თქმას ვაპირებდი -კვლავ იცინოდა მელინა, მე კი ნელ-ნელა ვაცნობიერებდი, თუ რაოდენ სულელურ მდგომარეობაში ჩავაგდე საკუთარი თავი ამ დაუფიქრებელი საქციელით
-ჯანდაბა, ახლა რა უნდა გავაკეთო? -ჭერიდან ჩამოშვებულ, მიბმულ ხელს დავეჯაჯგურე, თუმცა რა თქმა უნდა, ბორკილის გახსნა ასეთი გზით შეუძლებელი იყო და მალევე გავჩერდი
-ახლა ვერაფერს გავაკეთებთ, ამიტომ მე პირდაპირ სახლში წავალ და დავიძინებ
-მოიცა, მოიცა, მე ამ მანქანაში უნდა დამტოვო დაბმული ზოოპარკის ვეფხვივით?
-სხვა ალტერნატივა გვაქვს? -ალმაცერად გამომხედა, თან ცალი წარბი მაღლა ასწია
-არ ვიცი, შეგვიძლია ახლავე წავიდეთ იმ პოლიციელთან, ვისგანაც მანქანა იქირავე და გასაღები გამოართვი, მე აქ დარჩენას არ ვაპირებ
მელინამ ერთი შემომხედა და თავი მაშინვე გადააქნია.
-ვწუხვარ, მაგრამ დილის ხუთ საათზე მსგავსი მიზეზის გამო ვერავის ვესტუმრები . . . ყველაფერს რომ თავი დავანებოთ, არც თუ ისე ზრდილობიანი საქციელი იქნება ჩემი მხრიდან
-ახლა ზრდილობის ნორმები ყველაზე ნაკლებად მაინტერესებს -კვლავ დავეჯაჯგურე ჩემს დაბმულ ხელს, თუმცა რა თქმა უნდა, უშედეგოდ -საშინლად ვარ დაღლილი და გათენებამდე მანქანაში ჯდომას, თანაც მარტო, ნამდვილად არ ვაპირებ
მიუხედავად ჩემი კატეგორიული ტონისა, მელინაზე ამ სიტყვებს არანაირი ზეგავლენა არ მოუხდენია. დავინახე, თუ როგორ გასცდა იმ ჩიხს, რომელიც ჩემი სახლისკენ მიდიოდა და პირდაპირ შინისკენ აიღო გეზი. ეს იმას ნიშნავდა, რომ იგი თავის ლოგინში დაიძინებდა, რბილ ბალიშებთან ერთად, მე კი ამ სავარძელში მომიწევდა ჯდომა, მანამ, სანამ ვინმე ბორკილს არ გამიხსნიდა და ტყვეობიდან არ გამათავისუფლებდა
-მელინა, სერიოზულად გეუბნები, რამე მოიფიქრე და აქ არ დამტოვო
-მაპატიე, მაგრამ მაგაზე იქამდე უნდა გეფიქრა, სანამ ხელბორკილებით თამაშს გადაწყვეტდი
-საიდან უნდა მცოდნოდა, რომ გასაღებიც არ დარჩენია იმ პოლიციელს?
-შეიძლება არ გცოდნოდა, მაგრამ უნდა გევარაუდა მაინც
-მე, ასეთ სიტუაციაში მარტო არ დაგტოვებდი
-სწორედ ამიტომ ხარ შენ ნიკა და მე, მელინა, რომ ერთნაირ სიტუაციებში, სხვადასხვაგვარად ვიქცევით ხოლმე -კვლავ ისე მომიგო, ჩემთვის არც შემოუხედავს და თავის სახლისკენ მიმავალ ჩიხში გადაუხვია. სიჩქარე ოდნავ შენელებული ჰქონდა, რადგან გზაზე უპატრონო კატები დარბოდნენ და სავარაუდოდ, არ სურდა მათთვის გადაევლო
-ჯანდაბა, ეს რა დღეში ვარ -გაღიზიანებულმა, კეფაზე თავისუფალი ხელი მოვისვი და ღრმად ამოვისუნთქე -დილიდან მოყოლებული დაბმული ვარ, ალბათ დღეს მარცხენა ფეხზე ავდექი
-შემდეგში ყურადღება მიაქციე ხოლმე რომელი ფეხით დგები
-მგონი უკვე შენს სახლთან ვართ
-ვიცი -თვალი ღიმილით ჩამიკრა და კიდევ უფრო შეანელა სვლა, რადგან მანქანა პარკინგზე უნდა დაეყენებინა
რაც იყო, იყო. მივხვდი თხოვნით ვერაფერს გავხდებოდი, ამიტომ, რამდენიმე საათით უნდა ამეტანა ტყვეობაში ყოფნა, შემდეგ კი, მელინა სავარაუდოდ იმ პოლიციელთან წამიყვანდა და ამ წყეული ბორკილებისგანაც გამათავისუფლებდა.
მანქანა სახლთან ახლოს, დაახლოებით ათიოდე ნაბიჯის მოშორებით გაჩერდა. მელინამ გასაღების ასხმა გამოაძრო და ჩამოწეული საქარე მინა კვლავ ზემოთ ასწია. მხოლოდ ამის შემდეგ გამოიხედა ჩემკენ, თან რაღაც ღილაკზე თითის დაჭერით, სავარძელი ოდნავ დამიდაბლა.
-აი, ასე უფრო კომფორტულად იქნები. შეიძლება დაგეძინოს კიდეც
-არ ვფიქრობ, რომ ასეთ პირობებში ძილი მომერევა, თუმცა მაინც გმადლობ გულისხმიერებისთვის -ზედმეტად დიდი ირონიით წარმოვთქვი ბოლო სიტყვა
-ცდილობ დანაშაულის გრძნობა გამიღვიძო, არა?
-არ გამომდის?
მელინამ თავი გადააქნია და წამით თვალები დახუჭა. ამ ჟესტით მივხვდი, რომ მასაც არ აძლევდა სინდისი საშუალებას ასე უბრალოდ მივეტოვებინე და ამაზე გულში გამეღიმა კიდეც. რაც უფრო მეტ დროს ვატარებდი ამ ადამიანთან, მით უფრო მიზიდავდა მისი პიროვნულობა. თითქოს მცირედი დეტალითაც კი არ ჰგავდა მათ, ვისთანაც ადრე მქონია ურთიერთობა და ეს ერთიორად სახიფათოს მხდიდა მისთვის, რადგან ვგრძნობდი, რომ სანამ ჩემი არ გახდებოდა, მანამ თავს ვერ დავანებებდი.
-რაც გაგიცანი, მას შემდეგ პრობლემებს მიქმნი -სალონში გამეფებული სიჩუმე, მელინას ოხვრით ნათქვამმა სიტყვებმა დაარღვია -ახლა გული მკარნახობს, რომ ბალიშები მოვიტანო და მეც აქ დავრჩე, გონება კი მხოლოდ ყველაფრის ფეხებზე დაკიდებას და საწოლში ჩაწოლას მირჩევს
-თუ არაკომფორტულად იქნები და ძილს ვერ შეძლებ, შეგიძლია კვლავ სახლში დაბრუნდე, არც მე მინდა ჩემს გამო გამოუძინებელი მიხვიდე სამსახურში
-მგონი, უკანა სავარძელზე დაძინება უნდა შევძლო -ამის თქმისას, მანქანის კარი სწრაფად გამოაღო და გარეთ გადასვლამდე კიდევ ერთხელ შემომხედა -წავალ, ბალიშებს მოვიტან
-შეგიძლია ჩემთვის ერთი ბოთლი წყალიც წამოიღო?
-მაცივრის გირჩევნია თუ ოთახის ტემპერატურის?
-რა თქმა უნდა მაცივრის, ოღონდ თავსახური შენ უნდა მომიხსნა, მე ერთი ხელი პარალიზებული მაქვს -თვალებით ვანიშნე ჩემს ბორკილშემოხვეულ მაჯაზე
მელინას აღარაფერი უთქვამს, უბრალოდ, ჩემს მდგომარეობაზე გაეცინა და ავტომობილიდან გადავიდა. ქოქოსის არომატი, თითქოს წამებში გაქრა. არ მესიამოვნა მისი წასვლა, ამიტომ სახლისკენ მიმავალს თვალი გავაყოლე. ქარი კვლავ ნაზად უფრიალებდა თაფლისფერ თმას, ხოლო ზურგზე ამოღებული ალუბლისფერი კაბა, საკმაოდ მიმზიდველად გამოკვეთდა მისი სხეულის ფორმებს. იმდენად ბუნებრივი და ნაზი იყო, მიკვირდა კიდეც როგორ ვიკავებდი თავს მასთან, თუმცა მიხაროდა, რომ ეს გამომდიოდა. სიამოვნების გახანგრძლივება, ერთის მხრივ ჩემთვისაც აზარტული იყო. გრძელი ფინიშის ხაზის ბოლოს, გამარჯვების გემო უფრო ტკბილი მომეჩვენებოდა და მეც, სწორედ ამ მომენტს ველოდი ნეტარებით.
მელინას დიდხანს არ დაუგვიანია. მანქანიდან გადასვლიდან ზუსტად ხუთ წუთში გამოჩნდა ორი მოზრდილი ბალიშით ხელში. ამჯერად ალუბლისფერი კაბა გაეხადა და ჩვეული სტილით -თავისზე ორჯერ დიდი მაისურითა და ზედის შესაბამისი, მოკლე შორტით მოემართებოდა. ალბათ ჩათვალა, რომ ის კაბა ძალზედ გამომწვევად ითვლებოდა ასეთი ინტიმური გარემოსთვის და გადაწყვიტა იგი სხვა რამით ჩაენაცვლებინა. ვერაფერს ვიტყოდი, საკმაოდ ლოგიკური სვლა იყო მისი მხრიდან, თუმცა იმ ალუბლისფერ კაბაზე რომ გული დამწყდა, ამას ვერსად გავექცეოდი.
-აი, აიღე -როგორც კი კარი გააღო, ორი ბალიშიდან ერთ-ერთი მე გამომიწოდა, თან გახსნილი ბოთლიც მომცა, საიდანაც მაშინვე მოვსვი ერთი ყლუპი წყალი
-გმადლობ
-არაფრის -მომიგო, მერე კი, როგორც თქვა, უკანა სავარძელზე დაიწყო პირადი კუთხის მოწყობა სახეზე ეტყობოდა, ძალიან იყო დაღლილი და პირდაპირ დაძინებას აპირებდა. არც მე ვიყავი ნაკლებ დღეში. იქნებ, მიუხედავად ჩემი მდგომარეობისა, მაინც მომეხერხებინა ცოტა ხნით თვალის მოხუჭვა?
ამით დაიმედებულმა, სავარძელი უფრო მეტად დავადაბლე, ბალიში მოხერხებულად განვათავსე სავარძელზე და მასზე თავის დადების შემდეგ, პირდაპირ მელინას შევხედე. მას უკვე თვალები დაეხუჭა, ბალიშზე ხელები პატარა ბავშვივით შემოეხვია და ძილბურანისკენ მიმავალ გზას ადგა.
-მელინა -დავუძახე ისე ხმადაბლა, რომ ჩემი ხმა სალონში ძლივსძლივობით გაისმა
-ჰოო
-რაღაც დაგავიწყდა
-მაინც რა? -დაღლილი ხმით ამოთქვა -ძილისპირული უნდა მემღერა შენთვის?
-არა, ძილინებისა უნდა გესურვებინა
ჩემს სიტყვებზე, ოდნავი ღიმილი მოადგა, რამდენიმე წამის შემდეგ კი ამოთქვა :
-ძილინებისა, თავის ტკივილო
-ტკბილი სიზმრები, ბამბის თოჯინა -კვლავ მასზე მიშტერებულმა მივუგე და ნელ-ნელა ვიგრძენი როგორ მეხუჭებოდა თვალები. როგორც ჩანს „პარალიზებული“ ხელი, ჩემს დაღლილობისგან გამოფიტულ სხეულს, დაძინებაში ხელს მაინც ვერ შეუშლიდა . . .




8 8 8

შაბათი დღე იყო. ამ ღამით, სამსახურისგან თავისუფალი ვიყავი და ჩვეულებრივად შემეძლო მთელი დრო ის მეკეთებინა, რასაც მოვისურვებდი.
დილით, რა თქმა უნდა, საკმაოდ გვიანობამდე მეძინა და მხოლოდ შუა დღის პირველ საათზე შევძელი ლოგინთან გამოთხოვება. მობილურში უამრავი გამოტოვებული ზარი და შეტყობინება დამხვდა. ნაწილი ჩემი ამერიკელი მეგობრებისგან იყო, ნაწილი იმ გოგონებისგან, ვისთანაც მხოლოდ ერთღამიანი გართობა მაკავშირებდა, ნაწილი კი, სარეკლამო მესიჯები გახლდათ, რომელთაც თითქმის არასდროს ვკითხულობდი ხოლმე.
გადარეკვით არც ერთ მათგანთან არ გადამირეკავს. არც შეტყობინებებზე გამიცია პასუხი. ახლა მხოლოდ უიკენდის საინტერესოდ დაგეგმვა და ამ დროის შინაარსიანად გამოყენება მსურდა, ამიტომ, ტელეფონი მაშინვე მივაგდე საწოლზე, კარადიდან გამოღებული პირსახოცი მხარზე გადავიფინე და პირველ რიგში, გადავწყვიტე დღე აბაზანის მიღებით დამეწყო.
გრილმა შხაპმა, როგორც ყოველთვის, ახლაც საბოლოოდ გამომაფხიზლა. მერე უკვე შიმშილის გრძნობაც მომერია, თუმცა აღმოვაჩინე, რომ მაცივარში მზა საჭმელი არაფერი მქონდა, რის გამოც, იძულებული ვიყავი თავად მეზრუნა საუზმის მომზადებაზე. კულინარიაში, არც თუ ისე ცუდი ვიყავი. შეფ-მზარეულის ნიჭით ნამდვილად არ გახლდით დაჯილდოვებული, თუმცა იყო რაღაცები, რაც ზედმეტად კარგად გამომდიოდა, ამიტომ, ახლაც დაკვირვებით გადავათვალიერე მაცივარში განთავსებული პროდუქტები და დავფიქრდი, თუ რისი მომზადება შემეძლო მათგან.
საუზმეზე მსჯელობისას, რატომღაც მელინასთან გატარებული საათები მომაგონდა, მანქანაში. მას შემდეგ ორი დღე იყო გასული, თუმცა კვლავ ცხადად მედგა თვალწინ მისი მძინარე სახე, ისევ ჩამესმოდა მელინას მშვიდი სუნთქვა, რომელსაც, მასზე ადრე გამოღვიძებული, ღიმილით ვუსმენდი. მახსენდებოდა მისი სხეულიდან წამოსული ქოქოსის არომატი, მუდამ სასიამოვნოდ რომ მაბრუებდა ხოლმე და ვგრძნობდი, რომ რაღაც მეტად აბსურდული ხდებოდა ჩემს თავს.
ამ გოგოზე ფიქრებში, ჩემდაუნებურად დავიწყე თაროებიდან პროდუქტების გამოლაგება. გადაწყვეტილი მქონდა, ერბოკვერცხი მომემზადებინა ლორით, გახეხილი ყველითა და ტომატის პასტით. ამ მარტივ კერძს, ნიცასაც ხშირად ვუმზადებდი ხოლმე, დილაობით, ვინც მიუხედავად იმისა, რომ ჩემგან განსხვავებით მდედრობითი სქესისა იყო, თავისთვის ელემენტარული ტოსტის გაკეთებაც კი არ შეეძლო ისე, რომ ეს უკანასკნელი არ დასწვოდა.
დასაწყისისთვის, ტაფა გაზქურაზე შემოვდგი და იგი ნელ ცეცხლზე დავაყენე. მინდოდა სანამ კვერცხს ავთქვეფდი და ლორს დავჭრიდი, გაცხელება მოესწრო. მერე, ყველა საჭირო ინგრედიენტი ჩემთან ახლოს მოვწიე და ის-ის იყო, ხელი ხის სათავსოში ჩალაგებული დანებიდან ერთ-ერთისკენ წავიღე, რათა საქმეს შევდგომოდი, რომ ამ დროს ჩემს კარზე სრულიად უადგილოდ გაისმა ზარის ხმა.
ლოდინით, მართლა არავის ველოდი და ვერსიაც არ მქონია, ვინ შეიძლებოდა ყოფილიყო, თუმცა ქურა დროებით მაინც გამოვრთე და დაუპატიჟებელი სტუმრის ვინაობის დასადგენად, პირდაპირ ჰოლისკენ ავიღე გეზი.
სათვალთვალოში გახედვისას, სიმართლე რომ ვთქვა, ოდნავ გაკვირვებული დავრჩი. ზღურბლთან, ჩემს გვერდითა სახლში მცხოვრები მოხუცი ქალი იდგა, პატარა ბავშვით ხელში. ამ ქალს, საკმაოდ იშვიათად ვხვდებოდი ხოლმე და მაშინაც მხოლოდ მისალმებით შემოვიფარგლებოდი, ამიტომ, ნამდვილად ვერ ვხვდებოდი, რატომ უნდა მოსულიყო ჩემთან სტუმრად, თანაც ბავშვთან ერთად. ამის გაგების ერთადერთი გზა კარის გაღება იყო. მეც სწორედ ასე მოვიქეცი -საკეტი გადავატრიალე და მოულოდნელ სტუმარს პირდაპირ თვალებში შევხედე.
-გამარჯობა, შვილო -ღიმილით მომესალმა ქალი, როგორც კი ჩემი სახე დაინახა
-გამარჯობა. რით შემიძლია დაგეხმაროთ? -პარალელურად ბავშვს შევხედე. დაახლოებით შვიდი-რვა თვისა თუ იქნებოდა. ბურთივით მრგვალსა და მომღიმარს, იმდენად უცხო თვალის ფერი ჰქონდა, მსგავსი აქამდე არასდროს არავისზე შემემჩნია, თუმცა ამ თემას დიდხანს არ ჩავღრმავებივარ. თვალის შეფერილობის დადგენაზე მეტად, ის მაინტერესებდა, რა უნდოდა ჩემგან ამ ქალს. დიდი იმედი მქონდა, ეს ჩემი შვილი არ იყო, ვინც დიდი ხნის შემდეგ მომიყვანეს, რათა ეთქვათ, გაიცანი, შენ მამამისი ხარო
-ძალიან სასწრაფო საქმე რომ არ მქონდეს, ასე არ შეგაწუხებდი -მორიდებული ტონით ალაპარაკდა ჩემი მეზობელი -იქნებ, რამდენიმე საათით შვილისშვილი შენთან დამეტოვებინა? სხვანაირად რომ მოხერხდებოდეს, აუცილებლად მოვიფიქრებდი რამეს, მაგრამ ერთადერთი საშუალება ესაა
ამ სიტყვების გაგონებისას, თან მომეშვა, თან საგონებელში ჩავვარდი. ბავშვის მოვლის მე რა გამეგებოდა, მით უმეტეს თვეების ბავშვის? არა, ამის გაკეთება ნამდვილად არ შემეძლო.
-მაპატიეთ, მაგრამ პატარებთან ურთიერთობის არანაირი გამოცდილება არ მაქვს. მის მოვლას ვერ შევძლებ, თუნდაც თხუთმეტი წუთით გადიოდეთ მარკეტში
-რა დიდი მოვლა ამას უნდა შვილო? საჭმელიც და პამპერსებიც ჩანთაში აქვს. არც ჭირვეულია, რომ ზედმეტად შეგაწუხოს, ზუსტად ვიცი თავს გაართმევ
-მაგრამ . . .
-არა, მაგრამ არ გამაგონო! -გამაფრთხილებლად ამიწია თითი და შვილისშვილი, თავის ჩანთიანად ისე შემომაჩეჩა, თვალის დახამხამებაც ვერ მოვასწარი -ნუ გეშინია, ჭკვიანად იქნება და არ შეგაწუხებს. როცა აჭმევ, შეგიძლია დააძინო კიდეც და შენც უფრო მშვიდად იქნები
-როგორ უნდა დავაძინო? ან, პამპერსი როგორ უნდა გამოვუცვალო?
ქალს ჯერ ხმამაღლა გაეცინა, მერე კი ძველი მეგობარივით დამარტყა მხარზე ხელი.
-მაგას პრაქტიკა გიჩვენებს, ლამაზთვალება. შენც მომავალი მამა ხარ და ჯობს რაღაცებში ერკვეოდე, სანამ საკუთარ შვილს დაიჭერ ხელში, თორემ ის დრო წავიდა, ბავშვებს მარტო ქალები რომ ზრდიდნენ და კაცები, მეორე ოთახში ძმაკაცებს უჭახუნებდნენ სუფრასთან ჭიქებს
„რაღა მაინცდამაინც ამის შვილისშვილზე უნდა გამევლო პრაქტიკა, თანაც მაშინ, როცა უიკენდის დღით ვაპირებდი სიამოვნების მიღებას?“ -გავიფიქრე უკმაყოფილოდ, თუმცა იმასაც მივხვდი, რომ ამ სიტუაციაში სხვა გზა არ მქონდა, გარდა ბავშვის დატოვებისა
-დაახლოებით რამდენ ხანში დაბრუნდებით? -ვკითხე და ვიგრძენი, როგორ დამიწყო თავისი პატარა თითებით სახეზე თამაში ბავშვმა. უზომო ცნობისმოყვარეობით რომ მათვალიერებდა, გაურკვეველი ფერის თვალებით, ამაზე უკვე აღარაფერს ვამბობ
-დაახლოებით სამი-ოთხი საათი დამჭირდება -პასუხის გაცემისას, ქალმა სიხარულით შემომცინა. ალბათ უკვე მიმხვდარიყო, რომ წინააღმდეგობის გაწევას აღარ ვაპირებდი -როგორც უკვე გითხარი, რძის ბოთლი და ყველა საჭირო ნივთი ჩანთაში ჩავუდე. დანარჩენს თავად მიხვდები
-დიდი მადლობა, უიკენდის უკეთესად გატარებაზე ვერც კი ვიოცნებებდი
-ნუ წუწუნებ, მეზობლები ერთმანეთს უნდა ეხმარებოდნენ. შენ რომ შვილი გეყოლება, შეგიძლია ნებისმიერ დროს დამიტოვო ხოლმე -მერე, ჩემს ხელში მოქცეულ პატარას მიეფერა ლოყაზე და გამაფრთხილებელი მზერით ამომხედა -აბა შენ იცი, საჭმელის ჭმევა არ დაგავიწყდეს და ყოველ ნახევარ საათში შეამოწმე ხოლმე პამპერსი ხომ არ აქვს გამოსაცვლელი
-გასაგებია -უღიმღამოდ დავუქნიე თავი, თან ბავშვი უფრო მოხერხებულად მოვიქციე მკლავებში, რადგან ძალიან მოუსვენრად იყო და შემეშინდა არ გადამვარდნოდა
ქალმა, ვისი სახელიც ვერაფრით ვერ აღვიდგინე მეხსიერებაში, შვილისშვილს კიდევ ერთხელ უჩქმიტა ლოყაზე, ორი თითით, შემდეგ კი გატრიალდა და საკმაოდ ამაღლებული განწყობით დატოვა ჩემი ეზო. იმ წამს, საშინლად ვინანე, რომ კარი საერთოდ გავაღე და თავი არ მოვიკატუნე, თითქოს შინ არ ვიყავი.
ერთი ფაქტორიც იწვევდა ჩემში გაკვირვებას - ეს ქალი საერთოდ არ მიცნობდა და როგორ შეძლო ასეთი ადამიანისთვის საკუთარი შვილისშვილი ენდო, მით უმეტეს, როცა ვუთხარი პატარების მოვლის არაფერი გამეგება-მეთქი? აღნიშნულმა სიტუაციამ მაფიქრებინა, რომ ჩემი მეზობელი მთლად ნორმალურიც ვერ უნდა ყოფილიყო და ამაში დარწმუნებულმა, მოღუშული სახით შევიყვანე ბავშვი შიგნით. ისიც კი დამავიწყდა, ბებიისთვის, მისი სახელი მეკითხა, თუმცა ამას კიდევ მოევლებოდა. გარკვეული დროით, თავად მოვუფიქრებდი რამეს და იმ საათების განმავლობაში, რასაც ჩემთან გაატარებდა, სწორედ ასე მივმართავდი ხოლმე.
მართალია, ბავშვების სქესის გარჩევა აღნიშნულ ასაკში ძალიან რთული გახლდათ, მაგრამ ტანზე, ვარდისფერი ბოდეს მიხედვით მივხვდი, რომ ხელში გოგონა მეჭირა. სწორედ ამ მიზეზით, გადავწყვიტე მისთვის დროებით ელისაბეტი დამეძახა, რადგან ზუსტად ჩემი პატარა დასავით საყვარელი ღიმილი და გამოხედვა ჰქონდა.
-აბა, რა გავაკეთოთ მე და შენ? -ცხვირზე თითი ნაზად ჩამოვუსვი აწ უკვე ელისაბეტს, თან მისი ჩანთა დივანზე მოვათავსე და მეც ზედ ჩამოვჯექი, ბავშვიანად. იმ წამს, სამზარეულოში დატოვებული პროდუქტი მომაგონდა, რომელთაგანაც საუზმე უნდა მომემზადებინა, თუმცა ახლა მადა ნამდვილად აღარ მქონდა, ამიტომაც ჭამა დროებით გადავდე და ბავშვის ნივთებში რძის ბოთლის ძებნა დავიწყე. ჩანთაში, პამპერსებთან ერთად, გამოსაცვლელი ტანსაცმელიც იდო პატარასთვის. ალბათ იმ შემთხვევისთვის, თუ ღებინებისას დაესვრებოდა, ან რამე ამდაგვარი. ბედისწერას ვთხოვდი, მსგავსი არაფერი მომხდარიყო მისი აქ ყოფნის დროს. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ან მე გავგიჟდებოდი, ან ამ ბავშვს გადავიყვანდი ჭკუიდან.
როგორც იქნა, ჩანთაში ვარდისფერი ყვავილებით მოხატულ რძის ბოთლსაც მივაკვლიე და თავი ფრთხილად მოვხადე. არც კი მჯეროდა, რომ ამას ვაკეთებდი, თუმცა როგორც კი პატარას თავი წამოვაწევინე და საწოვარა პირში ჩავუდე, თავი ძიძად ვიგრძენი, ვისაც, გარკვეული დროით მისი მოვლა ევალებოდა. აშკარად სასაცილო მდგომარეობაში ვიყავი. ზოგადად, ბოლო პერიოდში ხშირად ვვარდებოდი ხოლმე მსგავს სიტუაციებში. ვერაფერს ვიტყოდი, აშკარად დიდებული ცხოვრება მქონდა ბათუმში ჩამოსვლის მერე.
-შენმა ბებიამ მთელი გეგმები ჩამიშალა პატარავ, იცი? -მოღუშული დავცქეროდი ჩემს მარჯვენა მკლავზე მწოლიარე ელისაბეტს, ვინც ნეტარებით სვამდა თავის რძეს და რაღაც ბავშვურ, გაურკვეველ ხმებს გამოსცემდა, თან წამით არ მაშორებდა მზერას, თითქოს ჩემთვის რაღაც მნიშვნელოვანის თქმას ცდილობსო -ჰო, რას მიყურებ? ცოტათი მაინც უნდა გეცოდებოდეს ბიძია ნიკა იმის გამო, რომ სადმე გასვლისა და გართობის მაგივრად, უწევს სახლში იჯდეს და შენს დასაძინებლად იმღეროს სიმღერები
ელისაბეტი კვლავ განაგრძობდა თავისი რძის დაგემოვნებას. რა თქმა უნდა, ჩემი საუბრიდან ერთი სიტყვაც არ ესმოდა, თუმცა მაინც განვაგრძობდი მასზე ჯავრის ამოყრას, მანამ, სანამ ბოთლი თითქმის ბოლომდე არ გამოცალა და თავი გვერდზე არ გასწია, იმის ნიშნად, რომ მეტის ჭამა აღარ უნდოდა.
თითქოს ყველაფერი კარგად მიდიოდა რამდენიმე წუთის განმავლობაში. ელისაბეტი არ ჭირვეულობდა და მშვიდადაც დახოხავდა თავისთვის დივანზე, მანამ, სანამ მე ტელევიზორის ყურებით ვიყავი გართული, თუმცა გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ, იმდენად ისტერიკული ტირილი ატეხა, მისი დაწყნარება ვერაფრით შევძელი. რა აღარ ვცადე -ეზოშიც გავიყვანე, ჰაერშიც ვაგდებდი და ვიჭერდი, რათა როგორმე გამეცინებინა, პრინცესების ზღაპრის მოყოლაც ვცადე და წარმოიდგინეთ, სიმღერაც კი, თუმცა არაფერმა გაჭრა. ბავშვი უწინდებურად განაგრძობდა ხმამაღალ ტირილს, რითაც ჩემს მოთმინების ფიალას უდიდეს დარტყმას აყენებდა.
აღარ ვიცოდი რა მომემოქმედა. უკვე იმ ზომამდე ვიყავი მისული, რომ მეც ყვირილს დავიწყებდი. არც ბებიამისის ნომერი ვიცოდი, რათა დამერეკა და მეთქვა, დაუყოვნებლივ დაბრუნდი-მეთქი. შექმნილ სიტუაციაში, მხოლოდ ერთი გზა მრჩებოდა -ენკეს უნდა დავკავშირებოდი და დახმარება მისთვის მეთხოვა. რაც არ უნდა ყოფილიყო, იგი ჩემი ერთადერთი მეგობარი იყო ამ ქალაქში და მსგავს სიტუაციაში მხოლოდ ის გამახსენდა. თან, ერთხელ, საუბრისას წამოსცდა, რომ პატარა ძმისშვილი ჰყავდა, ვისაც თავისთანაც ხშირად იტოვებდა ხოლმე, ამიტომ, ბავშვებთან ურთიერთობის გამოცდილება ასე თუ ისე, უნდა ჰქონოდა.
მორჩა, გადაწყვეტილი იყო, ენკესთან ვრეკავდი!
ბავშვი, დამშვიდების მაგიერ, ტირილს თანდათანობით უფრო უმატებდა. ხელში აყვანილს აქეთ-იქით დავატარებდი და მთელი ძალებით ვცდილობდი მის დამშვიდებას, თან, პარალელურად, ტელეფონი ყურზე მქონდა მიდებული და ველოდებოდი როდის უპასუხებდა ენკე ჩემს ზარს.
სამწუხაროდ, ყურმილში მხოლოდ წყვეტილი ზუმერის ხმა მესმოდა, მეორე ყურის სმენადობას კი ელისაბეტის ჩხავილი მიტკბობდა.
-ჯანდაბა, ენკე სად ხარ? -როდესაც მივხვდი რომ არ მიპასუხებდა, ტელეფონი დივანზე გაბრაზებულმა მივაგდე და ბავშვი ორივე ხელით დავიჭირე
-გთხოვ პატარავ, ცოტა ხნით მაინც გაჩუმდი. სულ რაღაც ხუთი წუთით დავასვენებ გონებას და მერე ისევ იტირე, კარგი? -ისე ველაპარაკებოდი, თითქოს საქმიან ბიზნესმენთან ვაწარმოებდი დიპლომატიურ მოლაპარაკებას. ჩემმა ხვერწნა-მუდარამ, რა თქმა უნდა არ გაჭრა. ენკესთან დარეკვაც ვსინჯე კიდევ ერთხელ, თუმცა ყურმილს ამჯერადაც არ იღებდა. უნდა მეღიარებინა, ასეთ ცუდ სიტუაციაში მაშინაც კი არ ვყოფილვარ, როცა აარონმა გამომიცხადა თბილისში ჩემთან ერთად ბრუნდებიო.
შექმნილი მდგომარეობიდან გამოსავლის ძიებაში ლამის ტვინი ამიფეთქდა.
ბოლოს კი . . .
ბოლოს თითქოს ჩემს გონებაში ოქროსფერი ნათურა აინთო. რაღაც დამატებითი იდეაც დამებადა, რომელსაც განწირულივით ჩავებღაუჭე. იქნებ, მელინასთან დამერეკა და სწორედ მისთვის მეთხოვა დახმარება? მახსოვდა, რომ მისი ტელეფონის ნომერი პერსონალის პირადი მონაცემების დაფიდან გადმოვწერე, ბარის დახლს შიგნიდან რომ ჰქონდა მიმაგრებული.
იდეა მართლაც კარგი იყო. შეიძლებოდა, ამჯერადაც არაფერი გამომსვლოდა, თუმცა რაც იქნებოდა, იქნებოდა. უბრალოდ ვცდიდი, ხოლო გამომივიდოდა თუ არა, ეს უკვე სხვა საქმე გახლდათ.
ტელეფონი რომ ხელში ავიღე და სატელეფონი წიგნაკში მელინას ნომერს მივაკვლიე, აჩხავლებული ელისაბეტი მაშინვე დივანზე მივაწვინე, რათა მობილურზე საუბარი უფრო თავისუფლად შემძლებოდა. აღარ ვიცოდი რა უნდა მექნა, თუკი ეს გეგმაც ჩამეფუშებოდა. სიმართლე გითხრათ, არც მინდოდა ამაზე ფიქრი. მერჩივნა, პოზიტიური აზრებით დამეტვირთა გონება, რათა შექმნილი სიტუაციისთვის საკუთარი ფსიქიკა არ შემეწირა.
ყურმილში, გაბმული ზუმერის ჟღერადობა დაახლოებით ათი წამის გასვლის შემდეგ შეცვალა ჩემთვის სასურველმა ხმამ. მელინას, ტონზე ეტყობოდა, აშკარად არ იცოდა ვის ესაუბრებოდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ჩემი ნომერი ჩაწერილი არ ჰქონდა. ამან ცოტათი იმედები გამიცრუა, თუმცა ახლა რა დროს ეს იყო?
-მელინა, ნიკა ვარ -მაშინვე ვაცნობე ჩემი ვინაობა, თან დივანზე გაწოლილ ბავშვს შევხედე, ვინც ტირილით იკლებდა მთელ მისაღებს -ძალიან, ძალიან მჭირდება შენი დახმარება, ჩემთან უნდა მოხვიდე, სახლში
-ნიკოლოზ, ახლა შენი თამაშებისთვის არ მცალია, უნდა გავთიშო
-არა, არა, გთხოვ . . . გეფიცები, არანაირი თამაში, უბრალოდ მეზობელმა პატარა ბავშვი დამიტოვა მოსავლელად, რამდენიმე საათით და ვერაფრით ვაწყნარებ -მეტი დამაჯერებლობისთვის, ხმამაღალი კავშირიც ჩავრთე, რათა ელისაბეტის ტირილი უკეთ გაეგონა -გაუჩერებლად ტირის, არ ვიცი რა ვუყო. შენამდე ენკეს დავურეკე, თუმცა ყურმილს არ იღებს
-რა ხნისაა ბავშვი?
-სადღაც შვიდი-რვა თვის, ზუსტად მეც არ ვიცი
მელინამ ღრმად ამოიხვნეშა და რამდენიმე წამიანი პაუზა გააკეთა. მე კი, უკვე ერთი სული მქონდა, როდის მოვისმენდი მის გადაწყვეტილებას.
-გთხოვ, თქვი რამე, თორემ მალე სუიციდამდე მიმიყვანს ეს სიტუაცია
-კარგი, კარგი, დაწყნარდი, მოვალ -მართალია ვერ ვხედავდი, თუმცა მივხვდი იცინოდა -ხელში აიყვანე და იარე, იქნებ დამშვიდდეს
-უკვე ყველაფერი ვსინჯე, არაფერი მოქმდებს. რამდენ ხანში მოხვალ?
-ჩქარა ვივლი და ხუთ წუთში მანდ ვიქნები. ცოტაც გაუძელი
-გმადლობ მელინა, ჩათვალე შენთან ვალში ვარ -შვებით ამოსუნთქულმა ჩავძახე ყურმილში და კავშირის გაწყვეტის შემდეგ, კვლავ ბავშვს მივუტრიალდი -იმედია, მელინა დეიდას მაინც მიახვედრებ რატომ ტირი ასე გაუჩერებლად . . .





* * *

მელინას მანქანა, ზუსტად დათქმულ დროში გაჩერდა ჩემი სახლის წინ. ამჯერად, ელისაბეტი ხელში მყავდა აყვანილი და აქეთ-იქით დავასეირნებდი. ამ დროის მანძილზე, მხოლოდ რამდენიმე წამით შევძელი მისი გაჩუმება. ამის შემდეგ, კვლავ ხმამაღალი ტირილი ატეხა და ჩემი ოცნების კოშკებიც ერთი ხელის მოსმით ჩამომანგრია თავზე.
ახლა, ერთადერთ ჩასაბღაუჭებელ საშუალებად მელინა მრჩებოდა. იმედს ვიტოვებდი, ის მაინც მოახერხებდა იმის გარკვევას, თუ რა აწუხებდა ამ პატარა პარაზიტს.
როგორც კი კარზე ზარის ხმა გავიგე, მის გასაღებად ბავშვით ხელში გავემართე. საკეტის გადატრიალების შემდეგ, ღიმილი მომგვარა იმის დანახვამ, რომ მელინას კვლავ ჩვეულ სტილში ჩაეცვა და ტანს, ამჯერადაც თავისზე ორჯერ დიდი მაისური და ამ მაისურის შესაბამისი მოკლე შორტი უფარავდა. თმის მცირედი ნაწილი უკან ჰქონდა ჩაწნული, დიდი ნაწილი კი მხრებზე ეყარა ტალღებად და მისთვის დამახასიათებელი ქოქოსის არომატით, კვლავ სასიამოვნოდ მახვევდა თავბრუს.
-აბა, ეს არის ის პატარა მტირალა? -როგორც კი შიგნით შემოვუშვი, ღიმილით წამოიწია მან ბავშვისკენ და ფრთხილად ჩამომართვა ხელიდან
-ჰო, ეს არის, გმადლობ, რომ მოხვედი
-არაფრის . . . ისე, აშკარად გეტყობა, რომ გამოუცდელი ხარ, ხელშიც კი ძალიან სასაცილოდ გიჭირავს
-პრაქტიკის უქონლობის ბრალია, მე არაფერ შუაში ვარ
-კარგი, საჭმელი აჭამე?
-ვაჭამე -თავი დავუქნიე -თითქმის მთელი ბოთლი გამოცალა და ცოტა ხნის გასვლის შემდეგ ტირილიც ატეხა. საკვებმა ხომ არ მოწამლა, ან რამე ამდაგვარი?
-არა მგონია -თავი უარყოფის ნიშნად გადააქნია, შემდეგ კი ბავშვი ოდნავ ზემოთ ასწია და ტანსაცმელზე უსუნა -ასეც ვიცოდი, ჩვენთვის სიურპრიზი მოამზადა
-რა სიურპრიზი? -გამიკვირდა
-პამპერსი აქვს გამოსაცვლელი
-ფიქრობ, ამის გამო ტიროდა ამდენ ხანს?
მელინას გაეცინა.
-რა თქმა უნდა ამის გამო. მაგას შენითაც უნდა მიმხვდარიყავი, არც ისე რთული იყო
ამ სიტყვებზე, ელისაბეტის ბებიის დანაბარები გამახსენდა, ვინც მეუბნებოდა, ყოველ ნახევარ საათში შეამოწმე პამპერსი ხომ არ აქვს გამოსაცვლელიო და საკუთარი თავი უკანასკნელ იდიოტად შევრაცხე. არა, ნამდვილად არ უნდა ენდოთ ჩემთვის ამ ასაკის ბავშვი.
-კარგი, მგონი პამპერსები მის ჩანთაში უნდა იდოს, წავალ მოგიტან
-მოიცა, მოიცა, მე უნდა გამოვუცვალო?
-ამის არაფერი გამეგება, მელინა, ამ ასაკის ბავშვი ხელშიც კი პირველად დავიჭირე დღეს
-არც მე მყავს გაზრდილი ოთხი შვილი, ამიტომ, დიდი გამოცდილებით ვერც მე დავიკვეხნი
-მაგრამ ქალებს ასეთი რამები უკეთ გამოგდით ხოლმე -საცოდავი სახე მივიღე, თან აჩხავლებულ ელისაბეტს გავხედე, თითქოს მისგან დამოწმებას ველოდი
მელინამ ერთი ბასრი მზერა მესროლა, მერე კი, ღრმად ამოიხვნეშა. რა თქმა უნდა, ჩასვრილი საფენების გამოცვლა არც მისთვის უნდა ყოფილიყო სახალისო პროცესი, თანაც სრულიად უცნობი ბავშვისთვის, თუმცა ფარ-ხმალი მაინც დაყარა და ელისაბეტთან ერთად სავარძლისკენ დაიძრა.
-მიდი, პამპერსი და სველი ხელსახოცების შეკვრა მომიტანე, ვეცდები როგორმე მოვაგვარო
-ახლავე . . . ჩათვალე მივფრინავ
ბავშვი სავარძელზე დავაწვინეთ. მელინამ, ტანზე მორგებული ვარდისფერი ბოდე გახადა და პამპერსის შესაკრავები გაუხსნა. ამ ყველაფერს იმდენად ფრთხილად აკეთებდა, ვინმე იფიქრებდა ტერიტორიის განაღმვას ცდილობსო. პამპერსის გახსნა და გულის რევის შეგრძნების მოსვლა ერთი იყო.
-ჯანდაბა, ეს რა უქნია? -მაშინვე გავატრიალე თავი გვერდზე და ცხვირზე ხელი მოვიჭირე -ბავშვი რომ მეყოლება, აუცილებლად ძიძას ავუყვან და გამოსაცვლელად ცალკე ოთახს გამოვუყოფ, რათა ასეთი საზიზღრობები არ ვნახო
მელინამ სუფთა საფენი ჩამომართვა, თან, სველი ხელსახოცებით ბავშვის გაწმენდა დაიწყო.
-ნუ წუწუნებ, შენც ზუსტად ასე აკეთებდი ბავშვობაში -მითხრა სიცილით
-ეგ სიტყვები, გულის რევის შეგრძნების დაძლევაში ვერ მეხმარება
-დამშვიდდი, ცოტაც და მოვრჩები, შენ მანამდე ესენი გადაყარე -ძველი საფენი, დასვრილ ხელსახოცებთან ერთად, პოლეეთილენის პარკში მოათავსა მელინამ და მე გამომიწოდა -ჰო მართლა, ბავშვის ჩანთაში პუდრი არ იდო?
-პუდრი რად უნდა?
-მოკლედ, მართლა არაფრის აზრზე არ ხარ -კვლავ გაეცინა, თან თვალებით პოლეეთილენის პარკზე მანიშნა -მიდი გადააგდე ეგ რაღაც, პუდრს მე თვითონ ვიპოვი მის ჩანთაში
საფენის გამოცვლისა და გასუფთავების შემდეგ, ელისაბეტის გაუჩერებელ ტირილს მართლაც დაესვა წერტილი. იმდენად სასიამოვნოდ მეჩვენა სახლში ჩამოვარდნილი სიჩუმე, ნეტარებისგან თვალებიც კი დავხუჭე და ფსიქოლოგიურად გადაღლილი დავენარცხე დივანზე.
-შენ რომ არა, არ ვიცი რა მეშველებოდა -თვალები არც კი გამიხელია ისე ვუთხარი მელინას. ეს უკანასკნელი, ამჯერად უკვე დაწყნარებულ ელისაბეტს ეთამაშებოდა, ხალიჩაზე ჩამომჯდარი
-შენი არ ვიცი, თუმცა ბავშვი ნამდვილად გამოუცვლელი საფენით დახვდებოდა თავის დედას
-დედას არა, ბებიას -შევუსწორე
-აჰა, ესე იგი ბებიამისმა დაგიტოვა
-კი არ დამიტოვა, შემომტენა. არადა, დასვენების დღე ნაყოფიერად უნდა გამომეყენებინა, ახლა კი იმის თავიც არ მაქვს, რომ უბრალოდ ველოსიპედით გავისეირნო ბულვარში
მელინა ჯერ დივანს მიეყრდნო, შემდეგ დაამთქნარა და ელისაბეტი, ვინც ხალიჩაზე ოთხზე მდგარი დახოხავდა, კალთაში გადმოისვა.
-მეც ძალიან დაღლილი ვარ -თქვა მან -სამსახურის შემდეგ, ათ საათამდე ვერ დავიძინე, გვერდითა სახლში გამართული წვეულების გამო, ორის ნახევრისთვის კი შენც დარეკე
-მაპატიე, არ ვიცოდი თუ ძილი დაგიფრთხე
-იმიტომ ნამდვილად არ მითქვამს, რომ პატიება გეთხოვა. დახმარების სურვილი რომ არ გამჩენოდა, საერთოდ არ მოვიდოდი, ამიტომ სანერვიულოც არაფერია
ამ დროს, თავში ერთი იდეა მომივიდა და ეს უკანასკნელი, მაშინვე გავაჟღერე :
-ისე, ახლა ბავშვსაც ძილი უწევს და მასთან ერთად ჩვენც ხომ არ დაგვესვენა?
საპასუხოდ, მელინამ თავი გააქნია.
-შენ თუ გინდა ეგრე მოიქეცი, მე სახლში მისვლის შემდეგ გამოვიძინებ
-შენთვის გეუბნები -დაკვირვებით შევაცქერდი მის მელნისფერ თვალებს, რომლებშიც დაღლილობა ნათლად იკითხებოდა -ძალიან ხარ მოთენთილი, ჯობს აქ დაიძინო და სახლშიც დასვენებული წახვიდე. სამადლობლად, ვახშამსაც მომზადებულს დაგახვედრებ როცა გამოგეღვიძება
ამჯერად, პასუხი აღარ დაუბრუნებია მელინას. მისი სიჩუმე, სავარაუდოდ იმაზე მეტყველებდა, რომ ჩემს შემოთავაზებაზე ფიქრობდა, ამიტომ გადავწყვიტე პროცესის დაჩქარებისთვის ხელი შემეწყო.
-კარგი, ნუღარ ყოყმანობ . . . შეგიძლია ჩემს ოთახში შეხვიდე და იქ გამოიძინო, ელისაბეტს მე მივხედავ. შევამჩნიე დაღლილია და მისი დაძინება არ უნდა გამიჭირდეს
-სხვის ოთახში ძილს შეჩვეული არ ვარ
-სადაც მანქანის სალონში მოახერხე ძილი ჩემთან ერთად, არც უცხო საძინებელში დაძინება უნდა გახდეს შენთვის პრობლემა
-ელისაბეტის მიხედვას მართლა შეძლებ?
-სხვათა შორის, ბავშვის სახელი არც მე ვიცი, ამიტომ ელისაბეტი დროებით დავარქვი, რათა მისთვის როგორღაც მიმემართა
-ჭკვიანური სვლაა -გაეღიმა და ბავშვს ხელის გულზე ნაზად აკოცა. იმ წამს აზრად გამიელვა, რომ მელინა საკმაოდ კარგი დედა იქნებოდა თავისი შვილისთვის
-წადი, ნუ ღელავ -გამამხნევებლად ვუთხარი -მთავარი პრობლემა უკვე გადალახულია, დანარჩენს თავად მივხედავ. შენ, შეგიძლია მშვიდად გამოიძინო
-კარგი, კარგი -ხალიჩიდან ფეხზე წამოდგა, მერე კი ფრთხილად დამიწვინა გულზე მომღიმარი ელისაბეტი-საით არის შენი საძინებელი?
-აქედან რომ გახვალ, ხელმარჯვნივ პირველი კარია
-გასაგებია . . . აბა შენ იცი, თუ რამე დაგჭირდა, დააკაკუნე და გამეღვიძება -უკვე მთქნარებით ამბობდა ამ სიტყვებს
-ნუ ღელავ, არა მგონია დამჭირდეს. ტკბილ ძილს გისურვებ მელინა
-გმადლობ -გასვლისას, კიდევ ერთხელ წაეთამაშა ჩემს მკლავებში მოქცეულ პატარას, შემდეგ კი მისაღებიდან ნელი ნაბიჯებით და მთქნარებით გავიდა
ბავშვთან სრულიად მარტო დარჩენილი ფიქრებს მივეცი. რატომღაც, იმის წარმოდგენაც კი მსიამოვნებდა, რომ მელინას, ჩემს საძინებელში, ჩემივე საწოლში უნდა გამოეძინა. მომწონდა მის სიახლოვეს ყოფნა, მასთან დროის გატარება, კონტაქტი, ის რომ უბრალოდ გვერდით იყო და შემეძლო მისთვის მეყურებინა. რაღაც მხრივ მეჩვენებოდა, რომ მხოლოდ იმის გამო ღირდა აქ ჩამოსვლა, რათა ის გამეცნო და მასთან ურთიერთობა სასიამოვნო მოგონებად გამყოლოდა, კვლავ თბილისში დაბრუნების შემდეგ. ამ გოგოსთან, საწადელს აუცილებლად მივაღწევდი. უბრალოდ ცოტაოდენი მოთმინება უნდა გამომეჩინა, ყურადღებიანი და თავაზიანი უნდა ვყოფილიყავი, შემდეგ კი ყველაფერი ისე აეწყობოდა, ზედმეტად თითის განძრევაც არ დამჭირდებოდა.
იმის წარმოდგენაზე, რომ ოდესმე მელინას სხეულით ვისიამოვნებდი, მთელს ტანზე ნეტარების ტალღებმა დამიარა. მართლაც დიდი გამოწვევა გახლდათ ჩემთვის ეს გოგო. ინტერესი, რომელიც მისდამი მქონდა, უზარმაზარი იყო და უწინდელი გატაცებები, მასთან ახლოსაც ვერ მოვიდოდნენ. ალბათ იმიტომ, რომ ამგვარი წინააღმდეგობა, აქამდე არავის მხრიდან შემხვედრია და სწორედ ამას შევყავდი უზარმაზარ აზარტში.
მელინაზე ფიქრებში გართულს, მხოლოდ ჩემს გულზე დაწვენილი ბავშვის ხმამაღალი ამოსუნთქვისას გამახსენდა მისი არსებობის შესახებ. ამ უკანასკნელს, უკვე ღრმად ჩასძინებოდა, ძილისას კი, ტუჩები ისე სასაცილოდ ჰქონდა წამოწეული წინ, სახეზე ღიმილი მომადგა და გაუცნობიერებლად ვაკოცე საფეთქელთან ახლოს.
ნეტავ მელინა როგორი იყო ძილის დროს? უნდა მეღიარებინა, ამან ძალიან დამაინტერესა. რაც უფრო მეტი დრო გადიოდა, ეს უბრალო ინტერესი უფრო და უფრო მიმძაფრდებოდა, რამაც საბოლოოდ, გიჟურ გადაწყვეტილებამდეც მიმიყვანა -მიზნად დავისახე საკუთარი ცნობისმოყვარეობისთვის საკვები გადამეგდო და მძინარე ელისაბეტთან ერთად, პირდაპირ საკუთარი ოთახისკენ გავეშურე, რათა რამდენიმე წამით მაინც დამეხედა ჩემს ლოგინში მწოლიარე მძინარე გოგოსთვის.
სიარულისას, დიდ სიფრთხილეს ვიჩენდი, რათა უნებურად ბავშვი არ გამეღვიძებინა. რაღაც მხრივ, მომწონდა კიდეც ამ პაწაწინა არსების სიახლოვე, ვისაც მიკრო ზომის თავი, იმ წამს ჩემს მხარზე ჩამოედო და მშვიდად სუნთქვას განაგრძობდა.
ნეტავ სინამდვილეში რა ერქვა? მსოფლიო მასშტაბის დამთხვევა იქნებოდა, მისი სახელი მართლაც ელისაბეტი რომ ყოფილიყო.
და, აი, ჩემი საძინებელის კარის წინაც აღმოვჩნდი. საბედნიეროდ, საკეტი არ ჭრიალებდა, ამიტომ შემეძლო ოთახში ისე უხმაუროდ შევსულიყავი, რომ მელინას არ გაღვიძებოდა. ამით დაიმედებულმა, ცალი ხელით მჭიდროდ დავიჭირე ელისაბეტი, მეორე სახელურისკენ წავიღე და ის-ის იყო, შიგნით უნდა შევსულიყავი, რომ გზად დაბრკოლება გადამეღობა. ოთახის კარი შიგნიდან ჩაკეტილი გახლდათ და მისი გაღება, მხოლოდ ზღურბლის მეორე მხარეს მყოფს შეეძლო.
ასე, რატომ მოიქცა, შეეშინდა? თავი უხერხულად იგრძნო? დაფრთხა? -ამ კითხვებზე პასუხი არ მქონდა, თუმცა ფაქტი იყო გეგმები ჩამივარდა.
იმედგაცრუებული, კარს ზურგით მივეყრდენი. რამდენიმე წამით, მხოლოდ ერთ ამოჩემებულ წერტილს ვუყურებდი, მოპირდაპირე კედელზე. გონებაში, თითქოს ყველაფერი ნელ-ნელა მილაგდებოდა -ჩემი და მელინას პირველი შეხვედრიდან დაწყებული, დღევანდელი დღით დამთავრებული და მხოლოდ ერთ დასკვნამდე მივდიოდი -იგი მე არ მენდობოდა.
ალბათ, სწორედ ეს გახდა მიზეზი იმისა, რის გამოც, დაძინებამდე კარი შიგნიდან ჩაკეტა და შიგნით შესასვლელად ყოველგვარი გზა მომიჭრა. ყრუ ტკივილი მაგრძნობინა გულში ამის გაცნობიერებამ. ალბათ, აღარც განწყობა გამიუმჯობესდებოდა მთელი დღის განმავლობაში.








8 8 8 8
საღამო ხანი იდგა. სამუშაო საათების დაწყების წინ, განსატვირთად, ზღვის ნაპირას ვიჯექი და ყოველ მოახლოებულ ტალღას, თითო ქვას ვესროდი, მუჭში დაგროვებული "კოლექციიდან".
ზღვის ნაპირას ჯდომა და სივრცეში ყურება, ჩვენს ოჯახში, ყველაზე მეტად, მე და ელისაბეტს გვიყვარდა. მახსოვს, საათობითაც კი ვიჯექით ამ პეიზაჟის წინ და სახლში მხოლოდ მზის ჩასვლის შემდეგ ვბრუნდებოდით ხოლმე.
როგორ მენატრებოდა ის დრო და ჩემი პატარა დაიკო. მისი არყოფნა, მუდამ სხეულის დაკარგული ნაწილივით მაკლდა და ამ ტკივილს, გამუდმებით გულით დავატარებდი.
ლისას (როგორც მას მე ვეძახდი) დაკარგვის შემდეგ, მუდამ ვცდილობდი სახლში არ მივსულიყავი, თავი ყველასგან შორს დამეჭირა და დღე და ღამე, კლუბებსა და ბარებში ვათენებდი. შემდეგ დაიწყო გოგონების დაუსრულებელი სერია. თუ აქამდე ურთიერთობა მხოლოდ მათთან მსურდა, ვინებიც ჩემთვის ნაცნობები იყვნენ, ახლა ყოველ დილით სხვადასხვა გოგოს სახლში ვიღვიძებდი ხოლმე და დღის ბოლოს, მათი სახელებიც კი მავიწყდებოდა.
მხოლოდ ასე შემეძლო იმ ტრაგედიაზე არ მეფიქრა, რამაც ჩვენი ოჯახი კინაღამ დაშალა და ნანგრევების ქვეშ მოიყოლა.
თავდაპირველად, ამ ყველაფერს მხოლოდ იმ პრობლემისგან გასაქცევად ვაკეთებდი, რაც ჩემს გულს ყველაზე მეტად აწუხებდა, თუმცა ნელ-ნელა, გოგონების სიმრავლე, მათთან გრძნობების გარეშე გატარებული ღამეები და ყოველივე ამდაგვარი, უკვე იმ ჩვევაში გადამეზარდა, რომლის გარეშეც, უკვე ვეღარანაირად ვერ წარმომედგინა, რადგან რვა თვის განმავლობაში, სწორედ მსგავსი წესებით ცხოვრებით ვიყავი დაკავებული.
ლისას წასვლის შემდეგ, ყველანი შევიცვალეთ. აარონი, გულჩათხრობილი გახდა და საკუთარ თავში ჩაიკეტა, ნიცამ ჯიუტობა და ჭირვეულობა დაიწყო, მე კი, ვინც ერთ დროს გამოუსწორებელ რომანტიკოსად ვითვლებოდი, ახლა გრძნობების გარეშე დავიწყე მოქმედება. თითქოს უგულო არსება ვიყავი, ვისაც ქალისგან მხოლოდ სხეული სურდა და ყველაფერ სხვას არავითარ მნიშვნელობას აღარ ანიჭებდა.
ზღვის ტალღები კვლავ დაუსრულებლად განაგრძობდნენ მელოდიურ შრიალს. მსიამოვნებდა ამ ხმის მოსმენა, მარილიანი სურნელი და ოდნავი სიო, რომელიც პირდაპირ სახეში მეცემოდა, ჩახუთულობით სავსე დღის შემდეგ.
ჰორიზონტის ხაზზე დაკვირვების პროცესში, მხოლოდ კარგა ხნის მერე თუ ვიგრძენი მარცხენა ჯიბეში ჩადებული მობილურის სუსტი ვიბრაცია. მართალია, იმ წამს ვინმესთან საუბარი ყველაზე ნაკლებად მსურდა, თუმცა როდესაც ტელეფონის ამოღების შემდეგ ეკრანზე ჩემი ტყუპისცალის სახელი ამოვიკითხე, ვინც ვიდეო-ზარით ცდილობდა ჩემთან დაკავშირებას, წინანდელი ყურმილის დაკიდების იდეა მაშინვე წარმოსახვით სანაგვე ყუთში მოვისროლე და მწვანე ღილაკს თითი დაუფიქრებლად დავაჭირე.
-რა იყო, უკვე ვეღარ ძლებ ჩემს გარეშე? -მაშინვე ვუთხარი, როგორც კი ეკრანზე მისი სახე გამოისახა. სახლში აშკარად არ იყო, რადგან მანქანების ხმა ისმოდა, ხოლო მის უკან, მწვანეში ჩაფლული სკვერი ჩანდა
-შენ თვითონ თუ ძლებ ჩემს გარეშე? ზუსტად -ვიცოდი კითხვას შემომიბრუნებდა და ასეც მოიქცა -ამდენი ხნით უერთმანეთოდ დიდი ხანია აღარ ვყოფილვართ და ცოტა მიჭირს
-აჰა, ანუ გენატრები
-ზუსტად ვიცი, შენ ორჯერ უფრო მეტად გენატრები, ვიდრე მე -ენა გამომიყო და უკეთესად შემათვალიერა -მგონი ცოტათი გარუჯული ხარ
-არ ვიცი, არ შემიმჩნევია. შენ სად ხარ, დღეს სამსახურიდან ისვენებ?
ნიცამ თავი მხიარულად დამიქნია.
-ჰო, უიკენდი მაქვს და გადავწყვიტე ცოტა გამესეირნა. აქეთ ცოტა მეგობარი შევიძინე და თუ რამე მათაც მივწერ. ჰო მართლა, აარონმა მითხრა, რომ ორ კვირაში მაგ სასტუმროში კორპორაციული საღამო იგეგმება თანამშრომლებისათვის. თვითონაც აპირებს ჩამოსვლას, ანასტასიასთან ერთად და სავარაუდოდ, მეც გამოვყვები
-მართლა? -გულწრფელად გამიხარდა, რადგან ყველას ნახვა ძალიან მინდოდა, ჩემი რთულ მდგომარეობაში ჩამგდები უფროსი ძმის ჩათვლით
-ჰო, მართლა . . . ამ დღეებში ანასტასიას ვთხოვ რამე ძალიან მოდური კაბის ასარჩევად გამყვეს მაღაზიებში. მის გემოვნებას ვენდობი
-ისე, როგორი ურთიერთობა აქვთ მას და აარონს? კვლავ ისეთი, როგორიც ადრე, თუ ერთმანეთი ნელ-ნელა ყელში ამოსდით?
-ყელში ამოსდით? -ნიცამ თავი სიცილით გადააქნია -რა მობეზრებაზეა საუბარი, მათი შემყურე, ნელ-ნელა მეც კი ვიჯერებ, რომ სიყვარული არსებობს
გამიხარდა ამის მოსმენა. ჩემი ძმისა და ანასტასიას ურთიერთობის საწყის ეტაპზე, დარწმუნებული ვიყავი, რომ აარონს იგი აუცილებლად მობეზრდებოდა, როგორც კი მისგან ყოველგვარ სასურველს მიიღებდა, მაგრამ ასე არ აღმოჩნდა. აღნიშნულ წამს, პირველად დავფიქრდი იმაზე, თუ რა იქნებოდა მაშინ, არც მე რომ არ მომბეზრდებოდა მელინა, მას შემდეგ, რაც მის სხეულს მივიღებდი? იქნებ, მისი გაშვება არც თავად მომდომებოდა? იქნებ, სურვილი გამჩენოდა კიდევ დიდხანს დარჩენილიყო ჩემთან?
-ჰეი, რაზე ჩაფიქრდი? -ნიცას ხმამ გამომაფხიზლა და მზერა კვლავ ეკრანს მივაპყარი, საიდანაც, ჩემი ტყუპისცალი დაკვირვებით მათვალიერებდა
-არაფერზე, არაფერზე, უბრალოდ თუ საქმე ასე კარგად მისდით, მაშინ მალე ქორწინებასაც უნდა ველოდოთ, არა?
-არც ეგაა გამორიცხული -გაეღიმა ნიცას -შენი არ ვიცი, მაგრამ მე ძალიან მინდა აარონის შვილი რაც შეიძლება მალე დავიჭირო ხელში. თითქმის სულ მასთან ვიქნები და ძალიან ბევრ რამეს ვასწავლი ხოლმე
-ნიცა, ბავშვის ფსიქიკის ნორნალურად ჩამოყალიბებისთვის უკეთესი იქნება თუ შენთან რაც შეიძლება ცოტა დროს გაატარებს
-და ამას მეუბნება ნომერ პირველი ერთუჯრედიანი, ვინც ქალების იქეთ ვეღარავის ხედავს -ენა გამომიყო -ჰო მართლა, ქალებზე გამახსენდა, მანდ ჯერ არავისზე დაგიდგამს თვალი? დარწმუნებული ვარ, მარტო დიდხანს ვერ გაძლებდი
-და შენ როდის აქედან ინტერესდები ჩემი პირადი ცხოვრებით?
-დღეიდან… მიდი, ამოღერღე თუ რამე გაქვს მოსაყოლი
-სათქმელი არაფერია, ჯერჯერობით ჩვენს შორის არაფერი ხდება -ვუთხარი და მელინას გახსენებაზე, სახეზე ღიმილი მომადგა -თუმცა ეს დროებითია, მალე აუცილებლად ვრცლად გიპასუხებ მაგ შეკითხვაზე
-აჰა, ანუ გეჯიუტება და არ გიკარებს -სიცილით გააკეთა დასკვნა ნიცამ -რომ იცოდე, აქაური გოგონები მიუწვდომლების როლს ხშირად თამაშობენ, ამიტომ მაგან არ მოგატყუოს, ძამიკო -მერე, ცოტა ხნით გამომცელად მაკვირდებოდა, სანამ ისევ არ ალაპარაკდა :- ჰო მართლა, მაინტერესებს როგორ გამოიყურება შენი ახალი რჩეული, სადმე მისი ფოტოც ხომ არ მოგეპოვება?
-რა მოხდა გემოვნება უნდა შემიფასო? -მეც გამომცდელად შევხედე, თან გამახსენდა, რომ მართლაც მქომდა მელინას ერთი ფოტო-სურათი, რომელიც ჩუმად გადავუღე მაშინ, როდესაც ავტოსადგომზე დაყენებულ თავის მანქანაში ჯდებოდა, სამსახურიდან გამოსვლის შემდეგ. საკმაოდ ლამაზი კადრი მქონდა დაჭერილი. ადრიანი დილის ნიავს, მისი თაფლისფერი თმა მარცხენა მხარეს ჰქონდა წაღებული, ხელით მანქანის კარს ჩამოყრდნობოდა და გვერდზე იყურებოდა. ამ სურათს ხშირად ვუყურებდი ხოლმე ძილის წინ, ზოგჯერ, გადაბმულად რამდენიმე წუთიც კი, თუმცა მაინც არ მბეზრდებოდა. თითქოს მაჰიპნოზებდა კიდეც და უნარს მართმევდა მისთვის თვალი მომეწყვიტა.
-ჰო, უნდა შეგიფასო -თავდაჯერებით განმიცხადა ჩემმა ტყუპისცალმა -შეიძლება დატვირთული სამუშაოსა და რთული გრაფიკის გამო, აზროვნების უნარიც დაგიქვეითდა და ვინმემ ხომ უნდა მოგიყვანოს გონს?
-ალღო მკარნახობს, სანამ საწადელს არ მიაღწევ, მანამ არ მომეშვები, ამიტომ ჯობს დავნებდე
-აშკარად უკეთესად აზროვნებ, ვიდრე ადრე, ალბათ ბათუმის ჰაერმა იმოქმედა
პასუხად აღარაფერი მითქვამს. ამის მაგივრად, მობილურის ფოტო-გალერიაში შევედი და ვინაიდან, მელინა არც ერთ სოციალურ ქსელში არ იყო დარეგისტირებული, ნიცას ჩემს მიერ მალულად გადაღებული ფოტო გავუგზავნე, რათა მისი ცნობისმოყვარეობა ნაწილობრივ მაინც დამეკმაყოფილებინა.
-მორჩა, პირობა შესრულებულია
-ჰოო? აბა, ვნახოთ ამჯერად ვინ ამოიღო მიზანში ჩემმა კაზანოვა ძამიკომ -ნიცა ეკრანს დაკვირვებით მოაშტერდა, რამაც მიმახვედრა, რომ ფოტო-სურათი გახსნა და ახლა მასზე გამოსახული ადამიანის შესწავლით გახლდათ დაკავებული.
სანამ ჩემი ტყუპისცალი, თავის პატარა "გამოძიებაში“ იყო ჩაბმული, ტელეფონს თვალი მოვაშორე და კვლავ ჩემს წინ გადაშლილი უკიდეგანო სილურჯე მოვაქციე მზერის ფოკუსში. ტალღების ზომა თანდათანობით მატულობდა და ზღვაში აქა-იქ მობანავე ხალხიც ნელ-ნელა მოიწევდა ნაპირისკენ. ზოგადად, განსატვირთად და ჩამოსაჯდომად, ყოველთვის სანაპიროს იმ ნაწილს ვარჩევდი ხოლმე, სადაც ხალხმრავლობა ყველაზე ნაკლებად იყო. სწორედ აქ ვნახე პირველად მელინაც და ზუსტად აქ მოვუსმინე, მის მიერ შესრულებულ "ცვლილების ქარსაც".
-არ არსებობს! -ნიცას აჟიტირებული ხმა, ლამის მთელმა პლაჟმა გაიგო და მეც მაიძულა ზღვის ტალღებისთვის თვალი მომეწყვიტა
-რა იყო, რა გაყვირებს?
-ანტონია დევდარიანი მოგწონს?
-რა ანტონია, მელინა ჰქვია და ჩემთან ერთად მუშაობს, ბარისტად -აშკარად გამაკვირვა ნიცას სიტყვებმა
-არა, არა, ეს გოგო პირველად მაშინ ვნახე, როდესაც ოთხი წლის წინ, ზაფხულის არდადეგებზე ჩამოვაკითხე აარონს და მასთან ერთად, მისი პარტნიორის დაბადების დღის წვეულებაზე წავედი. ერთ-ერთი უმდიდრესი თბილისელი ბიზნესმენის, დავით დევდარიანის შვილია
-ალბათ ვიღაცაში გეშლება
-გამორიცხულია… მართალია, მაშინ ჩოლკას ატარებდა და დაახლოებით ჩვიდმეტი წლისა თუ იქნებოდა, მაგრამ მაინც კარგად დამამახსოვრდა, რადგან იმ წვეულებაზე საჯაროდ სთხოვა ხელი ერთმა ბიჭმა და მანაც ყველას თვალწინ სტკიცა უარი. მახსოვს, იმ ბიჭის სახეზე ძალიან ბევრი ვიცინე
-ნიცა, სისულელეს ამბობ -ვუთხარი დარწმუნებით -თუ ასეთი მდიდარი ბიზნესმენის შვილია, აარონის სასტუმროში რატომ უნდა მუშაობდეს და ღამის ცვლებში რატომ უნდა იტანჯავდეს თავს?
-იქნებ, ისიც შენსავით დასჯილია და ცუდი მოქცევის გამო, მშობლებმა ყური აუწიეს?
-ასეთი დამთხვევების არ მჯერა, ნიცა . . . ამასაც რომ თავი დავანებოთ, ამ გოგოს მელინა ჰქვია და არა, ანტონია, როგორც ცოტა ხნის წინ თქვი
-ჰო, მაგრამ . . .
-ამბობ, ბოლოს ოთხი წლის წინ ვნახეო, შეცდომის ალბათობა ძალიან დიდია
-არ ვიცი, არ ვიცი -თავი გადააქნია ამის თქმისას -ისიც შესაძლებელია, რომ ერთმანეთს ძალიან ჰგავდნენ
-მეც ეგ ვარიანტი უფრო ლოგიკურად მიმაჩნია -საათს დავხედე ამის თქმისას, რომელმაც მამცნო, რომ სამუშაო დროის დაწყებამდე, სულ რაღაც ოცი წუთი მქონდა დარჩენილი.
სანაპიროდან "ქვიშის ქარიშხლამდე" დაახლოებით ათი წუთის გზა იყო. ველოსიპედი, სანაპირო ზოლიდან საკმაოდ მოშორებით მქონდა დატოვებული. მისი საშუალებით მანძილს უფრო სწრაფად დავფარავდი და შემეძლო კიდევ დიდხანს ვმჯდარიყავი ზღვის ტალღების ცქერაში, თუმცა რატომღაც ეს აღარ მინდოდა. მსურდა, რაც შეიძლებოდა მალე მივსულიყავი სასტუმრომდე და მელინა მენახა. იგი ჩვეულებრივ, დროზე ადრე მიდიოდა ხოლმე სამსახურში და სავარაუდოდ, უკვე ადგილზეც უნდა დამხვედროდა.
-ნიცა, სხვა დროს დაგირეკავ, ახლა უნდა გავთიშო, სამუშაო მიხმობს
-ჰო, ჰო, დამავიწყდა, რომ დღეს მხოლოდ მე ვისვენებ, შენ კი, წელში გაწყვეტის დღე გაქვს
-გმადლობ გამხნევებისთვის
-არაფრის, ძამიკო, აბა შენ იცი, მიტანისას ჭიქები არ გაგიტყდეს თორემ ხელფასიდან ჩამოგაწერენ -სიცილით მითხრა, ხელი დამიქნია და ჩვენს შორის კავშირიც ამ სიტყვებით გაწყვიტა
ნიცასთან საუბრის შემდეგ, აღარც მე დამიცდია დიდხანს. ზღვიდან უკვე სველი ქარი უბერავდა, რაც იმის მანიშნებელი იყო, რომ მალე წვიმასაც დაუშვებდა, ამიტომ, სწრაფად წამოვდექი ფეხზე, ბოლო ქვა ვესროლე ნაპირისკენ წამოსულ ტალღას, კიდევ ერთხელ დავხედე მაჯის საათს და პირდაპირ ჩემი ველოსიპედისკენ გავეშურე.




* * * *


სამსახურში მისულმა, საკმაოდ სამწუხარო ამბავი გავიგე. თურმე მელინა რომელიღაც მიმტანის მაგივრად მუშაობდა, სასტუმროს რესტორანში, ვისაც პირადი პრობლემების გამო, რამდენიმე საათით ჩანაცვლება ეთხოვა მისთვის. აქედან გამომდინარე, საწყის ეტაპზე, ბარში, მხოლდ მე და ენკეს მოგვიწევდა მორიგეობა, რითაც დიდად აღფრთოვანებული ნამდვილად ვერ ვიყავი. ვგრძნობდი, რომ მის გარეშე უინტერესო იქნებოდა ყოველი წამი, წუთი და საათი. მართალია, მელინაც ამ შენობაში იმყოფებოდა ჩემს მსგავსად, თუმცა მაინც არ მომწონდა ის ფაქტი, რომ გარკვეული დრო მის სახეს ვერ ვიხილავდი და მხოლოდ ენკესთან მომიწევდა სმენის განაწილება.
ბარი ნელ-ნელა ხალხით ივსებოდა. დღეს საჭმელს თითქმის არავინ უკვეთავდა, ძირითადად, ყველანი სასმელით კმაყოფილდებოდნენ და ერთმანეთში მხიარული საუბარი ჰქონდათ გამართული.
კლიენტთა სიმრავლის მიუხედავად, მე და ენკე მაინც კარგად ვუმკლავდებოდით, რადგან წვიმის გამო ვერანდაზე არავინ იჯდა და ამის გამო, ერთმანეთში სასაუბრო დროც გვრჩებოდა პერიოდულად.
-Dude, რაღაც უსიამოვნო უნდა გითხრა -სიცილით მახარა დარბაზის შუა გულიდან, კიდევ ერთი ცარიელი სინით ხელში მობრუნებულმა ენკემ, ვისაც ყელზე ბაფთა ოდნავ შეეხსნა და პერიოდულად, აწვალებდა კიდეც ამ უკანასკნელს. ენკე უკვე საკმაოდ კარგად მყავდა შესწავლილი და ვიცოდი, რომ ბაფთის წვალებას მხოლოდ მაშინ მიმართავდა, როცა ვიღაცისთვის რაღაცის თხოვნა სურდა. მიუხედავად ამისა, გადავწყვიტე არაფერი მეთქვა და მეცლია, თავად მისულიყო შემოვლითი გზიდან, მთავარ სათქმელამდე
-რა უნდა მითხრა? -სხვათა შორის ვკითხე
-ის, რომ შენი ჯულიეტას გარეშე, სიკვდილმისჯილი პატიმარივით ჩამოგტირის სახე
-ჩამომტირის თუ არ ჩამომტირის, საქმეს მაინც ჩვეულებრივად ვაკეთებ -მერე გამეცინა და დავამატე :- როგორც დიადი თორნიკე ჯაყელი იტყოდა, სტუმარს ყოველთვის უნდა გავუღიმოთ
-ჩვენთვის მთავარი სტუმრისთვის კომფორტის შექმნა და მისთვის სიამოვნების მინიჭებაა -თორნიკეს ხმა და გამომეტყველება მიიღო ამის თქმისას ენკემ, რაც მართლაც რომ შესანიშნავად გამოუვიდა და ჩემი მჟავე სიფათისთვის, ცოტაოდენი მხიარულების მინიჭებაც შეძლო
-ყოჩაღ, პაროდისტის ნიჭი ნამდვილად გაქვს -შევაქე
-ჰოო? თუ ასეა, შენთან ერთი თხოვნა მექნება -შეპარვით შემომიგდო სიტყვა, თან ბაფთის წვალება განაგრძო და კიდევ ერთხელ დამარწმუნა ჩემი ლოგიკის ძლევამოსილებაში
-მაინც, რა თხოვნა?
-შენი სახლი უნდა მათხოვო ერთი ღამით -ყოველგვარი შესავლის გარეშე, პირდაპირ მომახალა
-ჩემი სახლი? და რატომ?
-იმიტომ, რომ გოგოსთან მინდა მარტო დარჩენა, საკუთარ ბინაში კი, ამის საშუალება არ მაქვს, რადგან ჩემი ძმა, თავისი ოჯახიანად ჩემთან იცხოვრებს რამდენიმე დღით, სანამ მათი სახლი გარემონტდება
-კარგი, ეს გასაგებია, მაგრამ მე სად წავიდე ამ დროს? პლაჟზე გავათიო ღამე?
-იცი რა სასიამოვნოა ზღვის ტალღების ხმაში დაძინება? -მუდარის თვალებით შემომხედა ენკემ ამის თქმისას, რითაც მიმახვედრა, რომ სწორედ სანაპიროზე ძილისთვის მიმეტებდა
-სხვა ვარიანტი არ გაქვს? რაღაც ღია ცის ქვეშ ძილის პერსპექტივა მაინცდამაინც არ მხიბლავს
-სცადე, იქნებ არც ისე ცუდია, როგორც თავად ფიქრობ?
-თუ ღირს მაინც ეგ გოგო ჩემს ამდენ წვალებად? -გამომცდელად გავხედე და იმ წამს, ისიც წარმოვიდგინე, როგორ ვიძინებდი შეზლონგზე, ზღვის შრიალის ხმაში
-ღირს, ძმაო, თანაც როგორ -თვალები გაუბრწყინდა ენკეს თავის რჩეულზე საუბრისას -მარტო მისი დანახვისასაც კი ნერწყვების ყლაპვა მახრჩობს. ძლივს რაღაც შანსი მომეცა და ძალიან გთხოვ, უარი არ მითხრა, თორემ იმათ სიაში ჩაგწერ, ვისზეც მომავალში შური უნდა ვიძიო
-ეგეთი სია მართლა გაქვს? -გამეცინა
-არა, მაგრამ დღესვე შევადგენ და შენ პირველ რიგში ჩაგწერ
-უღრმესი მადლობა ამხელა პატივისთვის
-არაფრის, ძმაო, ახლა მითხარი თანახმა ხარ, თუ არა?
კითხვის დასმისას ჩაფიქრებული სახე მივიღე. მართალია, არ მიყვარდა ჩემს პირად სივრცეში ვინმეს შეშვება და არც გარეთ დაძინების ვარიანტით ვიყავი დიდად აღფრთოვანებული, თუმცა, რაღაც ძალა მაინც მაიძულებდა უარი არ მეთქვა და საბოლოოდ, გადავწყვიტე მეც ამ ძალას დავმორჩილებოდი.
-კარგი, კარგი, შეგიძლია ერთი დღით იქაურობა ისე გამოიყენო, როგორც გინდა, ოღონდ ჩემს საძინებელში შესვლა არც კი გაიფიქრო!
ენკეს სახეზე, სიხარული და შვება ერთდროულად გამოისახა. ამის შემდეგ, ისე უეცრად მომეხვია, რომ სიტყვის თქმაც ვეღარ მოვასწარი.
-ძმა ხარ, რა, სულ მქონდა შენი იმედი -მითხრა მხიარულად -შენს ოთახს რაც შეეხება, იქ ცალ ფეხსაც არ შევდგამ, ენკე ტაბიძის პატიოსან სიტყვას გაძლევ -ცალი ხელის გული მაღლა ასწია ფიცის ნიშნად
-კარგი, თუ ასეა, სამუშაოდ დღის ბოლოს შემახსენე და სახლის გასაღებს მოგცემ
-მადლობა, ნამდვილი მეგობარი ხარ -მხარზე ხელი დამარტყა მან -ახლა კი საქმეს მივხედოთ, თორემ ჯაყელმა თუ ასე უსაქმურად გვნახა, დღესვე გაგვყრის აქედან
-სიხარულისგან ცეკვასაც კი დავიწყებდი, ჩემი აქედან გაგდება მხოლოდ ჯაყელზე რომ იყოს დამოკიდებული
-რას გულისხმობ? -ეჭვით ჩამეკითხა ენკე და იმ წამს, მეც მივხვდი, რომ ზედმეტი წამოვროშე. საჭირო იყო სიტუაცია როგორმე გამომესწორებინა :
-არა, არაფერს, უბრალოდ გუშინ ცუდად მეძინა და რაღაცებს ვურევ -მივუგე სწრაფად, თან ბარის მაგიდაზაზე შემოდებულ წიგნაკს დავწვდი -წავალ, ახალი სტუმარი შემოვიდა და შეკვეთას ავიღებ. შენ მანამდე მონიტორზე მაგიდა გახსენი
-წარმატებები, Dude, ეგკაცი The Most Of პრეტენზიული ვინმეა, მათ შორის ვინც კი აქამდე მინახავს
-ასეთი ვინაა?
-დავით დევდარიანი - ერთ-ერთი ყველაზე წარმატებული ბიზნესმენი ჩვენს ქვეყანაში, ვისაც ჰგონია, რომ დედამიწა საკუთარი ღერძის კი არა, Only მისგარშემო ბრუნავს
ამ სახელის და გვარის გაგონებაზე, ნიცასთან სატელეფონო საუბარი გამახსენდა, როცა მელინას ორეულ -ანტონია დევდარიანსა და მამამისზე მიყვებოდა, ვინც, როგორც გავიგე, აარონის საქმიან პარტნიორად ითვლებოდა.
სავარაუდოდ, ეს კაცი სწორედ ის უნდა ყოფილიყო, ვისზეც მე და ჩემს ტყუპისცალღერ რამდენიმე საათის წინ გვქონდა საუბარი. აი, დამთხვევაც ამას ერქვა.
-კარგი, ვნახოთ ამჯერად რა პრეტენზიები გაუჩნდება -მაგიდასთან პლანშეტით ხელში მჯდომ დავითს, კიდევ ერთხელ შევავლე თვალი ამის თქმისას, თეთრი ტილო მკლავზე გადავიფინე და პირდაპირ მისკენ დავიძარი
როგორც ეტყობოდა, ტიპური ამაყი მდიდარი იყო, ვინც მომსახურების სფეროს თითოეულ წარმომადგენელს, მონასავით ეპყრობოდა ხოლმე. ეს, პირველივე მიახლოებისას შევნიშნე, როცა ჩემი მისვლისას, სახეშიც კი არ შემოუხედავს ისე მომახალა ერთი ბოთლი ირლანდიური ვისკი მომიტანე, ლიმონთან ერთადო. მიუხედავად იმისა, რომ ერთ დროს არც მე ვითვლებოდი დაბალი ფენის წარმომადგენლად, ჩემზე ვერავინ იტყოდა, სასტუმროებში ან რესტორნებში, მიმტანების მიმართ უპატივცემულობას იჩენს და მათ ზემოდან დაჰყურებსო. პირიქით, მუდამ მაღიზიანებდნენ ხოლმე ცხვირაწეული პიჟონები, რომელთაც თავი ქვეყნის მბრძანებლები ეგონათ მხოლოდ იმის გამო, რომ ჯიბეები ფულით ჰქონდათ გამოვსებული. დავით დევდარიანმაც სწორედ ამგვარი შთბეჭდილება დატოვა ჩემზე. აღნიშნულმა ფაქტმა, მაშინვე მიმახვედრა, თუ რატომ მისურვა ენკემ წარმატებები, როდესაც ამ ტიპის მაგიდისკენ მაცილებდა შეკვეთის ასაღებად.
-გასაგებია, ახლავე მოგართმევთ. კიდევ ხომ არაფერს დაამატებდით?
-თუ რამის დამატება მომინდება, მეორედაც დაგიძახებ -კვლავ ისე მომიგო, ჩემთვის ზედაც არ შემოუხედავს. როგორც ჩანდა, სიმდიდრე, ბევრ ადამიანს, ზრდილობის ეტიკეტის დაკარგვაში უწევდა დახმარებას
დავითის მაგიდა ისე დავტოვე, მისთვის პასუხი აღარ დამიბრუნებია. მხოლოდ ბართან მდგომ ენკეს გადავეცი მისი შეკვეთა და თაროდან ირლანდიური ვისკის მთლიანი ბოთლიც ჩამოვაღებინე.
-რაო, კარგი შთაბეჭდილება დატოვა ბატონმა დევდარიანმა? -სიცილით მკითხა, როგორც კი წინასწარ გამზადებული, დაჭრილი ლიმონი ლანგარზე დამიდო მან
-იმის ნათელი მაგალითია, თუ როგორი არ უნდა იყოს ადამიანი
-ეს მართლა კარგად თქვი
-მიდი, ჭიქა მომეცი და შეკვეთას მივუტან
-ჰო, ეგ სულ დამავიწყდა -მაგიდის ზემოთ მიმაგრებული სათავსოდან, სადაც მინის ჭურჭელი თავდაყირა იყო დამაგრებული, ერთ-ერთი მათგანი ჩამოიღო, თან გარედან კიდევ ერთხელ გადაუსვა სუფთა ტილო -ეს, ყოველი შემთხვევისთვის, რათა არ თქვას ნათითურები ამჩნევიაო
ამ სიტყვებზე, ღრმად ჩავისუნთქე. როგორც ჩანდა, ეს ტიპი ნამდვილი სასჯელი იყო და ენკესაც უკვე საკმაოდ კარგად ჰქონდა შესწავლილი მსგავსი კატეგორიის ადამიანებთან გამოსაყენებელი მარტივი წესები.
ლანგარი ფრთხილად ავიღე და შესაბამისი მაგიდისკენ ნელი ნაბიჯებით დავიძარი. დავითი კვლავ თავის პლანშეტს ჩაშტერებოდა, თან ყურსასმენებიც მოერგო და თუ მისი ტუჩების მოძრაობით ვიმსჯელებდით, ვიღაცას ესაუბრებოდა. შეკვეთის დალაგებისას, ბარში აჟღერებული მუსიკის ფონზე, ბუნდოვნად თუ მესმოდა დევდარიანის სიტყვები, მაგრამ ის აზრი მაინც გამოვიტანე, რომ საუბარი სამსახურს შეეხებოდა და სავარაუდოდ, ყურმილის მეორე მხარეს მისი საქმიანი პარტნიორი უნდა ყოფილიყო.
შეკვეთა მაგიდაზე მაქსიმალურად სწრაფად დავალაგე. არც ჩვენი ეტიკეტით განსაზღვრული სიტყვები -"გემრიელად მიირთვით" დამვიწყებია და ის-ის იყო უკან უნდა გამოვბრუნებულიყავი, რომ მოულოდნელად, იმ წამს, შეტყობინების მოსვლისგან განათებულ, მისი მობილურის ეკრანს მოვკარი თვალი, რომლის Screen Lock-ზეც, თაფლისფერთმიან გოგონასთან ერთად გადაღებული ფოტო ეყენა. ეს უკანასკნელი, საოცრად მივამგვანე მელინას და კიდევ ერთხელ გამახსენდა ჩემი და ნიცას დიალოგი დავით დევდარიანის ქალიშვილ, ანტონიაზე, ვინც მართლაც რომ წყლის ორი წვეთივით ჰგავდა ჩემთვის უკვე კარგად ნაცნობ ადამიანს.
როდესაც ნიცას აღნიშნულ თემაზე ვესაუბრებოდი, ამგვარ მსგავსებას ნამდვილად ვერ წარმოვიდგენდი. გაოცებულიც კი დავრჩი და საკუთარ ფიქრებში მყოფმა, ისიც ვერ გავაანალიზე, რომ კვლავ დევდარიანის მობილურს დავშტერებოდი, ფეხმოუცვლელად. გონს, სწორედ ამ უკანასკნელის ხმამ მომიყვანა. როგორც ეტყობოდა, ჩემი ჯერ კიდევ იქ ყოფნით, მაინცდამაინც ნასიამოვნები არ ჩანდა :
-ვერ მეტყვით, კვლავაც თავზე რატომ მადგახართ? -მკითხა უკმაყოფილოდ -რაღაც არ მახსოვს, პირად დაცვად ამეყვანეთ
მისმა უხეშმა ტონმა ძალზედ გამაღიზიანა, თუმცა ამისდა მიუხედავად, წყობიდან გამოსვლის უფლება, ჩემს თავს არც ამჯერად მივეცი.
-იცით, ეგ არც მე მახსოვს -მივუგე ოლიმპიური სიმშვიდით -მაგრამ თუ ვაკანსიები გაქვთ, დიდი სიამოვნებით მოვისმენ პირობებს, იქნებ დამაინტერესოს
-ეს უკვე საინტერესოა -ფართედ გაეღიმა ჩემს სიტყვებზე, მობილურის ეკრანი ღილაკზე თითის მიჭერით ჩააქრო და სკამის საზურგეს მიაწვა -აქამდე, ამ დაწესებულებაში ასეთი თავხედი მიმტანი არ შემინიშნავს. საინტერესოა, ზურგს ვინ გიმაგრებთ?
-არ ვფიქრობ, რომ ვინმესგან ზურგის გამაგრება მჭირდება -კვლავ ზრდილობიანად მივუგე, მიუხედავად იმისა, რომ ამ წამს საერთოდ არ მსურდა ზრდილობის ჩარჩოებში მოქცევა -თუ კიდევ რამის დამატება მოგინდებათ, მაცნობეთ. ახლა კი, თქვენის ნებართვით, სხვა სტუმრებსაც მივხედავ. სასიამოვნო საღამოს გისურვებთ . . .
დევდარიანის მაგიდას ისე მოვშორდი, მისი საპასუხო "დარტყმისთვის" არც დამიცდია. საათი უკვე ღამის თერთმეტს უჩვენებდა, თუმცა წინა დღეებთან შედარებით, დროის ამ მონაკვეთში, ხალხის ნაკადი იმდენად დიდი არ გახლდათ. ეს სავარაუდოდ იმიტომ, რომ ცუდი ამინდების გამო ფრენები ორი დღით გადაიდო და წინასწარ დაჯავშნილ ნომერთა უმრავლესობა, ჯერ კიდევ თავისუფალი გახლდათ.
-როგორც ჩანს, ეს ღამე ნაკლებად გადატვირთული იქნება -კმაყოფილებით აღნიშნა ენკემ, თან თავისთვის ლატეს მზადება დაიწყო
-ჰო, მგონი მართალი ხარ
-შენც ხომ არ გინდა? -თვალებით მანიშნა ყავის აპარატისკენ
-მინდა, ოღონდ ჩემთვის ამერიკანო გააკეთე
-გაგიმართლა, ამერიკანო ყველაზე კარგად გამომდის -აღნიშნა თავმომწონედ -სხვა რამებშიც არაჩვეულებრივი ვარ რა თქმა უნდა
-ეგეთი სიტყვები შენი გოგოებისთვის შემოინახე, თავის მოსაწონებლად
-შენ არ მოგწონვარ, ფისო? -წარბების თამაშით გადმოიხარა ჩემკენ ამის თქმისას
-გაჩუმდი, სანამ ყბაში მოგდე
-კარგი, კარგი -გაეცინა და კვლავ ყავის აპარატს მიუბრუნდა წამოწყებული საქმის დასასრულებლად . . .
ენკეს მომზადებული ამერიკანო, მართლაც საჭიროებდა დამსახურებულ შექებას. ტრადიციული ინგრედიენტების გარდა, კიდევ რაღაც სხვაც ჰქონდა გარეული, თუმცა კონკრეტულად რა, ეს ვერაფრით ვერ დავაცდენინე. რაც არ უნდა ყოფილიყო საიდუმლო რეცეპტი, ცხელი კოფეინი მაინც წამადგებოდა ენერგიის შესანარჩუნებლად, ამიტომ, გადავწყვიყე აღარაფერი მეკითხა ზედმეტი ჩაძიების გარეშე განვაგრძე ჩემი ყავის სმა.
დარბაზის შუა გულში მხოლოდ ორიოდე კაცი იჯდა. შედარებით ხალხმრავლობით, მისი მარჯვენა მხარე გამოირჩეოდა, სადაც, ძირითადად ახალგაზრდები შეკრებილიყვნენ და წვიმიან საღამოს სასმელით იმრავალფეროვნებდნენ. წინ, საკმაოდ გრძელი ღამე გველოდა. მეც, თითქოს ნაწილობრივ შევჩვეოდი ახალ რეჟიმს და აღარ მეჩვენებოდა, რომ სამუშაო საათები ათასწლეულივით იწელებოდა.
ხალხის სიმცირის გამო, მე და ენკეს დასვენებისთვისაც საკმაო დროს ვიტოვებდით და სასასაუბროდაც.
ჩვენი მთავარი სტუმარი, დავით დევდარიანი ჯერ კიდევ ნეტარებით შეექცეოდა თავის ვისკის და როგორც ჩანდა, წასვლას კიდევ დიდხანს არ აპირებდა. პირიქით, მორიგი ჭიქის დაცლიდან რამდენიმე წამში, მარჯვენა ხელი ზემოთ ასწია, რათა შეკვეთისთვის კიდევ რაღაც დაემატებინა.
-წავალ, გავიგებ ამჯერად რა ინება მისმა უდიდებულესობამ -ენკე ბარის დახლს გამოეყო, მკლავზე ტრადიციულად გადაიფინა თეთრი ტილო და შემდეგ მე გამომხედა -ისე დღეს მაინც დრო გამოგვიჩნდა და მოდი, იმ კოქტეილების გაკეთებას გასწავლი, რომელიც ჯერ კიდევ არ იცი
-მხოლოდ "დებიუტანტს" და "კოსმოპოლიტენს" ვერ დავუჭირე მუღამი, დანარჩენი ასე თუ ისე, მალევე ავითვისე
-ჰოდა, ძალიან კარგი, რომ დავბრუნდები მაგაზეც ვიმუშავოთ -გამოცდილი მასწავლებელის ჟესტით მითხრა ენკემ და პირდაპირ ჩვენი მთავარი სტუმრის მაგიდისკენ გაემართა, წიგნაკითა და კალმით ხელში.
მისი წასვლის შემდეგ, მარტო დიდხანს ნამდვილად არ ვყოფილვარ. ათი წამიც კი ძლივს იყო გასული, რომ მოულოდნელად, ჩხაკუნის ხმა გავიგონე და უკან გახედვის შემდეგ, ბარში, თანამშრომლებისთვის განკუთვნილი კარიდან შემოსულ მელინას მოვკარი თვალი, ვისაც, წინა დღეებისგან განსხვავებით, სახეზე დაღლილობის არანაირი კვალი არ ემჩნეოდა. გამიხარდა მისი დანახვა. იმდენად გამიხარდა, რომ განსხვავებული პოზიტივით ავივსე, თუმცა გარეგნულად არაფერი შემიმჩნევია. პირიქით, ვცადე საკმაოდ ჩვეულებრივად მივსალმებოდი :
-კეთილი იყოს შენი დაბრუნება -ვუთხარი ისე, რომ მისთვის სახეშიც არ შემიხედავს -თავს როგორ გრძნობ?
-გმადლობ, კარგად . . . როგორც ვხედავ, დღეს ცოტა ხალხია
-ჰო, მაგრამ ერთი ისეთიც გამოერია, ვინც ერთდროულად ათს უდრის
-ეგეთი ვინაა? -გაეცინა მას, ყავის აპარატთან მივიდა და თავისთვის ესპრესოს მომზადება დაიწყო
-აი, მეოთხე მაგიდასთან რომ შუა ხნის კაცი ზის, ირლანდიური ვისკით
მელინას აღარაფერი უპასუხია. უბრალოდ, იმ მიმართულებით გაატრიალა თავი, საითაც ცოტა ხნის წინ მე ვანიშნე და სახეზე მაშინვე უზარმაზარი შიში გამოესახა. ჭიქა, რომელიც ცოტა ხნის წინ ხელში ეჭირა, მოულოდნელად იატაკზე დავარდა, ნაწილებად დაიფშვნა და იქედან გადმოღვრილმა სითხემ, იატაკს შავი ლაქაც დაამჩნია.
-ჯანდაბა, ჯანდაბა, ეს აქ რას აკეთებს? -დამსხვრეული ჭურჭლისთვის ყურადღებაც არ მიუქცევია მელინას ისე ჩაიმალა ბარის მაგიდის უკან და თმაში ხელი ნერვიულად შეიცურა -შეუძლებელია, რამე უნდა მოვიფიქრო, რათა ვერ გამომიჭიროს
-მელინა, კარგად ხარ? -გაკვირვებული ვადევნებდი თვალს მის საქციელს და ვერ გამეგო რა დაემართა ასე მოულოდნელად -მანდ რატომ იმალები?
-ძალიან გთხოვ, არაფერი მკითხო
-რას ნიშნავს არ გკითხო? -მის წინ ჩავიმუხლე და ორი თითით ნიკაპი ავუწიე -სახეზე ფერი არ გადევს, ასე იმ კაცის დანახვამ იმოქმედა? -ვკითხე, რადგან სწორედ დევდარიანისკენ გახედვის შემდეგ დაიწყო უცნაურად მოქცევა
-ეგ ადამიანი რა შუაშია? -თვალი ამარიდა ამის თქმისას, რითაც მაშინვე მიმახვედრა, რომ იტყუებოდა
-აბა ვინ არის შუაში?
-იქნება არ იყო ასეთი ცნობისმოყვარე? -თავისი მელნისფერი თვალებით, ბასრი მზერა მესროლა ამის თქმისას
-მაპატიე, მაგრამ როდესაც ბარში შემოდიხარ და ერთ-ერთ სტუმარს მაგიდის უკან ემალები, აუცილებლად ჩნდება კითხვა "რატომ"
-როდესაც ადამიანი კარგად არ გიცნობს და შენი თითოეული წვრილმანით მაინც ასე ინტერესდება, აუცილებლად ჩნდება კითხვა -"რატომ"
-მშვენივრად ხვდები, რომ მიზიდავ და შენდამი გულგრილი არ ვარ
მელინამ თავი ირონიული ღიმილით გადააქნია.
-ცდები, ნიკოლოზ, შენ ქალი მანამდე მოგწონს, სანამ სასურველს არ მიიღებ. მერე უკვე ისიც ისეთივე ფეხის საწმენდ ტილოდ იქცევა ხოლმე, როგორც ყველა სხვა დანარჩენი
-უკაცრავად რომ გაწუხებთ ახალგაზრდებო, მაგრამ ხომ ვერ მეტყვით აქ რა საიდუმლო კონგრესი გაქვთ გამართული? -მელინას სიტყვებზე პასუხის გაცემაში, ხელი მოულოდნელად თავზე წამომდგარმა ენკემ შემიშალა. იგი ორთავეს გაკვირვებული სახით დაგვჩერებოდა ზემოდან და აშკარად არანაირი ვერსია არ გააჩნდა, თუ რატომ ვიყავით დამალულები ბარის მაგიდის უკან -ჩუმად რატომ ხართ? არ მიპასუხებთ?
-ჯობს, ეგ კითხვა მელინას დაუსვა, იქნებ შენ მაინც გიპასუხოს -ფეხზე წამოვდექი ამის თქმისას, თუმცა მას იგივე ნამდვილად არ გაუმეორებია. კვლავაც დახლს უკან რჩებოდა დამალული, საშიში დამნაშავის მსგავსად
-ლამაზო, სამუშაო დღის ბოლომდე თუ მანდ აპირებ ჯდომას, ხანდახან დაგველაპარაკე მაინც, რათა არ დაგვავიწყდე და შემთხვევით ფეხი არ დაგაბიჯოთ -უთხრა სიცილით ენკემ, თუმცა მელინასგან პასუხი ვერ მიიღო. ეს უკანასკნელი, ჯიუტად იცავდა დუმილის უფლებას, თან მუხლებზე მკლავები მაგრად ჰქონდა შემოხვეული და სადღაც, უსასრულობაში იყურებოდა. მიუხედავად მისი მდუმარებისა, იმ დასკვნის გამოტანა მაინც არ გამჭირვებია, რომ მელინა, ასე საგულდაგულოდ, თვით დავით დევდარიანისგან ცდილობდა დამალვას, მაგრამ რატომ?
იქნებ, აქ იმაზე უფრო დიდი საიდუმლო იმალებოდა, ვიდრე მე წარმომედგინა? იქნებ, ნიცას არაფერი შეშლია და ანტონია და მელინა ერთი და იგივე ადამიანები იყვნენ?
ნუთუ ეს შესაძლებელი იყო? თუ კი, მაშინ რატომ უწევდა მდიდარ მემკვიდრეს სასტუმროს უბრალო თანამშრომლად მუშაობა, როდესაც მამამისი ერთ-ერთ უმსხვილეს ბიზნესმენად ითვლებოდა ჩვენს ქვეყანაში?
რაც უფრო მეტს ვფიქრობდი აღნიშნული საკითხის ირგვლივ, ამ ჩახლართულ პაზლს, კიდევ უამრავი ნაწილი ემატებოდა და საბოლოოდ, გონების არევამდე მივყავდი. თავად მელინასგან ამ თავსატეხის ამოხსნაში დახმარების მიღება ილუზიად მეჩვენებოდა. ვიცოდი, რამდენიც არ უნდა მეცადა, მაინც არაფერს მეტყოდა, ამიტომ, სიმართლე თავად უნდა დამედგინა, რისთვისაც მომიწევდა ჩემი დასვენების დღე, თბილისში წასასვლელად გამომეყენებინა. პასუხებს მხოლოდ იქ თუ ვიპოვნიდი, არც მეტი არც ნაკლები, დავით დევდარიანის რეზიდენციაში.





8 8 8 8


ავტობუსში, საკუთარ ზურგჩანთაზე ჩამოძინებული, ჩემს გვერდით მჯდომი გოგონას ხმამ გამომაღვიძა.
ნახევრად ძილ-ბურანში მყოფი, ჯერ კიდევ ბუნდოვნად ვხედავდი იქაურობასა და ტრანსპორტში მჯდომი ადამიანების სახეებს, რომელთა უმეტესობა, უკვე ბარგს იღებდა და ჩასასვლელად ემზადებოდა.
-სად ვართ? -ვკითხე გულუბრყვილოდ ჩემს გვერდით მჯდომს, თან ნახევრად გახელილი თვალებით გავხედე. ამ უკანასკნელმა, ღიმილით შემავლო მზერა და ჩემს ყურთან ტუჩები საკმაოდ ახლოს მოიტანა
-უკვე თბილისში ვართ, ლამაზო -ჩამჩურჩულა -სხვათა შორის, გზის უმეტესი ნაწილი, ჩემს მხარზე თავჩამოდებულს გეძინა
ამ სიტყვებზე, თავი ვაიძულე თვალები ბოლომდე გამეხილა და როგორც კი ეს გამომივიდა, გოგონა უკეთესად შევათვალიერე.
საკმაოდ კარგად გამოიყურებოდა, ფიგურაც თვალშისაცემად დამაკმაყოფილებელი ჰქონდა და ვიზუალური მახასიათებლებიც. ჩამეღიმა. თურმე ავტობუსით მგზავრობასაც ჰქონია რაღაც პლუსები.
-მაპატიე, ალბათ ჩემს გამო არაკომფორტულად იმგზავრე -ვუთხარი, თან ჩემი ბარგის ჩამოსაღებად ფეხზე წამოვდექი
-არა, პირიქით, ძალიან სასიამოვნო იყო შენი სიახლოვე -კვლავ ისეთივე თამამი ტონით გამეპასუხა უცნობი და ჩამოსართმევად ხელიც გამომიწოდა -მე ნენე ვარ
-ნიკოლოზი -მის გამოწვდილ ხელს, საკუთარი შევაგებე და გაცნობის ფორმალური მხარეც შედგა
-სასიამოვნოა
-ასევე . . . ჰო მართლა, საით მიდიხარ? ტაქსის აყვანას ვაპირებდი და თუ გინდა, ბარგის სახლამდე მიტანაშიც შემიძლია დაგეხმარო
-სერიოზულად? -შევატყვე გაეხარდა, თუმცა ვერ მივხვდი კონკრეტულად რა
-რა თქმა უნდა
-კარგი, თუ ასეა, დიდი სიამოვნებით მივიღებ შენს წინადადებას -მაშინვე დამთანხმდა, თან კვლავ მაცდური ღიმილით გამიღიმა -იმ ჩანთას ვერ მომაწვდი? -საბარგულ თაროზე შემოდებულ, პატარა, იასამნისფერი ჩემოდნისკენ მანიშნა თითით
პასუხად, უბრალოდ თავი დავუქნიე და ბარგის ჩამოსაღებად, კვლავ თაროსკენ მივტრიალდი. უნდა მეღიარებინა, ჩემი ახლადგაცნობილი თანამგზავრი, ნამდვილად მომხიბვლელი ვინმე იყო. უფრო მეტიც, ზედმეტად მომხიბვლელი, თუმცა არაფრით უნდა დამვიწყებოდა, რომ აქ რომანებისთვის კი არა, მნიშვნელოვან საქმეზე ვიყავი ჩამოსული და დროის უდიდესი ნაწილიც სწორედ ამისთვის უნდა დამეთმო.
საბარგო განყოფილებიდან ჩამოღებული ნენეს ჩემოდნის წამოღება, საკუთარ თავზე ავიღე და ავტობუსიდანაც სწორედ მასთან ერთად ჩამოვედი. სადგურზე, მართლაც რომ საკმარისი რაოდენობის ტაქსი იყო გაჩერებული, თუმცა ლოს-ანჯელესისგან განსხვავებით, ამ ქალაქში ნებისმიერი ფირმისა და ფერის მანქანას გადააწყდებოდით ტაქსის ტრაფარეტით, ამერიკაში კი, აღნიშნულ ფუნქციას მხოლოდ ყვითლად შეფერილი ავტომობილები ასრულებდნენ.
-მისამართი მითხარი, პირველად შენ მიგიყვან -ვუთხარი ნენეს და მძღოლს ფანჯარაზე მივუკაკუნე, რათა გადმოსულიყო და ჩემოდნების საბარგულში განთავსებაში დაგვხმარებოდა. გეგმა ასეთი იყო -ჯერ ამ გოგოს მივიყვანდი სახლამდე, ვინც აუცილებლად დამიტოვებდა თავის ნომერს მომავალი შეხვედრის იმედით, შემდეგ კი, ინტერნეტში ნანახი ინფორმაციით ვიხელმძღვანელებდი და პირდაპირ დავით დევდარიანის სახლისკენ გავეშურებოდი. ეს უკანასკნელი, ჯერ კიდევ ბათუმში გახლდათ, ამიტომ, მისი არყოფნის დროს უფრო გამიიოლდებოდა იმის გარკვევა, რისთვისაც ამხელა მანძილი მქონდა გამოვლილი.
როგორც აღმოჩნდა, ნენე ვაკეში ცხოვრობდა. ეს ჩემთვისაც საკმაოდ ხელსაყრელი გახლდათ, რადგან დევდარიანის რეზიდენციაც სწორედ ამ უბანში იყო აშენებული და გამოდიოდა, რომ ერთი გზა გვქონდა.
-თბილისში დიდი ხნით ჩამოხვედი? -მკითხა ნენემ, როგორც კი ტაქსიში ჩავსხედით. ამ გოგოს, აშკარად ეტყობოდა, რომ მასზე დიდი შთაბეჭდილება მომეხდინა. ეს საკმაოდ სასიამოვნოც იყო და ამავრდოულად, ცოტათი დამღლელიც
-არა, მხოლოდ ხვალამდე -საქარე მინას დროებით მოვწყდი და ისე მივუგე -ერთი საქმე მაქვს მოსაგვარებელი
-დავინტერესდებოდი რა საქმე, თუმცა მგონი გაცნობის პირველ დღეს ასეთი გულახდილობა საჭირო არ არის -გამომცდელად შემომხედა ამის თქმისას, თითქოს ჩემს თვალებში ეძებს პასუხსო
-ჰო, აჯობებს გულახდილი საუბრები სხვა დროისთვის შემოვინახოთ
-ანუ, სხვა დროც იქნება
ესეც ასე, უკვე ცდილობდა შემდეგი შეხვედრის პერსპექტივა შემოეპარებინა, თანაც საკმაოდ ოსტატურ მომენტში. ვერაფერს ვიტყოდი, ეს გოგო თავისი საქმის პროფესიონალი ჩანდა.
-მოდი, ასე მოვიქცეთ, შენი ნომერი დამიტოვე და თუ ამაღამ თავისუფალი ხარ, საქმეებს რომ მოვრჩები დაგირეკავ
ნენე ცოტა ხნით ჩაფიქრდა. სახეზე ჩამოყრილი თმა ყურს უკან გადაიწია და პასუხიც მხოლოდ ამის შემდეგ გამცა :
-მგონი, კარგი იდეა უნდა იყოს -თქვა ოდნავ ხმადაბლა -თანაც არა მგონია საღამოსთვის სხვა გეგმები გამომიჩნდეს
-ძალიან კარგი, მაშინ საკონტაქტო ინფორმაცია გავცვალოთ -ჩემი ტელეფონი ჯიბიდან ამოვიღე ამის თქმისას, ნენეს გავუწოდე და ოდნავ გავუღიმე -მიდი, ჩაწერე შენი ნომერი
-სახელი რა დავაწერო? იმიტომ გეკითხები, რომ შესაძლოა, სატელეფონო წიგნაკში ჩემს გარდა სხვა ნენეც გეწეროს
-არა, მსგავსი სახელით მხოლოდ შენ გიცნობ, ამიტომ, მაგ მხრივ პრობლემა არ შეიქმნება
-მიხარია თუ ასეა -კიდევ ერთხელ გამიღიმა ამის თქმისას და სენსორზე თავისი ნომრის აკრება დაიწყო . . .


ნენეს სახლამდე მიცილების შემდეგ, ტაქსის დამატებითი ფული გადავუხადე და ამჯერად, დავით დევდარიანის სასახლისკენ დავადექი გზას. მისამართის გარკვევა, ჯერ კიდევ თბილისში ჩამოსვლამდე, ინტერნეტის მეშვეობით ვცადე და მიუხედავად იმისა, რომ ამისთვის ძალიან დიდი დრო დამჭირდა, სასურველი შედეგის მიღწევა მაინც მოვახერხე.
საბოლოო გაჩერებამდე, მხოლოდ იმაზე ვფიქრობდი, თუ რა უნდა გამეკეთებინა იქ მისვლის შემდეგ და კონკრეტულად რა გეგმით მეხელმძღვანელა. ეჭვი, რომ მელინა, თავად დავით დევდარიანის ქალიშვილი იყო, უკვე ღრმად მქონდა გულში გამჯდარი. თუმცა რატომ სარგებლობდა ამ შემთხვევაში სხვა სახელითა და გვარით, ან, რატომ უწევდა სასტუმროს ბარში მუშაობა?
ამდენი პასუხგაუცემელი კითხვისგან ლამის ტვინი ამფეთქებოდა. ბოლოს, გადაწყვეტილება მივიღე, იქ მისვლამდე, ზედმეტად აღარაფერზე მეფიქრა და სწორედ ამ პრინციპით ვხელმძღვანელობდი მანამ, სანამ ტაქსის მანქანამ პირდაპირ სასურველ მისამართზე არ მიმიყვანა.
საქარე მინიდან, რომელიც ნახევრად ჩამოწეული დამეტოვებინა, უზარმაზარი, რკინისჭიშკრიანი, სამსართულიანი შენობა მოჩანდა. მის თითოეულ კუთხე-კუნჭულს დაცვის თანამშრომლები აკონტროლებდნენ, ვინებიც ჯეიმზ ბონდის სტილის კოსტიუმებითა და მუქმინებიანი სათვალეებით გადიგამოდიოდნენ ეზოში და მის მთავარ შესასვლელთან.
მათ შემხედვარეს, მხოლოდ ერთი კითხვა გამიჩნდა -როგორ უნდა მოვხვედრილიყავი შიგნით ყველასგან მალულად ან, რა მიზეზი უნდა დამესახელებინა დაცვისთვის, რათა ჩემთვის შესვლის უფლება თავად მოეცა?
სიტუაცია აშკრად რთული ჩანდა, თუმცა ამხელა მანძილის გამოვლის შემდეგ, მაინც არ ვაპირებდი უკან ხელცარიელი დავბრუნებულიყავი, ამიტომ, ტაქსის მძღოლს კუთვნილი თანხა გადავუხადე, ვთხოვე ჩემი ბარგი მანქანაში დაეტოვებინა და საქმეების დამთავრებამდე აქ დამლოდებოდა, შემდეგ კი, ღრმად ჩავისუნთქე და უზარმაზარი ჭიშკრისკენ ისე ავიღე გეზი, თითქოს ამ სახლში, როგორც საპატიო სტუმარს ისე მელოდნენ.
დაცვის თანამშრომლებმა, ვინებიც სიგრძეზე გამწკრივებულიყვნენ, მაშინვე შეწყვიტეს ერთმანეთში საუბარი და მთელი ყურადღება, ამჯერად უკვე ჩემზე გადმოიტანეს. სავარაუდოდ, გონებაში უკვე იმ კითხვებს ამზადებდნენ, რომელთაც ყოველ უცხო ადამიანს უსვამდნენ ხოლმე, ვინც კი ამ სახლში მოისურვებდა ფეხის შედგმას.
-გამარჯობა -მივესალმე თითოეულ იქ მყოფს, როგორც კი ჭიშკარს ექვსიოდე ნაბიჯის ზომაზე მივუახლოვდი. იმ წამს გავიფიქრე, იმ ქონების მფლობელს, რამხელა ქონებასაც აარონი განკარგავდა, დევდარიანზე დიდი თუ არა, ნაკლები დაცვა მაინც არ უნდა ჰყოლოდა, თუმცა ჩემი უფროსი ძმა, იმ ინციდენტის შემდეგაც კი, ქუჩებში ისე თავისუფლად დასეირნობდა, თითქოს ამ ქვეყნად არანაირი საფრთხე არ მოელოდა. აღნიშნულ თემაზე, კამათიც ხშირად მოსვლია ჩემთან და ნიცასთან, თუმცა ჩვენი დიალოგი მუდამ უშედეგოდ მთავრდებოდა ხოლმე. ერთადერთი, რასაც მივაღწიეთ, ის იყო, რომ აარონს იარაღის ტარების ლიცენზია მოვათხოვინეთ და ამით, ბოლომდე თუ არა, ცოტათი მაინც დავიმშვიდეთ გულები.
-გამარჯობა -თითქმის ერთდროულად მომესალმნენ დაცვის თანამშრომლები. მათგან ორმა, სათვალე თავზე აიტანა და ისე განაგრძო ჩემი თვალიერება
-შიგნით შესასვლელად ფეის-კონტროლის გავლაა საჭირო თუ უბრალოდ გამჩხრეკთ? -ვიკითხე, თან ინტერესიანი მზერა გადავავლე მათ გუნდს. წამიც არ იყო გასული, რომ უსაფრთხოების თამამშრომლებს, საშუალო სიმაღლის, სახეზე შრამდამჩნეული ბიჭი გამოეყო და ჩემკენ ერთი ნაბიჯი გადმოდგა.
-მებაღის ვაკანსიაზე ხართ? -მკითხა მეტად სერიოზული სახით. გულში გამეცინა და ტანსაცმელზე დავიხედე. ნამდვილად არ მეცვა ისე, რომ ვინმეს მებაღე ვგონებოდი, მით უმეტეს, არც ყვავილების სურნელი ამდიოდა სამოსზე. ჩემი მებაღისთვის მიმსგავსებით იმედგაცრუებულმა, დავაპირე კიდეც დაცვის თანამშრომლის მოსაზრების უარყოფა, თუმცა რამდენიმე წამის შემდეგ, თითქოს ჩემს თავში სიბრძნის ნათურა აინთოო, სრულიად ახალ გადაწყვეტილებას ჩავეჭიდე.
არავინ იცოდა, შემიშვებდნენ თუ არა ამ სახლში, მაშინ, როცა ჩემს ნამდვილ ვინაობას ვიტყოდი. აი, როგორც მებაღეს კი შანსი მქონდა ყოველგვარი ზედმეტი დაკითხვის გარეშე მოვხვედრილიყავი ამ ჭიშკრის მეორე მხარეს, ამიტომ, ვარჩიე ცოტა ხნით მართლაც ვყოფილიყავი მებაღე.
-დიახ, ვაკანსიაზე ვარ -ვუთხარი თავდაჯერებულად -მაპატიეთ, ცოტა უფრო ადრე უნდა მოსვულიყავი, თუმცა საცობების გამო შემაგვიანდა
-მაგ მხრივ გაგიმართლა, ძმაო, ჯერჯერობით სახლის პატრონებთან მაინც არ გექნება კონტაქტი, რადგან მათგან შინ არავინაა. გასაუბრებას ერთ-ერთ მოახლესთან გაივლი
-მოახლესთან? ამ სახლში ასეთ მოლაპარაკებებს მოახლეები წარმართავენ?
-ყველა ნამდვილად არა, თუმცა ქალბატონი ლიდია უკვე ოცი წელია აქ მუშაობს, თითქმის ოჯახის წევრივითაა და მას ძალიან ენდობიან, ამიტომ, მსგავს საკითხებსაც ხშირად აგვარებს ხოლმე
-გასაგებია -ჩავახველე და მხრებში გავსწორდი -ესე იგი, უკვე მელოდებიან და შემიძლია შიგნით შევიდე
-ნუ ჩქარობთ, დასაწყისისთვის ჯერ უნდა შეგამოწმოთ -ამჯერად, მაღალი, შუა ხნის კაცი გამოეყო დაცვის წევრებს და ჩემთან ახლოს მოვიდა
-შემოწმებაში რას გულისხმობთ?
-იმედია შეურაცხყოფად არ მიიღებთ, თუმცა როცა ამ სახლში ვინმე უცხო შედის, ყოველთვის ვჩხრეკთ ხოლმე. ბატონი დავითის ბრძანებაა ასეთი -თავის მართლებასავით წარმოთქვა ბოლო სიტყვები და ისე შემომხედა, თითქოს ჩემგან ნებართვას ელისო. საწინააღმდეგო ნამდვილად არაფერი მქონდა. არც ტერორისტის ბომბი მედო მარცხენა ჯიბეში და არც მაყუჩიანი იარაღი, ამიტომ თანხმობის ნიშნად თავი დავუქნიე და ხელები ოდნავ ზემოთ ავწიე, რათა თავისი საქმე უფრო გაადვილებოდა.
ახლა მხოლოდ ერთი პრობლემა რჩებოდა მოსაგვარებელთა სიაში. რა უნდა მექნა მაშინ, თუკი ნამდვილი მებაღე აქ ჩემი ყოფნის დროს გამოჩნდებოდა? ასეთ შემთხვევაში, ტყუილი აუცილებლად გამოაშკარავდებოდა და დიდი ალბათობა იყო იმისა, პოლიციაც გამოეძახათ.
როგორც წესი, მსგავს კრიტიკულ სიტუაციებში, ჩემი გონება მუდამ ორჯერ უფრო სწრაფად იწყებდა ხოლმე მუშაობას და ხშირ შემთხვევაში, არც გამოსავლის მოძებნა წარმოადგენდა მისთვის სირთულეს. ჩემდა საბედნიეროდ, ამჯერადაც ძალიან გამიმართლა. საკმაოდ მალე დამებადა იდეა, თუ როგორ უნდა ჩამომეშორებინა გზიდან ის დაგვიანებული მებაღე და ზედმეტი პრობლემები თავიდან ამეცილებინა. საკუთარი თავით კმაყოფილმა, კიდევ ერთხელ შევავლე მზერა დავით დევდარიანის რეზიდენციას. იქაურობა იმდენად ლამაზად იყო გაფორმებული დიდი პალმებითა და სხვა ეგზოტიკური მცენარეებით, ნებისმიერ ადამიანს, თავს მაიამის რომელიღაც უბანში აგრძნობინებდა. ნუთუ მართლა ეს იყო მელინას სახლი? ნუთუ მართლაც აქ ჰქონდა გატარებული მთელი ბავშვობა?
-მორჩა, სუფთა ხართ, შეგიძლიათ შეხვიდეთ -თავაზიანი სახით მაცნობა დაცვის თანამშრომელმა, როგორც კი ჩემს შემოწმებას მორჩა
-სულ ეს არის?
-დიახ, სულ ეს არის -მომიგო, მერე კი, შესასვლელთან მდგომ ახალგაზრდა ბიჭს გახედა და გასძახა: -დიმიტრი, კარი გაუღე და შეუშვი, ელოდებიან
ჩემს წინ აღმართულმა რკინის ჭიშკარმა, სენსორულ ციფერფლატზე რაღაც კოდის აკრეფის შემდეგ, ერთი დაიჭრიალა და ნელ-ნელა, გვერდულად დაიწყო გაღება.
ესეც ასე, გეგმის მთავარი ნაწილი უკვე შესრულებული იყო. ახლა უკვე მეორე დაბრკოლებაზე უნდა მეზრუნა და ასეც მოვიქეცი -ჭიშკრის ზღურბლის გადაბიჯებიდან რამდენიმე წამში, ჯიბიდან ტელეფონი ამოვაძვრინე, რათა მებაღის პრობლემის მოგვარებას შევდგომოდი.
ასეთ შემთხვევაში, საუკეთესო გამოსავლად ნიცასთვის დახმარების თხოვნა ჩავთვალე. ამ უკანასკნელმა, საერთოდ არ იცოდა, რომ თბილისში ვიყავი ჩამოსული, თუმცა ხმოვანი შეტყობინებით ყველაფერს მოკლედ ავუხსნიდი და ვთხოვდი, ჩემი უსაფრთხოება უზრუნველეყო, სანამ სასურველ ინფორმაციას არ მივიღებდი მელინას შესახებ.
საბედნიეროდ, ვიბერზე გამწვანებული დამიხვდა ნიცა. როგორც ჩანდა, ფორტუნა დღეს ჩემს მხარეს იყო და ამის გამო, მისი უზომოდ მადლიერი ვიყავი.
<<ტყუპისცალო, უნდა დამეხმარო!>> -მივწერე სასწრაფოდ. პარალელურად, დევდარიანების სასახლის გრძელ ეზოს მივუყვებოდი და მეჩვენებოდა, რომ მას დასასრული არც უჩანდა
<<რა იყო, ძვირადღირებული კონიაკის ბოთლი გაგიტყდა და ვალები დაგედო?">> -სულ რაღაც ათ წამში მომივიდა პასუხი ჩემი დისგან. როგორც ჩანდა, კვლავ ირონიის ხასიათზე იყო დამდგარი, თუმცა იმ დროს, ხუმრობებისთვის ნამდვილად არ მეცალა და სწრაფად გავაგზავნე ხმოვანი შეტყობინება :
<<ამ წუთას თბილისში ვარ. არ მკითხო როგორ ან რატომ . . . ახლა ერთი სახლის ლოკაციას ჩაგიგდებ, ტაქსი აიყვანე და სასწრაფოდ აქ მოდი! იმ ტერიტორიაზე, ვინც კი არ უნდა შენიშნო, იზრუნე იმაზე, რომ სახლში არავინ შემოვიდეს. დეტალებს მერე აგიხსნი">>
<<ჯეიმზ-ბონდობანას ვთამაშობთ?>>
<<ნიცა, უბრალოდ მოდი, ეს ძალიან სასწრაფოა!>>
<<კარგი, კარგი, უკვე ლიფტში ვარ, თანაც სახლის ტანსაცმლით და სრულიად მოუწესრიგებელი. იცოდე, მერე ყველაფერს ამიხსნი!>>
<<აგიხსნი, დაწყნარდი>> -მივწერე და იმით დაიმედებულმა, რომ ნიცა დროულად მოსვლას და რამის გაკეთებას მოახერხებდა, ტელეფონი კვლავ ჯიბეში ჩავიბრუნე.
სახლს, წინა მხრიდან, საკმაოდ დიდი ზომის, შუშაბანდის კარი ჰქონდა დატანებული. სპეციალური მინის გამო, გარედან შიგნით არაფერი ჩანდა, თუმცა შიგნიდან ალბათ ყველაფერი სხვაგვარად იყო და შესაძლოა, ამ დროს ვიღაც მიყურებდა კიდეც.
იმ წამს, საკუთარი თავით გაოცებულიც კი ვიყავი. რამდენ სიგიჟეს ვაკეთებდი იმ გოგოს გამო, ვისაც ნორმალურად არც კი ვიცნობდი? რა მჭირდა? ასეთი როდის გავხდი? რა დეტექტივობანას ვთამაშობდი ოცდაორი წლის ასაკში?
ეს კითხვები მოსვენებას არ მაძლევდნენ, თუმცა რომ ვთქვა, რომელიმე მათგანმა ჩემს გადაწყვეტილებაზე გავლენა მოახდინა მეთქი, ნამდვილად არ ვიქნები მართალი. მიუხედავად იმისა, რომ ჩემი გონების საღი ნაწილი კარგად აანალიზებდა იმას, თუ რამხელა სისულელეს ჩადიოდა, მაინც ჯიუტად მივიწევდი წინ და დასახული მიზნის მისაღწევად, უკან დახევას არც ვაპირებდი.
შესასვლელ კარს რომ მივუახლოვდი, მის მარცხენა მხარეს მიმაგრებულ ზარის ღილაკს დავაკვირდი. ეს უკანასკნელი, ციფერფლატზე იყო მიბმული და შუანა ნაწილში, წითელი წერტილი ციმციმებდა. სავარაუდოდ, იგი ვიდეო-კამერა უნდა ყოფილიყო, რომელიც ეზოს მთელ თუ არა, გარკვეულ ნაწილს მაინც აკონტროლებდა.
-ესეც ასე, თამაში დაიწყო! -ჩავილაპარაკე ჩემთვის და ზარის დარეკვის ღილაკს საჩვენებელი თითი ისე მივაჭირე, რომ მთელი ხუთი წამის განმავლობაში არ ამიშვია
ძალიან კარგიც კი იყო თუკი გასაუბრებას მხოლოდ მოახლე ჩამიტარებდა. სიმართლე რომ ვთქვა, წარმოდგენაც არ მქონდა რა უნდა მექნა მაშინ, თუკი სახლში დიასახლისები დამხვდებოდნენ და მათთან მომიწევდა დალაპარაკება. წინასწარი მომზადება ნამდვილად არ გამივლია, თუ რა უნდა მომემოქმედა ან მეთქვა დევდარიანების ზღურბლზე გადაბიჯებისას. ვთვლიდი, რომ იქამდე მიღწევის შემდეგ თავად მივხვდებოდი როგორ უნდა გამერკვია იყო ანტონია და მელინა ერთი და იგივე პიროვნება თუ არა.

პარაღმასთან მდგომს, ზარის დარეკვიდან დაახლოებით ნახევარი წუთის შემდეგ მომესმა კარის საკეტის ხმა. ჩემს წინ აღმართულმა შუშაბანდის კარმა, ჭიშკრის მსგავსად გვერდულად დაიწყო გაღება და სულ მალე, ოდნავ ასაკში შესული, ლურჯთავსაფრიანი, საშუალო სიმაღლის ქალბატონიც შევნიშნე ზღურბლზე. ეს უკანასკნელი ისე მათვალიერებდა თითქოს ჩემი სახით მის წინ სამუზეუმო ექსპონატი იდგა მისი ზედმიწევნით შესწავლა ჰქონდა დავალებული.
ზოგადად, ვერასდროს ვიტანდი ხოლმე როდესაც ვინმე ასე დაჟინებით მაშტერდებოდა. არც ახლა მესიამოვნა მსგავსი ჟესტი, ამიტომ, სიტუაციის განსამუხტად ოდნავ ჩავახველე და ქალს თავაზიანად მივესალმე :
-გამარჯობათ, მე მებაღის ვაკანსიაზე ვარ, ქალბატონ ლიადიასთან. შეგიძლიათ დაუძახოთ?
-მე ვარ, შვილო ქალბატონი ლიდია -მხიარულად შემომცინა მან -ასეთი ახალგაზრდა მებაღე ჯერ ამ სახლს არ ახსოვს და მეც მაგიტომ გიყურებდი ასე გაკვირვებული -მერე სახლისკენ ხელით მანიშნა და კვლავ თბილად გამიღიმა -შემოდი, ცივ წვენს დაგალევინებ და დანარჩენზე იქ ვილაპარაკოთ
-გმადლობთ, არაფერი მინდა, უბრალოდ რამდენიმე კითხვა მექნება თქვენთან
-კი ბატონო, რაზეც შემეძლება გიპასუხებ -გვერდზე გაიწია, რათა შიგნით შევეტარებინე და როგორც კი ზღურბლს მარჯვენა ფეხი გადავაბიჯე, ისიც უკან მომყვა
დევდარიანების სახლი, შიგნიდან ბევრად უკეთესად გამოიყურებოდა, ვიდრე გარედან. მისაღები თბილ ყავისფერ და რძისფერი ფერებში იყო გადაწყვეტილი, რომელსაც შავი ტყავის ავეჯი და საკმაოდ გემოვნებიანი დეკორაციები ეხამებოდა, დიდი და ლამაზი ქოთნის მცენარეების ჩათვლით.
მისაღებიდან, შუშაბანდის კარით, უკანა ეზოში გადიოდით, სადაც ძალიან ლამაზი ვერანდა მოეწყოთ, მრგვალი, დეკორატიული მაგიდით, ხელოვნური ყვავილებითა და ღია ფერის სავარძლებით. ორიგინალურად მოწყობილი ვერანდის წინ, ლურჯად აკამკამებული აუზი მოჩანდა, მის წინ ჩამწკრივებულ ზოლიან შეზლონგებთან ერთად, ხოლო ბასეინიდან ოციოდე მეტრში, უზარმაზარი ლაბირინთი იწყებოდა, რომელიც შორიდან ყურებითაც კი ზედმეტად ლამაზად ხვდებოდა თვალს.
-დაჯექი და მოხერხებულად მოეწყვე, შვილო -კვლავ თბილად გამიღიმა ქალბატონმა ლიდიამ, თან მზერით კაკაოსფერი დივნისკენ მანიშნა -ცივი წვენი მართლა არ გინდა?
-არა, დიდი მადლობა, აქ სულ სხვა საქმეზე ვარ
-ვიცი, ვიცი, სამუშაო გრაფიკზე გსურს დალაპარაკება და ანაზღაურების დეტალების გაგება. ყველაფერს ახლავე აგიხსნი, ნუ ღელავ
-ქალბატონო ლიდია, აქ მებაღის სტატუსით ნამდვილად არ მოვსულვარ -მაშინვე გავუმხილე, როგორც კი დივანზე ჩამოვჯექი -ეს ტყუილი, აქ შემოსაღწევად დამჭირდა, ჩემი სტუმრობის ნამდვილი მიზეზი კი სულ სხვა რამეა
ადვილი შესამჩნევი იყო, როგორ შეეცვალა სახე ჩემს სიტყვებზე. ალბათ, იმ წამს, ისიც კი იფიქრა, რომ შენიღბული მძარცველი ვიყავი, ვინაც სახლში მსგავსი გზით გადაწყვიტა შემოაღწევა და სახეზე ოდნავი შიშიც გამოესახა. ამის გამო, გადავწყვიტე დიდად აღარ გამეჭიანურებინა და ყველაფრისთვის მალევე ამეხადა ფარდა :
-აქ ანტონიას გამო მოვედი -თვალებში ჩავხედე და ქალის რეაქციას დავაკვირდი ამის თქმისას -მისი ახლო მეგობარი ვარ, ბათუმიდან
-ჰო მაგრამ, ქალბატონი ანტონია ახლა შინ არ გახლავთ, სანტორინშია წასული, მთელი ზაფხულით
-ჰოო? მე კი ბათუმში ვნახე და თქვენთან მნიშვნელოვანი წერილი გამომატანა -მოტყუების გზით გადავწყვიტე მისი გამოტეხვა, თან რეაქციას ვაკვირდებოდი, რათა შემთხვევით არაფერი გამომპარვოდა -ბათუმში, მელინას სახელით სარგებლობს, თუმცა მუდამ ვეუბნები, ანტონია უფრო გიხდება მეთქი. მოკლედ, როგორც გითხარით, თქვენთან მნიშვნელოვანი წერილი გამომატანა და მთხოვა პირადად გადმომეცა. სხვა შემთხვევაში, დაცვასაც დავუტოვებდი და აღარც ტყუილის თქმა დამჭირდებოდა, რომ მებაღის ვაკანსიაზე ვარ მოსული
ქალს, თვალები აუცემლიანდა ჩემს სიტყვებზე. ვერ მივხვდი ეს რატომ მოხდა და ის-ის იყო გავიფიქრე, რამე არასწორად ხომ არ გავაკეთე მეთქი, რომ ამ დროს, კვლავ მომესმა მისი ხმა :
-ჩემმა ანტონიამ, ბათუმიდან რამე წერილი გამოგატანა? -ხმაში სითბო ემჩნეოდა ქალს -ანუ, მასთან ახლოს ხარ და ყველაფერს გიყვება?
ესეც ასე, მგონი უკვე პროგრესი შეიმჩნეოდა. ამ ქალის ნდობა უკვე მოპოვებული მქონდა და თუ სწორად ვიმოქმედებდი, შემეძლო კიდევ ბევრი რამ დამეტყუა მისთვის.
-ჰო, ყველაფერს მიყვება -ღიმილით დავუქნიე თავი -სასტუმროში ერთად ვმუშაობთ და ძალიან ახლოს ვართ
-მართლა? -გულწრფელი სიხარული გაკრთა ლიდიას ხმაში -ალბათ, ნამდვილად კარგი და სანდო ადამიანი ხარ, თორემ ჩემი ანტონია სხვა შემთხვევაში თავის საიდუმლოს არასდროს გაგიმხელდა
-თქვენ მას დიდი ხანია იცნობთ? -დივნის სახელურს ხელით დავეყრდენი და ისე ვკითხე
-ანტონია ჩემს ხელში გაიზარდა, შვილო -ლიდიას, ხმიდან მასზე საუბრისას უდიდესი სითბო და სიყვარული იღვრებოდა -ყოველთვის უჩვეულო ბავშვი იყო, განსხვავებული რამები აინტერესებდა და მუდამ გამოირჩეოდა იმ საზოგადოებისგან, რომელშიც გაიზარდა. სხვა შემთხვევაში რა მოაფიქრებდა ოცდაერთი წლის გოგოს, სახელი და გვარი შეეცვალა და ამხელა სიმდიდრე მიეტოვებინა, რათა სასტუმროს ბარში ეთენებინა ღამეები, მძიმე შრომაში
-ჰო, ამ მხრივ მართლა განსაკუთრებულია -მივუგე და გონებაშიც ნაწილობრივ დამილაგდა მოვლენები. ესე იგი, ანტონია და მელინა მართლაც ერთი და იგივე ადამიანები იყვნენ და როდესაც მშობლები ფიქრობდნენ, რომ საბერძნეთში, კერძოდ, სანტორინში ატარებდა საზაფხულო არდადეგებს, ამ დროს იგი ბარში დაატარებდა შეკვეთებს "ქვიშის ქარიშხლის" სტუმრებისთვის. ნამდვილად უჩვეულო ადამიანთან მქონდა საქმე და ამაში, აღნიშნულ წამს კიდევ ერთხელ დავრწმუნდი
-სანამ წერილს გადმოგცემდეთ, შეგიძლიათ კიდევ მიამბოთ მასზე რამე? -გადავწყვიტე, რაც შეიძლებოდა მეტი გამეგო მელინაზე -უბრალოდ, თუ მას დიდი ხანია იცნობთ, ჩემზე გაცილებით ბევრი გეცოდინებათ და ძალიან მინდა მოვისმინო
-ანტონიაზე სასაუბრო იმდენია, რომ შეიძლება მთელი დღე ვერ მოვრჩეთ -გაეცინა ქალს -შენი სახელი მითხარი, შვილო
-ნიკოლოზი
-ლამაზი სახელია. შენც ალენ დელონივით ბიჭი ხარ, გემოვნება კარგი ჰქონია ჩემს გოგონას შენ რომ აურჩევიხარ
აი, თურმე რას ფიქრობდა. ეგონა, რომ მე და მელინა წყვილი ვიყავით და თავისი საიდუმლოც ამიტომ გამანდო. პრინციპში, ეს ნამდვილად არ იყო ცუდი. თუკი მის შეყვარებულად მიმიჩნევდა, გაცილებით უფრო გულახდილი იქნებოდა ჩემთან და უფრო მეტ ინფორმაციასაც მომცემდა.
-მგონი, მე უფრო გამიმართლა, რადგან მისნაირი ადამიანის ყურადღების ღირსი გავხდი -ვთქვი, რაც შემეძლო დამაჯერებლად. სადღაც გულის სიღრმეში, სინდისის ქენჯნაც კი მაგრძნობინა ამ ტყუილმა, თუმცა იმდენად მაინტერესებდა თითოეული დეტალი მელინას შესახებ, ეს გრძნობა თავიდან მალევე მოვიშორე და კვლავ დასახული მიზნის მიღწევაზე დავიწყე ფიქრი
-უკვე წარმომიდგენია, რა ლამაზი დასანახები იქნებით ერთად -კვლავ ღიმილით განაგრძობდა ლიდია და ცოტაღა აკლდა როგორც მომავალ სასიძოს ისე გადამხვეოდა. აი, მე კი, დროში ვიწვებოდი, ამიტომ, სწრაფად უნდა გამეგო ის, რის გასაგებადაც ამხელა გზა გამოვიარე
-ქალბატონო ლიდია, იქნებ ანტონიაზე გადავსულიყავით? -შევაპარე ზრდილობინად -მინდა მასზე რაც შეიძლება მეტი ვიცოდე და ამაში, თქვენზე უკეთ ვერავინ დამეხმარება
-მაინც, რა გაინტერესებს, ჩემო კარგო? ანტონიას დაბადებიდან ვიცნობ და არც კი ვიცი, კონკრეტულად საიდან უნდა დავიწყო
-არ ვიცი, მაგალითად რა უყვარს, როგორი ხასიათი აქვს, რა ანიჭებს ბედნიერებას და ასე შემდეგ
-სიყვარულით, უბრალო ხალხი უყვარს -ღიმილით აღნიშნა ლიდიამ, თან, ლურჯი თავსაფარი ორივე ხელით შეისწორა და ისე განაგრძო :- ამის გამო, ხშირად ატარებდა დროს ჩვენთან, მოსამსახურეებთან საუბარში და ხშირად, საჭმელების მომზადებაშიც გვეხმარებოდა, როცა მისი მშობლები სახლში არ იყვნენ, რადგან იცოდა, რომ ამის გამო აუცილებლად უსაყვედურებდნენ. დედამისი, ქალბატონი ელენა, ხშირად ეუბნებოდა მათთან დიდ დროს ნუ ატარებ, შენ იმათი დონის არ ხარო, ანტონიას კი, მუდამ სხვა თემაზე გადაჰქონდა საუბარი და ისევ იგივე დამოკიდებულებაში რჩებოდა ჩვენთან. სიმართლე გითხრა, მშობლებზე უფრო ახლოს, მუდამ ჩემთან იყო. მათ არასდროს ესაუბრებოდა თავის შეხედულებებზე, რადგან ზუსტად იცოდა, ვერ გაუგებდნენ. მიუხედავად ამისა, უხეშად არასდროს მიუმართავს, რადგან მუდამ პატივს სცემდა, როგორც მასზე უფროს ადამიანებს. მეც და ამ სახლში მომუშავე თითეოულ სულიერსაც, უზომოდ გვიყვარს ანტონია. ხშირად გვიკვირს კიდეც, ისეთ ქედმაღალ ადამიანებს, როგორებიც ქალბატონი ელენა და ბატონი დავითი არიან, ასეთი საოცარი შვილი როგორ ეყოლათ
-გისმენთ და მგონია, რომ სერიალის სიუჟეტს მიყვებით -აშკარად გაოცებული ვიყავი განაგონით და ეს სიტყვებითაც ნათლად გამოვხატე. მელინა რომ სხვა გოგონებისგან განსხვავებული იყო ამას თავიდანვე მივხვდი, თუმცა არ მეგონა ასეთი ორიგინალური და გამორჩეული ცხოვრებისეული ისტორია თუ ექნებოდა. აი, თურმე რას მალავდა ასე საგულდაგულოდ და რას ნიშნავდა მისი უეცარი წამოცდენები პირადი იახტით სეირნობასა და სასახლის ზომის სახლზე. უკვე ყველაფერს ფარდა ჰქონდა ახდილი და მეც, თითქოს მაყურებელთა რიგებიდან ვადევნებდი თვალს ამ დიდი საიდუმლოს გამოააშკარავებას
-და, მაინცდამაინც მელინა რატომ დაირქვა? -ვკითხე რამდენიმე წამიანი დუმილის შემდეგ- ეს სახელი მოსწონდა, თუ უბრალო შემთხვევითობაა?
-ალბათ მოსწონდა კიდეც, თუმცა მთავარი მიზეზი მაინც ის იყო, რომ ბებიამისს უნდოდა მისთვის ასე დაერქმია, ამის მაგივრად კი, სახელის შერჩევა მამამისმა, ბატონმა დავითმა აიღო საკუთარ თავზე და ეს ისტორიაც ასე დასრულდა -ლიდიამ, ამის თქმისას, ჩაფიქრებული სახე მიიღო, შემდეგ კი მე გამომხედა დაბნეული მზერით -კი მაგრამ, თუ ანტონიას რამის თქმა უნდოდა, წერილი რატომ გამოგატანა და თავად რატომ არ დამირეკა?
რა თქმა უნდა, ჩემს სხარტ გონებას, არც ამჯერად გასჭირვებია მორიგი თავის დასაძვრენი ისტორიის შეთხზვა :
-ალბათ იმიტომ, რომ ტელეფონი გაუფუჭდა. ახალს ამ დღეებში იყიდის და აუცილებლად დაგიკავშირდებათ, მანამდე კი წერილის გადმოცემა მთხოვა
-გასაგებია -ღიმილით დამიქნია თავი. რა მარტივი იყო ამ ქალის მოტყუება. გამიკვირდა კიდეც, მცირედი ეჭვიც რომ არ გამომიწვევია მასში. ალბათ, მუდამ ასეთი მიმნდობი და გულუბრყვილო იყო და მეც, ჩემდაუნებურად გამოვიყენე აღნიშნული ფაქტი ჩემივე სასარგებლოდ. თავი კიდევ ერთხელ ჩავთვალე უკანასკნელ ნაძირალად. ალბათ, ასე არც უნდა მოვქცეულიყავი, თუმცა სიმართლის დასადგენად, იმ წამს სხვა გზა ვერ გამოვნახე და სწორედ ამ მოსაზრებით ვანეიტრალებდი საკუთარ მიუღებელ საქციელს
-გმადლობთ რომ მასზე მესაუბრეთ და ცოტაოდენი ინფორმაცია მაინც მომაწოდეთ
-რისი მადლობა, შვილო, პირიქით, მსიამოვნებს მათთან ურთიერთობა, ვისაც ანტონია ამხელა ნდობას უცხადებს
-ასეთი ადამიანები ბევრნი არიან?
-მხოლოდ ერთი . . . მისი ახლო მეგობარია, მია ჰქვია. საკმაოდ საინტერესო გოგონაა, გამუდმებით მოგზაურობს და ცხოვრების უდიდეს ნაწილსაც თვითმფრინავში ატარებს. როგორც ვიცი, ამ წუთას, ტოკიოშია და სავარაუდოდ, მთელი ზაფხულით აპირებს იქ დარჩენას
-ალბათ, მელინაც ხშირად მოგზაურობს ხოლმე -მერე წამით შევიცადე და ნათქვამი გადავაკეთე -უფრო სწორად ანტონია… ბოდიში, მე მუდამ მელინათი მივმართავ ხოლმე და . . .
-მოგზაურობს, თუმცა მხოლოდ საზღვაო და სახმელეთო ტრანსპორტით. თვითმფრინავების ძალიან ეშინია

-გასაგებია . . . ალბათ, ნელ-ნელა თავადაც მოვახერხებ მის უკეთ შესწავლას -მადლიერების მზერით გავხედე ლიდიას მოწოდებული ცნობების გამო. შემეძლო კიდევ დაუსრულებლად მელაპარაკა ამ ქალთან და გაცილებით უფრო მეტი ცნობაც მიმეღო, თუმცა არ მსურდა ვინმეს გამოვეჭირე და გადავწყვიტე, ამ ეტაპზე მიღებული ინფორმაციით დავკმაყოფილებულიყავი

-ქალბატონო ლიდია, ძალიან დიდი მადლობა დროის დათმობისთვის -დივნის კიდისკენ ჩამოვიწიე და ისეთი ტონით ვუთხარი, სადაც აშკარად მემჩნეოდა, რომ უკვე ადგომასა და წასვლას ვაპირებდი

-არაფრის, შვილო, რისი მადლობა -კვლავ ის კეთილი ღიმილი გამოისახა მის სახეზე, რითაც უკვე უამრავჯერ დამაჯილდოვა -კიდევ მინდოდა შენთან ლაპარაკი, მაგრამ ვამჩნევ გეჩქარება

-ჰო, ცოტა არ იყოს, ვჩქარობ

-თუ ასეა, წერილი დამიტოვე და გაგაცილებ -თვითონაც წამოდგა დივნიდან ამის თქმისას, თან კიდევ ერთხელ შეისწორა ლურჯი თავსაფარი

-წერილი? რა წერილი?

-ის, რომელიც ანტონიამ გამოგატანა, ჩემთან -დაბნეულობა დავიჭირე მის სიტყვებში ამის თქმისას და მხოლოდ მაშინ გავიაზრე რომელ წერილსაც გულისხმობდა იგი

-დიახ, დიახ, წერილი სულ დამავიწყდა -ჯიბეებში დავიწყე ქექვა, თითქოს იქ მართლაც აღმოვაჩენდი რამეს, თუმცა სინამდვილეში, მხოლოდ დროს ვწელავდი, სანამ იმის მიზეზს მოვიფიქრებდი, თუ რატომ არ მქონდა წერილი თან

-სადმე ხომ არ დაკარგე შვილო? -შეწუხებული სახით გამომხედა ლიადიამ, როცა ძებნის პროცესი ოდნავ დიდხანს გამიგრძელდა

-არა, ზუსტად ვიცი არ დამკარგვია -მივუგე სრულიად დარწმუნებით, თან ზუსტად იმ წამს თავში აზრად მოსული სიტყვებიც დავამატე : -დიდი ალბათობით მანქანაში უნდა დამრჩენოდა, სანამ აქ შემოვიდოდი. კარგი იქნება, თუ ახლავე წავალ და შევამოწმებ
-თუ ასეა, მე მანამდე სამზარეულოდან რამე გემრიელს გამოვიტან. არ მინდა ისე გაგიშვა, რომ არაფრით გაგიმასპინძლდე
ლიდიას ამ სიტყვებზე, უფრო მეტად მომაწვა სინდისის ქენჯნა. მართლა რა ნაძირალა ვიყავი. დილიდან მოყოლებული, უკვე იმდენი ტყუილი მქონდა ნათქვამი, სათვალავიც კი ამრეოდა.
-მართლა არ ღირს შეწუხებად, არ გინდათ
-მინდა, მინდა და უარი არ გამაგონო! მართალია გეჩქარებოდა, თუმცა ხუთი წუთი არაფერს დაგაკლებს, ამიტომ, ცოტა ხნით კიდევ გამართე ამ გამოყრუებულ სახლში. რაც ჩემი ანტონია წავიდა, მას შემდეგ, ნორმალურად ვეღარავის ვესაუბრები და შენმა მოსვლამაც ამიტომ გამახარა
-კარგი, კარგი, მაშინ, წერილს მოვძებნი და დავბრუნდები -კიდევ ერთი ტყუილი მივამატე ჩემს ისედაც დაუსრულებელ სიას. ვერ ვიტანდი, როდესაც კარგ ადამიანებს ვატყუებდი და ახლაც სწორედ ეს მაგრძნობინებდა თავს ცუდად

-მიდი, მე მანამდე შოკოლადის კექსს დავჭრი, გუშინ გამოვაცხვე და ცოტა კიდევ უნდა იყოს დარჩენილი

ამ სიტყვების შემდეგ, მე და ლიდია, ერთმანეთს დროებით დავემშვიდობეთ და საპირისპირო მხარეებისკენ დავიძარით. მან სამზარეულოსკენ აიღო გეზი, მე გასასვლელი კარისკენ და ჩვენი დიალოგიც ზუსტად აქ დასრულდა.

როგორც კი კვლავ ეზოში აღმოვჩნდი და პალმებით გარემოცულ ხეივანს გავუყევი, მაშინვე მობილური ამოვიღე ჯიბიდან იმის შესამოწმებლად, ნიცას ხომ არ ჰქონდა რამე მოწერილი. საბედნიეროდ, ერთი შეტყობინებაც არ ჩანდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ ჩვენს მისიას გართულებები არ მოჰყოლოდა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, აუცილებლად ეცდებოდა კავშირზე გამოსვლასა და ჩემთვის როგორმე ხმის მოწვდენას.

ეზო რაც შემეძლო სწრაფად გავიარე. სახლიდან გასასვლელ ჭიშკართან, რა თქმა უნდა, ისევ მორიგეობდნენ დაცვის თანამშრომლები. საჭირო იყო, გასვლისას რამდენიმე სიტყვა მათთვისაც მეთქვა, რადგან სავარაუდოდ, დაინტერესდებოდნენ იმით, ამიყვანეს თუ არა ახალ სამსახურში.

სახლის მიმდებარე ტერიტორია ცარიელი იყო. საეჭვო ნამდვილად არავინ ჩანდა და მეც თავისუფლად მივუახლოვდი დევდარიანების რეზიდენციის გალავანს.

დაცვის ბიჭებმა კიდევ ერთხელ შეწყვიტეს წამოწყებული საუბარი, რომელიც ამჯერად საფეხბურთო გუნდებს შეეხებოდა და მთელი ყურადღება ისევ ჩემზე გადმოიტანეს.

უზარმაზარი ჭიშკრის გაღება ზუსტად იმავე ბიჭმა აიღო საკუთარ თავზე, რომელმაც თავის დროზე შიგნით შემომიშვა. დანარჩენები უბრალოდ იდგნენ და სიტუაციას ზვერავდნენ, ქამრებში იარაღგარჭობილნი.გარეთ საკმაოდ სასიამოვნო ამინდი იყო. ივნისის მზე ზომიერად აცხუნებდა და ქუჩაში თბილი სიოც ქროდა.

-აბა, რა ამბებია, მოაწონე თავი ქალბატონ ლიდიას? -მკითხა ერთ-ერთმა, ვისი სახელიც კი არ გახლდათ ჩემთვის ნაცნობი

-სავარაუდოდ, კი. მითხრა თუ რამე, დღის ბოლოს დაგიკავშირდები და დრო შევათანხმოთო

-თუ ასე გითხრა, ესე იგი მოეწონე და აპირებს მიგიღოს -ამჯერად, შავგრემანი, დაცვის წევრებს შორის ყველაზე მაღალი ჩაერთო საუბარში -ქალბატონი ლიდია საკმაოდ პირდაპირია და თუ შენს მიმართ ნეგატიურად განეწყო, არც ამას დაგიმალავდა

-ჰოო? ესე იგი, შანსები მაქვს -ისეთი ტონით წარმოვთქვი, თითქოს მსხვილ კომპანიაში მეძლეოდა დირექტორად დანიშვნის შანსი

-ასეა, ძმაო. დიდი ალბათობით, ხვალიდან შენც მოგიწევს ამ სახლში სიარული

-არაა გამორიცხული -მივუგე და გარემო მივათვალიერე. ნიცა წესით სადღაც ახლომახლო უნდა ყოფილიყო, თუმცა მას ჯერ ვერ ვხედავდი, ამიტომ, შეტყობინება გავუგზავნე ტექსტით <<სად ხარ?>> და კვლავ დაცვის ბიჭებს მივუბრუნდი -კარგი, ჩემი წასვლის დროა, კარგ დღეს გისურვებთ

-შენც ასევე, ძმაო -მითხრა რამდენიმემ ერთად, დანარჩენებმა უბრალოდ თავები დამიკრეს დამშვიდობების ნიშნად და მეც სწრაფი ნაბიჯებით მოვშორდი დევდარიანების რეზიდენციას. რამდენიმე წამის გასვლის შემდეგ, ჩემს ხელში მოქცეული ტელეფონიც აზუზუნდა. როგორც ჩანდა, ნიცამ უპასუხა SMS-სს, ამიტომ, ეკრანს სწრაფად დავხედე, თან, პარალელურად სიარულს განვაგრძობდი

<<მოპირდაპირე ქუჩაზე რომ სკვერია იქ მოდი>> -მწერდა ის

ტაქსის მძღოლი, ვისაც ჩემი მცირედი ბარგი დავუტოვე და ვთხოვე მთელი ამ დროის მანძილზე დამლოდებოდა, კვლავ ერთგული ძაღლივით იდგა სახლის მოპირდაპირე მხარეს. ამის გამო, გადავწყვიტე ხსენებულ სკერამდე სწორედ მისი მანქანის საშუალებით მივსულიყავი და ნიცაც შიგნით ჩამესვა, რათა იმ მიდამოებისგან შორს, მშვიდად შეგვძლებოდა საუბარი.

<<ტაქსით გამოგივლი და მთავარ გზაზე გამოდი, რომ უკეთ დაგინახო>> -სწრაფად ავკრიბე კლავიატურაზე, რის შემდეგაც მაშინვე დავაწექი გადაგზავნის ღილაკს. პარალელურად, მანქანის უკანა კარი გამოვაღე და კვლავ ჩემს ადგილას მოვთავსდი.

მძღოლს სიტყვაც არ დაუძრავს. როგორც კი მანქანაში ჩამჯდარი დამინახა, მაშინვე აამუშავა ძრავა, შემდეგი გაჩერების მისამართი მკითხა და როცა იმ სასტუმროს დასახელება ვუთხარი, სადაც გაჩერებას ვაპირებდი, ადგილს შესაშური სისწრაფით მოწყდა. მისი ჩქარა სიარულის წყალობით, იმ მოპირდაპირე ქუჩაზე მდებარე სკვერსაც საკმაოდ მალე მივუახლოვდით, რომელიც ნიცამ ახსენა შეტყობინებაში.

იქაურობა, ხალხის ნაკლებობას ნამდვილად არ განიცდიდა. ზოგიერთი უბრალოდ სეირნობდა, ზოგი სკამებზე მოკალათებული კითხულობდა წიგნს, ხოლო ზოგიც, ჩამოსასხმელ ნაყინს შეექცეოდა და ზაფხულის თბილ დღესთან გამკლავებას ამ გზით ცდილობდა.

ამ სამიდან, ნიცა მეორე კატეგორიას მიეკუთვნებოდა. მიუხედავად იმისა, რომ სკვერში უამრავი ადამიანი მოძრაობდა, მისი შემჩნევა მაინც არ გამჭირვებია. თუმცა იმ ფაქტმა გამაკვირვა, რომ იგი კითხვის დროს ვიხილე. თუ სკოლისა და უნივერსიტეტის პერიოდს არ ჩავთვლიდით, ნიცას ხელში წიგნი არასოდეს მაგონდებოდა, ამიტომ, ხელზეც კი ვიჩქმიტე, რათა დავრწმუნებულიყავი არ მეძინა.

არა, ნამდვილად ფხიზელ მდგომარეობაში გახლდით და ამაში დარწმუნებულმა, ტაქსის მძღოლს მორიგი განკარგულება მივეცი:

-აი აქ სვლა შეანელეთ, თუ შეიძლება, კიდევ ერთი ვინმე უნდა ჩავისვათ სასტუმროში წასვლამდე

<<ხომ გითხარით, მთავარ გზაზე გამოდი-მეთქი?>> -სწრაფად გავუგზავნე შეტყობინება ნიცას

<<უკვე მოხვედი?>>

<<ჰო, ტაქსით ვარ… დახურე ეგ წიგნი, ფანჯარა ჩაწეული მაქვს და მალე დამინახავ კიდეც>>

<<აჰა, ანუ შენ უკვე HD ხარისხში მხედავ>> -მომწერა და რამდენიმე წამში ფეხზეც წამოდგა დაკავებული ადგილიდან. მხოლოდ იმ წამს ვიგრძენი თუ როგორ მომნატრებოდა ჩემი და. ალბათ, მართლა არსებობდა რაღაც განსაკუთრებული კავშირი ტყუპებს შორის, რადგან ნიცას დანაკლისს, ყოველ დღე ჟანგბადის არასაკმარისი რაოდენობასავით ვგრძნობდი, მიუხედავად იმისა, რომ ერთად ყოფნისას, სათში ათჯერ მაინც ვასწრებდით ხოლმე ჩხუბს და ხშირ შემთხვევაში, ერთმანეთი წყობიდანაც კი გამოგვყავდა.

იმის გამო, რომ საქარე მინა ბოლომდე მქონდა ჩაწეული და მეც გარეთ ვიყურებოდი, ნიცას ჩემი შემჩნევა საერთოდ არ გასჭირვებია. როგორც კი გაჩერებულ მაქანაში მჯდომი დამინახა, მაშინვე შეინახა თავის წიგნი მხარზე მოგდებულ ზურგჩანთაში, გზაზე სწრაფად გადმოირბინა და გაღიმებული გამოიქცა ჩემკენ.

რა თქმა უნდა, აღარც მე გავჩერებულვრ ტაქსიში დიდხანს. ნამდვილად არ მსურდა, ამდენხნიანი პაუზის შემდეგ, ჩვენი შეხვედრა პატარა მანქანაში მომხდარიყო, სადაც მკლავის გაშლასაც კი ძლივს მოახერხებდა ორი ადამიანი ერთდროულად, ამიტომ, მაშინვე გადავედი სალონიდან, ნიცასკენ რაც შემეძლო ჩქარა გავემართე და როგორც კი ერთმანეთს ხელის შესახებ მანძილზე მივუახლოვდით, რამდენიმე დღის უნახავი ტყუპისცალი გულში მაგრად ჩავიხუტე.

სასიამოვნო განცდები მომაწვა მასთან კვლავ შეხვედრისას. იმ წამს, ვიგრძენი, რომ ისეთი ელემენტარული წვრილმანიც კი მქონდა მონატრებული, როგორიც ნიცას სუნამოს სურნელი იყო და უფრო ღრმად შევისუნთქე ჩემთვის უკვე კარგად ნაცნობი "შალინის" არომატი.

-ვიცი მოგენატრე, მაგრამ შეეცადე კისრის მალები არ დამიზიანო -ვუთხარი სიცილით, როცა უფრო მაგრად შემომაჭდო თავისი წვრილი მკლავები. ნიცა ჩემს მიმართ სიყვარულს, მხოლოდ დიდხნიანი განშორების შემდეგ გამოხატავდა ხოლმე და ეს ის ურყევი კანონი იყო, რაც არასოდეს იცვლებოდა ჩვენ ორის ურთიერთობაში

-რატომ წინასწარ არ გამაფრთხილე დღეს თუ აპირებდი ჩამოსვლას? ან რა საქმეებს ატრიალებ ასე გასაიდუმლოებით?

-სახლთან ვინმე იყო მოსული?

-ჰო, ვიღაც კაცი მოვიდა, მითხრა მებაღის ვაკანსიაზე ვარო და როგორც დამავალე, ვიზრუნე შიგნით არ შემეშვა

-ასეთი რა უთხარი?

-დავარწმუნე, საშინელი უფროსი გეყოლება-მეთქი და შემდეგ აარონის სასტუმროში გავუშვი, ორჯერ მეტი ანაზღაურების იმედით

-მერე დაგიჯერა? -გამეცინა

-რა თქმა უნდა დამიჯერა. ჩემი ნომერი ჩავაწერინე და შენს გამო, ხვალ მე უნდა გავყვე გასაუბრებაზე, რათა უპრობლემოდ მიიღონ. მადლობის ნიშნად წიგნიც კი მაჩუქა -მერე, მზერა დაუსერიოზულდა და თავიდან ფეხებამდე ამათვალიერა გამოცდილი დეტექტივის მზერით -იმედია, ამიხსნი რა ხდება, თორემ ვერანაირი დასკვნა ვერ გავაკეთე

-აგიხსნი, აგიხსნი, ოღონდ ჯერ მანქანაში ჩაჯექი და იმ სასტუმრომდე მივიდეთ, სადაც გაჩერებას ვაპირებ -ჩვენს ფეხებთან გაჩერებული ტაქსისკენ ვანიშნე ამის თქმისას. მძღოლი კვლავ იმავე გაქვავებული სახით იჯდა წინა სავარძელზე და ისეთი სახე ჰქონდა, თითქოს ჩვენს იქ ყოფნას საერთოდ ვერ ამჩნევდა

-რა ტაქსი, წამოდი, მე წაგიყვან, მანქანით ვარ

-მანქანით?

-ჰო, აარონს მოვუგე ჭადრაკში ოთხი დღით და ჯერ მხოლოდ მეორე დღეა

-კარგი, კარგი, თუ ასეა გადავიხდი და ბარგს ავიღებ -ჯიბისკენ წავიღე ხელი საფულის ამოსაღებად და როგორც კი ამ უკანასკნელს შარვლის მარცხენა ჯიბეში მივაკვლიე, მესაჭის სავარძლისკენ დავიძარი, მძღოლისთვის კუთვნილი თანხის გადასახდელად, რაც მის ჩემზე დაკარგულ დროსაც აანაზღაურებდა და იმ საფასურსაც, რომელიც გავლილი გზის მიხედვით მქონდა გადასახდელი . . .



* * *

-აბა, აღარ მეტყვი რა ხდება? -მკითხა ნიცამ, როგორც კი ქუჩის ბოლოში ჩავედით და მოპირდაპირე მხარეს გადავუხვიეთ. თუ ნავიგატორს დავუჯერებდით, სასტუმრო, სადაც უნდა გავჩერებულიყავი აქედან ოთხ კილომეტრში მდებარეობდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ გზაშიც თავისუფლად მოვასწრებდი ყველაფრის დაწვრილებით მოყოლას

-გეტყვი, ოღონდ კონდინცირება ჩართე, ძალიან მცხელა

-არც ეგეთი სიცხეა -მხრები აიჩეჩა ნიცამ, თუმცა ჩემი თხოვნა მაინც შეასრულა და მალევე ვიგრძენი როგორ დატრიალდა სალონში სასიამოვნოდ გრილი ჰაერი

-ასე აშკარად უკეთესია

-იმ სიღარიბეში სულ დაგავიწყდა არა, რას ნიშნავს კონდინციონერი?

-ჰო, ძირითადად, მაცივრის გაღებული საყინულის წინ მიწევს ხოლმე დგომა, როცა სიცხე შემაწუხებს -ამის თქმისას, სწორედ ის ღამეები გამახსენდა, როცა მსგავსი საშუალებით ვებრძოდი ხოლმე აუტანელ სიცხეს და ძილის მაგივრად, ფხიზელ მდგომარეობაში ვატარებდი დროს სამზარეულოში, სიგრილის ერთადერთ წყაროსთან ერთად

-მე აშკარად შენზე უკეთეს პირობებში ვყოფილვარ. სხვა თუ არაფერი, ჩვენი ძმის სახლში მაინც ვცხოვრობ და არც აუტანელი სიცხე მიქმნის პრობლემას

-გაგიმართლა -სავარძელი დავადაბლე და მას მოხერხებულად მივეყრდენი თვალებდახუჭული

-კარგი, ამას შევეშვათ, ახლა თქვენ მითხარით რატომ მაიძულეთ უოტსონის როლის მორგება, მისტერ ჰოლმს?

-საკმაოდ გრძელი ამბავია -დახუჭული თვალები კვლავ გავახილე, თან ყოველივე დღეს მიღებული ინფორმაცია გამახსენდა მელინას შესახებ და კიდევ ერთხელ მომადგა ღიმილი. მართლა რა გაიძვერა იყო ეს გოგო. რა გაიძვერა და მეამბოხე

-არა უშავს, დრო ძალიან ბევრი გვაქვს, ამიტომ ამოღერღე, სანამ მანქანიდან მოგისროლე
ნიცას სიტყვებში, მუქარის გარდა მოუთმენლობაც იკითხებოდა, ამიტომ, გადავწყვიტე ბოლოს და ბოლოს ჩამექრო მისი ცნობისმოყვარეობის წითლად ანთებული ღილაკი და ქვემოთ დაწეული სავარძელი, კვლავ უწინდელ პოზიციას დავუბრუნე.

-ხომ გახსოვს, რამდენიმე დღის წინ რომ ანტონია დევდარიანი ახსენე? -გამომცდელი მზერით გავხედე ნიცას

-მახსოვს, მერე?

-მერე ის, რომ ეგ გოგო და ჩემს ცვლაში მომუშავე ბარისტა, ერთი და იგივე ადამიანები არიან. სასტუმროში მელინა ნებიერიძის სახელით მუშაობს და მისი ნამდვილი ვინაობა არავინ იცის

ნიცა წამით გაკვირვებული სახით მიყურებდა. შემდეგ თვალები რამდენჯერმე დაახამხამა, თავი ოდნავი ღიმილით გადააქნია და კვლავ საჭეზე გადაიტანა ყურადღება.

-ვერ გამიგია, ეგ სასტუმრო გაღატაკებული აზნაურების თავშესაფარია თუ რა ხდება? -მკითხა შეკავებული სიცილით -კარგი, შენი ამბავი გასაგებია, მაგრამ მაგ გოგოს რა მიზეზები აქვს?

-სწორედ ამის გასაგებად მივედი მის სახლში

-ანუ ის სახლი დევდარიანების იყო? ამიტომ იცავდა ამდენი ადამიანი?

-ჰო, მათი სახლი იყო. შიგნით ისე შევაღწიე, როგორც მებაღის ვაკანსიაზე მისულმა. შენც სწორედ ამიტომ გთხოვე იქ არავინ შემოგეშვა, მანამდე კი, მოახლის საშუალებით თითქმის ყველაფერი გავიგე ქალბატონ ანტონიაზე -მერე ჩავფიქრდი, შუბლი ხელით მოვისრისე და მცირედი შესწორება შევიტანე :- უფრო სწორად მელინაზე. მართალია ნამდვილი სახელი არაა, თუმცა მირჩევნია მაინც ასე დავუძახო

-გასაგებია და რა გაარკვიე? რა მიზეზით ათენებს ღამეებს იმ ბარში, შენთან ერთად?

-ზუსტი მიზეზი არც მე ვიცი, თუმცა იმ მოახლის მონათხრობიდან ისეთი შთაბეჭდილება დამრჩა, თითქოს თავის ცხოვრებას გაურბის და სურს რაღაც ახალი გამოცადოს . . . თუმცა მაინც მიკვირს საკუთარი ნებით რომ ჩაიგდო თავი ამ ყოფაში

-როგორც ჩანს, განსხვავებული გოგოა, ძამიკო. ალბათ, ყელში აქვს ამოსული მდიდრების საზოგადოება, მათი ქედმაღლური სახეები და უნდა რაღაც განსხვავებული სინჯოს

ნიცას სიტყვები, მეც საკმაოდ ლოგიკურად მომეჩვენა. მიუხედავად ამისა, საშინლად მაინტერესებდა როგორ უპასუხებდა ამ კითხვას თავად მელინა და ეს ინტერესი მაიძულებდა, მართლაც მეცადა აღნიშნულ თემაზე მასთან დალაპარაკება.

-გამოგიტყდები, ამ გოგოსავით იდუმალი აქამდე არავინ შემხვედრია -ვთქვი ისე, რომ დისკენ არც გამიხედავს. ჩემი გონების ერთი ნაწილი, უკვე სადღაც მოუსავლეთში წასულიყო. იქ, სადაც მხოლოდ მელინას სახეს ვხედავდი და მის ნამღერ "ცვლილების ქარს" კვლავ შეუჩერებლად ვაჟღერებდი საკუთარ წარმოსახვებში

-მოდი, აარონს დავურეკავ და ვეტყვი, რომ აქ ხარ -მოულოდნელად შეიცვალა საუბრის თემა ნიცას მიერ. თითქოს მეც ამან მომიყვანა გონს. გადავწყვიტე უწინდელი ფიქრები ცოტა ხნით სათადარიგო სკამზე მომეთავსებინა და ამ ყველაფერს მხოლოდ ბათუმში ჩასვლის შემდეგ დავბრუნებოდი

-შეეშვი, არ დაურეკო -ჯიბისკენ წაღებული ხელი, კვლავ საჭეზე მოვათავსებინე. ამ ეტაპზე ნამდვილად არ მსურდა ჩემი აქ ყოფნის შესახებ კიდევ ვინმეს სცოდნოდა, მით უმეტეს აარონს

-რატომ არ უნდა დავურეკო?

-ჯობს არაფერი უთხრა, მერე დაიწყებს, რომ აქეთ-იქით წანწალს ვერ ვეშვები, გართობის გარდა არაფერი მაინტერესებს და ასე შემდეგ. ხომ იცი როგორიცაა?

ნიცას, ჩემს სიტყვებზე ოდნავ ჩაეღიმა და სიჩქარის მაჩვენებელი 120კმ/სთ-ზე აიყვანა, თან, მაგნიტოფონში ბოლო ხმაზე ჩართო Imagine Dragons-ის Bad Liar და ღიმილიანი სახით გადმომხედა

-გახსოვს, ხმამაღლა აწეული მუსიკებით რომ დავქროდით ხოლმე ლოს-ანჯელესის ქუჩებში, როდესაც ღამით ვერ ვიძინებდით?

წარსულის მოგონებებმა, მის მსგავსად, ჩემს სახესაც მოჰგვარა უნებლიე ღიმილი.

-ჰო, მახსოვს . . . პარადოქსი იყო არა? როდესაც შენ არ გეძინა, ზუსტად იმ მომენტში ვერც მე ვახერხებდი დაძინებას

-გეთანხმები, უცნაურია, თუმცა მე მაინც უბრალო დამთხვევა მგონია ეს ყველაფერი

-შეიძლება… ოღონდ ამას დაზუსტებით ვერასდროს გავიგებთ -მერე მუსიკას ოდნავ დავუწიე, ნიცას იმ ხელს, რომელიც საჭეზე არ ედო, ჩემი თითები მოვუჭირე და სახეში შევხედე

-დაღამებამდე ჩემთან დარჩი, კარგი? პოპ-კორნს ვიყიდი და რამე მძაფრსიუჟეტიან ფილმს ჩავუჯდეთ

-სხვათა შორის, ამ წელს ძალიან კარგი მძაფრსიუჟეტიანი ფილმი გამოვიდა

-ჰოო? და რაზეა?

-ერთ მექალთანე ბიჭზე, ვისაც მდიდარმა უფროსმა ძმამ ყველაფერი წაართვა და კაბრიოლეტიდან, ველოსიპედზე გადასვა

-ხუმრობის ხასიათზე ხარ, არა?

-აღიარე, რომ კარგად გამომივიდა

-როცა შენი მისამართით ხუმრობენ ხოლმე, ზოგადად არ გეცინება

-კარგი, მაშინ ამას მე გავაკეთებ -გამომწვევად მომიგო ნიცამ და მაშინვე ატეხა ხმამაღალი სიცილი, ჩემი ნერვების მოსაშლელად

-გაჩუმდი და მითხარი წამოხვალ თუ არა

-დამშვიდდი, წამოვალ, თუმცა ღამით დავრჩები-მეთქი ვერ შეგპირდები, რადგან კარგად იცი როგორ ვერ ვიტან იაფფასიან სასტუმროებში ძილს

-შეიძლება აბაზანში ოქროს ჯაკუზი არ დგას, თუმცა საკმაოდ ნორმალური და სუფთა სასტუმროა

ნიცამ თვალები აატრიალა, მერე კი კატეგორიულად გადააქნია თავი. ეს იმაზე მიანიშნებდა, რომ მისი გადაწყვეტილება კვლავაც უცვლელი გახლდათ და შეწინააღმდეგებასაც არ ჰქონდა აზრი.

სიმართლე რომ ვთქვა, დიდად არც მე დამიძალებია დასაძინებლად ჩემთან დარჩენილიყო. მისი წასვლის შემდეგ, ვაპირებდი იმ ავტობუსში გაცნობილ გოგოს დავკავშირებოდი და რახან პირობა მივეცი, მასთან ერთად გამეტარებინა ბათუმში წასვლამდე დარჩენილი დრო.

მანქანამ კვლავ მორიგიგ ქუჩაზე გადაუხვია. მაგნიტოფონიც სწორედ იმ წამს მორჩა სიმღერის ბოლო სტროფებს და ამჯერად, Wind Of Chang-ის ნაცნობმა ჰანგებმა მოიცვა მთელი სალონი. ნიცამ კარგად იცოდა, როგორ მიყვარდა ეს სიმღერა, ამიტომ, მელოდიის აჟღერების თანავე ღიმილით გადმომხედა და ხმასაც ოდნავ აუწია.

ამის წუთიდან მოყოლებული, სასტუმრომდე, სიტყვა არც ერთს დაგვიძრავს და არც, მეორეს. უბრალოდ ბოლო ხმაზე აწეულ მუსიკებს ვუსმენდით, მანქანას საკმაოდ სწრაფად მივაქროლებდით და ორივენი იმ დროს ვიხსენებდით, როდესაც ლოს-ანჯელესის ქუჩებში, სახურავგადახდილი მანქანით, გიჟებივით დავქროდით ხოლმე საერთო უძილობის ჟამს . . .



8 8 8

საათი ღამის ცხრას უჩვენებდა, როდესაც ჩვენი კინოთეატრის დასრულების შემდეგ ნიცა სახლში გავაცილე და ნომერში კვლავ მარტო დავრჩი.
ფილმი ნამდვილად საინტერესო შინაარსის იყო და არც ის ორი საათი ჩამითვლია ფუჭად დაკარგულად, რომელიც მის ყურებაში დავხარჯე. სამაგიეროდ, პოპ-კორნისა და კოკა-კოლის ქილები ეყარა საწოლზე უწესრიგოდ, რაც, რა თქმა უნდა ჩემი ასალაგებელი გახლდათ, რადგან ამის გამო House Keeping-ის თანამშრომლების გამოძახება, ცოტა არ იყოს უხერხულად მეჩვენებოდა. სინამდვილეში, იყო კიდეც უხერხული რამდენიმე პაკეტისა და თუნუქის ქილის გულისთვის სხვისი შეწუხება, ამიტომ, ყველაფერი თავად მოვაწესრიგე, საწოლი ლამაზად გავასწორე და საბოლოო ჯამში, საკუთარი ნაშრომით კმაყოფილი, ღიად დატოვებულ ფანჯარასთან მიდგმულ სავარძელში ჩავესვენე.
სივრცეში უაზროდ ყურების პარალელურად, ტელეფონს ხელში დაუსრულებლად ვატრიალებდი და რატომღაც, ნენესთან დარეკვას არ ვჩქარობდი. იქნებ, საერთოდაც არ მსურდა ამ ღამის მასთან გატარება და უბრალოდ იმის გამო მქონდა გადაწყვეტილი დაკავშირება, რომ პირობის დარღვევაში არ ჩამთვლოდა?
რაც არ უნდა ყოფილიყო ამის მიზეზი, საკუთარ თავს მაინც მოვალედ ვთვლიდი მიცემული სიტყვა აუცილებლად შემესრულებინა. თანაც, რით ვიყავი უკმაყოფილო? ნენე ხომ სწორედ ისეთი გოგო იყო, როგორის ხელში ჩაგდებაზეც ნებისმიერი კაცი იოცნებებდა? მე კი, ლანგარზე დადებული მომართვა ბედისწერამ და მაინც მიმაჩნდა, რომ საღამოს, მარტო დარჩენილი უკეთესად გავატარებდი, ვიდრე მასთან ერთად.
საკუთარ ფიქრებზე გაბრაზებულმა, ღრმად ამოვიხვნეშე და მობილურს კიდევ ერთხელ დავხედე. ზუსტად იმ წამს, თავში ერთი იდეა დამებადა. თუ მელინა თავისი ყალბი სახელითა და გვარით არ იძებნებოდა სოციალურ ქსელში, იქნებ ნამდვილით მაინც მოძებნილიყო?
ამის გასარკვევად, ერთადერთი გზა ტელეფონისთვის ბლოკის მოხსნა და შემოწმება იყო. მეც სწორედ ასე მოვიქეცი, ეკრანზე "Pattern"-ის კოდი ცერა თითით მოვხაზე, ინსტაგრამი ჩავრთე და საძიებო ველში ანტონია დევდარიანი ავკრიბე. ამის გაკეთების შემდეგ, ცოტა ხნით მოცდა მომიწია, სანამ სასტუმროს არც ისე მაღალსიჩქარიანი WF სასურველ მისამართზე გადასვლას მოასწრებდა.

მერე კი . . .

ბინგო!
სწორედ იმას მივაგენი, ვინც მჭირდებოდა. უნდა მეღიარებინა, ზუსტად ისეთი გვერდი ჰქონდა, როგორიც მის ხასიათს შეეფერებოდა. მთავარი ფოტოს გარდა, მხოლოდ ერთი სურათი ედო და სულ რაღაც ათი ადამიანი ჰყავდა "დაფოლოვებული".
ამას არაუშავდა. მთავარია, რაღაც მაინც მქონდა ხელთ მის შესახებ, ამიტომ, მაშინვე გავხსენი ის ერთადერთი ფოტო, რომელიც გამაჩნდა და ზემოდან დავაცქერდი. უნდა მეღიარებინა, საკმაოდ ლამაზი კადრი გადამეშალა თვალწინ.
მელინა, მწვანე მდელოზე, მინდვრის ყვავილებში იჯდა, თავზე გვირილებისგან დაწნული გვირგვინი ჰქონდა დადგმული, ტანზე იასამნისფერი კაბა ეცვა და ჰელიუმის ფერადი ბუშტებით ხელში კამერას იმდენად ლამაზად უღიმოდა, წამით თვალებიც კი დავხუჭე მოწოლილი სურვილების თავიდან მოსაშორებლად.
რა მემართებოდა? ისეთი შეგრძნება მეუფლებოდა, თითქოს ამ გოგოს ფესვები გაედგა ჩემს გულში, ტყედ ქცეულიყო და ნელ-ნელა მთელს გონებას ედებოდა თავისი დაბურული ტოტებით.
გადახვეული ფილმის კადრებად მაგონდებოდა მასთან გატარებული ყოველი მომენტი, დიალოგი, დღე, როცა თავის საპირფარეშოში დამტოვა სკამზე მიბმული და ის წერილი დამიდო მუხლებზე, რომელსაც არც კი ვიცოდი რატომ ვინახავდი დღემდე, საწოლის გვერდით მიდგმული კომოდის უჯრაში.
თავში თითქოს სრული არეულობა მქონდა. დალევა მომინდა, თუმცა გამახსენდა, რომ ნომერში წვეთი სასმელი არ მომეპოვებოდა და ვცადე როგორმე ეს სურვილიც დამეძლია, რადგან გამოცვლა და ბარში ჩასვლა საშინლად მეზარებოდა. რაც უფრო დიდი დრო გადიოდა სავარძელში ჯდომასა და ხედის ყურებაში, მით უფრო მეტად მიტევდნენ ჩემთვის გაურკვეველი ფიქრები. ვხვდებოდი, რომ მარტო ყოფნის შემთხვევაში, ამ ხმების გაჩუმებას ვერაფრით შევძლებდი და არც დაძინება გამომივიდოდა ნორმალურად. იქნებ მართლა სჯობდა სატელეფონო წიგნაკში შევსულიყავი და ნენესთან დაუყოვნებლივ დამერეკა?

არც ისე გრძელვადიანი ფიქრის შემდეგ, მიღებულ გადაწყვეტილებას ოთხმოცდაათი პროცენტით დაეთანხმა ჩემი ტვინიც, ხოლო დანარჩენ ათ პროცენტს ხელჩართულ ბრძოლა გაუმართა და საბოლოოდ, დაამარცხა კიდეც. გადაწყვეტილების შეცვლას, უკვე აღარ ვაპირებდი. მტკიცედ დავისახე მიზნად ყოველგვარი საწინააღმდეგო მოსაზრება გამესახლებინა საკუთარი გონებიდან და ნენესთან დაკავშირება წამითაც აღარ გადამედო. ასეც მოვიქეცი, მობილურში მის ნომერს სწრაფად მივაკვლიე, მწვანეს დავაწექი და დაველოდე, როდის შეიცვლებოდა წყვეტილი ზუმერი ჩემთვის სასურველი ხმით.
რომ ვთქვა, ამისთვის ზედმეტად დიდხანს დამჭირდა ლოდინი-მეთქი, მოგატყუებთ. ზარის გაშვებიდან დაახლოებით თხუთმეტი-ოცი წამის შემდეგ, საკმაოდ გარკვევით ჩამესმა გოგოს ნაზი ხმა და გადაღლილი სახით მივაწექი სავარძლის საზურგეს.
-შენი საღამოს გეგმები კვლავ უცვლელია ავტობუსის გოგონავ? -საუბარი ისე წამოვუწყე, რომ მაშინვე გაეაზრებინა ვინ ვიყავი და ზედმეტი ახსნა-განმარტებების მიცემა არ დამჭირვებოდა
რამდენიმე წამის განმავლობაში, ყურმილში შემაწუხებელი დუმილის გარდა არაფერი გამიგია. ერთი გაფიქრება ისიც ვიფიქრე, რომ არაფრის თქმას არ აპირებდა, რადგან გაბრაზებული იყო ასეთი გვიანი ზარის გამო, თუმცა ჩემი ეჭვები ერთობლივად გაიფანტა, როცა სიჩუმის ნაწილაკები უეცრად წარმოთქმულმა ნენეს სიტყვებმა გააქრო :
-უკვე აღარ მეგონა, რომ დამირეკავდი -სიხარულის ნოტები შევამჩნიე მი ხმაში -სიმართლე გითხრა, ცოტა ხანში დაძინებასაც ვაპირებდი
-მაპატიე, საქმეები მქონდა და უფრო ადრე დაკავშირება ვერ შევძელი. თუ გეძინება, შეგვიძლია შეხვედრა გავაუქმოთ
-ძილით ნამდვილად არ მეძინება, უბრალოდ, ვინაიდან ამ საღამოსთვის სხვა გეგმები არ მქონდა, ვერაფერი მოვიფიქრე ძილის გარდა
-ფილმის ყურება არ სცადე?
-ფილმები დიდად არ მიყვარს, ამიტომ, ამით დრო იშვიათად გამყავს ხოლმე
-კარგი, თუ ასეა, მაშინ შენი მისამართი მითხარი, გამოგივლი და სადმე წავიდეთ
-არა, არ გამომიარო -ხმაში ყოყმანი შევატყვე, თუმცა მანამდე ვერ მივხვდი ამის მიზეზს, სანამ კვლავ თვითონ არ ალაპარაკდა : -საქმე იმაშია, რომ მშობლებთან ერთად ვცხოვრობ და არ მინდა ზედმეტი კითხვები დასვან. მითხარი, რომელ სასტუმროში ხარ გაჩერებული და თავად მოგაკითხავ. ახლა ხალხმრავალ ადგილას შეხვედრა მაინც არ მინდა, მირჩევნია სრულიად მარტონი ვიყოთ
-კარგი, თუ ასე გსურს, რა გაეწყობა-სახეზე ღიმილი გადამეფინა მის სიტყვებზე -მაშინ გავთიშავ და ლოკაციას შეტყობინებით გადმოგიგზავნი
-გელოდები -მხიარულად დამიბრუნა პასუხი ნენემ და ჩვენს შორის კავშირიც ზუსტად ამით გაწყდა
SMS-ის გადაგზავნის შემდეგ, ჩემი ღამეული სტუმრის მოლოდინში, ფანჯრის რაფას ხელებით დავეყრდენი და ლამაზად განათებულ ქალაქის მთავარ ანძას შევაცქერდი. ძალიან მელამაზებოდა ღამის თბილისი, ქუჩაში დაუსრულებლად მოსიარულე ფარებანთებული მანქანები და ლამპიონები, რომლებიც მთელ სიგრძეზე მიუყვებოდა ამ უბანს.
ხედის თვალიერებაში ისე გავერთე, ვერც კი შევამჩნიე როგორ სწრაფად გადიოდა დრო. იმ წამს გავაცნობიერე, რომ არანაირად არ ვიყავი მზად ნომერში გოგოს მისაღებად. არც შამპანიური მქონდა, არც ტკბილეული და არც სხვა რამე, რაც მსგავს საღამოს გაალამაზებდა. სიმართლე გითხრათ, დიდად არ ვიწვოდი სურვილით ნენესთვის სასიამოვნო ატმოსფერო შემექმნა, თუმცა ვალდებულება მაინც მკარნახობდა, რომ სწორედ ასე უნდა მოვქცეულიყავი და მეც ზლაზვნით ავდექი ჩემი სავარძლიდან, რათა რესეფშენში დამერეკა და Room Service-ს მომსახურებით მესარგებლა, სასურველი რამების პირდაპირ ნომერში მისაღებად . . .











* * *

ზღურბლს, რაც შეეძლო თამამი ნაბიჯებით გადმოაბიჯა ნენემ. იმდენად უხდებოდა ტანზე მომდგარი მოკლე, ცისფერი კაბა, რომ სახეზე კმაყოფილების ღიმილი მომადგა. რამდენნაირი რომანი არ მქონია, თუმცა ავტობუსში გაცნობილ გოგოსთან საღამოს პირველად ვატარებდი და ეს, ჩემთვისაც ახალი იყო.
ოფიციანტის მიერ შემოტანილ ტროლზე, შამპანიურის ბოთლი, ჭიქები და ხილის ასორტი ელაგა, სხვადასხვა ფორმის თეთრ შოკოლადებთან ერთად. იქვე, ხელსახოცში გახვეული წითელი ვარდიც დაედოთ, სასიამოვნო აურის შესაქმნელად. ერთი შეხედვით, ყველაფერი იდეალურად იყო, ჩემს ნომერში მყოფი გოგონას ჩათვლით, მაგრამ თავს მაინც ვერ ვგრძნობდი ისე, როგორც ადრე. არც ის ვიცოდი რა მჭირდა, თუმცა საბოლოოდ, გადაწყვეტილება მივიღე ყოველგვარი უსარგებლო ფიქრი თავიდან მომეშორებინა და მხოლოდ მოსალოდნელ ღამეზე მეფიქრა.
-ლამაზია აქაურობა -აღნიშნა ნენემ, როგორც კი გარემო მოათვალიერა. მართალია, ნომერი დიდი ვერაფერი იყო, თუმცა საკმაოდ მყუდროდ გახლდათ მოწყობილი და პანორამაც არაჩვეულებრივი იშლებოდა
-დაჯექი და მოდუნდი. ცოტათი დაძაბული ჩანხარ
-დაძაბული? -ხელოვნურად გაიოცა -ალბათ გეჩვენება
-დამიჯერე, მე არასდროს არაფერი მეჩვენება -გამამხნევებლად გავუღიმე ამის თქმისას, დივანთან საკუთარი ხელით მივიყვანე და იქ, მასთან ერთად ჩამოვჯექი -იმედია ცოტას დალევ
-ალკოჰოლი დიდად არ მიყვარს, თუმცა ერთ ჭიქას გავუმკლავდები
-ძალიან კარგი, რახან ასეა, მეტს არც მე დავლევ -პატიოსნად დავპირდი, მერე კი შამპანიურის ბოთლს, ოფიციანტის მიერ ნახევრად მოხსნილი საცობი, ამჯერად ბოლომდე მოვაძვრე. ნენე დაკვირვებით უყურებდა თითოეულ ჩემს მოქმედებას -იმას, თუ როგორ შევავსე ჭიქები ქარვისფერი, შუშხუნა სითხით, როგორ გავუწოდე ორიდან ერთ-ერთი სასმისი მას და როგორ მივეყრდენი დივნის საზურგეს. ამ გოგოს თვალები, თითქოს მბურღავდნენ და ატმოსფეროსაც უფრო ვნებიანს ხდიდნენ.
ისედაც გონებაარეულსა და გადაღლილს, აღარ მინდოდა უაზრო დიალოგებით საქმის გაჭიანურება. იმხელა მაგნიტური მიზიდულობა ჰქონდა ჩემს გვერდით ჩამომჯდარ ნენეს, რომ ჭიქა ერთი ყლუპის მოსმის თანავე დავაბრუნე უწინდელ ადგილას, მასაც ჩამოვართვი თავისი სასმისი და სახის კანზე თითები ნაზად ჩამოვუტარე.
გამეღიმა იმის დანახვაზე, თუ როგორ დაეხუჭა თვალები ჩემი შეხებისას. ოთახში გამეფებულ სიჩუმეში მხოლოდ ჩვენი სუნთქვისა და საათის წიკწიკის ხმა თუ ისმოდა.
-მოდი ჩემთან -ვუთხარი ჩურჩულით, როგორც კი თითებით ნენეს მსხვილ ტუჩებამდე მივაღწიე. მისი დახვეწილი ფორმები უკვე უზარმაზარ სურვილს აღმიძრავდა ეს საოცარი არსება რაც შეიძლებოდა მალე შემესწავლა სხეულის თითოეული ნიუანსით. ისიც თითქოს დაჰიპნოზებულივით დაჰყვა ჩემს ნებას, ფეხზე მოხდენილად წამოდგა, გამჭოლი მზერა მესროლა და დივნიდან პირდაპირ ჩემს კალთაში გადმოინაცვლა
-საოცრად ლამაზი ხარ, იცი?
-მე კიდევ ერთი რამ ვიცი -კისერზე მომხვია ხელები და ცხვირზე, ცხვირი მომადო
-მაინც რა? -დავინტერესდი. იმ წამს, საკმაოდ სერიოზული მზერა ჰქონდა
-ის, რომ ამ ღამეს გაგრძელება არ ექნება
ჩამეღიმა. რა თქმა უნდა, ამაში გამოტყდომას თავადაც ვაპირებდი, თუმცა როგორც ჩანს, მან დამასწრო.
-და შენ, ამასთან დაკავშირებით რამე პრობლემა გაქვს? -ვკითხე -თუ ასეა, მაშინ არაფერი მოხდება და აქედანაც სრულიად ხელუხლებელი გახვალ, მერე კი . . .
-ფეხებზე მ’კიდია ყველაფერი -შუა გზაში გამაწყვეტინა მონოლოგი ნენემ -ასე არასდროს მოვქცეულვარ, პირველი შემხვედრისთვის ამდენის უფლება არასდროს მიმიცია, თუმცა . . .
-თუმცა ხანდახან ყველა ადამიანი ჰყვება გრძნობებს -ამჯერად, მე გავაწყვეტინე, რადგან მივხვდი, სათქმელს ვეღარ აბოლოვებდა -თუ ზოგჯერ იმპულსურად არ იმოქმედე, ადამიანი ვერ იქნები, ნენე
-მართლა ეგრე ფიქრობ?
-რა თქმა უნდა
-კარგი, თუ ასეა, ვიმოქმედოთ იმპულსურად -ოდნავ გაეღიმა ამის თქმისას და მეტად სიტყვაც აღარ დაუძრავს ისე წამოიწია ჩემი ტუჩებისკენ
სასიამოვნო იყო მისი სიახლოვე. იმის გააზრება, თუ როგორ მორცხვად თრთოდა ჩემს მკლავებში, როგორ ნეტარებისგან ეხსნებოდა ბაგეები ჩემს ყოველ შეხებაზე და როგორ ცდილობდა, მთელი თავისი ქალურობა და სინაზე მთლიანად ეჩუქებინა.
ის საოცარი ღამე, მთლიანად ამ გოგოსთან ერთად გავატარე. ზუსტად ისევე მოხდა, როგორც ყველა სხვა დანარჩენთან -უბრალოდ ერთმანეთს სიამოვნება მივანიჭეთ, დრო იდეალურად გავიყვანეთ და მეორე დილით ყოველგვარი მოვალეობის გარეშე დავემშვიდობეთ.
წინ კვლავ ბათუმი და ჩემი სამსახური მელოდა. დრო იყო, რეჟიმში ჩავმდგარიყავი და თბილისში მიღებული ინფორმაციაც ჩემს სასარგებლოდ გამომეყენებინა. ნეტავ ახლაც თუ შეძლებდა ქალბატონი მელინა ხელიდან დამსხლტომოდა და ჩემი კითხვებისთვის თავი აერიდებინა? ამაში უკვე ეჭვი მეპარებოდა.






8 8 8 8


ბათუმი ჩემს დაბრუნებას საკმაოდ თბილი და სასიამოვნო დღით შეეგება. ისეთი მზიანი ამინდი დამხვდა, ავტობუსიდან ჩამოსვლის შემდეგ, პირდაპირ სანაპიროზე გასვლის განწყობამ შემომიტია, თუმცა ვინაიდან არც გამოსაცვლელი ტანსაცმელი მქონდა თან და მხარზე მოგდებული ზურგჩანთაც მიშლიდა ხელს, საკუთარ სურვილი მაშინვე გადავისროლე აუსრულებელთა სიაში.
სადგურზე, სადაც უამრავი ხალხი დაიარებოდა, უცხოელი ტურისტების ჩათვლით, რამდენიმე ტაქსის მანქანასაც მოვკარი თვალი, ავტოსადგომზე, რომლებიც მოთმინებით აღჭურვილები ელოდნენ მომდევნო კლიენტს.
სადგური ჩემი სახლიდან არც თუ ისე შორს მდებარეობდა და შემეძლო ტრანსპორტის გარეშეც წავსულიყავი, თუმცა იმდენად ვიყავი დაღლილი რამდენიმესაათიანი მგზავრობით, ახლა ფეხით სიარულს ყველაფერი მერჩივნა დედამიწის ზურგზე, ამიტომ გადავწყვიტე ისევ ტაქსის მომსახურებით მესარგებლა და ჩემი მძიმე ზურგჩანთიანად დავიძარი მუქი ლურჯი ფერის ავტომობილთან ჩამომდგარი მელოტი მძღოლისკენ, ზურგით რომ მიყრდნობოდა თავის შემოსავლის წყაროს. ხმის ამოღება არ დამჭირვებია. როგორც კი თავისკენ მიმავალი დამინახა, რა თქმა უნდა მაშინვე გააცნობიერა რაც მინდოდა და უსიტყვოდ შეავსო მძღოლისთვის განკუთვნილი სავარძელი. მასთან დიალოგის წამოწყება არც თავად მიცდია. ამის მაგივრად, მხოლოდ მისამართის თქმით შემოვიფარგლე, ბეჭზე მოკიდებული ტვირთი გვერდზე მოვიდე და როგორც კი მანქანა ხმაურიანი ავტოსადგომიდან დაიძრა, საზურგეს მოხერხებულად მივეყრდენი.
სადგურიდან სახლამდე, მთელი გზა ისე გავლიე, რომ ნახევრამდე ჩამოწეული საქარე მინისთვის თვალი არ მომიწყვეტია. ქუჩებში უამრავი ხალხი მოძრაობდა -ზოგი სანაპიროსკენ მიემართებოდა, ზოგიც სწორედ იქედან მოდიოდა, ზოგიც კი ღია კაფეებში, ქოლგების ქვეშ ჩამომჯდარიყო და მაღალ ჭიქებში ჩასხმული ცივი სასმელით ცდილობდა სიცხისგან გახურებული, სხეულის გაგრილებას.
ავტომობილი უკვე ჩემს უბანს უახლოვდებოდა, როდესაც ფანჯარაში ყურება Whatsap-ზე მიღებული შეტყობინების ხმამ გამაწყვეტინა. მისი ავტორი, თვით თორნიკე ჯაყელი გახლდათ, ვინც მწერდა ხვალ სამსახურში ერთი საათით ადრე მოდი, ბარში რაღაც სასმელებია დასახარისხებელი და ეს საქმე შენ უნდა მოაგვაროო.
სასტუმროში, რამდენიმე დღეში კორპორაციული საღამო იგეგმებოდა. მის მოსამზადებელ სამუშაოებს უმეტესწილად ჯაყელი ხელმძღვანელობდა ხოლმე. ბოლო ერთი კვირა, ამ ადამიანის პირიდან გამუდმებით ის მესმოდა, რომ აღნიშნული საღამოსთვის ყველაფერი იდეალურ წესრიგში უნდა ყოფილიყო და სასმელების დახარისხებაც ალბათ სწორედ ერთ-ერთი აუცილებელი პირობა გახლდათ.
კორპორაციული წვეულების ჩამთავრების შემდეგ, აღარც ენკე იმუშავებდა ჩვენს ცვლაში. მე და მელინას მარტო მოგვიწევდა დარჩენა ერთმანეთის პირისპირ, ერთმანეთის იმედად.
ტუჩებზე ოდნავი ღიმილი მომადგა. ბოლო პერიოდში, ვამჩნევდი, რომ ყოველი ჩემი ფიქრი, საბოლოოდ მაინც მელინასთან მიდიოდა, არანორმალურ გოგოსთან, ვინც ოქროს სასახლეზეც კი თქვა უარი, რათა სიღარიბეში ცხოვრების გემო გაეგო. აქამდე, ასეთი რამ რომ ვინმეს ჩემთვის მოეყოლა, არ დავიჯერებდი და ვიფიქრებდი ფილმის სიუჟეტს მიყვება მეთქი, თუმცა ამჯერად, ყველაფრის მოწმე საკუთარი თვალებითა და ყურებით ვიყავი და ეჭვის შეტანა შეუძლებელი იყო.
ფიქრებში გართულმა, ვერც კი გავიგე ისე გაჩერდა მანქანა ჩემი სახლის ჭიშკართან. მხოლოდ გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ ვიგრძენი, რომ მოძრაობის მაგივრად, ერთ ადგილას ვიდექით გაუნძრევლად და აღარც მორბენალი კადრები ენაცვლებოდნენ ერთმანეთს საქარე მინიდან.
ქუჩაში შესამჩნევი სიწყნარე ჩამოვარდნილიყო. ირგვლივ ერთი სულიერი არსებაც კი არ მოძრაობდა. სწორედ ეს გახლდათ მიზეზი იმისა, რის გამოც ასე ძალიან მომწონდა ჩემი უბანი -დილის საათებშიც კი ისეთი სიმშვიდე ისადგურებდა, გონების დასვენებაც იდეალურად გამომდიოდა და თქვენ წარმოიდგინეთ, დაძინებაც კი.
ტაქსის მძღოლს, კუთვნილი თანხა გადავუხადე. ამ უკანასკნელმა ისევე უხმოდ ჩამომართვა დამსახურებული კუპიურა, როგორც მთელი მგზავრობის განმავლობაში იჯდა და სალონიდან ჩემი გადასვლის თანავე, მანქანა ისეთი სისწრაფით დაძრა, ფილმი "ტაქსის"-ს არანორმალური მძღოლის შესაძლებლობებიც კი გადაფარა.
ჩემი სახლის კიბეები ერთმანეთის მიყოლებით ავირბინე. ჯაყელის შეტყობინებისთვის ჯერ კიდევ არ მქონდა პასუხი გაცემული. ეს არც ზღურბლზე გადაბიჯების შემდეგ გამიკეთებია, მხოლოდ ცერა თითის ემოჯი გავუგზავნე იმის ნიშნად, ყველაფერი გასაგებია-მეთქი და დაღლილ-დაქანცულმა, საკუთარი ზურგ-ჩანთა მისაღების დივანზე მივაგდე.
იმისდა მიუხედავად, რომ დღეს შვიდ საათზე ვიყავი ამდგარი, რათა დილის ავტობუსისთვის მიმესწრო და ბათუმში ადრიანად დავბრუნებულიყავი, ძილი მაინც არ მსურდა. მაინცდამაინც არც უენერგიობას ვუჩიოდი, ამიტომ მხოლოდ ერთი ჭიქა ამერიკანოს დალევით შემოვიფარგლე და ამის შემდეგ პირდაპირ სააბაზანოს მივაშურე, ცივი შხაპის მისაღებად.
კაბინაში, დაახლოებით ორი წუთის გაავლობაში მესმოდა როგორ რეკავდა საძინებლის საწოლზე დატოვებული ჩემი მობილური, თუმცა გამოსვლა და ზარზე პასუხის გაცემა არც მიფიქრია. ტელეფონის ეკრანს მხოლოდ მაშინ დავხედე, როდესაც სააბაზანოდან, წელს ქვემოთ პირსახოცშემოხვეული გამოვედი და მასზე ამოკითხული ნომრის დანახვამ, წამსვე შემიცვალა სახის გამომეტყველება. ერთი ფიქრი ისიც კი ვიფიქრე ჩემი მხედველობა რაღაცას ურევს და მოჩვენებები დამეწყო-მეთქი, თუმცა მერე მივხვდი რამხელა სისულელე იყო ამის მერწმუნა და რეალობას მტკიცედ გავუსწორე თვალი. ეს უკანასკნელი კი იმაში მდგომარეობდა, რომ არც მეტი არც ნაკლები, ჩემი ცხრა მთას იქით გადაკარგული დედა მირეკავდა. ქალი, ვისაც უკვე ათი წელი სრულდებოდა, რაც ერთხელაც არ გავხსენებოდი . . .
ბრაზისგან ყბები დამეჭიმა. ვერც კი გავიაზრე ისე შევკარი მარცხენა ხელი მუშტად და სინათლის სიჩქარით მოვარდნილმა მრისხანებამ თვალების წვაც კი მაგრძნობინა. რა თქმა უნდა, წამითაც არ გამივლია გონებაში, გადამერეკა და მეკითხა რამე ხომ არ გინდოდა-მეთქი. ადამიანს, ვინც ბუნკერში გადაგდებული მოძველებული ნივთივით უსარგებლოდ მიგვიჩნევდა მეც და ჩემს დასაც, ამხელა მნიშვნელობას ნამდვილად არ მივანიჭებდი.
სიმწრის ღიმილი მომადგა სახეზე. რახან თავისი ქართული ნომრით მიკავშირდებოდა ესე იგი, უკვე დაბრუნებულიყო მალდივური მოგზაურობიდან და სრულიად უჩვეულო ვითარებაში გახსენებოდა საკუთარი შვილი.

მართალია დედაჩემთან არანაირი კავშირის არ მქონდა ამ წლების განმავლობაში, თუმცა სოც-ქსელებში გამუდმებით ვადევნებდი თვალს მისი ცხოვრების ყოველ დეტალს და თითოეული მის მიერ გამოქვეყნებული ღიმილიანი ფოტო გულში ნემსის ჩხვლეტასავით მტკიოდა, რადგან ვხვდებოდი, რამდენად სულ ერთი გახლდათ ამ ქალისთვის შვილებისგან შორს ყოფნა.
ჩემზე მეტად, უდედობას მუდამ ნიცა განიცდიდა ხოლმე. რამდენჯერ ყოფილა შემთხვევა, როდესაც შუა ღამით, ატირებულს გამოღვიძებია, ჩემს საწოლში გადმომძვრალა და მთელი ღამე მის დამშვიდებაში გამიტარებია. რამდენჯერ დამსველებია მაისური ტყუპისცალის მარილიანი ცრემლებით, ადიდებული მდინარესავით რომ გადმოდიოდა ხოლმე ჯებირებიდან და სანამ ბოლომდე არ დაიცლებოდა, ვერანაირი ძალა ვერ აშრობდა.
წარსულის ამ მოგონებებმა თითქოს უხილავი, ნეგატიური ტალღებით აავსეს ვაკუუმი. მეც გადავწყვიტე მათ ირგვლივ აღარ მეტრიალა, უბრალოდ გრძნობები გამეთიშა და ისე მოვქცეულიყავი, თითქოს ცოტა ხის წინ მომხდარი მხოლოდ წუთიერი ილუზია იყო და მეტი არაფერი. ერთ დროს ჩემთვის ყველაზე მნიშვნელოვანი ქალის მიმართ გრძნობებგაციებულს, ეს საკმაოდ მარტივად გამომივიდა. აღარ გახლდით ის პატარა ბიჭი, ვისაც სხვა ბავშვების შურდა, როცა დედასთან ჩახუტებულს დაინახავდა ხოლმე. მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც კმაყოფილი ვიყავი საკუთარი ცხოვრებით. კმაყოფილი იმიტომ, რომ ამ ქვეყნად ნიცა და აარონი გამაჩნდნენ -ჩემთვის ორი უმნიშვნელოვანესი ადამიანი, რომელთა გამოც ზუსტად ისევე ვიყავი მზად თავგანწირვისთვის როგორც ისინი ჩემთვის.
ტელეფონი კვლავ ახმაურდა. უკვე კარადასთან მისულმა, ვიფიქრე, კვლავ დედა მირეკავს-მეთქი და მაისურის გადაცმის შემდეგ, დავიხარე კიდეც საწოლთან, რათა მობილური ამეღო და იგი ავტოპილოტის რეჟიმზე გადამერთო, თუმცა მის მაგივრად, ხელში ნიცა შემრჩა, ვინც, როგორც მუდამ ხდებოდა ხოლმე, ამჯერადაც ვიდეო-ზარით ცდილობდა ჩემთან დაკავშირებას.
-გისმენ -საძინებელში, ჩემს საყვარელ ფორთოხლისფერ სავარძელში ჩავესვენე და ისე ვუპასუხე მის ზარს. ეკრანზე სწრაფად გამოისახა ჩემი დის სახე. შევატყვე, ჩვეულ ხასიათზე არ იყო და რაღაც აწუხებდა. იქნებ სწორედ ის, რაც მე ამ წამს?
-რა ქენი, უკვე ჩახვედი?
-ჰო, დილის ავტობუსს გამოვყევი. რამე მოხდა? ცუდი ხმა გაქვს
-ვფიქრობ, უნდა ხვდებოდე რატომაც მაქვს ცუდი ხმა
-აჰა, ანუ შენც დაგირეკა, არა? -მაშინვე ვკითხე ის, რასაც მთელი ამ დროის განმავლობაში მხოლოდ გულში ვფიქრობდი
ნიცამ უხმოდ დამიქნია თავი. მის ტკივილიან მზერას კამერაშიც კი ცხადად აღვიქვამდი და კვლავ თვალების საშინელ წვას ვგრძნობდი. ზოგადად, მუდამ თვალების წვა მაწუხებდა ხოლმე, როდესაც რაღაცაზე ძალიან ვბრაზობდი.
-მერე რა ქენი? -ვკითხე -უპასუხე, თუ გაუთიშე?
-ვუპასუხე -თქვა, რამდენიმე წამიანი პაუზა გააკეთა და დაამატა -თუმცა ვერაფერი ვუთხარი. ყელში თითქოს ბურთი გამეჩხირა, ნიკა, მერე კი მივხვდი, რომ მასთან საუბარი არ მინდოდა და ყურმილი დავკიდე
ამ სიტყვების შემდეგ ჩვენს თავზე დუმილი ისე გაწვა, როგორც მთის მწვერვალზე დილის რძისფერი ნისლი. უბრალოდ თვალებში ვუყურებდით ერთმანეთს და დუმილისთვის წერტილის დასმას არც ერთი არ ვფიქრობდით. ვერ ვიტყვი კიდევ რამდენ ხანს გაგრძელდებოდა ასე, სრულიად მოულოდნელად რაღაცის მსხვრევის ხმა რომ არ გამეგონა. თავდაპირველად ვიფიქრე ჩემს მისაღებში გატყდა რაღაც-მეთქი თუმცა ვინაიდან მარტო ვიყავი, არც რამე შინაური ცხოველი მყავდა და არც სულების ხეტიალი შემენიშნა სახლში, მივხვდი, რომ ეს ხმა ნიცას მხრიდან მოდიოდა.
-რა იყო, რამე გატეხე? -ვკითხე ჩემს ვარაუდში ბოლომდე დასარწმუნებლად
-ჰო, ღამის სანათი . . . ხომ იცი, როცა ვნერვიულობ ნივთების მსხვრევა მაწყნარებს
-ნიცა -დავიწყე ღიმილით, მიუხედავად იმისა, რომ საერთოდ არ მეღიმებოდა იმ წამს -ჩვენ უკვე ძალიან დიდი ხანია შევეჩვიეთ, რომ მხოლოდ სამნი ვართ. მე, შენ და აარონი -განსაკუთრებით ხაზგასმით წარმოვთქვი ბოლო სიტყვები -ნუ იფიქრებ იმაზე, ვისაც ათ წელიწადში ერთხელ ახსენდება, შვილების არსებობა. ნურც მის ზარებს უპასუხებ და ნურც შეტყობინებებს, რადგან ზოგიერთი იმადაც არ ღირს, მის გამო ყურმილის ასაღებ ღილაკს გადაუსვა თითი
-ნიკა . . .
-გისმენ
-შენ და აარონი ხომ არასდროს მიმატოვებთ? ხომ მუდამ გეყვარებით ჩემი სისულელეების მიუხედავად?
-გვეყვარები -ჩემს სიტყვებში ასი პროცენტით დარწმუნებულმა გავუღიმე. გული ნაწილებად მეფლითებოდა, რადგან ვხვდებოდი ახლა იმის ნახევარსაც არ გამოხატავდა ჩემს წინაშე, რასაც რეალურად გრძნობდა. საშინლად მომინდა იმ წამს ნიცასთან ყოფნა. ვინანე კიდეც, საღამოს რეისს რომ არ გამოვყევი ბათუმამდე
-მართლა?
-მართლა . . . რახან ოცდაორი წელი გაგიძელით, იმუნიტეტი გამოგვიმუშავდა და აღარც შემდგომში გაგვიჭირდება
-რა იდიოტი ხარ -პირველად გაეცინა მთელი ამ ხნის განმავლობაში და მეც, თითქოს გულზე ჩამოკიდებული მძიმე ლოდის ნაწილობრივი შემსუბუქება ვიგრძენი
-ეს იდიოტი მუდამ შენთან იქნება, რაც არ უნდა მოხდეს, არ დაგავიწყდეს, კარგი?
-კარგი -მცირედი პაუზა გააკეთა, შემდეგ კი დაამატა :-ძალიან მიყვარხარ ერთუჯრედიანო
-თავს გაუფრთხილდი, ალქაჯო . . . და ჰო, მეც ძალიან მიყვარხარ!




* * *

ნიცასთან საუბრის დასრულების შემდეგ, მობილური გამოვრთე. არ მინდოდა ვინმეს ზარებით ან შეტყობინებებით შევეწუხებინე მაშინ, როცა ნამდვილად არ ვიყავი არავისთან ლაპარაკის განწყობაზე.
ჩემი მაჯის საათი პირველის ნახევარს უჩვენებდა. მიუხედავად იმისა, რომ შუა დღის მზე, მთელი თავის რესურსს იყენებდა, რათა რაც შეიძლებოდა მცხუნვარე სხივებით გაენებივრებინა ქალაქი და გარეთაც უკვე სულის შემხუთველი სიცხე ტრიალებდა, მაინც საშინლად მომინდა ველოსიპედით გასეირნება. ძირითადად, ამის კეთებას მუდამ საღამო ხანს ვამჯობინებდი ხოლმე, როდესაც ზღვიდან უკვე გრილი ნიავი უბერავდა, თუმცა აღნიშნულ ეტაპზე ჩემთვის სულ ერთი იყო რა ციფრს უჩვენებდა გრადუსის მაჩვენებელი თერმომეტრი. ერთადერთი, რაც მინდოდა, ნიცას ტკივილიანი მზერის გონებიდან ამოშლა იყო, რასაც სახლში მარტო ყოფნით ნამდვილად ვერ მივაღწევდი.
ჩემი ველოსიპედი, როგორც ყოველთვის, სახლის მარცხენა მხარეს, პატარა ფარეხში მყავდა დაყენებული. უკვე იმდენად გახლდით შეჩვეული ამ ტრანსპორტით გადაადგილებას, ხანდახან მეგონა, რომ კვლავ ჩემს მანქანაზე გადაჯდომა ცოტათი გამიჭირდებოდა კიდეც. სიმართლე გითხრათ, დიდად არც მინდოდა. ვერასდროს ვიფიქრებდი, თუ ამას ვიტყოდი, მაგრამ მომწონდა ჩემი ამჟამინდელი ცხოვრება, წრე, რომელშიც გამუდმებით მიწევდა ტრიალი, ჩემს მეზობლად მცხოვრები ადამიანები, ვინებიც მუდამ ქართველი ხალხისთვის დამახასიათებელი სითბოთი და ყურადღებით მესალმებოდნენ ხოლმე. დღევანდელი გადმოსახედიდან, სრულ უაზრობად მიმაჩნდა ჩემი ამერიკული დღეების დღიური, რაც ოცდაოთსაათიანი გართობის, ფულის ფლანგავისა და იმ გოგოებისგან შედგებოდა, რომლებიც საკუთარი სურვილით თანხმდებოდნენ ერთღამიანი გასართობები ყოფილიყვნენ ნიკოლოზ ქალდანის სიამოვნებისთვის.
იმდენად შორეულად მეჩვენებოდა ჩემი ასეთი ცხოვრება, თითქოს ეს ყველაფერი, თვეების წინ კი არა, საუკუნეების წინ ხდებოდა. უკვე ველოსიპედზე მჯდომს, თითქოს გაქცეულ კადრებად მივლიდა თვალწინ საკუთარი წარსულისა და აწმყოს მომენტები და რაც უფრო მეტი მოგონება მეხვეოდა გარს, მით უფრო სწრაფად ვატრიალებდი საკუთარი ორბორბლიანი ტრანსპორტის პედლებს. იმდენად სწრაფად მივდიოდი, ადრენალინის მოჭარბებასაც კი ვგრძნობდი სხეულის თითოეული უჯრედით. სიცხე ოდნავადაც არ მაწუხებდა. ალბათ იმ დონემდე გახლდით ჩაძირული საკუთარ სტიქიაში, ტემპერატურის შემაწუხებელი გავლენაც არ მიქმნიდა დისკომფორტს.
ჩემი ველორბოლა სულ რაღაც ხუთი წუთის დაწყებული იყო, როდესაც გავაცნობიერე, რომ ჩემთვის სრულიად ნაცნობ უბანს მივუყვებოდი. გამეღიმა ამის გააზრებისას. ისე უცნაურად და დაუგეგმავად ამოვყავი თავი იქ, საიდანაც რამდენიმე მეტრის მოშორებით მელინას სახლი იდგა, თავადაც ვერ მივხვდი. მხოლოდ უაკანსკნელ წუთებში აღვიქვი, რა მიმართულებით წამოვეყვანე ჩემს ქვეცნობიერს და კიდევ ერთხელ მომადგა სახეზე ღიმილი. ალბათ, ახლა სწორედ მისი ნახვა მჭირდებოდა. მინდოდა მელინას ხმა გამეგო, კიდევ ერთხელ მეხილა, როგორ იცურებდა თითებს თავის ღია თაფლისფერ თმაში, რა ოლიმპიური სიმშვიდით მიყურებდა თავისი ბავშვური თვალებით და მომესმინა როგორი ხავერდოვანი ხმით მეძახდა "ნიკოლოზ"-ს. თითქოს სრულიას სხვანაირად ჟღერდა მისი ბაგეებიდან წარმოთქმული ჩემი სახელი. აბსოლუტურად სხვა განზომილება იყო ეს გოგო. ისე იქცეოდა, ისეთ რამებს აკეთებდა, შეუძლებელი იყო არ შემემჩნია და ჩვეულებრივ, რიგით გამვლელად ჩამეთვალა, ვისთანაც არანაირი ურთიერთობა არ მექნებოდა. სხვა დროს თუ არა, ახლა ნამდვილად მეჭირა ხელში ის სადავეები, გუშინ გაგებული საიდუმლოს სახით, რომელიც აუცილებლად დამეხმარებოდა ჩემ ჭკუაზე ისე მეტრიალებინა, როგორც მომესურვებოდა. გეგმაში ცუდი არაფერი მქონია, უბრალოდ მსურდა ჩემგან თავი შორს აღარ დაეჭირა და დღევანდელ საღამოს, ერთ ადგილას წამომყოლოდა, სადაც განმარტოებასა და ზედმეტი ხალხის გარეშე შევძლებდით დროის გატარებას.
სასურველ სახლთან უკვე იმდენად ახლოს ვიყავი, იქამდე დარჩენილი გზის დასაფარად, სულ რაღაც ნახევარი წუთი დამჭირდა. სამკუთხედი გადახურვის ნაგებობა, კვლავ მდელოსფერი ხავსით დაფარული იდგა უამრავ ფერად-ფერად მცენარეს შორის, ისე, თითქოს თაიგულიდან ამოწვერილი ყველაზე ლამაზი ყვავილიაო.
ჭიშკართან მდგომი პატარა საფოსტო ყუთი, მწვანეს მაგივრად, ამჯერად ნარინჯისფრად დამიხვდა შეღებილი. ამ ფერის ტანისამოსი, მელინას ტანზეც ხშირად შემინიშნავს და ვარაუდი გამიჩნდა, რომ შეიძლებოდა ეს მისი საყვარელი ტონალობა ყოფილიყო.
როგორც ამ სახლში პირველი ვიზიტიდან მახსოვდა, კარს ზარის ღილაკი არ ჰქონდა, ამიტომ კიბეების არბენის შემდეგ, მასზე რამდენჯერმე ხმამაღლა დავაკაკუნე და მოაჯირზე მიყრდნობილმა დავიწყე ლოდინი. თავში მხოლოდ ერთი აზრი მიტრიალებდა -რადაც არ უნდა დამჯდომოდა, დღევანდელი საღამო მელინასთან ერთად უნდა გამეტარებინა და მასთან მოსვლის ერთ-ერთი მიზეზიც, სწორედ ამაზე დაყოლიება გახლდათ.
კარის გაღება ზომაზე მეტად დააგვიანა ჩემს მასპინძელს. ამის გამო, მასზე მეორედაც დავაკაკუნე. არც ამჯერად ყოფილა რამე ცვლილება. წამით, ისიც კი ვიფიქრე, სათვალთვალოში შეამოწმა მომსვლელის ვინაობა და ჩემი დანახვის შემდეგ გაღება გადაიფიქრა-მეთქი. სწორედ ასე არ მპირდებოდა იმ დღეს, მუხლებზე დატოვებულ წერილში სახლში მეორედ აღარ შემოგიშვებო? ამის გახსენებისას, ლამის მეც დავიჯერე, რომ სწორედ ამიტომ ვიდექი ჯერ კიდევ ზღურბლთან, თუმცა სანამ ამაში საბოლოოდ დარწმუნებას მოვასწრებდი, გვერდიდან უცნობი ხმა მომესმა :
-მაგ გოგონასთან მოხვედი სტუმრად, შვილო?
თავი ხმის მიმართულებით მივატრიალე. ამ სიტყვების ავტორი, ოდნავ ხანში შესული, მცენარეების მაკრატლით ხელში მდგომი კაცი იყო, მეზობელი სახლიდან, ვინც ეზოში ლამაზად ჩამწკრივებულ ბუჩქებს კრეჭდა, თან მზერა ჩემკენ ჰქონდა მომართული.
-დიახ, მასთან . . . სახლში არ არის?
-ცოტა ხნის წინ გავიდა -მერე თავი მოიქექა და დაამატა -ალბათ ასე ათი-თხუთმეტი წუთის წინ
ნირი წამიხდა. ნუთუ ტყუილად გამოვიარე ეს გზა?
-ხომ არ იცით სად წავიდა? -ვკითხე უხასიათოდ -ან დაახლოებით როდისთვის დაბრუნდება?
-სახლის ფორმაში იყო, შვილო. ალბათ აქვე, მარკეტშია გასული და წესით მალე უნდა გამოჩნდეს
აღარაფერი მიპასუხია. მხოლოდ თავი დავუქნიე იმის ნიშნად გასაგებია-მეთქი და გადავწყვიტე მელინას კიბეზე ჩამომჯდარი დავლოდებოდი. იმედს ვიტოვებდი, ნამდვილად მარკეტში იყო გასული და არა სადმე სხვაგან, საიდან დაბრუნებასაც კიდევ დიდხანს ვერ მოახერხებდა.
მზე თანდათანობით უფრო და უფრო აჭერდა. ასეთ ამინდში, ალბათ ვეღარც მეზობლად მცხოვრებმა ჭაღარათმიანმა კაცმა შეძლო თავისი საქმის გაგრძელება, ბუჩქების კრეჭას თავი მიანება და შუბლზე შერჩენილი ოფლის წმენდით შებრუნდა ცეცხლისფერი აგურით ნაგებ სახლში.
მარტო დავრჩი. ქუჩაზე სხვა არავინ ჩანდა. მხოლოდ გზის მეორე მხარეს მდგომი სახლიდან გამოდიოდა ბავშვების ხმა, რომელთაგან ზოგი ტიროდა, ხოგიც კი ხმამაღლა ყვიროდა.
დაახლოებით ხუთი წუთი გავიდა ასე ჯდომასა და სივრცის უაზროდ ყურებაში. შემაწუხებელ სიცხეს, უკვე მეც მთელი სხეულით ვგრძნობდი და ვნანობდი უფრო ღია მაისური რომ არ ჩავიცვი სახლიდან გამოსვლის წინ. მიუხედავად ამისა, შინ დაბრუნება არც მიფიქრია. რახან ამდენ ხანს ველოდე, კიდევ ცოტახანსაც გავუძლებდი მზის სხივების სასტიკ მცხუნვარებას და გავუძელი კიდეც, მანამ, სანამ ბოლოს და ბოლოს ის ობიექტი არ მოხვდა ჩემი მზერის ფოკუსში, ვისაც ამდენი ხნის განმავლობაში ელოდა ქვეცნობიერი.
მოპირდაპირე ქუჩის მოსახვევიდან გამოსულს, ხელში დიდი პარკები ეჭირა, რამაც საბოლოოდ დამარწმუნა, რომ ნამდვილად მარკეტიდან ბრუნდებოდა სახლში. პარალელურად ტელეფონში მუსიკებს უსმენდა და ვიღაცას ემესიჯებოდა.
ჩემი შემჩნევა მხოლოდ მაშინ შეძლო, როცა მეორე მხარეს მყოფმა, გზის გადმოჭრა გადაწყვიტა და გაკვირვებული სახითაც მოიხსნა ცალი ყურსასმენი. როგორც ჩანდა, ყველაზე ნაკლებად იმას ელოდა თავისი სახლის საფეხურზე მჯდომი დავენახე, მის მოლოდინში. ამაზე ოდნავ გამეღიმა და როგორც კი ბოლო მოახლოებული მანქანის ჩავლის შემდეგ ქუჩა გადმოჭრა, მისალმების ნიშნად ხელი ავუწიე.

-კეთილი იყოს შენი შინ დაბრუნება, თავგადასავლების მაძიებელო!

-მეგონა, იმ წერილში გასაგებად დავწერე, მეორედ სახლში აღარ შეგიპატიჟებ-მეთქი

-თუ ასეა, აქ ვისაუბროთ -თვალებით ვანიშნე კიბეზე ჩემს გვერდით დამჯდარიყო. სწორედ იმ დროს შევნიშნე, რომ ხელში საკმაოდ მოზრდილი პარკები ეჭირა და მათ ჩამოსართმევად, მაშინვე ფეხზე წამოვდექი -ესენი მომეცი, დაგამძიმებს

-რისთვის მოხვედი, ნიკოლოზ?

-მომენატრე. შენ არა?

-ასე რომ ყოფილიყო, თავად დაგპატიჟებდი

-მეგონა დარეკვა გერიდებოდა და გადავწყვიტე მოულოდნელი სიურპრიზი გამეკეთებინა -კიბის ბოლო საფეხურზე მივუჩინე ადგილი მისთვის ჩამორთმეულ პარკებს. ასეც უნდა დამეტოვებინა, თუმცა როდესაც შიგნით ალოეს წვენის ბოთლებსაც მოვკარი თვალი, მაშინვე დავიხარე და ერთი ჩემთვის ამოვიღე, ერთიც კი ჩემი მასპინძლისთვის

-საიდან იცოდი ეს რომ მიყვარდა? -თავისისთვის განკუთვნილი ბოთლი მაშინვე მელინას გავუწოდე, თან კვლავ საფეხურზე ჩამოვჯექი, უწინდელ პოზაში. გარკვეული დროის განმავლობაში, ადგილიდანაც არ იძვროდა და ისე მიყურებდა. შემდეგ ღრმად ამოიხვნეშა, თვალები აატრიალა და სანამ გვერდით მომიჯდებოდა, მანამდე წვენის ბოთლიც ჩამომართვა, მოღუშული სახით

-რამის თქმა გინდა? -მკითხა მშვიდად. უკვე სიგიჟემდე მომწონდა მისი გადაჭარბებული სიმშვიდე ნებისმიერ სიტუაციაში. თავაზიანი იყო მაშინაც, როცა წესით უხეში უნდა ყოფილიყო და მოთმინებას არ კარგავდა ისეთ მომენტებში, სადაც ნებისმიერი სხვა დაკარგავდა მის ადგილას.

-ჰო, მინდა -მივუგე ღიმილით, თან გამომცდელად ჩავხედე თვალებში -ზღაპრული პრინცესას ისტორიის შესახებ უნდა გიამბო, ვინც დიდებული სასახლიდან გამოიქცა, და პატარა ქოხში, ოჯახისგან მალულად ცხოვრობს, უბრალო ადამიანივით

ადვილი შესამჩნევი როგორ შეიცვალა მელინას გამომეტყველება ჩემი სიტყვების მოსმენისას. მის თვალებში, დაძაბულობისა და დაბნეულობის ნაზავი აისახა. ალბათ, აღნიშნულ წამს იმაზე ფიქრობდა, თუ საიდან მქონდა ეს ინფორმაცია და როგორ მოვახერხე მასზე მთელი სიმართლის დადგენა.

-რა მოხდა, დაიბენი? -ვკითხე ღიმილით -სიმართლე გითხრა, მე მართლა დამაბნიე. ღამის ცვლებში მუშაობის გამო სანტორინზე უარის თქმა, ნამდვილად ის საქციელია, ძალიან ცოტა რომ ჩაიდენდა . . . დავით დევდარიანსაც სწორედ ამიტომ დაემალე არა დახლს უკან? იმის გამო, რომ მამაშენია და არ გინდოდა იქ ენახე, ბარისტას უნიფორმაში გამოწყობილი

მელინამ ალოეს წვენს თავი მოხსნა და ერთი ყლუპი მოსვა. რამდენიმე წამით არაფერი უთქვამს, თუმცა როგორც კი მისი სახე ნიკაპზე ხელის მოკიდებით ჩემკენ მოვატრიალე, ფეხზე სწრაფად წამოდგა და სახლში შესასვლელი კარისკენ დაიძრა.

-წადი აქედან, ნიკოლოზ, დაღლილი ვარ და უნდა დავისვენო

-არსად არ წავალ, სანამ არ ვისაუბრებთ -მეც უკან ავედევნე

-საუბარი არ მინდა

-სამაგიეროდ მე მინდა

მელინამ სახლის კარი გასაღებით გააღო და ზღურბლზე გადაბიჯებისას, სცადა ჩემთვის იგი შიგნიდან ჩაეკეტა, თუმცა ბოლო წამს კარს ფეხი დავუხვედრე და ამის გაკეთების საშუალება არ მივეცი

-გითხარი არ წავალ, სანამ არ ვისაუბრებთ-მეთქი

-რაზე უნდა ვისაუბროთ? უკვე ყველაფრის გაგება მოგისწრია და არა მგონია კიდევ რამე იყოს დასამატებელი

-დამატება საჭირო არაა -ზღურბლს მის უკითხავად გადავაბიჯე და კედელზე ისე ავაკარი, რომ მთელი სხეულით გადავფარე -უბრალოდ მინდა გითხრა, რომ შენზე ძალიან დიდი საიდუმლო ვიცი, ამიტომ, ცოტა ხნით მონათმფლობელობის ეპოქაში დავბრუნდებით და იმას გააკეთებ, რასაც მე გეტყვი

-რაღაც არ მომწონს ეგ როგორც ჟღერს

-ნუ გეშინია, შენ რაც იფიქრე იმის გაკეთებას არ მოგთხოვ -გამეცინა მის სახეზე და თაფლისფერი თმა ყურს უკან გადავუწიე -უბრალოდ, მინდა ხელი არ მკრა და შენთან დაახლოვების საშუალება მომცე

-და გადაწყვიტე ამით დამაშანტაჟო, რათა შენს დაკრულზე მაცეკვო?

-მელინა, ბინძური ზრახვები არ მაქვს, დამიჯერე -ბოლომდე გულწრფელი ვიყავი მასთან იმ წუთას -უბრალოდ, მინდა ერთ სასიამოვნო ადგილას წაგიყვანო და დაგიმტკიცო, რომ არც ისეთი ნაძირალა ვარ, როგორიც წარმოგიდგენივარ. შეიძლება ამ ინფორმაციას დასაშანტაჟებლად ვიყენებ, მაგრამ მხოლოდ იმიტომ, რომ შენთან ახლოს მოსვლის უფლებას სხვანაირად არ მაძლევ

-იქნებ იმიტომ, რომ ჩემს გემოვნებაში არ ჯდები? -ამის თქმისას, სცადა ჩემგან თავი გაეთავისუფლებინა, თუმცა უფრო მეტად მოვიმწყვდიე მკლავებში და ნიკაპი ხელით დავუჭირე

-შანსი არც არასდროს მოგიცია. შენთვის მუდამ გამოუსწორებელი კაზანოვა ვიყავი, ვისთან მიახლოვებაც კი არ შეიძლებოდა

-და რამე არასწორად ვიფიქრე?

-არ ვიცი რა იფიქრე სწორად და რა არასწორად, თუმცა მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია, რომ აქამდე პაემანზე არასდროს ვყოფილვარ და მინდა პირველად ეს შენთან ერთად გამოვცადო

-რაო? -გაეცინა მელინას -პაემანზე არასდროს ყოფილხარ?

-არასდროს -დავადასტურე ჩემი სიტყვები -პაემანი ნამდვილად არ დამჭირვებია იმისთვის, რათა სასურველი გოგო ჩამეგდო ხელში და . . .

-კარგი, კარგი, გასაგებია, მივხვდი -შუა გზაზე გამაწყვეტინა სათქმელი მან -ამ წუთას მხოლოდ ერთი კითხვა მაქვს

-მაინც რა კითხვა?

-ხელს როდის გამიშვებ? -თავის წელზე შემოხვეულ ჩემს მკლავებს დახედა ამის თქმისას და სახეში შემოხედვის შემდეგ, ცალი წარბი მაღლა ასწია

-მაშინ გაგიშვებ, როცა დამთანხმდები

-თუ არ დაგთანხმდები, მამაჩემთან ჩამიშვებ?

-გამოიცანი

მიღებული პასუხის შემდეგ, მელინამ თვალები დახუჭა და ღრმად ამოიხვნეშა. იმ წამს, ტკივილამდე მომინდა მისთვის მეკოცნა, თუმცა თავს ვაიძულე მოწოლილი სურვილები მოეთოკა და გრძნობების ჩასახშობად, თავი სწრაფად გავატრიალე გვერდზე, რათა მისი სახისთვის ცოტა ხნით მაინც აღარ შემეხედა.
-როგორ გაიგე ჩემზე ეს ყველაფერი? -მკითხა უეცრად -სახელი, გვარი, იმიჯი -ყველაფერი შევიცვალე იმისთვის, რათა საკუთარი თავი კარგად შემენიღბა
-ასე ვთქვათ, პატარა გამოძიება ჩავატარე და საჭირო მოწმეები დავკითხე -გადავწყვიტე მოკლედ ამეხსნა. იმის თქმა აღარ ჩავთვალე საჭიროდ, რომ მის სახლში ვიყავი მისული და მოახლეს ათასი ტყუილი ვუთხარი, რათა სასურველი ცნობები გამომეძალა -შენ რატომ მოიქეცი ასე? რით იყავი საკუთარი ცხოვრებით უკმაყოფილო?
-ეგ მხოლოდ ჩემი საქმეა
-ძალიან მარტივი კითხვა დაგისვი, არ შეგიძლია უბრალოდ მიპასუხო?
-დავუშვათ, ეს იმიტომ გავაკეთე, რომ ის ატმოსფერო მახრჩობდა. ახლა შენ აკეთებ იგივეს -ცდილობ ყელში თოკი ჩამაბა და მიღებული ინფორმაცია ჩემს საწინააღმდეგოდ გამოიყენო
-მე მხოლოდ შენთან ყოფნას ვცდილობ, სხვას არაფერს -მხრები ავიჩეჩე -მარტო იმის გამო ვერ დავნებდები, რომ ახლა ჩემზე ცუდი წარმოდგენა გაქვს. ყველაფრის შეცვლაა შესაძლებელი და მეც სწორედ ამაზე ვმუშაობ -ჩემკენ მოვიზიდე, შუბლზე ვაკოცე და მელნისფერ თვალებში ჩავაცქერდი -ზიზღით ნურასდროს შემომხედავ, გთხოვ

-მე არავინ მძულს, მათ შორის არც შენ

-მაგრამ არც გულზე გეხატები, არა?

მელინა გაჩუმდა და აღარაფერი თქვა. სავარაუდოდ, მისი მხრიდან, ეს თანხმობის ნიშანი უნდა ყოფილიყო.
-კარგი, თუ კარგად გამიცნობ და სხვა კუთხითაც შემომხედავ, ამასაც ეშველება -საკუთარი თავის გამხნევებას უფრო ჰგავდა ჩემი სიტყვები, ვიდრე მის დასარწმუნებლად ნათქვამს

-გგონია ასე მოხდება?

-მცდელობად მაინც ღირს, არ მეთანხმები?

-ვერაფერზე დაგეთანხმები, სანამ ფაქტის წინაშე არ აღმოვჩნდები -ჩემი მკლავებისგან თავი გაითავისუფლა ამის თქმისას და მზერა გასასვლელ კარს მიაპყრო -წავალ, პროდუქტებს შემოვიტან და რამეს მოვამზადებ, ძალიან მშია. შენ შეგიძლია წახვიდე

-ჯერ პასუხიც კი არ გაგიცია. სანამ თანხმობას არ მეტყვი, აქედან ფეხს არ მოვიცვლი

-თანხმობის გარდა სხვა გზა მაქვს?

-მგონი, არა -გამეღიმა -კარგი რა, ასეთი სახე ნუ გაქვს, მონსტრი არ ვარ და არც შენ შეჭმას ვაპირებ

-ასე შენს გამო ნამდვილად არ ვარ, უბრალოდ ძალიან მშია

-ჰოო? თუ გინდა მე მოგიმზადებ რამეს -ვთქვი და პირდაპირ კარისკენ წავედი, კიბეზე დატოვებული პროდუქტების შემოსატანად. მალე, მელინაც უკან ამედევნა

-ამის რამე გაგეგება? -მკითხა

-გამეგება, გამეგება. თავად თუ გამოსდის მზადება, უამრავი მოსამსახურის გარემოცვაში გაზრდილ ანტონია დევდარიანს? -გვერდულად გავხედე ამის თქმისას -მოდი, მე ისევ მელინას დაგიძახებ ხოლმე, ასე ვარ შეჩვეული

მცირედი დუმილი . . .

-შენ გგონია მდიდარი მშობლების გატუტუცებული შვილი ვარ? -მკითხა წყენით -ნამდვილად არ გავდივარ იმათ კატეგორიაში, ვინებმაც ისიც კი არ იციან, თუ როგორ გატეხონ კვერცხი

გულწრფელი ღიმილი მომგვარა ამ სიტყვებმა, თუმცა სევდითაც ამავსო. ამ სევდის მიზეზი, ჩემი და მისი რადიკალური სხვაობა იყო. ფულმა და ძალაუფლებამ, მელინას უარყიფითისკენ შეცვლა ვერ შეძლო, მე კი, თავქარიან, არასერიოზულ ადამიანად მაქცია, ვისაც სურდა ამ ქვეყნად ყველაფერი მარტივად მიეღო და თითიც კი არ გაენძრია, რათა თავად გაეგო წარმატების მწვერვალზე ასვლის გემო.

-არა, ასე არ მგონია -კიბეზე დადებულ პაკეტებს დავწვდი ამის თქმისას და კვლავ სახლში შესასვლელი კარისკენ მივტრიალდი -პირიქით, ვთვლი, რომ ძალიან განსხვავდები იმ მდიდარი გოგოებისგან, ვისაც აქამდე ვიცნობდი

-როგორც ჩანს, ყველანაირი კატეგორიის გოგოსთან გქონია საქმე

-რა მოხდა, ხომ არ ეჭვიანობ?

-როცა ასე ფიქრობ, თავს უკეთ გრძნობ? -კითხვა შემომიბრუნა, მერე კი, სხვა თემაზე სცადა დიალოგის გადატანა, ისე, რომ ჩემი პასუხისთვის არ დაუცდია :-ჰო მართლა, რის მომზადებას აპირებ?

-ვაუ, ჩემს სახლიდან გაგდებას აღარ ცდილობ, ეს უკვე პროგრესია

-კარიდან რომც გაგაგდო, ფანჯრიდან შემოხვალ, ამიტომ, აზრი არ აქვს

-ნუ იკბინები

-არ ვიკბინები -გააპროტესტა -კითხვაზე არ გიპასუხია

-მაინც რომელ კითხვაზე?

-რის მომზადებას აპირებ-მეთქი?-ეს რომ მკითხა, უკვე სამზარეულოში ვიყავით შესულები და პაკეტებიდან, პროდუქტებს, მაგიდაზე ვალაგებდით

-რაღაც განსაკუთრებულისას, სპეციალურად შენთვის. თუ გინდა დახმარება გამიწიე

მელინა მაგიდის კიდეს თეძოთი ჩამოეყრდნო და იდუმალი ღიმილით მომაცქერდა. ამის გამო, გადავწყვიტე პროდუქტებისთვის ცოტა ხნით თავი დამენებებინა და მთელი ყურადღება მასზე გადამეტანა.
-რა მოხდა, ასეთი სახით რატომ მიყურებ?

-იმიტომ, რომ შენს მხარზე ობობა დასეირნობს

-რა?! სად არის?! რა ადგილას მაზის?! -მაშინვე გიჟივით დავიწყე ტანსაცმელზე ხელების სმა, თან თვალებით გამწარებული ვეძებდი ჩემს სხეულზე ამოხოხებულ არსებას. ვერ ვიტყოდი, რომ მწერების მეშინოდა, თუმცა იმხელა სიძულვილი მქონდა მათდამი, იმის წარმოდგენასაც კი წყობიდან გამოვყავდი, რომ იგი სადღაც ტანზე დამცოცავდა. რაც შეეხება მელინას, იგი უბრალოდ იდგა და ჩემს რეაქციებზე ხმამაღლა იცინოდა. დახმარება არც კი უცდია. მგონი, ერთობოდა კიდეც ასეთ მდგომარეობაში რომ მხედავდა

-მომაშორე, ეგრე ნუ დგახარ! -მასთან ახლოს მივიწიე ამის თქმისას -სწრაფად, ეს საერთოდ არ არის სასაცილო!

-დაწყნარდი, პატარა მწერია, რა პანიკებში ვარდები?

-თუნდაც მოლეკულას ზომისა იყოს, ახლავე მომაშორე!

-მშვიდად დადექი და ნუ ფართხალებ -სიცილით დამადო მხარზე ხელი, თან ჩემი მაისურის ბოლოებს წაეტანა და მისი გახდა დამიწყო -ხელები ასწიე და ეს რაღაც გაიძრე, მგონი შიგნით შეძვრა

-ჯანდაბა, ამ სახლში ობობებთან ერთად ცხოვრობ და თავს მაინც კომფორტულად გრძნობ? -მაშინვე დავემორჩილე მის „ბრძანებას“ და სულ რამდენიმე წამში, წელს ზემოთ შიშველიც ვიდექი მელინას წინ

-ჩვეულებრივი ობობა არ გეგონოს, ჩემმა მეგობარმა მაჩუქა -წარბის აწევით გამომხედა ამის თქმისას -სხვათა შორის, შარლოტა ჰქვია

-შარლოტა?

-ჰო, რა იყო?

-ის იყო, რომ არანორმალური ხარ. ობობას სახელს ვინ არქმევს?

-ვინ და მე -მომიგო წყენით, შემდეგ კი, ჩემი მაისური დაფერთხა და აქედან რამდენიმე წამში, უკვე გამხიარულებულმა წამოიძახა -აი ისიც! აქ ყოფილა
-მიმიშვი, უნდა მოვკლა -იატაკზე მცოცავი შავი, საზიზარი არსებისკენ ინსტიქტურად გავიწიე, თუმცა მელინას ხელმა შემაჩერა, რომელიც ელვის სისწრაფით მიმაბჯინა გულზე

-თუ არ გინდა შენც ზედ მიგაყოლო, მანდ იდექი და ფეხი არ მოიცვალო

-და რას აპირებ? სახლში თავისუფლად გინდა ასეირნო?

-ჩემი ბრალია, მისი კონტეინერი დამრჩა ღია, თორემ თავისთვის, ჭკვიანად ზის და ხელს არავის უშლის -ამიხსნა მშვიდად, მერე კი მაისური დამიბრუნა, ობობა იატაკიდან აიყვანა, ხელის გულზე ფრთხილად დაისვა და ისე, რომ აღარაფერი უთქვამს, სწრაფი ნაბიჯებით გაემართა მისაღებიდან გასასვლელი კარისკენ, სავარაუდოდ, შარლოტას თავის უწინდელ ადგილას დასაბრუნებლად

საზიზღარი მწერის მოშორებით დამშვიდებულს, აღარც მე დამიკარგავს დრო. სანამ დროებით თვალს მიფარებული მელინა კვლავ სამზარეულოში შემოვიდოდა გადავწყვიტე საქმეს შევდგომოდი, ჩემი მაისური გადავიცვი და პირდაპირ მაგიდაზე დალაგებულ პროდუქტებზე გადავიტანე მთელი ყურადღება.
მათზე დაკვირვების შედეგად, მხოლოდ ერთი დასკვნა გამოვიტანე -რაც არ უნდა მომემზადებინა ამ ინგრედიენტებისგან, ყველაფერი დიეტური და ნაკლებად კალორიული გამოვიდოდა. ალბათ, საღამოობით ნოყიერი კერძების ჭამას ერიდებოდა, ან საერთოდაც სწორი კვების წესებს იცავდა.
მაგიდაზე სამი სახის ბოსტნეული -სტაფილო, ბროკკოლი და ყვავილოვანი კომბოსტო მედო, ქაღალდის პარკებში გადანაწილებული. იქვე ზეითუნის ზეთი და ცხარე კეჩუბიც მოჩანდა. წარმოდგენაც არ მქონდა რა უნდა მომემზადებინა ამ ყველაფრისგან. ალბათ, ყველაზე საუკეთესო გამოსავალი ისევ იმპროვიზაციისთვის მიმართვა იყო და მეც ჩემი ინიციატივით, ყოველგვარი რეცეპტის გარეშე დავიწყე ვახშმის მომზადება.
უნდა მეღიარებინა, პირველი შემთხვევა იყო, როცა ნიცას გარდა, სხვა გოგოსთვის ვამზადებდი საჭმელს. მსიამოვნებდა კიდეც ეს პროცესი და იმის გაცნობიერება, რომ მელინა სულ მალე ჩემს ნახელავს დააგემოვნებდა.
ამ ფიქრებით გარემოცულმა, სპეციალური სათავსოდან სწრაფად ამოვაცურე საშუალო ზომის დანა. არც საჭრელი დაფის მიგნება გამჭირვებია, რადგან მელინას, სამზარეულოში ყველაფერი იდეალურ წესრიგში ჰქონდა მოყვანილი და თითოეული ნივთი თავის ადგილას ედო. მომწონდა მისი პატარა, თუმცა მეტად მყუდრო და გემოვნებით მოწყობილი სახლი, სადაც ყოველ წერტილში ამ გოგოს ნაზი ხასიათის შტრიხები იგრძნობოდა. აქაურობის აურას მხოლოდ ის ობობა აფუჭებდა სახელად თურმე შარლოტა რომ ერქვა და თავისი კონტეინერიდან ამოსვლის შემდეგ, თავისუფლად რომ დასეირნობდა ხოლმე მთელს სახლში.
-სამზარეულოში ფუსფუსი ძალიან გიხდება -ზურგს უკნიდან გაგებულმა ხმამ მაიძულა მივტრიალებულიყავი. მელინა კარის ჩარჩოს ცალი მხრით მიყრდნობოდა, გულზე ხელები დაეკრიფა და თვალს ისე მადევვნებდა, როგორც საეჭვო დამნაშავეს, დაკითხვის პროცესში
-მგონი ეს პირველი კონპლიმენტი იყო, რაც შენგან მოვისმინე -სტაფილოს გასუფთავებას მოვრჩი და ამჯერად მისი დაჭრა დავიწყე
-აღარ მეტყვი რის მომზადებას აპირებ?
-შენი ნაყიდი პროდუქტებიდან გამომდინარე, დიდი არჩევანი ნამდვილად არ მქონდა, ამიტომ ბოსტნეულის სალათზე შევაჩერე არჩევანი
მელინა კიდევ რამდენიმე წამით კიდევ მიყურებდა კარის ჩარჩოს მიყრდნობილი. მისკენ არ ვიყურებოდი, თუმცა მზერას ზურგიდანაც ვგრძნობდი და ჩემთვის მეღიმებოდა. მერე, ქოქოსის სურნელის გამძაფრებით ვიგრძენი როგორ მოვიდა ჩემთან ახლოს, გვერდით უხმოდ ჩამიარა, სამზარეულოს მაგიდაზე შემოსკუპდა და მასზე შემომჯდარმა განაგრძო ჩემი თვალიერება.
-გიზიდავ, მაგრამ საკუთარ თავსაც ეწინააღმდეგები, რათა ამ გრძნობამ უფრო სერიოზული ხასიათი არ მიიღოს -ვუთხარი დარწმუნებით -ამიტომ არ გინდა ჩემთან ყოფნა, გეშინია შენს გონებაში ღრმად ჩაბეჭდილ აზრებს არ უღალატო და ჩემკენ არ გადმოდგა ნაბიჯი
-ისე დარწმუნებით ლაპარაკობ, თითქოს ჩემი გონების რენტგენში გატარება შეგეძლოს
-რა იცი, რომ არ შემიძლია?
-ვამჩნევ ძალიან თავდაჯერებული ხარ
-რას ვიზამთ, ბავშვობიდან ასეთი ვარ -თვალი ჩავუკარი -ისე თავად როგორი ბავშვი იყავი? შენმა მოახლემ ნაწილობრივ მიამბო, თუმცა ყველაფერი არა
-ჩემმა მოახლემ? -თვალები ორი ზომით დიდი გაუხდა, თან მაგიდიდან ჩამოხტა და წინ ამესვეტა -შენ რა, მას ელაპარაკე?
-ჰო, ველაპარალე -რახან საუბარში წამომცდა, გადავწყვიტე უკან აღარ დამეხია და ყველაფერი მეთქვა -მოვატყუე თითქოს შენგან წერილი უნდა გადამეცა, მერე კი საუბარში ცოტ-ცოტა რამები დავაცდენინე. სხვათა შორის, ფიქრობს, რომ მე და შენ ერთად ვართ და ძალიანაც მოვეწონე
-რა გაიძვერა ხარ, ეს თავში აზრად საიდან მოგივიდა? -ღიმილის შესაკავებლად ქვედა ტუჩზე იკბინა
-ჩავთვალოთ, ჩემი ფანტაზია საზღვრებს არ ცნობს, მით უმეტეს, თუ შესასწავლი ობიექტი ძალიან აინტერესებს -ხელში დაჭერილი დანის წვერი ლოყაზე ნაზად ჩამოვუსვი ისე, რომ კანი არ გამიჭრია, თან თვალებში ჩავხედე გამომცდელად. საოცრად გამჭოლი მზერით მიყურებდნენ მისი მელნისფერი სფეროები. ვერ ვხვდებოდი რისი თქმა სურდათ ამ გამოხედვით, ან ცდილობდნენ თუ არა საერთოდ რამის გადმოცემას. თავიდან ბოლომდე შეუცნობელი იყო ჩემთვის ეს ადამიანი და რამდენიც არ უნდა მეცადა, მის გაშიფვრას მაინც ვერ ვახერხებდი
-ანუ ძალიან გაინტერესებს შესასწავლი ობიექტი -ყოველი სიტყვას ხაზგასმით წარმოთქვამდა მელინა -თანაც ისე, რომ მის სახლში მოტყუებით შედიხარ და დეტექტივობანას თამაშს იწყებ
-აღიარე, ჩემმა გამომძიებლურმა შესაძლებლობებმა ძალიან მოგხიბლა
ჩაეცინა.
-ერთადერთი, რაც შენში მხიბლავს, ეგ საოცრად ლურჯი თვალებია -ჩემთან ახლოს მოიწია მელინამ ამის თქმისას, საჭრელი დაფიდან სტაფილოს ნაჭერი ამაცალა და ისე უეცრად მომშორდა, გააზრებაც კი ძლივს მოვასწარი. სანამ საპასუხოდ რამეს ვეტყოდი, კვლავ ის ალაპარაკდა :
-მე საძინებელში გავალ, ცოტას დავიძინებ -მითხრა მთქნარებით -როცა ვახშმის მომზადებას მორჩები და სახლში წასვლას გადაწყვეტ, გასასვლელი კარი ფრთხილად გაიხურე, რათა არ გამაღვიძო. საღამომდე, ნიკოლოზ . . .
სულ ეს იყო, რაც იმ მომენტში მითხრა. აღარც მე დამიბრუნებია პასუხი. უბრალოდ, სამზარეულოდან გასასვლელი კარისკენ წასულს, თვალი გავაყოლე, ტუჩის კუთხეში ოდნავი ღიმილი მომადგა და ჩემთვის ჩავილაპარაკე :
-რა უცნაურად წარიმართა ჩემი ცხოვრება შენი გაცნობის შემდეგ . . . რა უცნაურად და უჩვეულოდ . . .





8 8 8

მელინადან წამოსვლის შემდეგ, ჩემი სახლის ჭიშკართან მისულს, კიბის მესამე საფეხურზე სიურპრიზი დამიხვდა იქ ჩამომჯდარი ენკეს სახით. ამ უკანასკნელს, მანქანა გზის მოპირდაპირე მხარეს დაეყენებინა, ყურებზე დიდი ნაუშნიკები ჩამოეცვა, მუსიკის რიტმს აყოლილი თავს აქეთ-იქით აქნევდა და თან მობილურის ეკრანს მზერას არ აშორებდა. ჩემი მოსვლა საერთოდ არ გაუგია. არც მაშინ შევუმჩნევივარ, როცა ველოსიპედიდან ჩამოვედი და იგი ფარეხთან მივაყენე. ერთიანად თავის სტიქიაში ჩაძირულს, გვერდით რაღაც დიდი, თეთრი ფერის პარკი დაედო, რომელშიც, სავარაუდოდ ლუდის ქილები და ჩიფსებით სავსე პაკეტები უნდა ყოფილიყო, რისი ხელს გამოყოლებაც, ჩემთან სტუმრობისას მუდამ ჩვეოდა ხოლმე.
იმდენად მომზადებული გახლდათ მოსული, ეჭვი გამიჩნდა, მანამ ვერ შევძლებდი მის მოშორებას, სანამ მელინასთან შეხვედრის დროის მოახლოებას არ აჩვენებდნენ საათის ისრები. ეს ადამიანი ჩემთვის ნიცასავით იყო -მიყვარდა, პატივს ვცემდი, მომწონდა მასთან ყოფნა, დროის გატარება და კონტაქტი, თუმცა მხოლოდ გარკვეული ხნით. ლიმიტის ამოწურვის შემდეგ, ან მისი ფანჯრიდან გადაგდების სურვილი მიპყრობდა, ან უარეს შემთხვევაში, კლდიდან გადაჩეხვის.
ფარეხიდან რომ გამოვბრუნდი და კიბეზე პირველი ნაბიჯი ავდგი, მუსიკის ჰანგებში ჩაძირულმა ენკემ მხოლოდ მაშინ მოახერხა ჩემი შემჩნევა. გამომეტყველებაზე შევატყვე, დიდი ხანი არ იყო, რაც მელოდა. სხვა შემთხვევაში, ან გაბრაზებული სახით შემომხედავდა ან, ბასრ გამოხედვას მესროდა წარბების ქვემოდან, როგორც ეს უმეტეს შემთხვევაში ჩვეოდა ხოლმე.
-ეს ვინ მოსულა -ჩემი დანახვის თანავე, ყურსასმენები ყელზე ჩამოიცურა მან, თან ფეხზეც წამოდგა, ზანტად -სად დაბოდიალებდი?
-მნიშვნელოვან საქმეს ვაგვარებდი
-ვიცი რაცაა ეგ მნიშვნელოვანი საქმე -ჩაეცინა ორაზროვნად -მერე რა ქენი? მოინადირე შენი საოცნებო ირემი?
რა თქმა უნდა, მელინას გულისმობდა.
-სისულელეებს შეეშვი . . . რა მოიტანე?
-ლუდი, ჩიფსები ცხარე საწებლით და მაკდონალდსის მენიუ -დაზეპირებული ტექსტივით ჩამომირაკრაკა, თან კიბის საფეხურზე დადებულ პარკს დასწვდა. საკმაოდ მძიმედ გამოიყურებოდა ეს უკანასკნელი -რა ცვილის ფიგურასავით გაშეშებულხარ, დღეს ვიდეო-თამაშებს უნდა ჩავუჯდეთ. დროზე გააღე ეგ კარი და შიგნით შევიდეთ, თორემ მგონი ის შენი გვერდითა მეზობელი მოხუცი ქალი მეპრანჭება
-რომელი ქალი? -გამეცინა
-აი ის, თმები რომ იასამნისფრად აქვს შეღებილი და ჰგონია ასე უფრო ახალგაზრდულად გამოიყურება -ამის თქმისას, ენკემ თავით ჩემი სახლის გვერდით მდგომ, კრემისფერი აგურით ნაგებ შენობაზე მანიშნა, რომლის ბაღშიც, ჩემთვის უკვე კარგად ნაცნობი "ელისაბეტის" ბებია ჩამომჯდარიყო და ღიმილიან მზერას არ გვაშორებდა.
-გამარჯობა, ვერა დეიდა! -მივესალმე ხელის აწევით მეზობელს. მის სახელს ვერა და ვერ გავიხსენებდი, თავად რომ არ ეთქვა ბავშვის წაყვანის მომენტში. რაც შეეხება პატარას, ელისაბეტის მაგივრად ანეტა ერქვა და იმ სახელთან, რომელიც მე დროებით მოვუფიქრე, არაფერი ჰქონდა საერთო
-გამარჯობა, შვილო, როგორ ხარ?
-მშვენივრად. ანეტას მოკითხვა გადაეცით ჩემგან
-გადავცემ, გადავცემ -გაეცინა, შემდეგ კი დაამატა :-თუ გინდა ამ დღეებში კიდევ დაგიტოვებ, რამდენიმე საათით
-არა, არა, გმადლობთ, მოკითხვის გადაცემაც საკმარისია -მოვუჭერი მოკლედ, იმის შიშით, რეალობად არ მიქციოს ეს ხუმრობით ნათქვამი სიტყვები-მეთქი, თან კლიტეში გასაღები სასწრაფოდ გადავატრიალე
-დროზე, შედი -ზღურბლისკენ ვანიშნე თვალებით ენკეს
-ვინ არის ის უცნაური ქალი?
-ვინ უნდა იყოს, მეზობელია
-და ანეტა?
-ანეტა ისაა, ვინც ორი კვირის წინ უზარმაზარი კოშმარი გამომატარა -მივუგე და როგორც კი შიგნით შესული დავიგულე, კარიც მაშინვე მივხურე. სახლში, გასვლამდე, ფარდები ბოლომდე ჩამოვაფარე, თან წინა დღეებში ნაყიდი ვენტილატორი დატოვე ჩართული, რის გამოც, ახლა მეტად სასიამოვნოდ გრილოდა და გარედან შემოსულს, ეს ტემპერატურა ძალიან მესიამოვნა
-კოშმარი? -ველოდი და ჩამეკითხა კიდეც -რას გულისხმობ?
-დღეს კარგ ხასიათზე ვარ და მაგის გახსენება არ მინდა. მიდი, ეგ პარკი ამოალაგე და მე მანამდე ფლეისთეიშენს შევაერთებ, ცოტა ვითამაშოთ
-კარგი, შეაერთე, თან ის მითხარი, მელინასთან ვიზიტმა რა შედეგი გამოიღო
-ის შედეგი გამოიღო, რომ დღეს საღამოს ერთმანეთს ვხვდებით
-რაო, რაო? -აშკარა გაკვირვების ნოტები იგრძნობოდა მის ხმაში -მეხუმრები თუ იმ უკარება თოჯინას დათანხმება მართლა შეძელი?
რა თქმა უნდა არ ვაპირებდი იმის მოყოლას, რომ მელინას ნამდვილი ვინაობის შესახებ შევიტყვე და აქედან გამომდინარე გავხადე იძულებული საღამო ერთად გაგვეტარებინა. საკუთარ თავზე ნამვილად არ ვფიქრობდი, უბრალოდ არ მსურდა მისი საიდუმლო კიდევ ვინმეს სცოდნოდა ჩემს გარდა, მათ შორის არც ენკეს.
-ხომ გითხარი ჩემთვის შეუძლებელია არაფერია-მეთქი? -ვეცადე დამაჯერებელი ხმა მქონოდა, რათა ტყუილში ვერ გამოვეჭირე -ცოტაოდენი მონდომება და მხოლოდ ეს იყო
ენკე ლუდის ქილების ამოლაგებას უკვე მორჩენილიყო და ამჯერად ჩიფსებს "უტევდა".
-აჰა, ანუ, დღეს ვიღაცას ქარიშხლიანი ღამე ექნება -ცოტა არ იყოს, შეპარვით მომიგო. მეც, თავისთავად მაშინვე მივხვდი რაც იგულისხმა
-არაფერი მაგდაგვარი -უარის ნიშნად თავი გავაქნიე -უბრალოდ საღამოს ერთად გავატარებთ და მორჩა
-მეღადავები? -ლამის შუბლს ზემოთ გადაუვიდა თვალები, მე კი ღიმილი მომგვარა მისმა გამოხედვამ -ნიკოლოზ ქალდანი გოგოსგან არაფერს ელის და მიუხედვად ამისა, მაინც მზადაა With her დრო გაატაროს? Dude სიცხე ხომ არ გაქვს?
-მოდი შუბლზე ტუჩები მომადე და შეამოწმე
-მართლა მოვიდე, ფისო? -წარბები გამომწვევარ ამითამაშა ამის თქმისას, რის გამოც, ტელევიზორის გვერდით დადებული ბეისბოლის ბურთის სროლაც დაიმსახურა პირდაპირ მუცელში
-ნადირი ხარ, რა -მიზანში საკმაოდ მწარედ მოხვედრილი ბურთი კვლავ უკან გამომიქანა, თუმცა ენკესგან განსხვავებით სწრაფი რეაგირება მოვახდინე და ზედმეტად ოსტატურად მოვახერხე მისი აცილება
-ბევრს რომ არ ლაპარაკობდე, არ მოგხვდებოდა
-შენ იცინე და რაც ცოტა ხნის წინ მელინაზე მითხარი, იქედან მხოლოდ ერთი დასკვნა გამომაქვს?
-რა დასკვნა?
-ის, რომ მაგ გოგომ უწყლოდ დარჩენილ თევზს დაგამსგავსა, Dude -აწ, უკვე ცარიელი პარკი გვერდზე მოისროლა და დივანზე მოხერხებულად მიწვა -ტიპი ჩვეულებრივად გაშტერებს და ტვინს ნელ-ნელა გაცლის, შენ კიდევ პირდაღებული ზიხარ და ამის უფლებას აძლევ
-საიდან მოიტანე ეგ ყველაფერი? -მხოლოდ მაშინ გავეპასუხე, როდესაც ფლეისთეიშენის მოწესრიგებას საბოლოოდ მოვრჩი და ცალი ჯოისტიკი ოფიციალურად მას გადავეცი
ენკემ ლუდის ქილებს თავები მოხსნა, მერე კი, ჩიფსების პაკეტს დააცხრა და დაახლოებით ოთხი ნაჭერი პირისკენ ერთდროულად გაიქანა.
-რას ნიშნავს საიდან მოვიტანე? -მკითხა პირგამოტენილმა -რაც დრო გადის, ზიანის მოყენების მეტს არაფერს გიკეთებს. ძალიან მომწონს ჩვენი მელინა, მაგრამ ეჭვი მაქვს გიყვარდება და ფრთხილად იყავი მერე მაგრად არ დაგადოს. ვამჩნევ, მაინცდამაინც არ ევასები და თუ გოგოს რეალურად არ ევასები, რთულია მის გონებაში შეაღწიო. ისიც კი არ ვიცი შეხვედრაზე რატომ დაგთანხმდა, ეჭვი მაქვს აქეთ გიგებს რამე ხაფანგს
შეუძლებელი იყო ენკეს სიტყვებზე ღიმილი არ მომდგომოდა. ისეთი ტონი ჰქონდა, როგორც დეტექტივს აქვს თავისი საეჭვო ვარაუდების ხმამაღლა გამოთქმისას. რა თქმა უნდა, კარგად ვხვდებოდი რეალურად რაც აწუხებდა და რატომ არ სურდა მელინასთან ურთიერთობა მქონოდა. იმ ფაქტს ვერ ეგუებოდა, რომ თუ ვინმესთან ნამდვილ ურთიერთობას დავიწყებდი, მაშინ ჩემთან ვეღარც გოგონებს ამოიყვანდა გასართობად და ვეღარც კლუბებში დავიწყებდით ხოლმე მდედრობითი სქესის წარმომადგენელთა ერთობლივი ძალებით გაბრუებას, როგორც ამას თავისუფალი ცხოვრების წესის დროს ვაკეთებდით.
-კარგი, გეყოფა დრამატიზება -საკუთარი ქილიდან ოდნავ მოვსვი ყინულივით ცივი ლუდი, რის შემდეგაც იგი კვლავ მაგიდის ზედაპირზე დავაბრუნე -მგონი ამ თემაზე იმაზე მეტს ფიქრობ, ვიდრე უნდა ფიქრობდე
-მხოლოდ ეგ გაქვს სათქმელი?
-მეტი რა უნდა მქონდეს? -სპეციალურად ვთამაშობდი მის ნერვებზე, თან ძლივს ვიკავებდი ტუჩებე მომდგარ ღიმილს. ენკე უკვე მოთმინების დაკარგვის ზღარზე იყო, მაგრამ ჩემდა გასაკვირად, ბოლოს მაინც სიმშვიდის გზისკენ აირჩია გადახვევა და უღიმღამოდ მომიგო :
-არაფერი . . . მოდი, თამაში დავიწყოთ, დროს ნუ ვკარგავთ
-კი ბატონო -სასწრაფოდ დავწვდი მის სიტყვებზე ჩემს ჯოისტიკს, ჩიფსის ერთი პაკეტი ახლოს მოვიწიე და როგორც კი ტელევიზორის დიდ ეკრანზე მოძრავი ფიგურები გამოისახნენ, მაშინვე ჭკვიანურ სტრატეგიაზე დავიწყე ფიქრი, რათა ეს ტური დამარცხებულის სტატუსით ენკეს დაემთავრებინა და არა, მე
საღამომდე, თამაშში დრო ისე გავიყვანეთ, სასუსნავებიდან ერთი პატარა ნამცეციც არ დაგვიტოვებია. ვირტუალურ სივრცეში გამართულ ორთაბრძოლებში, ხან ერთი ვიმარჯვებდით, ხან მეორე. უნდა ითქვას, საკმაოდ კარგად გავიყვანე დრო, სანამ ჩემი დღევანდელი დღის მთავარი ნაწილი დაიწყებოდა და მხოლოდ შვიდი საათის შესრულებისას გადავწყვიტე, რომ უკვე თამაშის დასრულებისა და მომზადების დაწყების დრო იყო.
ენკეს იმის სურვილიც კი არ ჰქონდა სახლში წასულიყო. აიჩემა მონიტორზე ამდენხნიანმა მიშტერებამ თვალები მატკინა და ახლა რომ საჭესთან დავჯდე, აუცილებლად გამოსახულებები გამიორდება, რის გამოც, საიდანღაც გამოვარდნილი ტრაილერი გამიტანსო.
ვერაფერს ვიზამდი. სიტუაციიდან გამომდინარე, იძულებული ვიყავი მისთვის ჩემთან დარჩენა შემეთავაზებინა. როგორც ჩანს, თავადაც სწორედ ეს ჰქონდა ჩაფიქრებული, რადან აღნიშნული შეთავაზების მოსმენის შემდეგ, სახე კმაყოფილების ღიმილიმა გაუნათა და დივანზე ბოლომდე გადაწვა.
-რახან ასეა, მე აქ დავიძინებ -მახარა -შენ რომელი საათისთვის მოხვალ? თუ გინდა, ჩემი მანქანაც წაიყვანე, გთხოვნი
-რა იყო, მარტო ვერ იძინებ და უნდა მოგიწვე?
-დავაი რა! -ბალიში მესროლა -უბრალოდ მაინტერესებს როდისთვის უნდა გელოდო. შეიძლება გამეღვიძოს და არ მინდა ქურდი მეგონო, შემდეგ კი ბეისბოლის ბიტა გადაგატეხო თავზე
-მგონი შენი სახლში შემოშვება ცუდი იდეა იყო -ჯოისტიკები გამოვაერთე, მერე კი ტელევიზორის ეკრანი ჩავაბნელე.
ენკეს გაეცინა.
-კაი ვხუმრობ რა გჭირს? ისე, რა უნდა ჩაიცვა? თუ გინდა რამეს გირჩევ
-თუ ამჩნევ, ახლა ჩვენი დიალოგი, დაქალების დიალოგს ემსგავსება
-მოიცა, რა -ხელი აიქნია, თან ისე სწრაფად წამოხტა ფეხზე, თვალის დახამხამებაც ვერ მოვასწარი -მართლა რჩევების მოცემას კი არ ვაპირებდი, უბრალოდ შენი გარდერობიდან თუ რამე მომეწონება, ავტომატურად ჩემთან მიმაქვს -მერე საეჭვოდ დახედა ჩემს მაჯას, ნიკაპზე ხელი მოისვა და კვლავ მზერა გამისწორა -ისე, მაგ საათზეც უკვე დიდი ხანია დადგმული მაქვს თვალი, მართლა მაგარი პატენტია
-შენ წარმოიდგინე ორიგინალია -მივუგე, მაგიდის ზედაპირზე შემოდებულ, სხვადასხვა სულელური ბრელოკებით გადავსებულ ენკეს მანქანის გასაღებს დავწვდი და ხელში შევათამაშე. ასეთ განსაკუთრებულ საღამოზე ტაქსით წასვლა ნამდვილად არ მსურდა, ამიტომ, სიამოვნებით ვისარგებლებდი მისი ავტომობილით, მით უმეტეს, როცა თავად შემომთავაზა
-კი აბა რა, მაგის ორიგინალი შენი ერთი წლის ხელფასი ღირს -მომიგო ენკემ სიცილით. მერე მთქნარებით წამოდგა ფეხზე და ისე აიღო გეზი მისაღებიდან გასასვლელი კარისკენ, მეტად სიტყვაც აღარ დასცდენია. აღარც მე ჩამითვლია საჭიროდ პასუხის დაბრუნება. თუ მტკიცებას დავუწყებდი, საათი ნამდვილად ორიგინალია-მეთქი, იმის ახსნაც მომიწევდა, საიდან მოვიტანე ფული მის საყიდლად, ამიტომ გაჩუმება უფრო გონივრულ ვარიანტად ჩავთვალე და ჩემი ოთახისკენ წასულ ენკეს, უკან სწრაფად მივყევი. შეხვედრაზე არავითარ შემთხვევაში არ უნდა დამეგვიანა. არც თავად მინდოდა ასე მომხდარიყო. უკვე ერთი სული მქონდა, კვლავ როდის ვნახავდი იმ ჯიუტ ბამბის თოჯინას . . .







8 8 8
მანქანა ერთიანად მდელოსფერი ხავსით დაფარულ სახლთან გავაჩერე და ვინაიდან, უკვე ის დრო იყო, როცა მელინა მზად უნდა დამხვედროდა, რამდენჯერმე დავასიგნალე მისთვის ჩემი მოსვლის შესატყობინენლად.
სასიამოვნო შეგრძნება იყო იმის გაცნობიერება, რომ ეს საღამო მასთან ერთად უნდა გამეტარებინა. ნამდვილად არ მქონდა იმის მოლოდინი, რომ ზედმეტის უფლებას მომცემდა. არც კი ვფიქრობდი ამაზე. ერთადერთი, რაც მსურდა, მის სიახლოვეს ყოფნა გახლდათ და აგრეთვე ისიც, რომ ჩემგან ის ადამიანი არ გამოეძერწა, ვისი ნდობაც არ შეიძლებოდა.
ძრავა ჯერ კიდევ არ მქონდა გამორთული, ამიტომ, საქარე მინა ბოლომდე ჩავწიე და მელინას სახლს მივაპყარი მზერა. შუქი მხოლოდ ერთ ფანჯარაში ჰქონდა ანთებული, თუმცა ვინაიდან, ფარდები ბოლომდე გადაეწია, შიგნით საერთოდ ვერაფერს ვხედავდი.
გვერდითა სახლში მცხოვრები კაცი, ვინც დილით ბუჩქების კრეჭის მომენტში დავინახე, ამჯერად ბაღში გამოსულიყო და ქვის მაგიდასთან მჯდომი, ფინჯან ჩაის გემრიელად შეექცეოდა, პატარა თეფშზე დაწყობილ ორცხობილებთან ერთად. მისმა შემხედვარემ, ოდნავი შიმშილი მეც ვიგრძენი და ისიც გამახსენდა, რომ დღეს ყელში ერთი ლუკმაც არ გადამსვლოდა. ამის გამო, იდეა დამებადა მარკეტში გადავსულიყავი და სანამ მელინა გამოჩნდებოდა, რამე მარტივი მეყიდა, თუმცა ზუსტად ამ დროს, მისი სახლის ერთადერთ განათებულ ფანჯარაში, მოულოდნელად შუქი ჩაქვრა და მეც მაშინვე მივხდი, რომ წუთი-წუთზე გარეთ გამოსულსაც ვიხილავდი. სწორედ ამ მიზეზით, გადავწყვიტე უწინდელი განზრახვა, გარკვეული დროით, მომავალში გადადებულთა სიაში ჩამეწერა.
აღნიშნულ წამს, ჩემთვის ყველაზე მთავარი ამ სახლის დახურულ კარს მიღმა მყოფი პიროვნება გახლდათ. ცხოვრებაში პირველად ვიყავი შეპყრობილი, რაღაც განსხვავებულით დავკავებულიყავი გოგოსთან ერთად. მინდოდა მისთვის ყოფილიყო დასამახსოვრებელი ჩემთან გატარებული წუთები და არა, ჩემთვის. უბრალოდ დაუოკებელი სურვილი მქონდა, დღის ბოლოს, თუ ხმამაღლა არა, გულში მაინც ეთქვა, რომ ამ საღამოს ათბალიანი სისტემიდან, ათით შეაფასებდა და გაიმეორებდა კიდეც შემდეგისთვის. ასეთი ფიქრები ნიკოლოზ ქალდანის ხასიათისთვის სრულიად უცხო გახლდათ და მეც ვხვდებოდი, რომ ჩემს თავს რაღაც დიდი და ჯერ კიდევ შეუცნობელი ტრიალებდა.
სახლის კარი რომ გაიღო, სალონიდან გარეთ გადავედი და მანქანას ზურგით მივეყრდენი. წინასწარ ნამდვილად არ მიფიქრია რა ეცმებოდა მელინას ამ საღამოს, თუმცა როგორც კი იგი დავინახე, გაოცებისგან ჯერ თვალების ხამხამი გადამავიწყდა, ხოლო შემდეგ კი თავი სიცილით გადავაქნიე და კინაღამ თვალებიც მოვისრისე, რათა ნანახის რეალურობაში დავრწმუნებულიყავი.
ჩემი დღევანდელი მეწყვილე, სულაც არ ჰგავდა ბარში წასასვლელად გამზადებულს. არც მიმზიდველი კაბა ეცვა და არც, სხვა რამე ელეგანტური სამოსი. ამის მაგივრად, ტანზე ანიმატორის, კერძოდ კი, კურდღლის ერთიანი, ყურებიანი კოსტიუმი მოერგო და ისე მოაბიჯებდა, თითქოს მისი ასეთი ჩაცმულობა ოდნავადაც არ უნდა გამკვირვებოდა. აშკარა გახლდათ, მის ამგვარ ქცევას რაღაც მიზეზი ჰქონდა და სულ ცოტა ხანში, ამოვიცანი კიდეც ეს მიზეზი -მელინას უნდოდა ასე გამოწყობის გამო, თავად მეთქვა უარი მასთან ერთად საღამოს გატარებაზე, მაგრამ ამ სურვილს არავითარ შემთხვევაში არ ავუსრულებდი. თუ იგი ჯიუტი იყო, მე მასზე ორჯერ უფრო მეტი სიჯიუტე უნდა გამომეჩინა, რათა ამ ბრძოლიდან წაგებულის დროშით არ გამოვსულიყავი.
-ვერაფერს ვიტყვი, ნამდვილად იმ დაწესებულებისთვის შესაბამისი სამოსი აგირჩევია, სადაც მივდივართ -როგორც კი ხუთიოდე ნაბიჯზე მომიახლოვდა, მაშინვე მოვშორდი მანქანას და მისკენ წავიწიე -სად იშოვე ეს კოსტიუმი, ბავშვთა გასართობი ცენტრიდან მოიპარე?
მელინამ, ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა ღიმილის შესაკავებლად და სცადა სერიოზული გამომეტყველება დაეჭირა.
-რა მოხდა? ახლა არ მითხრა, რომ ჩემი "ლუქი" არ მოგწონს. მთელი დრო დაუღალავად ვემზადებოდი, რათა საღამოსთვის იდეალური ვყოფილიყავი
-ამხელა სარკაზმის დოზა საბოლოოდ დაგახრჩობს, ბამბის თოჯინავ -მისი კოსტიუმის კაპიუშონზე მიკერებულ, მაღლა აპრეხილ ყურებს წავეთამაშე, მელინა ჩემკენ მოვიზიდე და თვალებში ჩავაშტერდი -ალბათ, ამ საოცრებას რომ იცვამდი, ღრმად იყავი დარწმუნებული მანქანას უკან მივაბრუნებდი და წავიდოდი, თუმცა ასე მარტივად ვერ მომიშორებ თავიდან
-ჰოო? აპირებ ვარდისფერ კურდღელთან ერთად წახვიდე შენს საყვარელ ბარში და ყველასთან თავი შეირცხვინო?
-გამოიცვლი მაგ რაღაცას
-გამორიცხულია . . . როცა მაშანტაჟებდი, იმაზე არაფერი გითქვამს, რომ სამოსის მხრივ აკრძალვები მექნებოდა და ამ პუნქტის ახლა დამატება ძალიან დიდი გაიძვერობა იქნება
-ნუთუ? საოცარია გაიძვერობაზე შენ რომ მესაუბრები
-მოკლედ, ან ასე წამიყვან, როგორც ახლა ვარ, ან მშვიდობიანი ღამე ვუსურვოთ ერთმანეთს და დავიშალოთ -ხმაზე ეტყობოდა, ჯერ კიდევ ჰქონდა ჩემი თავიდან მოშორების იმედი, თუმცა ნამდვილად არ ვაპირებდი ასე უბრალოდ დამეთმო პოზიციები, ამიტომ, კვლავ ავტომობილს მივეყრდენი, გამარჯვებულის მზერით
-თუ შენ არანაირი პრობლემა არ გაქვს იმასთან დაკავშირებით, რომ ხალხს ასეთ ფორმაში დაენახო, მაშინ მანქანაში ჩაჯექი და წავიდეთ, მე პრეტენზია არ გამოვთქვამ, ვარდისფერო კურდღელო -ვუთხარი რაც შემეძლო დარწმუნებით, თან ყურებიანი კაპიუშონი ქვემოთ ჩამოვუწიე და თაფლისფერი კულულები ზემოთ ამოვუყარე -აი, ასე ჯობია . . . თმა არასდროს დამალო, რადგან საოცრად ლამაზი გაქვს
ამის თქმის შემდეგ, რამდენიმე წამით თვალმოუშორებლად მიყურებდა მელინა და მზერას წამითაც არ მაშორებდა. როგორც ყოველთვის, ახლაც გაურკვეველი მეჩვენა მისი გამოხედვა და ვერაფრით მივხვდი რას ნიშნავდა, თუმცა ყველაფერი აშკარა გახდა, როცა ერთი ნაბიჯით მომიახლოვდა, მხარზე ხელი დამადო და მკითხა :
-რა უნდა ვქვნა იმისთვის, რათა ჩემთან ურთიერთობის სურვილი დაკარგო? ამაზე მეტი რა უნდა გავაკეთო?
-რატომ გინდა ასე ძალიან, რომ შენთან ურთიერთობა აღარ მსურდეს?
-იმიტომ, რომ სიმშვიდეს მირღვევ -ოდნავი ნერვიულობა შეეტყო ხმაში მელინას ამის თქმისას -სანამ შენ შეგხვდებოდი, ძალიან წყნარი ცხოვრება მქონდა და არც იმის მეშინოდა, რომ მშობლები ჩემს ნამდვილ ადგილსამყოფელს გაიგებდნენ
-თუ იმას გააკეთებ, რაც მინდა, ვერავინ ვერაფერს გაიგებს
-მანიპულატორი ხარ, იცი ეს?
-შენ კი, ხავსი ხარ ჩემს გონებაში, რომელსაც ვერაფრით ვიშორებ. გამოდის, ორივენი ვმოქმედებთ ერთმანეთის სიმშვიდეზე
ამჯერად, სიტყვაც აღარ გამიგია მოპასუხე მხარისგან. მელინა უბრალოდ გაექცა პასუხსაც და მეც, რადგან იმ სიტყვების შემდეგ თვალი ამარიდა, მანქანაში უხმოდ ჩაჯდა და კარი ისე ძლიერად მოხურა, ლამის მთელ ქუჩას გააგონა.
ვხვდებოდი, როგორ ძალიან არ უნდოდა ჩემს სიახლოვეს ყოფნა და ამის გამო, ხასიათი ოდნავ მიფუჭდებოდა, თუმცა იმასაც კარგად ვაცნობიერებდი, მის ჩემდამი უნდობლობაში, მხოლოდ თავად რომ ვიყავი დამნაშავე. ყველანაირად უნდა მეცადა, მელინას ეს დამოკიდებულება როგორმე გამომესწორებინა. სხვანაირად არ შემეძლო. მჭირდებოდა ამ ადამიანთან სიახლოვე. იმდენად მჭირდებოდა, ცოტათი მეშინოდა კიდეც, თუმცა იმდენად ნამდვილად არა, მისგან შორს წასვლა და დამალვა მომდომოდა, საკუთარი გაურკვეველი გრძნობების გასაჩუმებლად.
ანიმატორის კოსტიუმში გამოწყობილი მელინა, კვლავაც უძრავად მელოდა მანქანის წინა სავარძელზე მჯდომი. მეცინებოდა მის შემხედვარეს. ნუთუ მართლა ასე აპირებდა ბარში შემოსვლას? უნდა მეღიარებინა, თუ ასე მოიქცეოდა, ნამდვილად მივიპყრობდით გარშემო მყოფთა ყურადღებას და არც ჩვენკენ მომართული მზერების სიმცირეს ვიგრძნობდით მთელი საღამოს განმავლობაში.
რაც იყო, იყო. თუ ასე უნდოდა წამოსვლა, წავიყვანდი კიდეც. ნამდვილად არ შემაფერხებდა ის ფაქტორი, რომ სხვებისგან განსხვავებით, მეტად კომიკურად იქნებოდა გამოწყობილი. თუ იგი სიჯიუტის გზას ადგა, ნიკოლოზ ქალდანში ორჯერ უფრო მეტად იყო გამჯდარი ეს თვისება და ნამდვილად არ მივცემდი საშუალებას ჩემს ნებისყოფაზე გაემარჯვა.
ავტომობილში უხმოდ ჩავჯექი. ვინაიდან სალონში ჩამოვარდნილი მდუმარება არ მსიამოვნებდა და არც მელინას ემჩნეოდა, რომ ლაპარაკის ხასიათზე იყო, ძრავის ამუშავების შემდეგ მაგნიტოფონში მუსიკა ჩავრთე და მანქანა მთავარ გზაზე გავიყვანე. იმ ადგილამდე, რომელიც ნავიგატორში მქონდა მითითებული, მანძილი არც თუ ისე დიდი გახლდათ. ჩემი გათვლებით, ზუსტად ათ წუთში უკვე იქ უნდა ვყოფილიყავი, თუმცა ჩქარი სიარულის წყალობით, ეს მანძილი ორჯერ უფრო ნაკლებ დროში დავფარე და სასურველ უბანში მისულმა, წითელი ნათურებით განათებულ შენობას საქარე მინიდან შევავლე თვალი.
ბათუმში ჩამოსვლის პირველი საღამო, სწორედ ამ დაწესებულებაში გავატარე და შიგნით შექმნილი სასიამოვნო ატმოსფეროს გამო, წესით იქაურობა მელინასაც ისევე უნდა მოსწონებოდა, როგორც მე მომეწონა თავის დროზე. მხოლოდ ერთი პრობლემა რჩებოდა- მისი ჩაცმულობა და მიუხედავად იმისა, რომ ამ წამს, ასი პროცენტით სულ ერთი გახლდათ როგორი ტანსაცმლით გაატარებდა საღამოს ჩემთან ერთად, მაინც მსურდა მისთვის გამოცვლა დამეძალებინა. ესეც მხოლოდ იმიტომ, რომ თვითონ არ ეგრძნო თავი უხერხულად როდესაც ამდენ ხალხში მოხვდებოდა.
-იქნებ, გადაიფიქრო და გაიხადო ეგ რაღაც? -ვკითხე როგორც კი შენობასთან მიახლოებულმა სვლა შევანელე და მანქანის დაპარკინგება დავიწყე. ორ ავტომობილს შორის, თითქოს ვიღაცას სპეციალურად ჩემთვის დაეტოვებინა თავისუფალი ადგილი, რათა დაყენების დროს ზედმეტი წვალება არ დამჭირვებოდა
-რატომ უნდა გადავიფიქრო? -ეჭვით გამომხედა მელინამ -ნუთუ უხერხულობა იგრძენი იმის გამო, რომ ერთადერთი ბიჭი იქნები ამ ბარში, ვისაც ანიმატორული კურდღელი ეყოლება მეწყვილის რანგში?
-ასე ნუ იქცევი რა . . . ვიცი, დიდად არ გსიამოვნებს ჩემთან ყოფნა, თუმცა იმის გარდა არაფერს გთხოვ, რომ ცოტა ხნით სადმე გადამალო შენი ცუდი წარმოდგენები ჩემზე და შეეცადო სხვა კუთხითაც დამინახო. თუ ამ საღამოს შემდეგაც ისე ცუდ ადამიანად მოგეჩვენები, როგორც აქამდე, გპირდები, ჩვენს შორის მარტო მისალმებითი ურთიერთობა დარჩება სამსახურში მისვლისას და მეტი არაფერი
-ანუ, გარიგებას ვდებთ -საქმიანი ტონი დაიჭირა ამის თქმისას
-ეგრე გამოდის
-ვფიქრობ, მსგავსი პირობები მეც მაწყობს
-თუ ასეა, ჩემი პირობაც შეასრულე და რამე სხვა ჩაიცვი -გამიხარდა, რადგან მივხვდი, მცირედ კომპრომისს მაინც მივაღწიე ამ უზომოდ ჯიუტ არსებასთან
მელინა საზურგეს მთელი ტანით მიეყრდნო და გვერდულად გამომხედა.
-ჩავიცვამდი, მაგრამ ერთი პრობლემაა -ასეთ შემთხვევაში სახლში მოგვიწევს მიბრუნება
-მაგას მე მოვაგვარებ, აქვე ახლოს სადღეღამისო სავაჭრო ცენტრია და რამე ნორმალურს გიყიდი -მიუხედავად იმისა, რომ ფინანსებში მაინცდამაინც კარგი მდგომარეობა არ მქონდა, მაინც შევთავაზე
-არა, საჭირო არაა -მაშინვე გააპროტესტა -მე უკეთესი იდეა მომივიდა
-მაინც რა იდეა?
-შენი პიჯაკი გაიხადე და მე მომეცი -სამოსის საყელოზე შემეხო ამის თქმისას -თავად მხოლოდ მაისურით შემოხვალ და პრობლემაც მოგვარდება
-მხოლოდ პიჯაკს ჩაიცვამ და სხვას არაფერს?
-ჰო, რა მოხდა? -მხრები გარკვირვებით აიჩეჩა მან -ვინაიდან ჩემზე მაღალი ხარ, სხეულს კარგად დამიფარავს და დიდი ალბათობით, ელეგანტურადაც მექნება
საწინააღმდეგო ვერაფერი ვთქვი. ნამდვილად არ იყო ცუდი აზრი და ამ საშუალებით, აღარც ზედმეტ დროს დავკარგავდით სავაჭრო ცენტრში სიარულში.
-მგონი მშვენიერი ვარიანტია -აღვნიშნე კმაყოფილებით -საყიდლებზე დიდხანს სიარული მაინც არ მიყვარს, ქალებს კი ეს პროცესი საშინლად გეწელებათ ხოლმე
-ყველა ქალს ერთ ქვაბში ნუ ხარშავ -გაეცინა მელინას -ზოგიერთს საერთოდ არ სჭირდება ორსაათიანი შოპინგ-ტური, რათა თავისთვის სასურველი სამოსი აარჩიოს
-ამით იმას ხომ არ გაუსვი ხაზი, რომ შენც ასეთი ქალების რიცხვში ხარ?
-მე იმათ რიცხვში ვარ, ვისაც სამოსს სულ დედა ურჩევდა ხოლმე და დახეული ჯინსის ჩაცმაც კი სანატრელი ჰქონდა ოჯახის სოციალური სტატუსის გამო -ღრმად ამოიხვნეშა ამის თქმისას მელინამ და იმ წამს, კიდევ ერთხელ მიმახვედრა, თუ რას გამოექცა თავისი ძველი ცხოვრებიდან
-რთულია, როცა ასეთ პირადულ საკითხებს სხვები წყვეტენ შენს მაგივრად
-დამიჯერე, ეს იმაზე უფრო შემაწუხებელია, ვიდრე გგონია, თუმცა მაინც არ მომწონს, როცა შვილები, მშობლების მიმართ აგრესიას გამოხატავენ. რაც არ უნდა იყოს, მათი დამსახურებაა, რომ ამ ქვეყნად დავიარებით და სხვა რომ არაფერი, მხოლოდ ამიტომ იმსახურებენ პატივისცემას
სახეზე ღიმილი მომგვარა მოსმენილმა მცირე მონოლოგმა. იმ წამს ცხადად გავიაზრე, რომ ერთხელაც კი არ მიგრძვნია მადლიერება საკუთარი მშობლებისადმი, რათა ამ ქვეყნად მომავლინეს. ეს გოგო, თითქოს ყოველ დღე რაღაც ახალს მასწავლიდა, ისეთს, რაზეც მანამდე ყურადღებას არასდროს ვამახვილებდი და თავში აზრადაც კი არ მომდიოდა.
-კარგი, მოდი სანამ ბარს დახურავენ ჩაცმის საკითხი მოვაგვაროთ და შევიდეთ -საუბარი სხვა სტადიაზე გადავიყვანე, პარალელურად კი პიჯაკის გახდა დავიწყე -მანქანიდან გადავალ და შეგიძლია მშვიდად გამოიცვალო. გარეთა ხედვის მინები დაბურულია და რომც შემოვბრუნდე, მაინც ვერაფერს დავინახავ
-რა უნდა ნახო ისეთი, რაც აქამდე არ გინახავს? -სიცილით მკითხა, თან იმ წამს გახდილი პიჯაკი ჩამომართვა
-თუ ამ თემაზე საუბარს კიდევ განვაგრძობთ, რამე ისეთი წამომცდება, რაც გაგაბრაზებს, ამიტომ ჯობია გავჩუმდეთ
-ბოლო დროს უფრო მიხვედრილი მეჩვენები, ვიდრე აქამდე, იცი?
-უღრმესი მადლობა კონპლიმენტისთვის -ოდნავი სარკაზმი ჩავდე ჩემს ტონში და მანქანიდან ისე გადმოვედი, რომ მელინასთვის მეტად აღარაფერი მითქვამს
ბარიდან ოდნავ თუ გამოდიოდა წყნარი მუსიკის ხმა. აქაურობა შეხვედრისთვის სწორედ იმიტომ შევარჩიე, რომ დაწესებულებაში მხოლოდ მშვიდი მელოდიები უკრავდა ხოლმე და არანაირი ხმამაღალი, შემაწუხებელი სიმღერები, როგორიც მელინასნაირი ხასიათების ადამიანს ნამდვილად არ უნდა ჰყვარებოდა.
ჯანდაბა, რატომ ვცდილობდი ასე ძალიან, რათა ყველანაირად ამ გოგოს ხასიათს მოვრგებოდი, მისთვის მესიამოვნებინა და ეს საღამოც დაუვიწყარი გამეხადა? ცხოვრებაში პირველად მქონდა შემთხვევა, როდესაც ქალისგან არაფრის მოლიდინი არ მქონდა, მაგრამ მაინც მსურდა ამ უკანასკნელთან დროის გატარება, მხოლოდ მისი წესებით და მის სიამოვნებაზე კონცენტრირებით.
მართლა რა მემართებოდა?ასე ხომ არასდროს მიცხოვრია? რა შეცვალა მელინას გამოჩენამ ისეთი, რომ მსგავსი უჩვეულო ნაბიჯების გადადგმა მაიძულა? ამ კითვებიდან, არც ერთ მათგანზე არ მქონდა პასუხი. დიდად არც მინდოდა მქონოდა. ერთადერთი, რაც მსურდა ყოველგვარი ზედმეტი ფიქრის თავიდან მოშორება და მხოლოდ დღევანდელი საღამოთი სიამოვნების მიღება იყო.
ბარიდან გამომავალი წყნარი მუსიკა, ახალმა მელოდიამ შეცვალა. აქედან დაახლოებით ხუთი წამის შემდეგ კი, მანქანის კარის გაღების ხმაც მისწვდა ჩემს ყურთასმენას. სავარაუდოდ, ეს იმის მანიშნებელი იყო, რომ მელინას უკვე დაემთავრებინა თავისი სამოსის გამოცვლა და ამის შესამოწმებლად, მეც უკან მივტრიალდი.
ჩემი ვარაუდი სინამდვილე აღმოჩნდა. ქუჩის ოქროსფერი განათების ფონზე, ნათლად გავარჩიე პრადას პიჯაკში გამოწყობილი მელინას ფიგურა, ვისაც ფეხზე შავი ფერის, საკმაოდ ელეგანტური ქუსლიანი ფეხსაცმელი მოერგო, გრძელი, თაფლისფერი, ტალღოვანი თმა მხრებზე ლამაზად ეყარა და ჩემკენ საკამოდ თავდაჯერებული გამომეტყველებით მოაბიჯებდა. სუნთქვა შემეკრა იმდენად ლამაზი იყო იმ წამს. პიჯაკი, ნათლად უსვამდა ხაზს მის იდეალურად სწორ, ლამაზ ფეხებს, რომელიც ასეთ მოკლე სამოსში მანამდე არასდროს მქონდა ნანახი. ზოგადად, არ ახასიათებდა გამომწვევი ჩაცმულობა, თუმცა დღეს იმდენად ვნებიანი ქალის იერი ჰქონდა, აშკარად დიდი ძალისხმევა დამჭირდებოდა, იმისთვის, რათა ჩემი ხელები მეკონტროლებინა და საკუთარი თავისთვის ზედმეტის უფლება არ მიმეცა.
-როგორც ვხედავ, მართლა არ ჰგავხარ სხვა ქალებს
-რას გულისხმობ? -კითხვით სავსე მზერით მომიახლოვდა და ჩემს წინ დატრიალდა -აბა, ნორმალურად გამოვიყურები?
-სუნთქვისშემკვრელად . . .
-და მანამდე დასმული შეკითხვის პასუხი რა არის?
-ის ვიგულისხმე, რომ სხვა ქალებივით დიდი დრო არ დაგჭირვებია მოსამზადებლად -განვუმარტე -ჰო მართლა, ეს ფეხსაცმელი სად ნახე? როგორც მახსოვს, კედებით იყავი წამოსული
მელინამ თავის ქუსლიანებს დახედა, შემდეგ კი კვლავ მე შემომხედა თვალებში.
-უკანა სავარძელზე ვიპოვე დაყრილი. ალბათ შენს რომელიმე გოგოს დარჩა
-აჰა, გასაგებია -გამეღიმა -თუმცა იმაში შეცდი, რომ ჩემს გოგოს დარჩა. ეს მანქანა ენკესგან ვინათხოვრე და მაგ ფეხსაცმლის მფლობელთანაც არანაირი კავშირი არ მქონია
-გასაგებია . . . კარგი, თუ ყველაფერს მოვრჩით, მაშინ შევიდეთ -ბარისკენ თვალებით მანიშნა მან, თან ერთი ნაბიჯით წაიწია დაწესებულებისკენ, აბრას თვალი ოდნავი ღიმილით შეავლო და ბანერზე წაწერილი სახელწოდება ხმამაღლა წაიკითხა : - The Colour Of Patience. დასახელებიდან გამომდინარე, წყნარი ადგილი უნდა იყოს
-მოდი, ეგ ცნობისმოყვარეობა შიგნით შესვლის მერე დაიკმაყოფილე -ხელზე, ხელი მოვკიდე ამის თქმისას, პიჯაკის საყელო ოდნავ შევუსწორე და პირდაპირ დაწესებულებაში შესასვლელი კარისკენ წავიყვანე
წინა ვიზიტისგან განსხვავებით, ამ ჯერზე, ღია იასამნისფერ ტონალობაში გადაწყვეტილ დარბაზში, შედარებით მეტი ხალხი შეკრებილიყო. თავისუფალი მაგიდები, აქა-იქ თუ მოგხვდებოდათ თვალში. ბარის დახლთანაც კი ყველა სკამი დაეკავებინათ კლიენტებს და საღამოს გალამაზებას სხვადასხვაგვარი ალკოჰოლური სასმელით ცდილობდნენ.
-წავალ, რამეს შევუკვეთავ, შენ კი მანამდე თავისუფალი ადგილი იპოვე და დამელოდე, კარგი?
-რის შეკვეთას აპირებ? გაითვალისწინე, ალკოჰოლიანი არაფერი მინდა
-რატომ? გეშინია, რომ მთვრალს გამოგიჭერ და სიტუაციით ვისარგებლებ?
მელინას ოდნავ ჩაეცინა.
-სულაც არ მეშინია -ამაყად განაცხადა -უბრალოდ უცნაური ალერგია მახასიათებს - როცა ალკოჰოლს ვსვამ, საშინელი სიმხურვალე მივლის მთელს სხეულში და ამის გამო, ყინულიან წყალში ჩაწოლაც კი მინდება ხოლმე
-ასეთი რამ პირველად მესმის
-შეიძლება ასეა, მაგრამ არ გატყუებ -მომიგო, ჩემი ხელისგან, რომელიც ჯერ კიდევ მის მარჯვენაზე მქონდა მოკიდებული, თავი გაითავისუფლა და დარბაზში, თავისუფალი ადგილების საპოვნელად მოატარა მზერა
-მომეწონა აქაურობა, იცი? -ოდნავი ღიმილით მომიბრუნდა -ველოდი, რომ რაღაც ხმაურიან, თინეიჯერულ კლუბთან გააჩერებდი მანქანას, სადაც ყველას ალკოჰოლის გადაჭარბებული დოზა აცეკვებს
-ვერ გეტყვი, რომ ეგეთ ადგილებში ნამყოფი არ ვარ, მაგრამ თუ არჩევანზე მიდგება საქმე, მუდამ ისეთებს ვამჯობინებ ხოლმე, როგორშიც ახლა ვარ
-კარგი, მგონი ერთ თავისუფალ ადგილს მოვკარი თვალი -თითით მანიშნა დარბაზის კუთხეში მდგომი ორადგილიანი მაგიდისკენ, რომლის შუაშიც, ოქროსფრად მანათობელი, ბადისებრი სანათი დაედოთ, დეკორატიული გაფორმების სახით -წავალ, დავიკავებ, სანამ ვინმეს დაუსწრია
-იმედია, როცა მოვალ, სახლში გაქცეული არ დამხვდები
-მაგაზე დავფიქრდები -ოდნავ ჩაეღიმა და მეტად აღარაფერი უთქვამს, ისე გაემართა თავის მიერ არჩეული მაგიდისკენ
მიუხედავად ხალხმრავლობისა, ბარში მაინც სასიამოვნო სიმყუდროვე იყო. წყნარი მუსიკა, თბილი აკუსტიკა და სიმშვიდის მომგვრელი დეკორატიული გაფორმება, თითქოს ხმაურის გამოწვევის ყოველგვარ სურვილს უკარგავდა თითოეულ აქ შემომსვლელს.
არც დაწესებულების ბარმენი ჰგავდა ამ პროფესიის ტიპურ წარმომადგენელს -უამრავი სვირინგით, უცნაური ვარცხნილობითა და პირსინგით. ამის მაგივრად, დახლთან ერთი ზედმეტად ჩვეულებრივი გარეგნობის ბიჭი იდგა, მუქ ლურჯ უნიფორმაში გამოწყობილი და გვერდითაც ასევე სრულიად ნორმალური ვიზუალის, დაახლოებით მისივე ასაკის გოგონა ამოდგომოდა. ამ ორის დანახვაზე, მაშინვე ჩემი და მელინას სამუშაო დღეები მომაგონდა, „ქვიშის ქარიშხალში“ და უნებურად ღიმილი მომერია.
-საღამო მშვიდობის -მივესალმე ორთავეს, თუმცა მათგან მხოლოდ ბიჭი იყო თავისუფალი, რადგან გოგონა, ერთ-ერთ კლიენტს ლუდს უსხამდა, თან რაღაცაზე მხიარულად ესაუბრებოდა
-საღამო მშვიდობის, რას მიირთმევთ?
-ეს ოფიციალური ტონი მოიშორე რა, თორემ თავი ორმოცი წლის კაცი მგონია
-კარგი, კარგი -გაეცინა -მაშინ, რას დალევ, ძმაო?
-ასე ბევრად უკეთესია -მეც გამეცინა -დალევას რაც შეეხება, ერთი ირლანდიური ვისკი დამისხი და ერთიც, რომელიმე უალკოჰოლო კოქტეილი
-გასაგებია -თავი დამიქნია, მერე კი დაამატა :- უალკოჰოლო კოქტეილს რახან უკვეთავ, ესე იგი, აქ გოგოსთან ერთად ხარ
-როგორც ჩანს, შენი ლოგიკა მოწოდების სიმაღლეზეა
-უბრალოდ დიდი ხანია აქ ვმუშაობ. ახლოს მოიწი, რაღაც უნდა გითხრა -დახლზე გადმოიწია ამის თქმისას და მას მკლავებით ჩამოეყრდნო
-რა უნდა მითხრა?
-ის, რომ ქალი სწორედ ალკოჰოლის მიღების შემდეგ ავლენს თავის ნამდვილ ხასიათს. თუ გინდა შენი გოგო უკეთესად გაიცნო, უნდა დატესტო როგორ გამოიყურება ნასვამი
-კარგად ვერ მივხვდი რას მთავაზობ. ანუ, მეუბნები, რომ ალკოჰოლის შემცველი კოქტეილი მივუტანო და მოვატყუო, რომ უალკოჰოლოა?
-სწორედაც -აღფრთოვანებით შემოჰკრა ტაში ბარმენმა -თაღლითობით, ცოტ-ცოტას ქალებიც თაღლითობენ ხოლმე ჩვენთან მიმართებაში, ამიტომ, ამით ბევრს არაფერს დააშავებ
-მეც მაინტერესებს როგორ მოქმედებს მასზე სიმთვრალე, თუმცა თქვა, რომ სასმელი ცუდად ხდის -უკვე მაგიდასთან მჯდომ მელინას გავხედე ამის თქმისას. ეს უკანასკნელი ტელეფონის ეკრანს დაჰყურებდა და ჩემს მოლოდინში ვიღაცას ემესიჯებოდა.
ბარმენს გაეცინა . . .
-კარგი რა ძმაო, ქალები ასე ცდილობენ შენიღბონ ის ფაქტი, რომ ალკოჰოლი მათ ზედმეტად ათამამებს. ალბათ ამას უფრთხის და ეგ ტყუილიც ამიტომ გითხრა
გამოგიტყდებით, ლოგიკური მეჩვენა ეს მოსაზრება. მართალია, ამაღამ მელინასთვის თითის დაკარებასაც არ ვაპირებდი, თუმცა მაინც შემიპყრო იმის ინტერესმა, თუ როგორ გამოიყურებოდა იგი ალკოჰოლის გადაჭარბებული დოზის მიღების შემდეგ და ამ ცნობისმოყვარეობამ მაიძულა ოდნავ გაიძვერული ხერხებისთვის მიმემართა.
-კარგი, მოდი ასე მოვიქცეთ, რამე ძლიერმოქმედი გამიკეთე, სადაც არაყის გემო არც ისე შესამჩნევი იქნება და მას ხილის არომატები გადაფარავს
-ნუ გეშინია, ეგ მე მომანდე -თვალი ღიმილით ჩამიკრა ბარმენმა. ეტყობოდა, ძალიან უხაროდა ჩემი დარწმუნება რომ მოახერხა და თავის მხარეზე გადამიბირა. იმ წამს თავში მხოლოდ ერთი აზრი მიტრიალებდა -მელინას რომ გაეგო, რასაც ვაპირებდი, ალბათ თავისი ჩვეული სიმშვიდით მეტყოდა მშვიდობით სამუდამოდო და აქაურობას დაუყოვნებლივ დატოვებდა. აღარც ჩემი შანტაჟი შეაჩერებდა და აღარც თავისი საიდუმლოს გამოაშკარავების შიში. თუმცა მიუხედავად ამ რისკისა, მაინც არ მინდოდა საკუთარ გადაწყვეტილებაზე ხელი ამეღო. დაუოკებელი სურვილი მიპყრობდა მისი ყოველნაირი სახე შემესწავლა -ფხიზელიც, მთვრალიც, გაბრაზებულიც, ანერვიულებულიც და კიდევ სხვა მრავალი. შეპყრობილი ვიყავი ამ ადამიანით. იმდენად შეპყრობილი, რომ ხანდახან საკუთარ „მე“-საც კი ვივიწყებდი და მხოლოდ მის სიამოვნებაზე ვიწყებდი ფიქრს. ისევე, როგორც დღეს . . .
-ესეც ასე, შენი შეკვეთა უკვე მზადაა -მოულოდნელად დამიდგა ბარმენმა წინ ჩემთის განკუთვნილი ჭიქები -სასიამოვნო საღამოს გატარებას გისურვებ, შენს პარტნიორთან ერთად
-გმადლობ . . . მაინც რამდენად ძლიერმოქმედია კოქტეილი?
-საკმაოდ. ცოტ-ცოტა, ოცი სხვადასხვა სახეობის არაყი აქვს, წესით ეფექტურად უნდა იმოქმედოს
-მშვენიერია -კმაყოფილების ღიმილი მომადგა ტუჩებზე -მაშინ წავალ და ექსპერიმენტს ჩავატარებ
ეს რომ ვთქვი, ზუსტად იმ წამს, დახლთან მდგომმა ბარისტამაც გააცილა თავისი კლიენტი და მზერა ჩემზე გადმოიტანა. მომეჩვენა, რომ ოდნავ გამომწვევადაც გამიღიმა, თუმცა საპასუხოდ არაფერი მომიმოქმედია, ისე გავემართე იმ მაგიდისკენ, სადაც მელინა იჯდა, ჩემს მოლოდინში.
უნდა მეღიარებინა, საკმაოდ მყუდრო ადგილი ჰქონდა შერჩეული. ჩვენი მაგიდა, სხვებისგან საკმაოდ დაშორებული და ასე ვთქვათ, იზოლირებულიც კი იყო, პატარა კრემისფერი შირმის წყალობით, ნახევრად რომ ევლებოდა მას გარს.
-აი, მეც დავბრუნდი. ხომ არ მოიწყინე? -როგორც კი თავისი კოქტეილი წინ დავუდე, მაშინვე ვკითხე, თან მის წინ ჩამოვჯექი, ჩემი ვისკის ჭიქით ხელში
-არა, მუსიკა მეხმარება ყურადღების გადატანაში. და შენი პიჯაკის სურნელი -დაამატა ცოტა ხნის შემდეგ
-ანუ, მოგეწონა
-ძალიან . . . ბერგამოტის ტკბილ-ცხარე არომატს ვგრძნობ, სასიამოვნოა -პიჯაკის საყელო ორი თითით ასწია ამის თქმისას, კიდევ ერთხელ უყნოსა და ნეტარებისგან თვალები დახუჭა -ვგიჟდები ამ ციტრუსის სურნელზე
-შეგიძლია ხშირად იყო ხოლმე ჩემს სიახლოვეს, რათა ეს სურნელი იგრძნო
-შეგიძლია უბრალოდ შენი სუნამოს სახელი მითხრა. ამისთვის ერთად ყოფნა არ არის საჭირო
-ძალიან მწარე ენა გაქვს -ჭიქიდან ვისკი ოდნავ მოვსვი, მერე კი თვალებით კოქტეილისკენ ვანიშნე -შენ არ დალევ?
მელინამ თავის წინ მდგომ ჭიქას შეხედა, იგი ხელში აიღო, შემდეგ კი ისევ მე მომაპყრო მზერა.
-რა ჰქვია ამ კოქტეილს? -მკითხა -რაღაც არ მეცნობა
-სახელი არც მე ვიცი, ბარმენმა თავისი რეცეპტით მოამზადა და დამავიწყდა მეკითხა
-გასაგებია. მაშინ გავსინჯავ და ვნახავ რა მომიტანე -ჭიქაში ჩადებული საწრუპი, ალუბლისფერ ტუჩებში მოიქცია მან, ფეხი, ფეხზე მიმზიდველად გადაიდო, სკამის საზურგეს მოხერხებულად მიაწვა და როგორც იქნა კოქტეილიც მოსვა
-აბა, როგორია? -ვკითხე შეპარვით, რათა გამერკვია ალკოჰოლის გემო იგრძნო თუ არა
-მანგოს და ფორთოხლის არომატითაა. ცუდი არ არის
სწორედ იმ წამს შევამჩნიე, რომ მე და მელინა, ერთმანეთისგან ძალიან მოშორებით ვიჯექით, ამიტომ, გადავწყვიტე ეს მანძილი მინიმუმამდე დამეყვანა და ჩემი სკამიანად მის გვერდით გადავინაცვლე, ძალიან, ძალიან ახლოს. აღნიშნულ მომენტში ბარში Coldplay-ს სიმღერა უკრავდა და რამდენიმე წყვილი, დარბაზის შუა გულშიც ცეკვავდა, ერთმანეთზე ჩახუტებული
-შეიძლება რამდენიმე კითხვა დაგისვა?
-კი, თუ რთული კითხვები არ იქნება -თავის კოქტეილს ცოტა ხნით მოწყდა და მელნისფეეი თვალები ცნობისმოყვარედ შემომანათა
-სულ სამი კითხვაა, თან არც ისეთი რთული, მზად ხარ?
-ვფიქრობ, მზად ვარ, მკითხე რაც გინდა -თან საწრუპს ჭიქაში ათამაშებდა, თან მზერას არ მაშორებდა. მაბნევდა მისი ასეთი გამოხედვა. მიწვევდა კიდეც, მიუხედავად იმისა, რომ ზუსტად ვიცოდი ამას ჩემს გამოსაწვევად არ აკეთებდა. ცხოვრებაში პირველად ვგრძნობდი ქალის წინაშე თავს ასე უცნაურად და ამას, აკლიმატიზაციის პრობლემას ნამდვილად ვერ მივაწერდი. საქმე გაცილებით უფრო სერიოზულად გახლდათ, მე კი კვლავაც არ მინდოდა იმ ფსკერამდე ჩავსულიყავი, სადაც ჩემი ამჟამინდელი მდგომარეობის ზუსტი განმარტება იქნებოდა შენახული. ალბათ, ქვეცნობიერის რაღაც ნაწილი, იმ პასუხებს გაურბოდა, რომელთაც გულის სიღრმეში ჩახედვისას იპოვნიდა.
-მოკლედ, პირველი კითხვა -დავიწყე ლაპარაკი, თან მელინას ტალღოვანი თმის კულულს საჩვენებელი თითით წავეთამაშე. ამის კეთება მხოლოდ მაშინ შევწყვიტე, როდესაც ჩემი ქმედების გამო, ცალწარბაწეულმა გადმომხედა და მაგრძნობინა დისტანცია დაიცავიო -გულწრფელად უნდა მიპასუხო, კარგი?
-კარგი
-მაშინ, მითხარი, იქნებოდი თუ არა უფრო ბედნიერი, შენს ცხოვრებაში საერთოდ რომ არ გამოვჩენილიყავი?
შემეძლო დამეფიცა, რომ მთელი იმ დროის განმავლობაში, რაც მე და მელინა ერთმანეთს ვიცნობდით, ამ უკანასკნელმა პირველად გამომხედა სითბოთი სავსე მზერით. ოდნავ გაეღიმა კიდეც ჩემს კითხვაზე და თავისი თაფლისფერი თმა მეორე მხარეს გადაიყარა.
-ამ კითხვას რატომ მისვამ? -თვალებში ცნობისმოყვარეობა ეხატა -ჩემს პასუხზე ბევრი რამაა დამოკიდებული?
-პირველ რიგში ჩემი განწყობა და მერე უკვე ის, თუ როგორ გაგრძელდება დღევანდელი საღამო
მელინამ კოქტეილის ჭიქიდან კიდევ ერთხელ მოსვა. ისედაც ლამის ნახევრამდე დაყვანილი სასმელი, ამჯერად თითქმის ბოლომდე გამოცალა და თვალებში დაჟინებით ჩამაშტერდა.
-არა, არ ვიქნებოდი უფრო ბედნიერი -მითხრა დარწმუნებით -შენ რომ არა, ენკეს სულელურ ხუმრობებსა და მასთან მარტო ყოფნას, ნამდვილად ვერ გავუძლებდი
მართალია ეს ისეთი პასუხი არ ყოფილა, როგორსაც გულის სიღრმეში ვნატრობდი, თუმცა მაინც გამიხარდა, რომ არ მითხრა უშენოდ ცხოვრება გაცილებით სასიამოვნო მომეჩვენებოდაო.
-ანუ, საქმე მხოლოდ ენკეშია
-მგონი მეორე კითხვაც გქონდა -საუბრის ახალ თემაზე გადატანა სცადა და აღარც მე მივბრუნებივარ ძველს. ამის მაგივრად გადავწყვიტე, მეორე კითხვისთვისაც ამეხადა ფარდა
-კარგი, მოდი მითხარი რას შეუძლია შენი წყობილებიდან გამოყვანა? ერთხელაც კი არ მინახიხარ გაბრაზებული, არც შენი აწეული ხმა გამიგია ოდესმე
-რას შეუძლია ჩემი წყობილებიდან გამოყვანა? -გაეცინა. მერე კვლავ თმაში შეიცურა თითები და ჩაფიქრებული სახე მიიღო, თან პიჯაკის ერთი ღილი შეიხსნა. სავარაუდოდ, ალკოჰოლმა აუწია სხეულის ტემპერატურა და ცოტათი დასცხა -ვერ ვიტან, როდესაც ადამიანი თავისი მდიდარი წარმომავლობით ტრაბახობს და ამის გამო, სხვებს ისე უყურებს, როგორც ტარაკნებს, ვისი გასრესაც საკმაოდ მარტივად შეუძლია
-და ასეთ შემთხვევაში, აგრესიას როგორ გამოხატავ ხოლმე?
მელინამ ქვედა ტუჩის კუთხე კბილებში მოიქცია. აქედან რამდენიმე წამის გასვლის შემდეგ, ჩემს კითხვასაც უპასუხა :
-ბოლოს, როცა მსგავს ადამიანს გადავაწყდი, მამაჩემის მიერ, ჩვენი სახლის ბაღში გამართულ წვეულებაზე შემთხვევით ფორთოხლის წვენი გადავასხი, როგორც თვითონ აღნიშნა ხუთიათას დოლარიან ვალენტინოს კაბაზე -სიტყვა შემთხვევით, ისეთო ტონით წარმოთქვა, მაშინვე მიმახვედრა, რომ ეს ყველაფერი განზრახ ჰქონდა გაკეთებული
-სერიოზულად? -გულწრფელად გამეცინა მის სიტყვებზე -ბრაზსაც კი რა შენებურად გამოხატავ, მართლა მაკვირვებ
-მესამე კითხვა დაგრჩა -ტელეფონზე დაყენებული Reminder-ვით შემახსენა მელინამ
-ჰოო, მესამეს რაც შეეხება, იგი წინა ორთან შედარებით ძალიან მარტივია და მასზე ან ჰო უნდა მიპასუხო, ან არა
ამ შეკითხვის დასმისთვის სწორედაც რომ შესაფერისი მომენტი იყო, რადგან სწორედ იმ წამს, დარბაზი Ed Sheeran Thinking Out Loud -ის ჰანგებმა მოიცვა და დარბაზშიც ნაზი, იისფერი შუქები აკიაფდა.
-კარგი, გისმენ, მკითხე
-იცეკვებ ამ მელოდიაზე ჩემთან ერთად?
-რა?
-მეცეკვები-მეთქი? -ამჯერად უფრო ხმამაღლა ვუთხარი, რადგან სავარაუდოდ, მუსიკის გამო ვერ მოახერხა გაგონება, თან ხელიც გავუწოდე კითხვის დასმის პარალელურად
პასუხი ეგრევე არ გაუცია. ჯერ დარბაზის შუა გულში მოცეკვავე წყვილებს მოავლო მზერა, შემდეგ თავისი მობილური შემოდო მაგიდის ზედაპირზე და მხოლოდ ამის შემდეგ დახედა ჩემს გამოწვდილ ხელს, რომელსაც ნელა დაადო ზემოდან თავისი მარჯვენა.
პასუხი უკვე მიღებული იყო. აღარც მე დამიკარგავს ზედმეტი დრო -მელინა სწრაფად გავიყვანე საცეკვაო მოედანზე, ჩემკენ მოვიზიდე და ცეკვისას მასთან იმდენად ახლოს მივედი, რომ ჩვენი ცხვირის წვერები პირდაპირი გაგებით ეხებოდნენ ერთმანეთს.
-ნიკოლოზ . . . -სცადა გაეპროტესტებინა, თუმცა უფრო მაგრად მოვხვიე ხელები წელზე და უფლება არ მივეცი ჩემს სხეულს მილიმეტრით მაინც მოშორებოდა
-გთხოვ, არ გინდა -ვუთხარი, თან მის ლოყას შევეხე ტუჩებით -ზედმეტს არაფერს გავაკეთებ, ოღონდ გთხოვ ასე ვიყოთ
-ეს უკვე არის ზედმეტი
-არა, არ არის . . .. უბრალოდ მინდა შენც ისევე მიგრძნო, როგორც მე გგრძნობ ახლა -ამჯერად მის ყელს მივაკარი ტუჩები და დავინახე, როგორ ნერვიულად აუთამაშდა კისერზე ძარღვი. გამეღიმა -დაივიწყე ყველაფერი, რაც აქამდე გვაკავშირებდა, ან რაც აქამდე გადაგვიტანია ერთად. უბრალოდ ამ წამით იცხოვრე და მითხარი, რას განიცდი, როცა შენთან ამდენად ახლოს ვარ?
მელინამ თვალები დახუჭა. იმდენად ცოტა მანძილი მაშორებდა მის ტუჩებთან, თავს ძლივს ვიკავებდი მათთვის სუნთქვის ამოწურვამდე არ მეკოცნა. მთელი ორგანიზმი მუხურდა, გული რაღაც არანორმალური ტემპით მუშაობდა, თვალებში გამოსახულებები ორდებოდა და თავში მხოლოდ ის კითხვა მიტრიალებდა თუ რა ჯანდაბა მემართებოდა ამ წამს?! სასმელი რომ ჩემთვის მელინას მოეცა და არა ბარმენს, ვიფიქრებდი შიგნით ისევ რაღაც ჩამიყარა მეთქი, თუმცა ახლა უკვე აღარ ვიცოდი რა უნდა მეფიქრა.
-არ ვიცი რას განვიცდი -როგორც იქნა ალაპარაკდა ის -მე და შენ ერთმანეთისთვის თითქმის უცხონი ვართ და ასეთი სიახლოვეც მეუცხოვება -მერე სიმტკიცით სავსე სახე მომაპყრო, მის თვალებში ძლიერი ქალის გამომეტყველება ჩადგა და ბასრი მზერა მესროლა -ქალს არასდროს ეთამაშო, ნიკოლოზ. იგი ყველაზე ძლიერი იარაღია და როცა ფიქრობ, რომ მისი მახეში გაბმა გამოგივა, სრულიად შესაძლებელია შენ თვითონ აღმოჩნდე ის, ვისაც თავს დააკარგვინებენ
-გისმენ და ვერ ვხვდები, როგორ შეიძლება გარეგნულად ასეთი ნაზი არსება, ასეთი საბედისწერო იყო, ასეთი გაიძვერა, თანაც ამხელა ვნების მატარებელი
-მეც გიყურებ და ვერ ვხვდები, როგორ შეიძლება ასეთი სუფთა ლურჯი თვალების მიღმა ის ადამიანი იმალებოდეს, ვისთვისაც ყოველი ქალი ერთღამიანი გასართობია, ვისაც ლიმიტის ამოწურვის შემდეგ სანაგვეზე გადაგდება მოელის -ჩემს მკლავზე გადაწვა ამის თქმისას, ერთხელ დატრიალდა, მერე კი, კისერზე ორივე ხელი მომხვია და ამჯერად, თავად მოვიდა ძალიან ახლოს -ნუ მეთამაშები, გაიგე? თუ მოვინდომებ, შემიძლია შენი მექალთანური ბუნებაც დაგავიწყო და ისე მოვაწყო, რომ ძილშიც კი ჩემს სახელს აბოდებდე, ამიტომ სუსტ არსებად ნუ ჩამთვლი და ფრთხილად იყავი, შენივე ანთებულმა კოცონმა არ დაგწვას
-იქნებ მინდა რომ დამწვას? იქნებ, არც გეთამაშები და მართლა მთელი არსებით მინდიხარ? -ვკითხე და მეც, თითქოს თავში წარმოსახვითი ურო ჩამცხესო, ზუსტად იმ წამს გავიაზრე, რომ მსურდა მელინა თავიდან ბოლომდე ჩემი ყოფილიყო. მინდოდა, რომ ვყვარებოდი. აი, რა მინდოდა სინამდვილეში
-გინდა ის ზღაპარი დამაჯერო, რომ შენთვის მხოლოდ ჩემი სხეული არაა მნიშვნელოვანი? -სიცილით გადააქნია თავი -უზარმაზარი პრობლემა ხარ ჩემთვის, ეს იცოდე
-იცი რას გეტყვი? -წელზე ხელები დავადე, ცეკვისას ოდნავ მაღლა ავწიე, დავატრიალე და კვლავ ქვემოთ ჩამოსმის შემდეგ, მკლავებში ხელი მსუბუქად ჩავავლე -არც მე ვარ შეჩვეული გამუდმებით ვინმეს სახე მედგეს თვალწინ და მასზე ფიქრებს გონებიდან ვერ ვიგდებდე, მაშინაც კი, როდესაც სხვა ქალთან ვატარებ ღამეს -ნენეს შემთხვევა მომაგონდა იმ წამს -როგორც ჩანს, ორივენი ძალიან დიდ პრობლემა ვართ ერთმანეთისთვის
-თუ პრობლემად მთვლი, ჩემგან თავს შორს რატომ არ იჭერ? გამუდმებით რატომ დამდევ?
-უზომოდ ბედნიერი ვიქნებოდი, შენგან შორს ყოფნის ძალა რომ მქონდეს, მაგრამ არ მაქვს! ხავსივით ხარ ჩემს გონებაში და ეს უკვე დისკომფორტს მიქმნის!
-თუ ამჩნევ, ახლა ვჩხუბობთ
-რა გაგიკვირდა? რაც გაგიცანი მას შემდეგ მხოლოდ ვჩხუბობთ და სხვა არაფერი
-და ვისი მიზეზით?
-დამნაშავის ძებნას არ ვაპირებ, უბრალოდ ფაქტი აღვნიშნე
-აქ ასე ძალიან ცხელა თუ მე მჭირს რამე? -წინა თემა გადაავიწყდა მელინას და სრულიად სხვა კუთხით წაიყვანა საუბარი. მასთან იმდენად ახლოს ვიყავი, თავადაც ვიგრძენი როგორ საგრძნობლად მოუმატა სხეულის ტემპერატურამ და იმ წამს თავში მის მიერ ნათქვამმა სიტყვებმაც გამიელვა, რომ ალკოჰოლის მიღების შემდეგ, იმდენად ცხელოდა, მზად იყო ყინულით სავსე წყალშიც კი ჩაწოლილიყო ხოლმე. იქნებ, მაშინ სიმართლე თქვა და სულაც არ სურდა მხოლოდ იმიტომ შეეკავებინა თავი დალევისგან, რათა ჩემთან ზედმეტი სითამამე არ გამოევლინა? შეიძლება სწორედ ასე იყო, მე კი რა გავაკეთე? ვიღაც ბარმენის პროვოკაციას წამოვეგე და ზურგს უკან ინტრიგების ხლართვა დავიწყე
-რა მოხდა თავს ცუდად გრძნობ?

-ჰო, მგონი რაღაც მჭირს -ცალი ხელით მხარზე უფრო ძლიერად ჩამომეყრდნო, ხოლო მეორე შუბლზე მიიდო და თვალები დახუჭა -სავარაუდოდ, ტემპერატურამ ამიწია, წავალ პირზე წყალს შევისხამ

"ჯანდაბა ნიკა, ნამდვილი იდიოტი ხარ" -გავიფიქრე უკმაყოფილოდ, თან მელინას ლოყაზე მივადე ხელი. მართლა საშინლად ცხელი იყო

-თუ გინდა, გამოგყვები -შევთავაზე

-გმადლობ, არ მინდა, მე თვითონ წავალ

-დარწმუნებული ხარ? ცუდად გამოიყურები

მელინამ თავი მსუბუქად დამიქნია.

-დარწმუნებული ვარ, უბრალოდ პირზე წყალს შევისხამ და დავბრუნდები. ალბათ ხალხმრავლობამ იმოქმედა

-კარგი, მაშინ ტელეფონიც გაიყოლე და თუ რამე დაგჭირდება, ზარი შემოუშვი

დარბაზი კვლავ ახალმა მელოდიამ მოიცვა. პრიალა იატაკზე მოთამაშე იისფერი განათება, ამჯერად ვარდისფერმა შეცვალა, საცეკვაო მოედანს კი, უფრო და უფრო მეტი წყვილი დაემატა.მელინას გასვლის შემდეგ, მაგიდიდან ვადევნებდი თვალს ამ ყველაფერს, თან აუჩქარებლად ვსვამდი ვისკის ჩემი ჭიქიდან.
თავს საშინლად დამნაშავედ ვგრძნობდი. რატომ ჩავიდინე ასეთი სიბრიყვე? რას ვერჩოდი იმ გოგოს? ხომ მითხრა სასმელი ცუდად მხდის და რამე უალკოჰოლო მომიტანეო? რისთვის დავიწყე ამ გამოსაცდელი ტესტების ჩატარება? ახლანდელი გადმოსახედიდან, საკუთარი საქციელი ზედმეტად სულელურად მეჩვენებოდა, თუმცა დროის უკან დაბრუნება და რამის შეცვლა უკვე ძალზედ გვიანი იყო.
დრო გადიოდა, მელინა კი კვლავაც არ ჩანდა. ათწუთიანი უშედეგო ლოდინის შემდეგ, უკვე ის ნაბიჯიც გადავდგი, რომ ტელეფონზე დავურეკე, თუმცა ნომერი გამორთული ჰქონდა და მასთან დაკავშირება ვერაფრით მოვახერხე.
ცოტათი ავნერვიულდი. იქნებ მართლა რაღაც უჭირდა და ასე ამიტომაც აგვიანებდა? ნუთუ ალკოჰოლმა იმაზე ცუდად იმოქმედა, ვიდრე წარმოსადგენი იყო? რაც მეტი დრო გადიოდა, ეს ფიქრები თანდათანობით უფრო მითრევდნენ და სიმშვიდეს საგრძნობლად მიკარგავდნენ. იმის წარმოდგენაც კი არ მინდოდა, რომ ჩემი სისულელის გამო მელინას რამე უსიამოვნო შეემთხვა.
ერთ ადგილად უმოქმედოდ ჯდომა უკვე აღარ შემეძლო. როგორი უხერხულიც არ უნდა ყოფილიყო დარბაზიდან გასვლა და ქალების საპირფარეშოს კარზე დაკაკუნება, ეს მაინც უნდა გამეკეთებინა. ვერ დავმშვიდდებოდი, სანამ არ გავიგებდი, რომ მის თავს ყველაფერი წესრიგში იყო.
ვისკის ჭიქაში ჩარჩენილი სასმელი ბოლომდე გამოვცალე და ფეხზე სწრაფად წამოვდექი. საპირფარეშო დაწესებულების მთავარი დარბაზიდან ხელმარცხნივ, ალისფერი ნათურებით განათებული დერეფნის ბოლოს მდებარეობდა. მეც სწორედ იქითკენ ავიღე გეზი, თან გზაში გაუჩერებლად ვცდილობდი მელინასთან დაკავშირებას. სამწუხაროდ უშედეგოდ -ავტომოპასუხის ხმა კვლავ ჯიუტად მაუწყებდა, რომ მობილური ტელეფონი გამორთული ან გასული იყო მომსახურეობის ზონიდან.
მთავარი დარბაზი, უკან შესაშური სისწრაფით მოვიტოვე და მარცხენა მხარეს გადავუხვიე. აქ უკვე, მუსიკის ხმა შედარებით ყრუდ ჩამესმოდა. გრძელ დერეფანში სრული სიწყნარე ჩამოვარდნილიყო. მხოლოდ მამაკაცებისთვის განკუთვნილი საპირფარეშოს კართან იდგა ბიჭი და გოგო, რომლებიც ღიმილიანი სახეებით უყურებდნენ კამერას. სავარაუდოდ, სელფებს იღებდნენ, თუმცა რამდენად შესაფერისი უკანა ხედი გახლდათ ფოტოსესიისთვის ტუალეტის კარი, ეს უკვე სხვა საქმე იყო.
მათთვის დიდი ყურადღება ნამდვილად არ დამითმია. მხოლოდ ერთხელ შევავლე მზერა და როგორც კი ქალების საპირფარეშოს მივუახლოვდი, ყოველგვარი ზედმეტი ფიქრის გარეშე ავტეხე მასზე კაკუნი. არ მაინტერესებდა, თუკი შიგნით სხვა ვინმეც იქნებოდა. არც იმაზე ვდარდობდი, რას იფიქრებდა ჩემს უკან, სურათების გადაღებით დაკავებული წყვილი. მხოლოდ ის მინდოდა, რაც შეიძლებოდა მალე დავრწმუნებულიყავი, რომ ჩემი მიზეზით ცუდი არაფერი მომხდარიყო და სანამ ვითარებაში არ გავერკვეოდი, მანამ აქედან ფეხის მოცვლასაც არ ვაპირებდი.
-მელინა, აქ ხარ?! -კიდევ ერთხელ დავაბრახუნე ჩაკეტილ კარზე, თან ამჯერად დავუძახე კიდეც -მელინა, ხმა ამოიღე!
ზღურბლის მეორე მხრიდან, მიუხედავად ამ, და კიდევ უამრავი მცდელობისა, პასუხს არავინ მცემდა. მხოლოდ საეჭვო დუმილი მეფობდა და რამდენიმე წუთში, აღნიშნული სიტუაციისგან დაღლილი, უკვე შიგნით შესვლაც კი ვაპირებდი, რომ ცოტა ხნის წინ, სელფების გადაღებით დაკავებული წყვილი, ერთობლივად გამომეხმაურა :
-პრადას პიჯაკში გამოწყობილ გოგონას ხომ არ ეძებთ, ცოტა ხნის წინ რომ მანდ შევიდა?
-მაღალი იყო და თაფლისფერი თმა ჰქონდა. მას ეძებთ? -ამჯერად გოგონამ დამისვა შეკითხვა. ორივენი ისე დაკვირვებით მიყურებდნენ, თითქოს ფართო საზოგადოების წინაშე გამოფენილი, მრავალწლოვანი სამუზეუმე ექსპონატი ვიყავი
-დიახ მას ვეძებ -მუვუგე სასწრაფოდ, როდესაც გონებამ გააცნობიერა, რომ ვიზუალური აღწერილობა დაემთხვა -მითხარით რომ ისევ აქ არის
-ცოტა ხნის წინ გავიდა -ოდნავ წინ წამოვიდა გოგონა ამის თქმისას -საპირფარეშოდან გამოსვლის შემდეგ გვკითხა აქ სადმე ახლომახლო აუზი ხომ არ არისო. ვუთხარი აუზი არა, მაგრამ ბარის უკანა მხარეს შადრევნებია-მეთქი და სწორედ იქითკენ აიღო გეზი
-ჯანდაბა! -აღმომხდა, თან ნერვიულად გადავისვი კეფაზე ხელი -დიდი ხანია, რაც წავიდა?
-არც მაიცდამაინც. სადღაც ოთხი-ხუთი წუთი იქნება გასული -ამჯერად პასუხი ბიჭმა გამცა, თან მაჯის საათს დახედა, თითქოს სწორედ ამ უკანასკნელისგან ელის დამოწმებასო
იმ წამს კიდევ ერთხელ გამახსენდა მელინას სიტყვები, როდესაც ალკოჰოლს ვსვამ, სხეულის ტემპერატურა ისე მიწევს, ყინულიან აუზშიც კი მზად ვარ გადასახტომადო და მაშინვე მივხვდი, თუ რას გააკეთებდა იგი შადრევანთან მიახლოების შემდეგ.
გონებაში საგანგაშო სიგნალები ამენთო. საკუთარ თავზე საშინლად გაბრაზებულმა, ამჯერადაც თვალების წვა ვიგრძენი. უცნობ წყვილთან დიალოგის გაგრძელებაში მეტი დრო აღარ დამიხარჯავს. მათი ნათქვამიდან, ისედაც ყველაფერი გასაგები იყო, რაც აღნიშნულ წამს მაინტერესებდა, ამიტომ ინფორმაციისთვის მადლობა მაქსიმალურად სწრაფად გადავუხადე, ზურგი ვაქციე და ლამის სირბილით გავემართე ბარის უკანა გასასვლელისკენ.
გზად შემხვედრ ხალხს გვერდს ისეთი სიჩქარით ვუვლიდი, რამდენიმე მათგანი კინაღამ გავიტანე კიდეც. არ ვიცოდი კონკრეტულად რისი მეშინოდა, თუმცა მელინას რომ ჩემი მიზეზით თმის ერთი ღერი მაინც ჩამოვარდნოდა, ვგრძნობდი ამას საკუთარ თავს ვერასდროს ვაპატიებდი და სწორედ ამიტომ ვჩქარობდი ასე ძალიან გარეთ მოხვედრას.
ბარის უკანა გასასვლელს რკინის, მანათობელაბრიანი დიდი კარი ჰქონდა, წარწერით "Exit". მის ზღურბლზე გადაბიჯების შემდეგ, პირდაპირ კრემისფერი ქოლგების ქვეშ დადგმულ მაგიდებს მოჰკრავდით თვალს. მათგან დაახლოებით ოთხიოდე მეტრის დაშორებით კი მრგვალი ფორმის, თეთრი ფილებით დაფარული სივრცე მოჩანდა, საიდანაც საკმაოდ დიდ სიმაღლეზე იფრქვეოდა მიწიდან ამოხეთქილი შადრევნები.
გულზე მომეშვა, როდესაც მელინა სწორედ ზემოთ ხსენებულ შადრევნებთან შევნიშნე. მიუხედავად ამისა, ისეთ უცნაურ მდგომარეობაში დამიხვდა, შვებასთან ერთად შიშიც ვიგრძენი. ეს უკანასკნელი თეთრ ფილებზე, ზურგით იყო გაწოლილი, ზემოთ ატყორცნილი შადრევნიდან, ქვემოთ ჩამობრუნებული წყალი სხეულზე ესხმებოდა და ადგილიდან მილიმეტრითაც არ იძვროდა.
თვალწინ გადაშლილმა ამ სურათმა მაიძულა ნაბიჯები კიდევ უფრო მეტად ამეჩქარებინა. იმედს ვიტოვებდი, ცუდი არაფერი სჭირდა და ამ გზით, მხოლოდ სხეულის გაგრილებას ცდილობდა.
-მელინა! -იქამდე მისასვლელად ხუთიოდე ნაბიჯი მქონდა დარჩენილი რომ რაც შემეძლო ხმამაღლა დავიყვირე მისი სახელი. როგორც ველოდი, არავინ გამომხმაურებია, ამიტომ, მეორედაც ვცადე : -მელინა! მანდ რას აკეთებ?!
პასუხი არც ამჯერად გაუცია. მხოლოდ დაბინდული მზერით ამომხედა, როცა ფილებზე გაწოლილს თავზე წამოვადექი და თვალები კვლავ დახუჭა. გულზე მომეშვა, ესე იგი უგონოდ არ იყო.
-მოდი ჩემთან, აქ რატომ წევხარ? -სწრაფად ჩავიმუხლე მის წინ და მაჯებზე ხელის ჩავლებით ფეხზე წამოვაყენე. აქედან რამდენიმე წამში, მისი დაბალი, მისუსტებული ხმის ტემბრი მომესმა :
-გამიშვი, აქ მინდა ყოფნა -მითხრა ისე, თვალები არც გაუხელია. აშკარად არ იყო კარგად და ვერც იმას აცნობიერებდა, რას ლაპარაკობდა იმ წამს -მოდი, შენც გაგრილდი, ძალიან სასიამოვნო შეგრძნებას ტოვებს
-გააფრინე? ეს წყალი ყინულივითაა, გინდა ფილტვების ანთება აიკიდო?
-ძალიან მახურებს
-ვიცი და ეს ჩემი ბრალია. მორჩა, წუნწაობა დამთავრდა, აქედან უნდა წაგყვანო -ხელში მსუბუქად ავიტაცე ერთიანად გალუმპული და მოხერხებულად მოვიქციე მკლავებში. სხეულზე კვლავ მძაფრად შერჩენოდა ჩემთვის საყვარელი ქოქოსის არომატი
-შენი ბრალი რატომაა? -კვლავ მისუსტებული ხმა ჰქონდა. თავი ჩემს ბეჭზე ჩაემოედო და ტუჩები ყელთან იმდენად ახლოს მოეტანა, მის თითოეულ ამოსუნთქვას ვგრძნობდი საკუთარ კანზე. სასიამოვნო იყო. ზედმეტად სასიამოვნოც კი
-იმიტომ, რომ იდიოტი ვარ -ვუპასუხე საკუთარ თავზე გაბრაზებულმა -ძალიან ცუდად ხარ?
-ახლა ყველაფერი გასაგებია . . . არ დამიჯერე და მაინც ალკოჰოლის შემცველი კოქტეილი დამალევინე
-ჰო, ასეა. ყველაფრის გაფუჭებაში უმაღლესი ქულა მეკუთვნის -თან ველაპარაკებოდი, თან პარკინგზე დატოვებული მანქანისკენ მიმყავდა, რათა დღევანდელი საღამო ოფიციალურად გამეუქმებინა და შინ წამეყვანა
-ეს რატომ გააკეთე? რა მიზანი გქონდა?
-შენი ყველანაირი სახის შეცნობა -ვუპასუხე ყოველგვარი შელამაზების გარეშე -ნებისმიერი დეტალის გაგება შენზე-იმის თუ როგორი ხარ ნასვამი, როგორ გიჭირავს თავი ამ დროს, ხარ თუ არა ზედმეტად გულახდილი . . . ვიცი, რამდენად აბსურდულადაც ჟღერს ეს ყველაფერი, თუმცა შენი მიზეზით სისულელეების კეთება უკვე ჰობად მექცა
-ნიკოლოზ . . .
-ეგრე ნუ მეძახი -სიმწრით დავხუჭე თვალები, თუმცა მალევე დავიმშვიდე აშლილი გრძნობები და ვკითხე :-რა იყო?
-ის იყო, რომ შენი მეშინია
ეს რომ მითხრა, უკვე ჩემს მანქანასთან ვიყავით მისულები და მის შიგნით ჩასმასაც ვაპირებდი, თუმცა მოსმენილმა სიტყვებმა ცოტა ხნით ადგილზე მიმაყინა და მანქანის კარისკენ წაღებული ხელიც ჰაერში გამიშეშდა.
-ჩემი რატომ გეშინია?
ღრმად ამოისუნთქა ამ სიტყვების გაგონებაზე მელინამ. ამდენი ხნის მანძილზე, თვალები დახუჭული ჰქონდა, თუმცა ზემოთ ხსენებული კითხვის დასმის შემდეგ, კვლავ ვიხილე მისი მელნისფერი ირისები, რომლებიც დანისლული მზერით შემომყურებდნენ.
-იმიტომ მეშინია, რომ არ მინდა ჭაობში ჩამითრიო -ჩემს მკლავებში ამოძრავდა ამის თქმისას, რითაც მეც მიმახვედრა, რომ სურდა ძირს დამესვა. მართალია ძალიან არ მინდოდა, თუმცა ასეთ შემთხვევაში იძულებული ვიყავი მისთვის ხელი გამეშვა და ასეც მოვიქეცი.
-ჭაობში რას გულისხმობ? -თვალი, თვალში გავუყარე აღნიშნული კითხვის გაჟღერებისას, რათა არც ერთი მისი რეაქცია არ დამრჩენოდა ყურადღების მიღმა
-არაფერსაც არ ვგულისხმობ. შენ თავად ხარ ჭაობი და ნუ ცდილობ მასში ჩამითრიო -თითქოს სიმტკიცის ცეცხლი აენთო მელნისფერ თვალებში -არასოდეს, დაიმახსოვრე, არასოდეს ვიქნები შენი ერღამიანი სათამაშო, ვისაც მეორე დღეს სხვენზე მიუჩენ ადგილს, მტვრიან ყუთში
-ასეც ვიცოდი
-რა იცოდი?
-ის, რომ ჩემი შეყვარების გეშინია -მისი ნიკაპი ცერა და საჩვენებელ თითს შორის მოვიქციე და სიახლოვის დადგენილი საზღვარი გადავკვეთე -ყოველი უჯრედით იბრძვი, რათა შენს გონებაში ღრმად არ გავიდგა ფესვები. სწორედ ამით განვსხვავდებით ერთმანეთისგან -მე არ გაგირბივარ, მიუხედავად იმისა, რომ დღედაღამ შენი სახე მიდგას თვალწინ, აი შენ კი შეგეშინდა
-სისულელეს ამბობ
-არადა სულაც არ არის სისულელე -თავი გავაქნიე -შენ რა გგონია, ჩემთვის უცხო არ არის ასეთი რამ და ყოველი მეორე გოგოს მიმართ, ვისთანაც მეძინა იგივეს განვიციდიდი?
-და ჩემში რა იპოვე ასეთი, რის გამოც სხვებისგან გამომარჩიე? -ეჭვიანი ჰქონდა ტონი. გამოხედვა კიდევ უფრო ეჭვიანი.
მინდოდა ამ კითხვაზე მეპასუხა, თუმცა ჩემთან იმდენად ახლოს იყო, სხვა რამეზე კონცენტირება აღგზნებულ გონებას არ გამოსდიოდა. ჩემს წინ იდგა, საოცრად ლამაზი, სველი და ბამბის თოჯინასავით ნაზი. მთელი სხეულით ვგრძნობდი მის შინაგან სიმხურვალეს, გულისცემას, სუნთქვას და მეტის მოთმენა უკვე მართლა აღარ შემეძლო. ჩემი პირობა, რის მიხედვითაც მისთვის ამ საღამოს ზედმეტად თითიც კი არ უნდა დამეკარებიანა, იმ წამს სადღაც ჯანდაბაში მოვისროლე, მკლავებში ხელის ჩავლებით მანქანის კარზე ავაკარი, მეორე ხელი წელზე შევუცურე და ალუბლისფერ ბაგეებზე მხეცივით ვეძგერე.
საოცარი იყო ამ ტუჩების გემო. თოთქოს მათრობდა, საღად აზროვნების უნარს მაკარგვინებდა და რეალური სამყაროსგან ზედმეტად შორს მივყავდი. წინააღმდეგობას არც მელინა მიწევდა. პირიქით, კოცნიდან ხუთი წამის შემდეგ, თავადაც მონდომებით ამყვა, თმებში თითებით ჩამაფრინდა და ბოლომდე მომენდო. დიდი ალბათობა იყო იმისა, რომ ახლაც მორიგ ხრიკს ამზადებდა ჩემთვის, თუმცა აღნიშნულ მომენტში ესეც ფეხებზე მეკიდა. რა უნდა გაეკეთებინა ისეთი, რითაც იმ სიამოვნებას გადაფარავდა, რომელიც ცოტა ხნის წინ განმაცდევინა? ამას ვერანაირად ვერ შეძლებდა.
მელინას ტუჩებს მხოლოდ მაშინ მოვწყდი, როდესაც ჰაერის უკმარისობამ შემაწუხა. თვალები ჯერ კიდევ დახუჭული ჰქონდა, მკლავები ამჯერად ჩემს მხრებზე ეწყო და ხმამაღლა სუნთქავდა.
ღიმილი მომადგა. იმდენად საყვარელი იყო იმ წამს, თინეიჯერ გოგოს ჰგავდა, ვინაც ბიჭს პირველად აკოცა. იქნებ, იყო კიდეც ასე?
-მელინა -ჩუმად დავიჩურჩულე მისი სახელი, თან ლოყაზე ჩამოვუსვი გაშლილი ხელის გული -თვალებს არ გაახელ?
-არა
-რატომ? -კვლავ მეღიმებოდა
-იმიტომ, რომ შავი ფონი მომწონს
-კარგი ვიხუმრეთ და გაგვეცინა, ახლა რეალური მიზეზი მითხარი
პასუხის გაცემის ნაცვლად, თვალების უეცარი გახელა ამჯობინა მან, თან უზომოდ მკაცრი მზერა მესროლა და სახეზე ჩამოყრილი სველი თმა უკან გადაიყარა.
-ეს კოცნა ჩემთან აღარასდროს ახსენო. არც ის ახსენო, რომ რაღაც სულელური კოქტეილით დამათვრე და უკანასკნელი ლოთივით გაწოლილი მიპოვე შუა ქუჩაში, შადრევნების ქვეშ, გასაგებია?
-კარგი, დავუშვათ მე არ ვახსენე, მაგრამ თავად თუ შეძლებ იმის დავიწყებას, რაც ცოტა ხნის წინ იყო?
-ცოტა ხნის წინ, მხოლოდ წუთიერი სისუსტე განვიცადეთ და მეტი არაფერი -ამჯერად უკვე ზუსტად ვიცოდი, რომ საკუთარ თავს უფრო არწმუნებდა ამ სიტყვებით, ვიდრე მე და ეს უზომო კმაყოფილებას გვრიდა ჩემს თითოეულ უჯრედს
-ანუ მხოლოდ წუთიერი სისუსტე -ჩამეცინა -მეტი არაფერი გაქვს დასამატებელი?
-კი, მაქვს, სახლში მინდა წასვლა. შენ წამიყვან თუ ტაქსი გამოვიძახო?
-არა მგონია შენი ტელეფონი ტაქსის გამოსაძახებლად გამოგადგეს -ნიშნის მოგებით მივეყრდენი მანქანის კაპოტს ამის თქმისას
-ვითომ რატომ?
-იმიტომ, რომ ცოტა ხნის წინ შადრევნებში აბანავე
-ჯანდაბა -შეწუხებულ სახეზე ხელის გული ჩამოისვა, შემდეგ კი ჯიბეში ჩაიყო ხელი ტელეფონის ამოსაღებად და უარესი გამომეტყველება მიიღო -ესღა მაკლდა სრული ბედნიერებისთვის
-სრული ბედნიერებისთვის მხოლოდ მე გჭირდები, თუმცა ამას ჯერ ვერ მიხვდი
-ყველაფერში ხუმრობის მიზეზს ნუ ეძებ, თორემ . . .
-თორემ რა? -კვლავ მასთან მიახლოვება ვცადე, თუმცა დენდარტყმულივით დაიხია უკან და მარცხენა ხელის გული სასწრაფოდ ასწია მაღლა
-არ მომეკარო, მანდ იდექი!
-მშვიდად, მშვიდად -გამეცინა მის ამ რეაქციაზე, რადგან მშვენივრად მივხვდი რისიც შეეშინდა -უბრალოდ მინდოდა მეთქვა ტაქსის გამოძახება საჭირო არ არის-მეთქი. სახლამდე მე მიგიყვან
ჩემი სიტყვების მოსმენის შემდეგ, ანერვიულებული სახე ოდნავ დაუმშვიდდა, თაფლისფერ თმაში შეიცურა თხელი თითები და ამჯერად, თავად მოვიდა ჩემთან ახლოს.
-სულ სველი ვარ, შიგნით ასე ჩავჯდე? -მკითხა საწყალი სახით
-არა უშავს, მანქანა მაინც ენკესია და იმან იდარდოს
-ახლა რომ გისმენდეს, ხომ იცი რასაც გიზამდა?
-ვიცი და იმედია არ ჩამიშვებ -ავტომობილის კარი ფართედ გამოვუღე ამის თქმისას, თან თვალებით ვანიშნე ჩამჯდარიყო. აღარც მას გაუპროტესტებია -უხმოდ დაჰყვა ჩემს ნებას, რადან სახეზე საშინელი დაღლილობა ემჩნეოდა და სავარაუდოდ, ერთი სული ჰქონდა როდის აღმოჩნდებოდა თავის საწოლში
მგზავრობისას, ცოტა ხნის წინანდელ ეპიზოდზე სიტყვასაც არ ვძრავდით. მართალია, პირადად მე ამასთან არანაირი პრობლემა არ მქონდა, თუმცა ჩემთვის უფრო მნიშვნელოვანი ის იყო, როგორ იგრძნობდა თავს მელინა, ამიტომ, მდუმარების შენარჩუნებას უფრო გონივრულ ვარიანტად ვთვლიდი. ჯერ კიდევ მძაფრად მქონდა შემორჩენილი მისი ტუჩების მოტკბო გემო, თმაში თითქოს ახლაც დასრიალებდნენ მელინას თხელი თითები და ამის გამო, ვცდილობდი მთელი კონცენტრირება საჭეზე გადამეტანა, რათა უწინდელი მოგონებებით გარშემორტყმული, გზად რამეს არ შევსკდომოდი.
ზუსტად არ ვიცი, კონკრეტულად რამდენი ხანი გავიდა უხმოდ მგზავრობაში. სალონში მხოლოდ ბორბლების ასფალტზე ხახუნისა და ჩვენი სუნთქვის ხმები ერწყმოდა ერთმანეთს. მიუხედავად იმისა, რომ მელინა ჩემთან არასდროს ყოფილა ზედმეტად კონტაქტური, მისი ასეთი საეჭვო დუმილი მაინც უცნაურად მეჩვენა, ამიტომ, გზას ცოტა ხნით თვალი მოვწყვიტე და თავი გვერდზე გავატრიალე.
გულში აუხსნელი სითბო ჩამეღვარა მისი დანახვისას. იმდენად ძლიერმოქმედი ალკოჰოლური სასმელი ჰქონდა მიღებული, არც გამკვირვებია, როდესაც ოდნავ დადაბლებულ სავარძელზე მიყრდნობილი, თვალებდახუჭული დავინახე. მშვიდი და თანაბარი სუნთქვით, საკმაოდ ადვილი მისახვედრი იყო, რომ თავისდაუნებურად ჩასძინებოდა.
თუ სახლამდე ვერ გამოფხიზლდებოდა, ნამდვილად არ ვაპირებდი მის გაღვიძებას. მომიწევდა თავად შემეყვანა შინ და საწოლშიც მე ჩამეწვინა. ამას დიდი სიამოვნებით გავაკეთებდი, მაგრამ ერთი კითხვა მაინც მაწუხებდა -ვინ გამოუცვლიდა სველ ტანსაცმელს, თუკი მის ნორმალურად გამოფხიზლებას ვერც სახლში შეყვანის შემდეგ შევძლებდი? როგორც ჩანს, დღეს საკმაოდ რთული გამოცდა მქონდა ჩასაბარებელი.
თუმცა ჩავაბარებდი . . .
აუცილებლად ჩავაბარებდი, რადგან სხვანაირად მოქცევის საშუალებას, უბრალოდ ჩემი ადამიანობა არ მომცემდა, თუნდაც ეს ყველაზე საოცნებო და სასურველი ქალი ყოფილიყო მთელი ჩემი ცხოვრების მანძილზე . . .









* * *
მელინას საძინებელში, სავარძელში მოკალათებული ვიჯექი და საწოლში მწოლიარეს, თვალს წამითაც არ ვაშორებდი.
როგორც ბარიდან მომავალი ვვარაუდობდი, მისი სახლში შემოყვანა, საწოლამდე მიყვანა და მასში ჩაწვენა, უკლებლივ საკუთარ თავზე ავიღე. სიმართლე რომ ვთქვა, ამაში არანაირი სირთულე არ ყოფილა, თუმცა ნამდვილი თავდავიწყება მაშინ დაიწყო, როდესაც ლოგინზე დაწვენის შემდეგ, ვერაფრით ვაიძულე გამოფხიზლებულიყო და სველი ტანსაცმელი გამოეცვალა. მართალია, ბოლომდე გათიშული არ გახლდათ და კონტაქტზე გამოსვლაც თავისუფლად შეეძლო, მაგრამ თვითონვე არ ინდომა იმ დონეზე მოფხიზლება, რომ სველი პიჯაკის მაგივრად საღამურები ჩაეცვა და ძილი ისე გაეგრძელებინა.
გამოუვალ მდგომარეობაში მყოფმა, ისიც კი ვიფიქრე, ასე დამეტოვებინა და შინ წავსულიყავი, თუმცა არ მსურდა მეორე დღეს, ჩემი მიზეზით, მაღალი ტემპერატურის თანხლებით გაღვიძებოდა. ამის გამო, მთელი არსებული და არარსებული ძალები უნდა შემომეკრიბა გარს, შექმნილი პრობლემის გადასაჭრელად.
სხვა გზა უბრალოდ არ მქონდა. მისთვის მე უნდა გამეხადა, თუმცა გარკვეული სტრატეგია მჭირდებოდა, რათა ხელები კონტროლში მქონოდა და მათთვის ზედმეტის უფლება არ მიმეცა.
მელინას ოთახში, თეთრ სავარძელში მჯდომი, შუბლის სრესით ვიხსენებდი ჩემს ცოტა ხნის წინანდელ საცოდავ მცდელობას, მისთვის ტანსაცმელი თვალებდახუჭულს გამეხადა, თანაც ისე რომ ზედმეტად არ შევხებოდი. ვაღიარებ, საკმაოდ რთულ ამოცანას ვიყავი შეჭიდებული, თუმცა საბოლოოდ მაინც გავიმარჯვე, იგი წარმატებით ამოვხსენი და როგორც კი მის ტანს სველი ტანსაცმელი საბოლოოდ მოვაშორე, ასევე თვალდახუჭულმა გადავაფარე წინასწარ მომზადებული პლედი შიშველ სხეულზე.
აი, სწორედ ასე წარიმართა ჩემი უჩვეულო საღამო. გაურკვეველი ემოციებით დატვირთულმა, მაშინვე სახლში წასვლაც ვერ შევძელი. ცოტა ხნით მინდოდა მელინასთან დავრჩენილიყავი და იმ სივრცეში გამეტარებინა დრო, სადაც ის მოძრაობდა, მეყურებინა იმ ნივთებისთვის, რომელთაც ის ყოველდღიურად ეხებოდა და უბრალოდ ოთახის სიჩუმეში გაბნეული, მისი მშვიდი სუნთქვისთვის მესმინა.
საძინებელში, მხოლოდ ღია ცისფრად მანათობელი, პატარა, ღამის ნათურა მქონდა დატოვებული. მის შუქზე საკმაოდ კარგად ჩანდა ოთახის მარცხენა კედელზე, ფერადი ჭიკარტებით დამაგრებული აურაცხელი სურათი, რომლებიც სავარაუდოდ მელინას გადაღებული უნდა ყოფილიყო, როგორც მოყვარული ფოტოგრაფის. უამრავი კადრიდან, ზოგზე ადამიანები იყვნენ გამოსახულნი, ზოგზე ბუნება, ზოგზეც კი სხვადასხვა ჯიშის ყვავილები, ან თუნდაც ლამაზი სახლები. ერთი ფოტო განსაკუთრებით მომეწონა -სკამზე მჯდომი ხელჯოხიანი მოხუცი და მის ფეხებთან გაწოლილი ცეცხლისფერბეწვიანი ძაღლი რომ იყვნენ აღბეჭდილნი. ძაღლს თვალები მშვიდად დაეხუჭა, თავი ბერიკაცის ფეხსაცმელზე ჩამოედო, ხშირ ბეწვს კი მკრთალად უნათებდა მზის ოქროსფერი სხივები.
ზოგადად, ბევჯერ გამიგია საძინებელი ოთახი, მასში განთავსებული ნივთები და მათი წყობა, ადამიანზე ძალიან ბევრ რამეს ამბობსო. აღნიშნული სიტყვების სინამდვილეში, სწორედ ახლა დავრწმუნდი ყველაზე უკეთ, რადგან მელინას პირადი სივრცე, აბსოლუტური სიზუსტით გადმოსცემდა მის ხასიათსა და შინაგანი სამყაროს თავისებურებებს. იმდენად უბრალო და უშუალო გახლდათ მილიონერი მამის ერთადერთი ქალიშვილი, რაღაც მხრივ კვლავ სათავგადასავლო ფილმის პერსონაჟად მყავდა წარმოდგენილი საკუთარ გონებაში.
მასზე გამუდმებულ ფიქრს, უკვე იმ ზომამდე მოვყავდი, რომ საკუთარ თავს ვკარგავდი. მელინა მაგნიტი გახლდათ, მე მეტალი, ვისაც გამუდმებით თავისკენ იზიდავდა და ექაჩებოდა. ყველაზე უცნაური ის იყო, რომ ერთხელაც არ მქონია მცდელობა ამ მიჯაჭვულობის შეგრძნებისთვის ხელჩართული ბრძოლა გამომეცხადებინა. პირიქით, მას ვემორჩილებოდი კიდეც, რადგან მელინას გაცნობის შემდეგ, საკუთარი თავი ბევრად უფრო მეტად მომწონდა, ვიდრე ეს აქამდე იყო.
სავარძლიდან უხმოდ წამოვდექი და საწოლში მწოლიარეს, ამჯერად ზემოდან დავაცქერდი. ბალიშზე უწესრიგოდ იყო გაბნეული მისი სველი, თაფლისფერი კულულები. სხეულზე წაფარებული პლედიდან, გამომწვევად იმზირებოდა მოშიშვლებული მარჯვენა ფეხი, რომელიც, ძილში მოძრაობის დროს ალბათ გარეთ გამოეტანა.
-სპეციალურად მიკეთებ არა ამ ყველაფერს? -სუნთქვაგახშირებული დავიხარე მისკენ და პლედი შიშველ ადგილებზეც გადავაფარე. ისედაც გონებას მირევდა ის ფაქტი, რომ ჩემგან რამდენიმე სანტიმეტრში ეძინა ტანსაცმლის გარეშე და კიდევ ამის დამატება ნამდვილად არ სჭირდებოდა ისედაც გაუსაძლის მდგომარეობაში მყოფ მოთმინების ფიალას
მელინა კვლავ განაგრძობდა მშვიდად სუნთქვას. გასაკეთებელი უკვე მეც არაფერი მქონდა. წესით, უკვე ის დრო იყო, მანქანაში ჩავმჯდარიყავი და შინისკენ ამეღო გეზი, თუმცა არ მსურდა მისგან წასვლა. ჯერ კიდევ იმ კოცნის გემოს აღვიქვამდი მძაფრად, რომელიც მელინასგან მოვიპარე ამ საღამოს და დამეფიცებოდა, რომ კიდევ ერთი ასეთი მომენტისთვის ათასჯერ დავთმობდი ჩემს უწინდელ ცხოვრებას -ფულს, ძვირადღირებულ მანქანებსა და უმაღლესი კლასის აპარტამენტებს.
მაჯის საათს დავხედე. ეს უკანასკნელი უკვე პირველს უჩვენებდა. აშკარად დრო იყო სახლში დავბრუნებულიყავი და შინ დატოვებული ენკესთვის დამეხედა, რათა დავრწმუნებულიყავი იქაურობა არ გადაეწვა, თუმცა მანამდე ხუთი წუთი მაინც შემოვინახე საკუთარი თავისთვის. ამ ხუთი წუთის ათვლის დაწყებისას, ის გავაკეთე, რაზეც მთელი ამ ხნის განმავლობაში ვფიქრობდი- ფრთხილად წავიწიე საწოლისკენ, მის კიდეში მოვთავსდი, მელინას გვერდით მივუწექი და პლედიდან გამოწეული მისი ხელი ჩემსაში ავხლართე, თან მხურვალედ ვაკოცე სიფრიფანა თითებზე.
საკმაოდ ღრმად ეძინა. ასეთ დროსაც კი ულამაზესი მეჩვენებოდა, თუმცა კი არ მეჩვენებოდა, ნამდვილად იყო საოცრად ლამაზი. მომწონდა მასთან ასეთი სიახლოვე, მისი თითების შეგრძნება საკუთარ თითებზე, მშვიდი სუნთქვის მოსმენა და უბრალოდ იმ ადამიანის სახის ყურება, რომელიც ესოდენ საინტერესო და გამოუცნობი გახლდათ ჩემთვის.
იმ ღამით, ჩემს მიერ მოპარული ხუთი წუთი, რომლის გასვლის შემდეგაც წესით შინ უნდა წავსულიყავი, გაცილებთ უფრო დიდ დროის მონაკვეთად იქცა. მელინას საწოლზე, მისსავე ბალიშზე თავდადებულმა, ვერც კი გავიგე ისე მოუდლოდნელად მესტუმრა დაუპატიჟებელი ძილის შეგრძნება, თვალები თავისდაუნებურად დამეხუჭა და საბოლოოდ, დაღლილ-დაქანცულს იქვე ჩამეძინა.



8 8 8 8
ადრიან დილით, ნახევრად გადაწეული ფარდიდან შემოჭრილმა მზის სხივებმა გამომაღვიძეს. მოფხიზლების პირველ სტადიაზე, განსაკუთრებული ნამდვილად არაფერი მომხდარა, თუმცა როდესაც ნახევრად დახუჭული თვალების ბოლომდე გახელის ძალა ვიპოვე საკუთარ თავში და საწოლზე ოდნავ წამოვჯექი, გარემო აშკრად მეუცხოვა. შინ ნამდვილად არ ვიყავი, ამაში ასი პროცენტით გახლდით დარწმუნებული.
ოთახის მარჯვენა კუთხეში დატანებული აბაზანიდან კარიდან, წყლის წვეთების წკაპუნი ისმოდა. ვიღაც შხაპს იღებდა. თითქოს სწორედ მეც ამ ხმამ მომიყვანა გონს -გაქცეულ კადრებად დამიდგა თვალწინ გუშინდელი საღამო, შადრევნებთან ნაპოვნი მელინა, ის, თუ როგორ მივუწექი საწოლში გვერდით იმ იმედით, რომ ასეთ მდგომარეობაში მხოლოდ ხუთ წუთს დავყოფდი, შინ დაბრუნებამდე და უცებ ყველაფერი აშკარა გახდა -ჩამძინებია!
ამის გაცნობიერება და საწოლიდან წამოდგომა ერთი იყო. ვინაიდან აბსოლუტურად ჩაცმულს მეძინა, ადგომის შემდეგ მხოლოდ თმა გადავივარცხნე სარკეში, ორი თითით და ჯიბიდან ამოღებულ მობილურს დროის შესამოწმებლად დავხედე. ათის ნახევრის შესრულებას, სულ რაღაც წამები უკლდა. ეკრანზე გამოტოვებული ზარი და ორი შეტყობინებაც დამიხვდა ენკესგან. პირველში მწერდა, შენი გარდერობიდან იმდენი რამ მომეწონა, მგონი ტანსაცმლის გარეშე დარჩებიო, მეორე SMS-ში კი უკვე იმით ინტერესდებოდა, საიდან მოვიტანე ფული ასე ძვირიანი ბრენდული სამოსის საყიდლად.
გამეცინა მის მონაწერზე. მიუხედავად იმისა, რომ წერილი ღამის პირველ საათზე ჰქონდა გამოგზავნილი, პასუხად მაინც მივწერე, თუ გინდა მთელი გარდერობი წაიღე-მეთქი და მობილური კვლავ ჯიბეში ჩავიბრუნე. ვგრძნობდი, უკვე აღარაფერი მჭირდებოდა იქედან, რაც ჩემს უწინდელ, ყოველმხრივ უზრუნველყოფილ ცხოვრებას გამახსენებდა. ალბათ იმიტომ, რომ ეს ყველაფერი არა ჩემი, არამედ ჩემი ძმის მიერ გახლდათ მიღწეული, დიდი მონდომების ფასად. ვეღარ გავაგრძელებდი ასე. უკვე სურვილი მახრჩობდა საკუთარი ცხოვრების უზრუნველმყოფელი თავად ვყოფილიყავი და ჩემს სხეულზეც, მხოლოდ ჩემივე შრომით გამომუშავებული ფულით ნაყიდი სამოსი დამენახა.
აბაზანიდან გამომავალი წყლის წვეთების ხმა კვლავაც არ წყდებოდა. ნეტავ რამდენ ხანს ანდომებდა ხოლმე შხაპის მიღებას? ზოგადად, ქალებს ეს პროცესი მუდამ დიდხანს უგრძელდებოდათ ხოლმე. ნიცასგანაც მქონდა მოსმენილი -მამაკაცი მხოლოდ ჰიგიენის გამო იღებს შხაპს, ხოლო ქალებისთვის, ეს პროცედურა ერთგვარი სიამოვნებასავითაა, რის დროსაც, წუთები შეუჩნევლად ეპარებათ ხოლმეო.
ვინაიდან, მელინაც მდედრობით სქესის რიგით წარმომადგენელად ითვლებოდა და დიდი ალბათობით, იგიც ამგვარი შეხედულებისა უნდა ყოფილიყო, მისი აბაზანიდან გამოსვლისთვის დაცდას არ ვაპირებდი. გადავწყვიტე, სანამ დილის პროცედურებს საბოლოოდ მორჩებოდა, სამზარეულოში გავსულიყავი და ყავა მომემზადებინა, მისთვისაც და ჩემთვისაც. ზუსტად ვიცოდი როგორიც უყვარდა -კაპუჩინოს სვამდა ხოლმე ნახევარი კოვზი შაქრითა და ცოტაოდენი ვანილით.
ზოგადად, უამრავი რამის გაგება შეიძლებოდა ადამიანზე მხოლოდ დაკვირვებით, უსიტყვოდ და ყოველგვარი კითხვების დასმის გარეშე. იმ კონკრეტულის ჟესტების, ქცევების, მიმიკების ცქერით, იმაზე მეტ ინფორმაციას აგროვებდი მასზე, ვიდრე გამოძიების ჩატარების საშუალებით გექნებოდა ხელთ. სწორედ ამას ვაკეთებდი მუდამ, როდესაც ღამის ცვლებში ერთად ვათენებდით ხოლმე მე, მელინა და ენკე. ჩემდაუნებურად ვსწავლობდი მის ხასიათს, მარტივ ჩვევებს, რა მოსწონდა, რა არა და ამ ხნის განმავლობაში, უკვე თავისუფლად შემეძლო იმის თქმა, რომ მელინას ხასიათში საკუთარივით ვერკვეოდი. მხოლოდ მისი შინაგანი გრძნობები რჩებოდა ჩემთვის ბერმუდის სამკუთხედად და ალბათ ასე იქნებოდა, მანამ, სანამ თვითონ არ მომცემდა თავის ბოქლომით დაკეტილ პატარა სამყაროში შესასვლელი კარის გასაღებს.
სამზარეულოში გასვლისას, პირველად თავის მინის კონტეინერში მოსეირნე შარლოტა მომხვდა თვალში. ზომით ისეთი უზარმაზარი გახლდათ, დიდი ალბათობით ტარანტული ჯიშისა უნდა ყოფილიყო.
-არანორმალური მწერების კოლექციონერი -სიცილით გადავაქნიე თავი ობობას შემხედვარემ, თან კედელზე მიმაგრებული თხილისფერი კარადიდან ორი ფინჯანი გადმოვიღე, ყავის მოსამზადებლად. უკვე ისიც კი ზეპირად ვიცოდი, სად რა ჰქონდა შენახული. ამ სახლში, მდოლოდ სამჯერ ვიყავი ნამყოფი, თუმცა ყველაფერს ისეთი მარტივი წყობა ჰქონდა, ნებისმიერი ადამიანი, მარტო ერთხელ გადათვალირებითაც კი დაიმახსოვრებდა თითოეულ დეტალს.
ყავის მადუღარა, ჭურჭლის სარეცხი ნიჟარიდან რამდენიმე სანტიმეტრის მოშორებით იდო. კაპუჩინოს პაკეტებიც იქვე ელაგა და ერთ-ერთი მათგანისთვის უკვე თავიც უნდა მომეხსნა, რათა ჭიქაჩი ჩამეყარა, რომ ზურგს უკნიდან ნაცნობი ხმა მომესმა :
-შენ ისევ აქ ხარ? -ტონი უზომოდ ცივი და გაყინული იყო. სწრაფად მივტრიალდი. მელინა ჩემს უკან, რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით იდგა, სველი თმიდან წყლის წვეთები ჩამოსდიოდა და ბამბის ხალათში გახვეული, უემოციო სახით მიმზერდა. მისი დაკვირვებისას, მზერა აწითლებულ თვალის გარსზე მიმეყინა. ამ უკანასკნელს, ჯერ კიდევ აჩნდა წვრილი, ალისფერი კაპილარები. ნუთუ იტირა? მაგრამ რატომ?
-ჰო, აქ ვარ -ენის წვერით გავისველე ქვედა ტუჩი -შენ რატომ ხარ ასეთ ხასიათზე? რამე ცუდი გესიზმრა?
ირონიულად ჩაეცინა ჩემს კითხვაზე. წამით, თვალიც ამარიდა, თუმცა შემდეგ ისევ უტეხად შემომხედა, ამჯერად უკვე რეალურად აცრემლებული თვალებით.
-გამიკვირდა აქ რომ დაგინახე -მითხრა მშვიდი ხმით -მეგონა საწადელი აისრულე, შენი გაისწორე და ახლა უკვალოდ გამქრალი დამხვდებოდი. ისევ ჩემს სახლში რატომ ხარ? კიდევ რამე დაგრჩა მისაღები?
-მოიცა, მოიცა -ხელის აწევით გავაჩერე სასაუბროდ მომართული -რას ნიშნავს ჩემი გავისწორე? რა გაქვს მხედველობაში?
-შენი აზრით? -რამდენიმე ნაბიჯით მომიახლოვდა. ჯებირებთან მომდგარ ცრემლებს, გახშირებული სუნთქვით ებრძოდა და არაფრით აძლევდა გადმოღვრის საშუალებას -წადი აქედან ნიკოლოზ! ერთხელ უკვე გავხდი შენი, ჩემი სურვილისდა საწინააღმდეგოდ, ვერ გამიგია მეტი რაღა გინდა? წყვილობანას მეთამაშები ჩემს სამზრეულოში დგომითა და დილის ყავის მომზადებით?
-გაჩუმდი! -რაც ერთმანეთი გავიცანით, პირველად მივმართე მას ამდენად ხმამაღლა და ბრაზმა ლამის ყელში წამიჭირა. კვლავ თვალების წვა ვიგრძენი, ამჯერად ყველაზე უფრო მძაფრად, მთელი ჩემი ცხოვრების მანძილზე. მტკივნეული იყო ჩემთვის ის, რაც იმ მომენტში მის თავში ტრიალებდა -შენ რა, მართლა ფიქრობ, რომ წუხელ შენი უგონოდ ყოფნით ვისარგებლე და შეგეხე? ამას მეუბნები?
-სხვა რა უნდა ვიფიქრო, როცა ერთ საწოლში გვეღვიძება, მე კი ტანზე არაფერი მაცვია?
-გაინტერესებს რა უნდა იფიქრო? -მკლავებში ჩავავლე ხელი და ჩემკენ მოვიზიდე -ის უნდა იფიქრო, რომ სველი ტანსაცმელი გაგხადე, რათა ფილტვების ანთებით არ გაგეღვიძა დღეს დილით! აი რა უნდა გეფიქრა, მაგრამ შენთვის ყველაზე მარტივი იმ აზრს ჩაჭიდებაა, რომ მე ნაძირალა ვარ, ვისაც ყოველგვარ სიბინძურეზე შეუძლია წავიდეს, რათა თავისი გაისწოროს, როგორც შენ თქვი
-ანუ . . .
-გითხარი გაჩუმდი-მეთქი! -სანამ წინადადების დასრულებას მოასწრებდა მანამ გავაწყვეტინე -ხმა აღარ გამაგონო, გესმის?! კარგი, გასაგებია, თავდაპირველად, შენთან სტუმრობისას, ოდნავ თავხედურად მოვიქეცი, თუმცა ძალადობა არც მაშინ მიფიქრია და არც, ახლა! ის კი, რაც შენ ცოტა ხნის წინ დამაბრალე, უპატიებელი ძალადობაა ქალზე! ამას არასდროს ჩავიდენდი და არც არაფერი გამიკეთებია საიმისო, რომ ამგვარ გარყვნილ ნაბი*ვრად წარმომიდგინო, მელინა! არაფერი!
-ნიკოლოზ . . . -დამნაშავის მზერა ჩაუდგა თვალებში. როგორც ჩანდა დაიჯერა ჩემი სიტყვების, თუმცა ახლა იმდენად ვიყავი მასზე გაბრაზებული, ყველაფერი სულ ერთი იყო
-ნუ მეძახი ეგრე! -ხელი უხეშად შევუშვი და ერთი ნაბიჯით მოვშორდი. მასთან სიახლოვე უკვე აღარ შემეძლო -გახსოვს, გუშინ ბარში გითხარი, თუ ამ საღამომაც ვერაფრით შეცვალა შენი წარმოდგენები ჩემზე, მხოლოდ მისამლმებითი ურთიერთობა დარჩება ჩვენს შორის-მეთქი?
-ჯანდაბა, მაპატიე, კარგი?
-ჰოდა სწორედ მისალმება იქნება, რაც ერთმანეთთან დაგვაკავშირებს -მის სიტყვებს ყურადღებასაც არ ვაქცევდი, ისე განვაგრძობდი.
მელინა ჩემთან ახლოს მოვიდა. ჯერ უხმოდ, ანერვიულებული აცეცებდა თვალებს აქეთ-იქით, მერე კი მკლავებში ჩამაფრინდა, თავისი წვრილი თითებით და ქვემოდან ამომხედა
-ბოდიში რა -მითხრა თვალის არიდებით -ასეთი რამ არ უნდა მეფიქრა, ჩემი შეცდომაა
-შეცდომა შენ ხარ ჩემს ცხოვრებაში -რაც შემეძლო მკაცრად ვუთხარი, თან სამზარეულოს მაგიდაზე შემოდებული მანქანის გასაღები ავიღე. უკვე წასასვლელად ვემზადებოდი, რადგან ვგრძნობდი იქ სრულიად აღარაფერი მესაქმებოდა -არ უნდა მომეცა უფლება ამდენად ღრმად შემოჭრილიყავი ჩემს შინაგანში. ვისაც ზედმეტად შეეჩვევი, ზურგში დანის დარყმაც სწორედ მისგან გეტკინება ყველაზე მეტადო ხომ გაგიგია?
-ასე ნუ ლაპარაკობ, გთხოვ
-სახლში უნდა წავიდე. საღამომდე მელინა
-ნიკოლოზ . . .
-გითხარი ეგრე ნუ მეძახი-მეთქი! -საკუთარ თავზე ბრაზი მომდიოდა, რომ ჯერ კიდევ ამოდენა გრძნობებს იწვევდა ჩემში მისი მხრიდან სრული სახელით მომართვა
-ბოდიში ხომ მოგიხადე?
-არა, ეს ბოდიში არ ყოფილა -გასასველი კარისკენ წასული, ნახევარი ტანით მოვტრიალდი მისკენ და ისე მივუგე -შენს გულს ჩემთვის ბოდიში არ მოუხდია. ეს მხოლოდ ცარიელი, უემოციოდ წარმოთქმული სიტყვა იყო, რასაც გულწრფელობასთან არაფერი აქვს საერთო. მგონი იმან უფრო გაგანაწყენა, შენი ამაზრზენი შეხედულებები რომ არ გამართლდა ჩემს შესახებ და ბოდიშიც მხოლოდ სიტუაციის განსამუხტად მოიხადე
-არ არის ასე . . . მე . . .
-სამსახურში შევხვდებით მელინა -კვლავ შუა გზაზე გავაწყვეტინე წამოწყებული წინადადება და სანამ მის ბოლომდე მიყვანას მოასწრებდა, გასასველი კარისკენ გავეშურე, სწრაფი ნაბიჯებით.

ახლა იმდენად ვიყავი გაღიზიანებული, არავისთან საუბარი არ მსურდა, თუმცა მიუხედავად ამისა, ზუსტად ვიცოდი, გასულ ღამით ჩემს სახლში დატოვებული ენკე, კვლავაც იქ დამხვდებოდა, ფეხმოუცვლელად, რათა გასული ღამის ამსახველი ყოველი დეტალი დაწვრილებით გამოეკითხა ჩემთვის . . .
მელინას სახლიდან გასული, შინისკენ მიმავალ გზაზე, მანქანას გიჟივით ვმართავდი და მაგნიტოფონში, ხმამაღლა აღრიალებულ მუსიკებს ოდნავადაც არ ვუწევდი ქვემოთ. ადრენალინი და შემაწუხებელი ხმაური, მართლაც სამაშველო რგოლივით მიწევდა დახმარებას, რათა კვლავ ცოტა ხნის წინანდელ დიალოგზე არ ვკონცენტრირებულიყავი.
ჩემდა სამწუხაროდ, მხიარულება მაინცდამაინც დიდხანსაც არ დამცალდა. როგორც ასეთ მომენტებში ხდება ხოლმე, სულ მალე, მუსიკასთან ერთად, საპატრულო სირენების დამატკბობელი ხმაც მისწვდა ყურთასმენას.
გაინტერესებთ რა იყო ამის შემდეგ?
იყო ჯარიმა სიჩარის გადაჭარბების გამო, უხალისო სახით ჩამორთმეული საგადასახადო ქვითარი და გაფრთხილება, რომ თანხა ერთი კვირის შუალედში, უნდა შემეტანა. წინააღმდეგ შემთხვევაში, ავტომობილის მფლობელისთვის, მართვის მოწმობის ჩამორთმევა გახლდათ დაწესებული ჯილდოდ.
ვერაფერს ვიტყოდი, აშკარად ფორტუნა მწყალობდა! მხოლოდ ერთხელ ვინათხოვრე მეგობრისგან მანქანა და მაშინაც ჯარიმით ხელდამშვენებული ვბრუნდებოდი შინ.
საკუთარ თავზე კიდევ ერთხელ მომადგა ბრაზი. ასი პროცენტით უიღბლო დღე გამთენებოდა, თუმცა შეცვლით უკვე ვეღარაფერს შევცვლიდი, ამიტომ ჩემი დაუფიქრებელი საქციელისთვის მიღებული პრიზით ხელში კვლავ დავიკავე კუთვნილი ადგილი, მესაჭის სავარძელზე და ამჯერად, გზა მაგნიტოფონში აჟღერებული მუსიკების გარეშე განვაგრძე.
რა თქმა უნდა, ჯარიმის გამოწერის გამო, ავტომობილს იმდენად სწრაფად ვეღარ ვმართავდი, ამიტომ სახლის ჭიშკართანაც ჩვეულებრივზე გვიან მივაყენე მანქანა და შინ მოღუშული სახით შევედი.
ჩემმა ლოგიკამ ამჯერადაც ათიანში მოარტყა -როგორც ველოდი ენკე ადგილზე დამხვდა, ფეხმოუცვლელად. ეს უკანასკნელი ტელევიზორის წინ გაჭიმულიყო, მაგიდაზე ფეხებშემოწყობილი, ჩემს შოკოლადის ნაყინს შეექცეოდა და "შერეკილების" ყურებით იყო გართული.
გამეცინა. ეს ფილმი, ბავშვობის შემდეგ აღარ მენახა, თუმცა როცა ეთერში უშვებდნენ, მუდამ ძალიან ვხალისობდი ხოლმე. სახელიც კი სრული სიზუსტით ემთხვეოდა მასში მიმდინარე მოვლენებსა და პერსონაჟების ხასიათს.
-მე დავბრუნდი -მანქანის გასაღების ასხმა კომოდზე დავაგდე და მეორე ხელში დაჭერილ ჯარიმის ფურცელს დავაცქერდი -თან საჩუქარიც მოვიტანე
ენკე თითქმის ერთდროულად მოწყდა ტელევიზორის ეკრანსაც და ნაყინის კონტეინერსაც. რა თქმა უნდა, სანამ ხმა არ ამოვიღე, ჩემი შესვლა არც გაუგია. ბუნებით ასეთი გახლდათ, თუ სხვა რამით გახლდათ დაკავებული, გვერდით ბომბიც რომ აფეთქებულიყო, ყურადღებასაც არ მიაქცევდა.
-რა საჩუქარი? -მკითხა დივნის საზურგეზე ნიკაპჩამოდებულმა და პირში კოვზგარჭობილმა -ან როდის შემოხვედი, ვერაფერი გავიგე
-ზუსტად ამ წამს -გადავწყვიტე ჯერ მეორე შეკითხვაზე გამეცა პასუხი, შემდეგ კი პირველს მივუბრუნდი -საჩუქარს რაც შეეხება, არ ინერვიულო, მე გადავიხდი
რამდენიმე წამით სიჩუმეს ინარჩუნებდა ენკე. მერე ჩემს ხელში დაჭერილ თეთრ ქაღალდზე გადაიტანა მზერა და ჩაეცინა :
-რაო, დაგაჯარიმეს შუმახერო?
-სულ ცოტათი
-კაი დაიკიდე მე გადავიხდი, რა პრობლემაა -ხელი აიქნია, თან უწინდებურად ეკრანისკენ მიმართა მზერა. აშკარა იყო ნაკლებად ადარდებდა მომხდარი, თუმცა ნამდვილად არ ვაპირებდი ჩემი გაფუჭებული საქმის გაკეთება სხვისთვის მეიძულებინა
-არ გამოვა, საკუთარ დასვრილს ყოველთვის მე ვწმენდ ხოლმე -ვუთხარი გადაჭრით, რითაც ვაგრძნობინე ამ თემაზე საუბარი შეწყდეს-მეთქი, თან დივანში მის გვერდით ჩავეშვი, თვალებდახუჭული -ცოტა ჩაუწიე რა, თავი მისკდება
-რაღაც უკმაყოფილო ჩანხარ -ჯერ ჩემი თხოვნა შეასრულა და მხოლოდ ამის შემდეგ ალაპარაკდა -არადა, წუხელ ღამე მელინასთან დარჩი და წესით ახლა სხვანაირად უნდა ჭიკჭიკებდე
-ძალიან გთხოვ, ეგ სახელი ჩემთან აღარ ახსენო
-ასე ცუდად წავიდა საქმე? -გაეცინა - ამჯერად საშხაპე კაბინაში დაგაბა თუ სარდაფში?
-ნეტავ ეგ გაეკეთებინა, ნაკლებად გაბრაზებული მაინც ვიქნებოდი
-არ ამოღეღავ? -მობეზრებით ამოიხვნეშა ენკემ, თან ფილმი იმ ადგილას დააპაუზა, სადაც შეშლილი მეცნიერი ამტკიცებს, რომ "სიყვარული ვერტიკალურია და თან ბრუნვადი"
-აუ წადი რა ყავა გამიკეთე, დილით დალევა ვერ მოვახერხე
-ყავა შენს ცოლს მოადუღებინე, მე კი რაღაც კითხვა დაგისვი ცოტა ხნის წინ და იმაზე მიპასუხე
ღრმად ამოვიხვნეშე. ვიცოდი, სანამ რამეს არ ვეტყოდი, მანამდე იტრიალებდა თავისთვის საინტერესო თემის გარშემო, ამიტომ გადავწყვიტე მოკლედ მომეყოლა დილანდელი ინციდენტის შესახებ :
-სათქმელი ბევრი არაფერია, უბრალოდ გუშინ ცოტა დალია, შადრევნებთან დასველდა და მომიწია მძინარესთვის გამომეცვალა სველი ტანსაცმელი. მეორე დილით გაღვიძებულმა კი, თავისი არანორმალური ტვინით იფიქრა, რომ სიტუაციით ვისარგებლე
-Wait, Wait, თქვენს შორის წუხელ არაფერი ყოფილა? -აშკარა გაკვირვება იკვეთებოდა მის მზერაში. ვგრძნობდი, თვალებით მეკითხებოდა, თუ არაფერი გქონიათ, მაშინ ამდენ ხანს იქ რა ჯანდაბა გინდოდაო.
-ჰო, არაფერი მომხდარა და მგონი გითხარი ეგეთი რამ გეგმაში არც მქონია-მეთქი
გარკვეული დრო კვლავ უხმოდ მიყურებდა ენკე. შემდეგ მუხლებს იდაყვებით ჩამოეყრდნო და თითები ერთმანეთში გადახლართა.
-I Think რაღაც გჭირს -ამოთქვა ბოლოს -ცივი გონებით ვეღარ მოქმედებ. ერთგული ქმარივით დაიწყე ლაპარაკი, ვინც ცოლს ჯაჭვით ყავს დაბმული, ამ ჯაჭვის ბოლო კი მელინას უჭირავს ხელში. მაგ გოგოსთან დაახლოების შემდეგ ნელ-ნელა უარესობისკენ მიდიხარ, Dude
-მაგ გოგოსთან დაახლოების შემდეგ, საკუთარი თავი უფრო მეტად მომწონს -გაუცნობიერებლად დამცდა, თუმცა რომ დავუფიქრდი, სწორედ ასე იყო. მელინას ჩემს ცხოვრებაში შემოჭრით, თითქოს იმ ნიკამ შეძლო ცხრაკლიტულის კარების ჩამოღება, ვინც დიდი ხნის წინ გამოვამწყვდიე იქ, რათა სიმარტივითა და ბოჰემური ცხოვრებით შემძლებოდა ჩემი აურაცხელი პრობლემებისგან თავის დაღწევა.
ზოგჯერ ერთადერთი გზა, რათა ტკივილი არ იგრძნო, მხოლოდ ისაა, რომ საერთოდ აღარაფერი იგრძნო -მეც ამ გზით მივდიოდი მანამ, სანამ მთელი გულით არ მომინდა სხვა მიმართულების არჩევა, მანამ, სანამ არ გავაცნობიერე, რომ უკვე ძალიან ღრმად ვიყავი ჩაფლული იმ ბინძურ ჭაობში, რომელშიც ერთ დროს საკუთარი ნებით შევცურე, ამ ცხოვრებისგან გასაქცევად. იმისგან გასაქცევად, რომ მამაჩემი მეტად ვეღარასდროს მეტყოდა აარონს დაუძახე და მოდით ფეხბურთს ერთად ვუყუროთო, იმისგან, რომ დედაჩემს ფეხებზე ვეკიდე და იმისგან, რომ ელისაბეტს ვერასოდეს წავუკითხავდი ძილის წინ თავის საყვარელ ზღაპარს, რის გარეშეც დაძინება არასდროს გამოსდიოდა ხოლმე.
ერთიანად დაშლილი ოჯახის ნანგრევების ქვეშ მოყოლამ, თითქოს ძირფესვიანად ამოიღო ჩემგან ძველი ბუნება-ჩვეულებები, თუმცა ახლა, იმ გარემოცვაში სადაც ვიმყოფებოდი და იმ საზოგადოებაში, რომელშიც ტრიალი მიწევდა, ვგრძნობდი, ნელ-ნელა ვიბრუნებდი ჩემს იმ დაკარგულ სახეს, რომლის არსებობის შესახებაც კი აღარ მახსოვდა, მთელი ეს პერიოდი.
-მე ვიცი შენ რაც გჭირს -ხანგრძლივი დუმილი, ენკეს ხმამ დაარღვია. მისკენ არ ვიყურებოდი, თუმცა ტონზე შევატყვე იღიმოდა
-დიაგნოზს მისვამ? -ვიკითხე უხალისოდ
-შენი დიაგნოზი ძალიან მარტივი ასახსნელია და ამ დაავადებას სიყვარული ჰქვია. ეგ გოგო შეგიყვარდა, Dude. თვითონ წამოეგე ანკესზე, არადა თავდაპირველად სულ სხვა გეგმები გქონდა
-თქვა სიყვარულის დამსახურებულმა ექ ენკე ტაბიძემ -დაცინვით შევხვდი მის სიტყვებს, თუმცა მალევე დამიბრუნდა სახეზე უწინდელი სერიოზული გამომეტყველება -საიდან დაასკვენი ის, რაც ცოტა ხნის წინ თქვი?
-დიდი ფილოსოფია ნამდვილად არ დამჭირვებია. აბა დაფიქრდი, რიგითი გოგოს რომ ისეთი რამ ეფიქრა შენზე, რაც მელინამ იფიქრა, ზუსტად იგივენაირ მდგომარეობაში იქნებოდი, როგორშიც ახლა ხარ? -და მანამ უპასუხა თავის შეკითხვას, სანამ პირის გაღებას მოვასწრებდი -რა თქმა უნდა, არ იქნებოდი. ამ წამს კი, ისე გამოიყურები, ერთადერთი კრივის მსხლისთვის მუშტების ქნევა თუ დაგეხმარება ბრაზის ამონთხევაში
-შენი ბოდვის მოსმენას, ჯობია წავიდე და ყავა დავლიო
-ჰო, მიდი გაექეცი პასუხებს. ერთ დღეს თავად გიპოვნიან და თვალში ჩაგთხრიან თითს -მითხრა ოდნავ დამცინავი ტონით, თან დაპაუზებულ ფილმსა და დროებით მივიწყებულ ნაყინის კონტეინერს მიუბრუნდა, მოღუშული სახით
-აუ მაგრად მევასება რა ეს ფილმი -გამომძახა უკვე სამზარეულოში გასულს -მგონი ერთი მე დავრჩი, ვინც ქალბატონი მარგალიტას ბუხარში არაა ნამყოფი
-სამაგიეროდ, გათხოვილი ქალების კარადებში გიმოგზაურია მრავალგზის
-წადი შენი -გაეცინა -ერთხელ დავიჭირე საქმე ეგეთ ქალთან და ნუ გადამაყოლე. თანაც, ხომ გითხარი, თვითონ შემომიჩნდა, მე არაფერ შუაში ვარ-მეთქი?
-ყავა შენც გინდა? -სხვა თემაზე გადავუტანე
-მინდა, ოღონდ ცივი. ყინული არ ჩამიგდო, ნაყინს დავუმატებ
-რომ იცოდე, ეგ ნაყინი ჩემი იყო
-რომ იცოდე, ტკბილეული კბილებს აფუჭებს
-ჩემს პირად სტომატოლოგად როცა დაგნიშნავ, რჩევები მაშინ მომეცი
-ეგღა მაკლია მთელი ცხოვრება დაღებულ პირში გიყურო . . . ჰო მართლა, კორპორაციულის მერე რომ სამსახურში ერთ ცვლაში აღარ ვიმუშავებთ ხომ იცი?
-ვიცი -უკვე გამზადებული ყავის ჭიქებით ხელში შემოვედი მისაღებში და კვლავ დივნისკენ ავიღე გეზი -ბატონმა თორნიკემ მახარა ერთი კვირის წინ
ენკეს სახეზე აშკარა უკმაყოფილებამ გადაურბინა და ვერც იმ ცივმა სასმელმა დაუბრუნა განწყობა, რომელიც წინ დავუდგი.
-აუ, მაგრად არ მევასება რა ეგ ტიპი -ტელევიზორის ეკრანს ცოტა ხნით მოწყვიტა თვალი და მე გამომხედა -ისე, რამდენჯერმე თვალი მოვკარი და მგონი შენს ჯულიეტასაც ეჩალიჩება, შეფარულად
-მაგას თავადაც მშვენივრად ვხვდები -ფინჯანი ლამის ხელში შემატყდა მელინასა და ჯაყელის ერთად წარმოდგენაზე
-მერე?
-მერე რა? -გვერდულად გავხედე -თორნიკე რას გრძნობს, დიდად არ მაინტერესებს, მთავარია მან არ უპასუხოს იგივეთი
-რომ ჰკითხო, გაბრაზებული იყო და იმ გოგოს სახელის ხსენებაც არ სურდა -ყავაში ორი უზარმაზარი ნაყინის ბურთულა ჩააგდო, თან კითხვის ნიშნებით სავსე მზერით დამაჯილდოვა -ისე, რას ერჩი? თუ არაფერი ახსოვდა წინა ღამიდან, ბუნებრივია ასეც იფიქრებდა
-ჩემს ადგილას სხვა რომ ყოფილიყო, ეჭვი მაინც შეეპარებოდა ხომ არ ვცდებიო, მე კი პირდაპირ მომაკრა ნეკროფილიის ქომაგის იარლიყი
-კარგი, კარგი, მოდი ფილმს ვუყუროთ, თორემ მაგ თემას თუ ვუტრიალეთ, კიდევ დიდხანს არ გამოგისწორდება ეგ მჟავე სიფათი
ჩემი ფინჯნიდან, ყავა კიდევ ერთხელ მოვსვი. საპასუხოდ აღარაფერი მითქვამს. მთელი დარჩენილი დრო, ენკეს წასვლამდე, თუ ტელევიზორის ეკრანის ცქერასა და კოფეინის სმაში გავატარეთ. ფილმის დამთავრებიდან გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ კი, ისიც წამოდგა, როგორც დამპირდა, ჩემი გარდერობიდან თითქმის ყველაფერი თავისთვის გამოსადეგი მოხიკა და შინ ისევ სრულიად მარტო დამტოვა, ყავის გასარეცხ ჭიქებთან ერთად.
დღეს, ისე როგორც არასდროს მინდოდა სამსახურში წასასვლელი არ ვყოფილიყავი, თუმცა გაცდენა არანაირად არ გამოვიდოდა. ჯაყელის წყალობით, ჩვეულებრივზე ადრეც კი ვიყავი დაბარებული და ეს უფრო მეტად მიფუჭებდა ხასიათს.
ერთადერთი შედარებით პოზიტიური ამბავი ის გალხდათ, რომ ჩემი ცვლა, წესისამებრ საღამო ხანს იწყებოდა, რაც საშუალებას მომცემდა მანამდე კიდევ ერთხელ გამომეძინა ნორმალურად.
ტელევიზორის ეკრანი პულტით ჩავაბნელე და კედების გახდის შემდეგ დივანზე გულაღმა გავწექი. თავის ტკივილს ჯერ კიდევ არ გადაევლო. ასეთ მომენტებში კოფეინი მუდამ მიწევდა ხოლმე დახმარებას, თუმცა ამ ჯერზე ვერანაირი შედეგი ვერ მომცა.
სახლში სამარისებური სიჩუმე მეფობდა. არც ქუჩიდან შემოდიოდა რამე ხმა, რომელიც სიზმრებს დამიფრთხობდა, თუმცა დაძინებას მაინც ვერ ვახერხებდი. თავდაპირველად მეგონა, ატკივებული თავი არ მაძლევდა მოსვენების საშუალებას, თუმცა შემდეგ მივხვდი, რომ ამის მიზეზი ენკეს ნათქვამი იყო. ყურებში თითქოს რამდენიმე წამის ინტერვალით ჩამესმოდა სიტყვები:
"ეგ გოგო შეგიყვარდა"
"ეგ გოგო შეგიყვარდა"
"ეგ გოგო შეგიყვარდა"
უზომოდ არეული ვიყავი ამ წამს. ჩემი ცხოვრების სტილიდან გამომდინარე, სასიყვარულო თემებში დიდი გამოცდილებით ნამდვილად ვერ დავიკვეხნიდი, ამიტომ, არც ის ვიცოდი რა უნდა დამეჯერებინა და რა, არა.
აღნიშნულ ფიქრებში ჩაძირულმა, ალბათ ძალიან დიდი ხნის შემდეგ აღვიქვი კარზე ძლიერი კაკუნის ხმა. ამჯერად უკვე თვალებგახელილმა, მობეზრებით ამოვიხვნეშე. ოცდაორწლიანი არსებობის მანძილზე, სტუმრების მიღების ხასიათზე ახლა ყველაზე ნაკლებად ვიყავი. არც ვაპირებდი ფეხზე ადგომასა და კარის გაღებას, თუმცა როცა კაკუნი არა და აღარ შეწყდა და ატკივებულ თავზეც უროს ჩარტყმასავით იმოქმედა ამ ყველაფერმა, გადავწყვიტე როგორც არ უნდა შემზარებოდა, დაუპატიჟებელი სტუმრის ვინაობის დასადგენად მაინც გავსულიყავი.
დივნიდან წამომდგარმა, ჰოლისკენ მიმავალ გზაზე, ერთი გაფიქრება ისიც ვიფიქრე, ენკეს ხომ არ დარჩა რამე და შუა გზიდან ხომ არ მობრუნდა-მეთქი, მაგრამ რომ დავფიქრდი, მივხვდი მანქანის გასაღებისა და ყურსასმენების გარდა თან არაფერი ჰქონდა, გასვლისას კი ერთი ხელში ეჭირა, მეორე კი კისერზე ჰქონდა შემოხვეული.
ამ არგუმენტით, ენკეს ხელახალი ვიზიტი გამოირიცხა. უცნაური მხოლოდ ის იყო, რომ კართან მისვლისა და სათვალთვალოში გახედვის შემდეგ, ზღურბლის მეორე მხარეს სიცარიელე დამიხვდა. იქ საერთოდ არავინ იდგა, ქუჩაზეც სიმშვიდე იყო, თუმცა, მიუხედავად ამისა, საკეტი მაინც გადავატრიალე და კარის გამოღების შემდეგ, ოდნავ გაოცებული დამტოვა იმ სურათმა, რომელიც იქ დამხვდა.
ზღურბლთან დაფენილ Welcome-ს ხალიჩაზე, ნაწნავებიანი, პატარა წითური გოგონა იდგა, წითელი, გულის ფორმის ბუშტით ხელში. ამ უკანასკნელს, ცხვირზე ღია ყავისფერი ჭორფლები გაბნეოდა და ღიმილით შემომცქეროდა, თავისი მწვანე თვალებით.
მისი სახე, აშკარაც მეცნობოდა საიდანღაც. ცოტა ხანში, გამახსენდა კიდეც. ეს ბავშვი, ჩემს მეზობლად, ქუჩის ბოლოში ცხოვრობდა. ყოველ დილით, როდესაც ველოსიპედით, ბულვარში გავდიოდი ხოლმე სასეირნოდ და მის სახლთან ჩავივლიდი, ეზოდან ხელს მიქნევდა ხოლმე და არც თავის ბავშვურ ღიმილს იშურებდა ჩემთვის. ახლა უკვე გასაგები გახდა რატომაც ვერ დავინახე სათვალთვალოში ვერავინ. ჩემი პატარა სტუმარი, მუხლამდეც კი ძლივს მწვდებოდა და ბუნევრივია, ვერც სათვალთვალოში გამოჩნდებოდა.
-ერთი უყურეთ ეს ვინ მოსულა -ღიმილით დავიხარე მის წინ და გრძელი ნაწნავები წინ გადმოვუწიე -რამ შეგაწუხათ პატარა ქალბატონო?
-ეს მოგიტანე -კიდევ ერთხელ შემომცინა თოვლივით თეთრი კბილებით
გოგონას პასუხის შემდეგ, მზერა მის ხელში დაჭერილ, გულის ფორმის ბუშტზე გადავიტანე. ჩვეულებრივი ნამდვილად არ გახლდათ, რადგანაც, რამდენიმე წამიანი დაკვირვების შემდეგ, აღმოვაჩინე, რომ მასზე, შავი მარკერით, ზუსტად ათ ენაზე ეწერა სიტყვა "ბოდიში", ხოლო სულ ბოლოში, ქართული ასოებით ჰქონდა მიწერილი წინადადება:- "ჩემი გული გიხდის ბოდიშს".
აღნიშნულ მომენტში, დილანდელი დიალოგი გამახსენდა მელინასთან. რთული მისახვედრი ნამდვილად არ ყოფილა, რომ ამ პატარა საჩუქრის ავტორი, სხვა ვერავინ იქნებოდა თუ არა ის. აშკარად ორიგინალური მოფიქრება იყო, თანაც ძალზედ მოულოდნელი.
უცნაური საჩუქრის გამომგზავნის ვინაობის დადგენის შემდეგ, გარემო დაკვირვებით მოვათვალიერე. ქუჩაზე საეჭვო არავინ ჩანდა და არც ხმას იღებდა ვინმე. ალბათ, თუ სადმე აქვე იყო, კარგად იმალებოდა, რათა მხედველობის ფოკუსში არ მომხვედროდა.
-მისმინე, ეს ვინც გამოგატანა, ახლა სად არის? -ეჭვით დაწვრილებული თვალებით შევეკითხე ბავშვს. როგორც ჩანდა, ეს უკანასკნელი კარგად იყო "დამუშავებული", რადგან ჩემს კითხვას შემდეგი სიტყვებით უპასუხა:
-ეგ საიდუმლოა . . . თუ ვიტყვი, ცუდი გოგო ვიქნები
-ბევრ კანფეტს მოგცემ
-დედა ამბობს კანფეტები კბილებს დაგაცვენსო -მტკიცე მზერით მიყურებდა ამის თქმისას
-მაშინ, ბარბის თოჯინას გიყიდი -კვლავ ვაგრძელებდი საქმიან მოლაპარაკებას
-არ მინდა, თოჯინები არ მიყვარს
-სათამაშო მანქანები?
-მაგით ჩემი ძმა თამაშობს, მე გოგო ვარ
-გოგო ხარ, თანაც ძალიან ჯიუტი -დანებების ნიშნად ამოვიხვნეშე, რადგან მივხვდი, სიტყვას ვერ დავაცდენინებდი, რამდენი დროც არ უნდა დამეხარჯა მცდელობებში -ნეტავ იცოდე, როგორ ძალიან ჰგავხარ იმას, ვინც ეგ ბუშტი გამოგატანა
-მართლა?
-მართლა, მართლა -მერე ჩემთვის განკუთვნილი საჩუქარი ჩამოვართვი, ოდნავი ღიმილით გადავიკითხე ათივე ენაზე დაწერილი სიტყვა "ბოდიში" და კვლავ ნაწნავებიანს მივუტრიალდი -მოდი ახლა ასე მოვიქცეთ, მე ამას შევინახავ, მერე კი ჩვენ ორნი წავიდეთ და ცივი შოკოლადი დავლიოთ სადმე. დედაშენს ნებართვას თავად ვთხოვ
-რა მაგარია, მიყვარს ცივი შოკოლადი -ბედნიერების ნაპერწკლებით გაბრწყუნებული მწვანეები შემომანათა წითურმა, მერე კი დაამატა:- ოღონდ მარწყვის ჩიზქეიქიც უნდა მიყიდო
-მოსულა . . . ჰო მართლა, თქვენი სახელი მითხარით პატარა ლედი
-მილანა მქვია
"მილანა და მელინა . . . არა, ნამდვილად ბედისწერა დაგცინის ნოკოლოზ" -გავიფიქრე სიცილით და ცოტა ხნით შიგნით შევბრუნდი მიღებული საჩუქრისთვის შესაფერისი ადგილის მოსაძებნად . . .







8 8 8 8
საღამო ხანს, როგორც ჯაყელმა "მიბრძანა" სამსახურში მისვლა დანიშნულ დროზე ერთი საათით ადრე მომიწია. საქმე დიდი არაფერი იყო, უბრალოდ ცვლის დაწყებამდე, ვისკების, შამპანიურებისა და არაყის ბოთლები, ასოების მიხედვით უნდა დამელაგებინა თაროებზე, რათა კორპორაციულ საღამოზე დაქირავებული მიმტანებისთვის ყველაფერი მარტივად მისაგნები ყოფილიყო და მომსახურების სისწრაფეც ერთიორად გაზრდილიყო.
იმ მომენტში, ბარში სრულიად მარტო ვიყავი. დაწესებულება, მხოლოდ ორმოც წუთში ამუშავდებოდა ოფიციალურად და სტუმრებისთვისაც მხოლოდ ამის შემდეგ გაიღებოდა შემოსასვლელი კარი. ბოთლების დახარისხებაში გართული, ბასებში, დაბალ ხმაზე აჟღერებულ მუსიკას ვუსმენდი და თან მელინასგან მიღებულ საჩუქარზე ვფიქრობდი. ვაღიარებ, ბრაზს ცოტათი ნამდვილად გადაევლო, თუმცა მაინც უსიამოვნოდ მახსენდებოდა ჩვენი დილანდელი დიალოგი. გონებიდან არ ამომდიოდა მისი ცრემლიანი თვალები და იმედგაცრუებული გამოხედვა, რომლითაც აბაზანიდან გამოსვლის შემდეგ მიყურებდა.
გრძნობდე ნეგატიურ დამოკიდებულებას ადამიანისგან, ვინც შენთვის არც ისე დიდი მნიშვნელობის მატარებელია, მართლაც არ მოქმედებს განწყობის ცვლილებაზე, თუმცა როდესაც ამგვარ რამეს შენთვის მეტად ფასეული და ძვირფასი პიროვნებისგან იღებ, თითქოს მთელი სხეული გეწვის და ეს შეგრძნება შიგნიდან გხრავს.
და მაინც, რატომ იყო ჩემთვის ასეთი მნიშვნელოვანი ეს გოგო? მართალია ადრე სწორედ ასე ვფიქრობდი, მაგრამ ახლანდელი გადმოსახედიდან თუ ვიმსჯელებდით, სრული ნაბოდვარი გახლდათ ის ფაქტი, რომ მხოლოდ მისი ძნელად მისაწვდომობის გამო დავდევდი ამდენ ხანს. მუდამ სულელურ ზღაპრად მიმაჩნდა ცუდი ბიჭისა და კარგი გოგოს სიყვარულის ისტორიები, სადაც ცუდ ბიჭს, მიზანში ამოღებული ქალის შებმის გზაზე წინააღმდეგობა ხვდება და ეს აიძულებს ქედი მოიხაროს. ჩვენი შემთხვევა სრულიად სხვანაირი გახლდათ. მელინასადმი მიზიდულობის მიზეზი, არა მისი ძნელად მოსაპოვებელობა, არამედ ის ხასიათის თავისებურებები იყო, რომელიც მის პიროვნულობას ქმნიდა და რომელსაც გაცნობის დღიდანვე აღფრთოვანებაში მოვყავდი. შეიძლება ითქვას, ცხოვრებაში პირველად მქონდა მომენტი, როცა თავს კონკრეტული გოგოს ღირსად ოდნავადაც არ ვთვლიდი. მართლაც რით ვიყავი შესაფერისი იმ ადამიანის, ვინც მიუხედავად ოჯახის მაღალი სოციალური სტატუსისა, თავად ცდილობდა გზა გაეკვალა და ამისთვის არაფერს თაკილობდა? პასუხი ერთი იყო -არაფრით, თუმცა, მიუხედავად ამისა, მისი დათმობა ნამდვილად არ გამომდიოდა, რადგან მხოლოდ ის გახლდათ ჩემთვის იმ ჭაობიდან ამოსასვლელი ოქროს ბილეთი, რომელშიც უკვე დიდი ხანი იყო რაც ყელამდე ვიყავი ჩაფლული. აღარ მინდოდა კვლავ იქ დაბრუნება. აღარ მინდოდა საკუთარი თავის ძველ ვერსიას გადავყროდი, მისთვის ხელი მაგრად ჩამეჭიდა და ისევ იმ ბინძური ჭაობისკენ გავყოლოდი, მხოლოდ შორიდან რომ ჩანდა მბზინვარე და ლამაზი.
სასმელის ბოთლების დახარისხებას, ჩემდა გასაკვირად იმაზე სწრაფად მოვრჩი, ვიდრე ამას საქმის დასაწყისში მოველოდი. მართალია, კარგი იყო დროულად დამთავრება, თუმცა აღნიშნულ მომენტში ერთი კითხვა მრჩებოდა -რა მეკეთებინა მანამ, სანამ ენკე ან მელინა შემოაღებდნენ ბარის კარს? არც მობილური მქონდა თან, რადგან ახალი შინაგანა წესის თანახმად, ამ უკანასკნელს, გასახდელში დატოვების მაგივრად, უკვე მოსვლის თანავე ვაბარებდით დაცვის თანამშრომლებს, რათა რომელიმეს არ გაებედა და ჩუმად არ მოეხერხებინა სამუშაო საათებში მისი შემოპარება.
იმედგაცრუებული, ბარის დახლს მკლავებით დავეყრდენი და მასზე ნიკაპი ჩამოვდე. სივრცე უწინდებურად მოეცვა ბასებიდან გადმოღვრილი ხმადაბალი მუსიკის ჰანგების ტონალობას. მაგიდებისგან მოშორებით, თავმოხდით მდგომი როიალი, ზედმეტი სისუფთავისგან შავად ლაპლაპებდა და ისეთ შეგრძნებას ტოვებდა, თითქოს მასზე ვინმეს მბზინავი წერტილები მოუბნევია, მეტი სიკაშკაშისთვისო.
რამდენი ხანი იყო, რაც ამ ინსტრუმენტს ჩემი თითები აღარ შეხებოდა. არადა, მახსოვს, როგორ ვუკრავდი ხოლმე ელისაბეტის თხოვნით ყოველ ღამე და როგორ სულგანაბული მიმზერდნენ მისი წყლისფერი თვალები.
სევდიანად გამეღიმა წარსულის ამ მოგონებებზე. ამდენი ხნიანი პაუზის შემდეგ, რატომღაც ისევ მომინდა როიალთან დაჯდომა და თითქოს ფეხებიც ინსტიქტურად დაჰყვნენ გონების კარნახს. ნელა, აუჩქარებლად მივუახლოვდი ერთ დროს ხშირად გამოყენებად დასაკრავ ინსტრუმენტს, მის წინ მდგომ, მართკუთხედი ფორმის სკამზე ჩამოვჯექი და პიუპირტზე გადაშლილ ნოტებს მივაცქერდი. რა თქმა უნდა, არ ვაპირებდი მისით მეხელმძღვანელა. იმ წამს, თავში მხოლოდ ერთი მელოდია მიტრიალებდა, ამიტომ, ვიოლინოს გასაღებებით სავსე რვეული მაშინვე დავხურე, გვერდზე გადავდე და აქამდე მდუმარე შავ-თეთრი კლავიშები, ჩემი თითების შეხებით ავახმაურე.
თითქოს კიდევ ერთხელ გაცოცხლდნენ წარსულის მოგონებები. ამ ბუნდოვან კადრებში, ელისაბეტი ისევ როიალის თავზე იყო გაწოლილი, ლოყებით ხელის გულებს დაყრდნობოდა, მაღლა აწეულ ფეხებს ჰაერში აქანავებდა და სრულ მდუმარებაში ჩაძირული უსმენდა ჩემი ინტერპრეტაციით შესრულებულ Andy Williams -Where Do I Begin-ს.
დაკვრისას, ცხადად ვგრძნობდი, რომ მიუხედავად დიდი ხნის გასვლისა, ამ მელოდიის შესრულება ისევე კარგად მახსოვდა, როგორც საკუთარი სახელი და გვარი. თითქოს უხილავი ჩრდილი მკარნახობდა რომელი კლავიში იყო შემდეგი და როგორ უნდა გამეგრძელებინა დაკვრა უშეცდომოდ.
იმდენად გადავეშვი საკუთარ სტიქიაში, გარშემო თითქოს ყველაფერი გადღაბნილ სურათებად მეჩვენებოდა. ბარში ნივთები ნელ-ნელა იცრიცებოდა, ქარის დაქროლვისგან ზემოთ ავარდნილი მტვერივით უჩინარდებოდა და ვრჩებოდით მხოლოდ მე, როიალი და ელისაბეტის სიახლოვე, რომელსაც ყველაზე ცხადად ვგრძნობდი ამდენი ხნის შემდეგ. ისეთი შთაბეჭდილება მრჩებოდა, თითქოს ახლაც ჩემს გვერდით იყო, თითქოს სადღაც ახლომახლო დადიოდა და სულ მალე კვლავ ვიხილავდი ჩემი უმცროსი დის წყლისფერ თვალებს, მუდამ განსაკუთრებული სიყვარულით რომ შემომცქეროდნენ ხოლმე.
მელოდიის ბოლო ნაწილზე, კლავიშებისკენ მიმართული მზერა დროებით გარშემო მიმოვატარე. თითქოს ყველაფერი ისევ ძველებურად იყო -კვლავ ისეთივე სიმშვიდე სუფევდა, როგორც ცოტა ხნის წინ, მაგრამ ერთი რამ მაინც შეცვლილიყო -თუ აქამდე მეგონა, რომ ბარში სრულიად მარტო ვიყავი და უცხო თვალიც არ მაკვირდებოდა, ახლა უკვე ის კითხვა მიტრიალებდა თავში, რამდენი ხნის განმავლობაში უსმენდა დახლთან იდაყვზე დაყრდნობით ჩამომდგარი პიროვნება ჩემს "გამოსვლას".
მელოდიის დაკვრა მაშინვე შევწყვიტე და საბოლოო აკორდად, კლავიშებს, დასაწყისიდან ბოლომდე გადავატარე ხელი. გარემო ჩვეულ სტილს დაუბრუნდა, ელისაბეტის უხილავი აჩრდილიც უსასრულობას შეერწყა, გაუჩინარდა და მეც თითქოს წარმოსავითი სამყაროდან, რელობაში ამოვყავი თავი.
-დიდი ხანია მანდ დგახარ?
-საკმაოდ -არც კი განძრეულა ისე მომიგო -საოცრად უკრავ, იცი ეს?
-თუ გინდა გაკვეთილებზეც ჩაეწერე, თანამშრომლებზე ორმოცდაათ პროცენტიანი ფასდაკლება მაქვს
-ჰოო? -გაეღიმა მელინას და ყავის აპარატისკენ შებრუნდა თავისთვის კოფეინის მომზადების მიზნით, თან წამით მზერა ისევ ჩემკენ მოაბრუნა -შენც ხომ არ დალევ რამეს?
-გმადლობ, უკვე დავლიე შენს მიერ მოგზავნილ წითურ პეპისთან ერთად -მივუგე, თან მეც ბარის მაგიდისკენ გავეშურე -ძალიან ჭკვიანი ბავშვი იყო სხვათა შორის, თუმცა მგონი ჩემი გამოჭერა აქვს გადაწყვეტილი
-გამოჭერა? -გაუკვირდა
-ჰო, გამოჭერა -გამეცინა ჩემი და ჭორფლიანის დიალოგის გახსენებაზე -დღის ბოლოს ამაყად განმიცხადა, როცა გავიზრდები, ცოლად უნდა გამოგყვეო
-რაო? -მელინასაც გამოესახა სახეზე ღიმილი -სერიოზულად ამბობ?
-სრულიად
-კარგი და ჩემს საჩუქარზე რას იტყვი, შეასრულა თავის ფუნქცია, თუ არა? -ყავის ფინჯანს თითები მოხვია, თან გამომცდელად შემომხედა თავისი მელნისფერი თვალებით. სახეხე შევატყვე, ყველაზე მეტად ამ თემაზე საუბარი და პასუხების მიღება ეჩქარებოდა, ამიტომ დიდხანს აღარ მე ვალოდინე :
-არა, არ შეუსრულებია -თავი გავაქნიე -ათის მაგივრად თხუთმეტ ენაზე რომ მოგებოდიშა, კიდევ დავფიქრდებოდი, მაგრამ ახლა შანსი არ გაქვს
-მაგას ისეთი სერიოზული სახით ამბობ, ვინმეს ეგონება ნამდვილად ასე ფიქრობ
-და რა იცი, რომ სრული სერიოზულობით არ გესაუბრები? -კვლავ ვაგრძელებდი მის წვალებას
-ნიკოლოზ!
-ნიკოლოზი მომსახურეობის ზონიდანაა გასული, სხვა დროს გადაურეკეთ
-ბავშვივით იბუტები -შემომიბღვირა, თუმცა მალევე, ოდნავშესამჩნევი ღიმილი გაუკრთა ტუჩის კუთხეში : -ჰო მართლა გუშინდელიდან მცირედი დეტალები მომაგონდა
-ნუთუ?
-ნუ ცინიკოსობ -ცალი წარბი მაღლა აზიდა, მერე კი განაგრძო : -როცა სველ ტანსაცმელს მიცვლიდი, რამდენიმე წამით გონს მოვედი და შემოგხედე. თვალები მაგრად გქონდა დახუჭული და ერთი წამითაც კი არ გაგიხელია. მეხებოდი, თუმცა არც კი მიყურებდი, მიუხედავად იმისა, რომ შენთვის იმ წამს ყველაზე ადვილად ხელში ჩასაგდებ მდგომარეობაში ვიყავი
-მიხარია, თუ გუშინდელი ღამე გაგახსენდა. ახლა ალბათ მოძალადის სტატუსსაც დავემშვიდობები
-ნიკოლოზ, ისედაც ნერვები მეშლება საკუთარ თავზე და ნუღარ მიმატებ -მწარე ღიმილით გადააქნია თავი ამის თქმისას, მერე კი, უზომო სითბო ჩაეღვარა მელნისფერ თვალებში -გუშინდელი ღამისთვის სამადლობლად, მინდა ერთი რამ გავაკეთო
-მადლობა საჭირო არ არის, უბრალოდ ისიც საკმარისია, რომ სისულელეებს აღარ ფიქრობ
-არა, საჭიროა -ზედმეტად ახლოს მოვიდა ამის თქმისას, აუხსნელი მზერა მესროლა და რამდენიმე წამის გასვლის შემდეგ, ოდნავ ფეხის წვერებზე აწეული, ყურის ქვემოთ შემეხო ტუჩებით. აი, აქ კი უკვე მართლა ვეღარ შევძელი უწინდელი სიცივის შენარჩუნება. თითქოს დენის დარტყმასავით იმოქმედა მისმა უბრალო კოცნამ და სულ მალე, კედელზეც აღმოჩნდა აკრული ჩემს მიერ.
-რის გაკეთებას ცდილობ? -ბასრი მზერა ვესროლე და ისე ვკითხე -იცი, რომ ეგ ყველაზე მგრძნობიარე ადგილია მამაკაცისთვის და უამრავ სურვილს ააქტიურებს?
-მაპატიე, მე უბრალოდ მინდოდა . . .
-გაჩუმდი -ბაგეებზე საჩვენებელი თითი ავაფარე, მერე კი მაისურის ქვეშ ორივე ხელი შევუცურე და მის ნაზ კანს ნელ-ნელა ავუყევი ზემოთ. გამეღიმა იმის დანახვისას, როგორ დაეხუჭა თვალები უნებურად, ქვედა ტუჩი ენის წვერით გაისველა და სხეული მთლიანად მოუდუნდა. მკლავებში რომ არ მყოლოდა მომწყვდეული, ალბათ ფეხზე მყარად დგომასაც ვერ შეძლებდა
-ნიკოლოზ, გეყოფა -ამოთქვა გახშირებული სუნთქვით. თვალებს კვლავ ჯიუტად არ ახელდა. ცოცხალი თავით არ სურდა ჩემთვის შემოეხედა
-რა მოხდა, ნელ-ნელა იაზრებ, რომ შენი სიტყვები "ჩემს გემოვნებაში არ ჯდები" უკვე ჩამქრალი ნაკვერჩხალივით ბჟუტავს?
ამის თქმისას, მისი მაისურიდან ხელები გამოვასრიალე, ფეხის მოსახრელებში ხელის ჩავლებით მარტივად შემოვისვი წელზე სიფრიფანა სხეული და კვლავ კედელს მივანარცხე.
ამჯერად უკვე მისი გახელილი თვალების ხილვასაც ვეღირსე, თუმცა ამ მდგომარეობაში ყოფნა დიდხანს არ დასცალდა, რადგან ყელის არეში კოცნით, კვლავ ვაიძულე სიამოვნებისგან თვალები დაეხუჭა. მისი სხეულის უამრავი ადგილი მოიარა ჩემმა ტუჩებმა -ლავიწები, ყბის ძვალი, ყელთან მფეთქავი არტერია, ნიკაპი, თუმცა არა ბაგეები. გამიზნულად არ ვკოცნიდი, რადგან ვიცოდი, სწორედ ეს სურდა და მისი მოთმინების ფიალის დაცლა უდიდეს სიამოვნებას მგვრიდა.
-აღიარე, რომ მთელი სხეული გეწვის, ისე გინდა ჩემი ტუჩების შენსაზე შეგრძნება -ვუჩურჩულე ყურთან ძალიან ახლოს, თან ბიბილოზეც დავუტოვე კოცნის კვალი
-იცი, რომ ზედმეტი თავდაჯერება ადამიანს ღუპავს? -მიპასუხა ჩურჩულითვე -საიდან მოიტანე, რომ ჩემზე მოქმედებ?
-ახლა არ მითხრა, რომ შენს მარცხენა მხარეს განთავსებული ორგანო, ასე არანორმალური ტემპით ტაქიკარდიის გამო ცემს
-ძირს დამსვი ნიკოლოზ, ნებისმიერ წამს შეიძლება ვინმე შემოვიდეს
-ერთ რამეს თუ აღიარებ, დაგსვამ
-რა გინდა რომ ვაღიარო? -მზერაში ის სიმტკიცე ჩაუდგა, მე რომ ასე ძალიან მაგიჟებდა
-ის, რომ შენც ისევე არანორმალურად გიზიდავ, როგორც მე
-ნიკოლოზ დამსვი!
-აღიარე!
-არა!
-კი!
-არა!
-კი!
-ნახე, ენკე შემოვიდა -ამის თქმისას, სწრაფად გაიშვირა ხელი შემოსასვლელი კარისკენ და მეც სწორედ აქ შემიყვანა შეცდომაში. როგორც კი ყურადღება ოდნავ მოვადუნე და იგი სხვა მხარეს გადავიტანე, ისე მოულოდნელად დამისხლტა მკლავებიდან, ნორმალურ გააზრებაც ვერ მოვასწარი. რა თქმა უნდა, კართან არანაირი ენკე არ იდგა. ეს მხოლოდ ჩემს გასაცურებლად მოფიქრებული ოინი გახლდათ, მელინას მიერ
-ყოჩაღ, ნამდვილი მსახიობი ხარ -ტაშის დაკვრის იმიტაცია გავაკეთე ამის თქმისას -თუმცა რომც არაფერი მითხრა, სახეზე ისედაც ყველაფერი HD-ხარისხში გაწერია
-იქნებ მეც მითხრა რა მაწერია
-მე არაფერს გეტყვი, როცა სიამაყესთან გამომშვიდობებას გადაწყვეტ, თავად მიხვდები, თუკი ეს დღე ოდესმე დადგა რა თქმა უნდა
-ახლა სახეზე გამარჯვებულის ღიმილი გაქვს, მაგრამ ეგ ღიმილი მაშინ მოიშველიე, როცა სხეულის ტემპერატურა მაქსიმალურზე არ აგივარდება ჩემი სიახლოვისას -მითხრა გამომწვევი ტონით -მგონი თავად მეუბნებოდი ხავსივით ხარ ჩემს გონებაში და მუდამ შენ მიდგახარ თვალწინო. ამის მერე თვითონ განსაჯე ვის რა აწერია სახეზე
-მე ისიც გითხარი, ამ გრძნობის არ მეშინია, შენგან განსხვავებით-მეთქი -არანაკლებ გამომწვევი იყო ჩემი ტონი -რაც შეგეხება შენ, საკუთარ თავზე მეტი იმუშავე, რათა ფობიები დაძლიო და ჩემთან მიმართებაში ნაკლებად მაცდური იყავი, თუ არ გინდა სრულიად გადამავიწყო სამსახურში რომ ვართ
მელინა ერთი ნაბიჯით მომიახლოვდა. გამომეტყველებაზე შევამჩნიე პასუხის გაცემასაც აპირებდა, თუმცა ზუსტად იმ დროს, როცა ეს უნდა გაეკეთებინა, ბარის, თანამშრომლებისთვის განკუთვნილი კარი ხმაურით გაიღო და ზღურბლს ლამის ერთდროულად გადმოაბიჯეს ენკემ და ჯაყელმა.
ამ უკანასკნელმა, შემოსვლის თანავე სასმელების თაროს შეავლო თვალი, იმის გადასამოწმებლად, შევასრულე თუ არა მისი დაკისრებული საქმე და მხოლოდ იმის შემდეგ დაგველაპარაკა, როცა დარწმუნდა ყველაფერი წესრიგში იყო.
-საღამო მშვიდობის, კოლეგებო -ჩვეული სტილით მოგვესალმა ის, ბოლოს კი მზერა მელინაზე გააჩერა, თან ზედმეტად თბილად გაუღიმა
-შენ ჩემს კაბინეტში უნდა წამოხვიდე -უთხრა მტკიცედ -რამდენიმე საათის საქმე მაქვს, კორპორაციულის დეკორაციების დეტალებზე უნდა დამეხმარო, შემდეგ კი სახახშმოდ გავიდეთ სადმე, მხოლოდ ჩვენ ორნი და სახლამდეც თავად მიგიყვან
-კი მაგრამ დღეს ჩემი ცვლაა, სამსახურს რა ვუყო?
-არა უშავს, ამ ერთხელ დასვენების დღეს გინიშნავ, ნიკოლოზი და ენკე შენს გარეშეც მიხედავენ აქაურობას -ორთავეს გადმოგვხედა ამის თქმისას, იმ მზერით, რომლითაც გვეკითხებოდა რამე საწინააღმდეგო ხომ არ გაქვთო
-ბიჭებო, თუ ბევრი ხალხი იქნება და გაგიჭირდებათ, შეგიძლიათ ნებისმიერ დროს დამირეკოთ და მაშინვე გამოვიქცევი -შემოგვთავაზა მელინამ, თუმცა აქაც ჯაყელი ჩაეჩრა საუბარში:
-არანაირი დარეკვა არაა საჭირო, ეს ორი როგორმე თავს გაართმევს, ამის მჯერა, აი შენ კი დღეს ჩემი ხარ
"აი, შენ კი დღეს ჩემი ხარ " -თორნიკეს ეს სიტყვები, საკმაოდ უსიამოვნოდ მომხვდა ყურში. შევატყვე, არც მელინა დარჩენილა აღფრთოვანებული ჯაყელის ასეთი გაშინაურებით, თუმცა თქმით მაინც არაფერი უთქვამს ისე დაუქნია თავი და გასასვლელი კარისკენ წასულს, უკან მორჩილი ბავშვივით მიჰყვა.
ბარში მხოლოდ მე და ენკე დავრჩით. დაწესებულების გახსნამდე მხოლოდ ათი წუთი იყო დარჩენილი, თუმცა, შექმნილი უსიამოვნო სიტუაციიდან გამომდინარე, ნამდვილად ვერ ვიტყოდი, რომ მუშაობის განწყობა მქონდა. იმაზე ფიქრი, რომ მელინა და ჯაყელი ერთ კაბინეტში, ერთმანეთთან ძალიან ახლოს იყვნენ, მთელს შიგნეულობას ვულკანური ლავასავით მიწვავდა.
ნამდვილად უსიამოვნო მომენტი იყო. თორნიკეს, გამოხედვაზე აქამდეც მუდამ ეტყობოდა, რომ მელინას მიმართ გულგრილი არ იყო, თუმცა დღეს ალბათ საბოლოოდ გადაეწყვიტა დისტანციის დარღვევა და ურთიერთობის ახალ ეტაპზე გადაყვანის გზას ადგა.
-ეგეთი სახე ნუ გაქვს, თორემ სტუმრებს დააფრთხობ
ამ სიტყვების გაგებისას, გვერდზე გავიხედე. საკუთარ ფიქრებში ღრმად ჩაძირულს, ენკეს იქ ყოფნა საერთოდ გადამვიწყებოდა. ეს უკანასკნელი, ლითონის თერმოსს ზემოთ-ქვემოთ ანჯღრევდა, რაც იმას ნიშნავდა, რომ კოქტეილს ამზადებდა თავისთვის.
-ძალიან კარგი, თუ დაფრთხებიან ნაკლები საქმე გვექნება
-პრინციპში You Are Right -გაეცინა -ჰო მართლა, ჯაყელთან არ ჩამიშვა სამუშაო საათებში რომ ვსვამ. დაცვის ბიჭებთან უკვე მოგვარებული მაქვს, ისე მოიქცევიან, თითქოს კამერებში ვერაფერი დაინახეს
-ეგ რომ არ გეთქვა, ახლავე მივრბოდი ენის მისატანად
-რავიცი, მაინც დავიზღვიე თავი -მხრები აიჩეჩა, შემდეგ კი ლითონის თერმოსზე მანიშნა -შენც ხომ არ დალევ? ბოლო-ბოლო, სასურველ გოგოს გახევენ და დარდს სასმელს მაინც გაატან
-ენკე, თუ არ გინდა გარშემო ყველაფერი დავლეწო და შენც ზედ მიგაყოლო, მაგ თემაზე სიტყვა აღარ დაძრა! -შევუღრინე გაღიზიანებულმა. ზოგადად, ყოველთვის საომარი ყუმბარასავით ვფეთქდებოდი ხოლმე, როდესაც ჩემთვის არასასურველ რამეს მეუბნებოდნენ და ამ ჯერზეც ზუსტად ასე მოხდა
-რას მეჩხუბები, რა ჩემი ბრალია თუ თორნიკე და მელინა კაბინეტში არიან შეკეტილები და ერთმანეთს ეხვევიან?
-საიდან მოიტანე, რომ ეხვევიან? სპეციალურად მიშლი ნერვებს, არა?
ენკეს ირიბად ჩაეცინა.
-Dude, ეგ ტიპი ყველა მიმტანს მოსწონს, ვინც აქ მუშაობს, მან კი მხოლოდ ჩვენს მელინას დაადგა თვალი. How do you think, მაგ გოგოში ინტერესს ვერ გამოიწვევს? -მკითხა ეჭვით დაწვრილებული თვალებით და წამოწყებული საუბარი მანამ განაგრძო, სანამ საპასუხოდ რამის თქმას მოვასწრებდი - თანაც, საკმაოდ ჭკვიანური ტაქტიკა აქვს, ნელ-ნელა მიიწევს წინ და არა შენსავით, პირველივე დღეს რომ სახლში მიუვარდი და დაუფარავად აგრძნობინე რა მიზნებიც გამოძრავებდა
-ჩემი მიზნები დროთა განმავლობაში შეიცვალა და ეს შენც მშვენივრად იცი!
-მე კი ვიცი, მაგრამ ეგ რომ ქალს გააგებინო, ცოტა შრომა ნამდვილად არ დაგჭირდება. ხომ იცი მაგათი გონება მათემატიკური სირთულითაა მოწყობილი და თუ ამ სფეროში ძლიერი არ ხარ, დისკრიმინანტიდან ფესვს ვერ ამოიღებ
-ენკე, ეგ უაზრო საუბრები სხვა დრისთვის შემოვინახოთ, ახლა წადი და წარწერა შემოატრიალე ბარის კარზე, უკვე რვა საათია
-ამის გოგოს სხვა კაცი აბამს, ეს რეგვენი კი ამ დროს დგას და იმის მაგივრად ზომები მიიღოს ბრაზს ჩემზე ანთხევს
-და რას მთავაზობ? -ვკითხე ოდნავ გაღიზიანებული ტონით -ჯაყელის კაბინეტში აბორიგენის ტომის ბელადივით შევვარდე და მელინა იქედან ძალით გამოვათრიო?
-რატომაც არა? -გულუბრყვილო ბავშვივით აიჩეჩა მხრები -რომ იცოდე, მსგავს სიტუაციაში ჩავარდნილი ზუსტად ასე მოვიქცეოდი
-შენ რომ დარტყმული ხარ, მაგაში ეჭვი არც არასდროს შემპარვია, თუმცა მე განსხვავებული წესებით თამაშს ვარ ჩვეული
-თუ ეგრეა, Do what you want, bro, მე ხელები დამიბანია -თერმოსიდან კოქტეილი ჭიქაში გადმოასხა ამის თქმისას, მაჯის საათს დახედა და თავი უკმაყოფილოდ გადააქნია -წავალ Open-Closed წარწერას შემოვატრიალებ, შენ კი სახე გაასწორე და მოემზადე, დღეს ბევრი ლუდი გასაღდება, გერმანელი ტურისტები ჩამოგვითრია ღრმად პატივცემულმა აირზენამ . . .



* * *
მანქანის სავარძელზე, ნახევრად თვალდახუჭული ვიყავი მიწოლილი და მუხლებზე თითებს მონოტონურად ვათამაშებდი. გიჟური სამუშაო გრაფიკის შემდეგ, შინ ენკეს მანქანით ვბრუნდებოდი, რადგან გარეთ კოკისპირულად წვიმდა და ველოსიპედით წასვლა არც თუ ისე ჭკვიანურ ვარიანტად მესახებოდა.
საშინელი ჭექა-ქუხილი, ირგვლივ ყველაფერს მიწისძვრასავით აზანზარებდა. მანქანის მინის საწმენდებიც, თითქოს ხელჩართულ ბრძოლაში ჩართულიყვნენ, შეთანხმებულად მოძრაობდნენ აქეთ-იქით და ძლივს ასწრებდბენ თავის საქმის შესრულებას, რომ წამის მეასედში კვლავ სველი ბურით იფარებოდა წინა ხედვის მინა.
გზაზე, ჩვენს გარდა, კიდევ ორიოდე მანქანა თუ მოძრაობდა. მოღრუბლული ამინდის გამო, გათენებასაც აგვიანებდა, ამიტომ, წყვდიადს მხოლოდ ლეგიონერებივით გამწკრივებული ლამპიონები უცხადებდნენ ბოიკოტს და მთელი ძალით ცდილობდნენ მის გადაფარვას.
ენკე კვლავ უხმოდ, ყოველგვარი ზედმეტი კომენტარის გარეშე ატრიალებდა საჭეს. კიდევ კარგი ხვდებოდა, ჯაყელისა და მელინას კაბინეტში განმარტოებისა და ერთობლივი ვახშმის გამო, მაინდამაინც გადასარევ ხასიათზე რომ არ ვიქნებოდი და საშუალებას მაძლევდა მარტო დავრჩენილიყავი საკუთარ თავთან.
კვლავ იქუხა.
ცაზე, წინანდელთან შედარებით უფრო მკაფიოდ გაიბრწყინა კლაკნილმა ხაზმა და ამას, დაჭრილი ცხოველის მსგავსი საზარელი ხმაც მოაყოლა ბონუსად. სწორედ ასეთ ამინდში მომიწია მუშაობა, ერთი კვირის წინაც. კარგად მახსოვს, მაშინაც საშინლად ქუხდა და ამის გამო, არც ბარში შევუწუხებივარ ზედმეტ ხალხს, რადგან ვერანდა, წვიმის გამო არ ფუნქციონირებდა.
რამდენიმე წამში, კიდევ ერთი გაცრეცილი კადრი ამოტივტივდა ამ დღის მოგონებების ალბომიდან. თვალწინ დამიდგა მელინას საეჭვოდ დამფრთხალი სახე, როცა შუა ღამეს, ბარის მაგიდასთან იდგა და ჭიქებს სპეციალური ტილოთი აპრიალებდა. აღნიშნულ მომენტში, ენკე საპირფარეშოში იყო გასული, არც ჩვენ გვყავდა ბევრი სტუმარი, ამიტომ, ორივეს მცირედი შესვენება გვქონდა აღებული ლანგრით ხელში სირბილისგან.
-რა გჭირს? რაღაც შეშინებული მეჩვენები -ვუთხარი დარწმუნებით მისი გამომეტყველების შემხედვარემ -ცუდად ხომ არ ხარ?
-არა, ისეთი არაფერია, უბრალოდ მე და ჭექა-ქუხილი ერთმანეთს მაინცდამაინც ვერ ვეწყობით -ჩემკენ არც გამოუხედავს ისე მომიგო
-მგონი იმაზე მეტია ეს ყველაფერი, ვიდრე ვერ შეწყობა. სხეული გიკანკალებს, იცი?
-ვცდილობ ამაზე არ ვიფიქრო, ნიკოლოზ -კვლავ ჭიქის გაპრიალებას განაგრძობდა ყურადღების გადატანის მიზნით და ამ უკანასკნელს ხელს ისე უჭერდა, ცოტაც და მისი ნამსხვრევები მელინას კანქვეშ აღმოჩნდებოდა, დროულად რომ არ ჩავრეულიყავი
-ეს მე მომეცი -სწრაფად ჩამოვართვი ზომაზე მეტად გაპრიალებული ჭურჭელი და კვლავ ჭერიდან ჩამოშვებულ სათავსოში დავამაგრე, თავდაყირა. მელინამ წამით თვალები დახუჭა, რამდენიმე წამში კი საწყლად გამომხედა
-როგორ ფიქრობ, მალე გადაიღებს? -მკითხა აშკარად შეშინებული ხმით -არაფერი მთრგუნავს ისე, როგორც ელვის ხმა
წამით ჩავფიქრდი. ვეცადე რაღაც გამოსავალი მეპოვნა, რათა მისი ეს შიში ბოლომდე თუ არა, ოდნავ მაინც შემემსუბუქებინა. გარკვეული დროის გასვლის შემდეგ, დამებადა კიდეც ერთი პატარა იდეა.
-თვალები დახუჭე და აქ მოდი -მაჯაზე ხელი მოვკიდე ამის თქმისას, თან ოდნავ მოვიზიდე ჩემკენ. სანამ ცნობისმოყვარეობის ღილაკი აუციმციმდებოდა და მკითხავდა ასე რატომ იქცევიო, მანამდე მაგიდის უჯრაში ჩადებულ, ბასების პულტსაც დავწვდი, მუსიკას ხმა უფრო მეტად ავუწიე, ქუხილის გადასაფარად და წელზე ცალი ხელი შევუცურე -თვალები დახუჭე მელინა
-რატომ?
-გააკეთე რასაც გეუბნები
ამჯერად აღარაფერი უთქვამს და უსიტყვო მორჩილება ამჯობინა. ბავშვივით კანკალებდა მისი სხეული. ეტყობოდა, ძალზედ სერიოზული ფობია ჰქონდა მსგავსი ამინდის მიმართ და სწორედ ამიტომ იყო მთელი საღამო ასეთი დაძაბული.
-კარგი, დავხუჭე, ახლა?
-ახლა შეეცადე მხოლოდ იმ მუსიკას უსმინო, რომელიც ამ წამს უკრავს -ყურთან ახლოს ჩავჩურჩულე, თან მეორე ხელი მის კეფაზე მოვათავსე და უფრო მეტად მივუახლოვდი -კიდევ შეეცადე ჩემს სიახლოვეზე გადაიტანო მთელი ყურადღება, გარშემო ყველანაირი ხმა და გრძნობა ჩაახშე. მხოლოდ მელოდიას და ჩემს ხმას უსმინე
-შენ რა, ქალებთან გამოსაყენებელი მაცდური საუბრების კურსები გაქვს გავლილი? -ჩემს სხეულს არ მოშორებია ისე მკითხა.
ღიმილი მომგვარა მისმა სიტყვებმა.
-ეს მაცდური საუბრები კი არა, ერთგვარი ყურადღების გადასატანი საშუალებაა. სხვა ადამიანთან ფიზიკური კონტაქტი, შიშის დაძლევაში გიწევს დახმარებას
-მართლა მეხმარები, იცი? -ამის თქმისას, ვიგრძენი როგორ ფრთხილად შემომეხვია წელზე მისი წვრილი მკლავები და როგორ ჩამალა ცხვირი ჩემს ყელში. ტკივილამდე სასიამოვნო იყო ყველაფერი ეს
-უკეთ ხარ?
-ჰო, უკეთ ვარ -მერე მცირეხნიანი პაუზა გააკეთა და დაამატა -ასე მგონია სიმშვიდის გადამტანივით ხარ, გეხები და დაძაბულობას ოდნავადაც აღარ ვგრძნობ. როგორ აკეთებ ამას?
-დაბადებიდან ნიჭიერი ვარ -თაფლისფერ თმაზე ხელი ჩამოვუსვი ამის თქმისას და უფრო მაგრად ჩავიხუტე გულში სიფრიფანა სხეული. იმ წამს, ალბათ ორივესთვის სულ ერთი გახლდათ ვინ გვიყურებდა. ყოველ შემთხვევაში, ჩემთვის ნამდვილად ასე იყო . . .
მოგონება, იმ წამს ცაზე გავარდნილი ელვის დამაბრმავებელი შუქივით გაქრა. თუ აქამდე შინ მისვლა მეჩქარებოდა და ერთი სული მქონდა როდის ვეღირსებოდი ნანატრ ძილს, წარსულის ამ პატარა მოგონებამ, ოთხმოცდაათი გრადუსით შემოატრიალა ჩემი გეგმები საპირისპირო მხარეს.
ასეთ საშინელ ამინდში, სავარაუდოდ, მელინა ისეთივე შეშინებული იქნებოდა, როგორც მაშინ, ჩვენი მორიგეობის საათებში. თითქოს გულზე რაღაც დამაწვა. არ შემეძლო სახლში წავსულიყავი და მშვიდად დამედო თავი ჩემს ბალიშზე, როცა ვიცოდი, რამდენად ანერვიულებული იქნებოდა იგი ამ წამს. მე ხომ საკუთარი თვალით გავხდი იმის მოწმე, რა პანიკურადაც ეშინოდა იმ ღამით ყოველი გაელვების? არა, ასე ნამდვილად არ გამოვიდოდა. მიუხედავად იმისა, რომ მასზე ჯერ კიდევ ვბრაზობდი, ვერაფრით მოვახერხებდი ასეთ რთულ დროს მარტო დატოვებისთვის გამემეტებინა, ამიტომ, ლამის ჩემი ქუჩის გადასახვევამდე მისულ ენკეს გავხედე და ჩამოვარდნილი დუმილიც, საკუთარი ინიციატივით დავარღვიე, ამდენი ხნის შემდეგ:
-მისმინე, მარშრუტში პატარა ცვლილებებია -ვუთხარი შეპარვით -შინის მაგივრად, მელინასთან უნდა წამიყვანო, თანაც სასწრაფოდ -ისეთი ტონი მოვიშველიე, რომელშიც, კატეგორიულობასთან ერთად თხოვნაც გამოსჭვიოდა
აშკარად გაუკვირდა . . .
გარკვეული დროით, ისე მიყურებდა სიტყვაც არ უთქვამს. ალბათ ისიც იფიქრა, ეძინება და რაღაცას ბოდავსო, თუმცა როდესაც ჩემმა მზერამ დაარწმუნა არ ვხუმრობდი, მანქანის სიჩქარე საგრძნობლად დააგდო და მალე, იგი გზიდანაც გადაიყვანა.
გავჩერდით. ძრავა გამოირთო. აღარც საქარე მინიდან ცვლიდნენ ერთმანეთს სხვადასხვა ხედები. მხოლოდ წვიმის მსხვილი წვეთების შხაპუნი ისმოდა სალონში, ჩვენი სუნთქვის ხმებთან ერთად.
-რაო, რა თქვი ცოტა ხნის წინ? -გვერდულად გამოაპარა ჩემკენ მზერა ენკემ -ძმაო, შენ რა სულ გამოშტერდი? დილის ექვსის ნახევარზე იმ გოგოსთან რა ჯანდაბა გინდა, ალბათ ახლა უკვე მერვე სიზმარს ხედავს
-არა მგონია ეძინოს -მისი აღრენილი ტონის მიუხედავად, მაინც მშვიდად გავეპასუხე -ჭექა-ქუხილის ძალიან ეშინია და სრულიად შესაძლებელია ახლა ბოლო ხმაზე აწეული ტელევიზორის წინაც კი იჯდეს, ამ ხმების გადასაფარად
-Wait, Wait, Please -ხელის აწევით გამაჩერა, თან ნიკაპზე ხელი მოისვა -ახლა სერიოზულად აპირებ ნანატრ ძილზე უარი თქვა, მაგ გოგოსთან მიხვიდე და მხოლოდ იმიტომ უთიო ღამეები, რომ ცაზე გაკლაკნილი წვრილი ხაზი აშინებს? -ისეთი სახით მიყურებდა ამ კითხვის დასმისას, შეუძლებელი იყო არ გამცინებოდა და გამეცინა კიდეც
-ჰო, იცინე, იცინე, ნეტავ მართლა სასაცილოდ გქონდეს საქმე და მეც დიდი სიამოვნებით გავიცინებდი -დანანებით გადააქნია თავი ენკემ, როდესაც მიხვდა, რომ რასაც ვამბობდი იმაში ასი პროცენტით ვიყავი დარწმუნებული -მაგრად გაუბიხარ და ეგაა, სხვა რაღა უნდა გითხრა?
-ის უნდა მითხრა, რას აპირებ ბოლოს და ბოლოს -წამიყვან თუ ტაქსი გამოვიძახო?
-ჯანდაბას შენი თავი, ეგდე სადაც გდიხარ, წაგიყვან! -შემომიღრინა აშკარად უკმაყოფილების მორევში ჩაფლულმა
-სულ მქონდა შენი იმედი
-მოიშორე ეგ თვითკმაყოფილი გამომეტყველება
-ჩათვალე მოშორებულია
-ნამდვილად? მოდი შემოგხედო -სახეზე შემათვალიერა ამის თქმისას და როგორც კი ჩემს სიტყვებში თავადაც დარწმუნდა, კვლავ უწინდებურად გასწორდა თავის სავარძელში
-ღვედი გაიკეთე, დაგვიწყებია
-არ დამვიწყებია, უბრალოდ ღვედებს ვერ ვიტან
-მე კიდევ ჯარიმებს ვერ ვიტან, ამიტომ გააკეთე რასაც გეუბნები! -მომიგო ღრენით, ძრავა უწინდებურად აამუშავა, გაზს მიაწვა და მანქანა ისეთი მანევრით მოატრიალა უკან, დიდი ალბათობით გამოცდილ დრიფტერსაც კი შეშურდებოდა . . .
ენკეს მაღალი სიჩქარით სიარულის წყალობით, დანიშნულების ადგილას იმაზე სწრაფად აღმოვჩნდით, ვიდრე ამას თავდაპირველად ვვარაუდობდი.
ნესტისგან დაბურული საქარე მინიდანაც კი შევნიშნე, როგორ იღვრებოდა სამკუთხედი გადახურვის შენობის თითქმის ყოველი ფანჯრიდან ოქროსფერი განათება. ეს ფაქტი იმაზე მიანიშნებდა, რომ სახლის პატრონს შუქი თითოეულ ოთახში ცალ-ცალკე დაეტოვებინა ანთებული. ყველაფერი ამის დანახვამ, ჩემი ინტუიციის ძლევამოსილებაში კიდევ ერთხელ დამარწმუნა -მელინას ნამდვილად არ ეძინა და სავარაუდოდ, ამას ვერც მოახერხებდა მანამ, სანამ ამინდი ოდნავ მაინც არ ჩაწყნარდებოდა.
-ველოსიპედი ცოტა ხნით შენს საბარგულში იდოს, მერე წავიყვან -ღვედის გახსნის პარალელურად, თავი ენკესკენ გავატრიალე. ამ უკანასკნელს, მანქანა უძრავად გააჩერებინა სახლის წინ და საჭეზე თითებს უსიტყვოდ ათამაშებდა
-მივხედავ შენს ველოსიპედს, გადადი -მითხრა რამდენიმე წამიანი პაუზის შემდეგ. შევატყვე, უხასიათოდ იყო, თუმცა ამის მიზეზს ვერა და ვერ ვხვდებოდი
-რამე არის, რაც უნდა ვიცოდე? -ვკითხე -ისეთი სახით იყურები, თითქოს ფრონტის წინა ხაზზე მგზავნიდე, საომრად
-შენ წარმოიდგინე, სიყვარული ბევრად უფრო საშიშია, ვიდრე ფრონტის წინა ხაზი -ჩემკენ არც მოუხედავს ისე მომიგო, მერე კი მკითხა : -იცი, რომ ადრე ორი უახლოესი მეგობარი მყავდა და ახლა ისინი სწორედ ქალის სიყვარულის გამო აღარ მყავს?
-ანუ?
მწარე ღიმილი გაუკრთა ტუჩებზე ენკეს. აშკარა იყო, გონებაში რაღაც ისეთი აზრები უტრიალებდა, რის არსსაც ბოლომდე თავადაც ვერ ვწვდებოდი.
-ანუ ის, რომ ქალის სიყვარულმა ორივეს ცხოვრება შეიწირა -სივრცის ყურების პარალელურად შეუდგა თავისი სიტყვების ახსნას -ერთი უპასუხო სიყვარულმა გააგიჟა, თავის რჩეულს, ქორწილის დღეს საქმრო დაუჭრა ცეცხლსასროლი იარაღით და ვინაიდან, ის ტიპი პოლიტიკოსის შვილი იყო, ოცწლიანი პატიმრობა მისცეს. მერე ესეც არ აკმარეს და სპეციალურად შეგზავნილმა ტიპებმა ციხეშივე წაუჭირეს ყელზე მავთული -აქ მცირედი პაუზა გააკეთა, შუბლი ხელებით დაიზილა და რამდენიმე წამში კვლავ ალაპარაკდა :- მეორეს რაც შეეხება, თავისი იდიოტური ჭკუით, ქორწილის წინა ღამით, ზუსტად ღამის ორ საათზე მოუნდა საყვარელი საცოლის ნახვა. ჩაჯდა კიდეც მანქანაში და მისი სახლისკენაც აიღო გეზი, თუმცა საიდანღაც, გალეშილი, ძვირიან ავტომობილზე მომხტარი, მთვრალი მამიკოს ბიჭი გამოვარდა და ღრმად პატივცემული ავარია მოახდინა
კვლავ მცირედი პაუზა . . .
-სასაცილოა არა? სულ ეს იყო ამ ორი რეგვენის ისტორია. თანაც როგორც ხედავ, ორივეგან ქალის ბრალეულობა იკვეთება მათ ამბავში -მერე გვერდულად გამომხედა, თან საჭეს ცალი იდაყვით ჩამოეყრდნო -ძალიან მაინტერესებს შენ რა მოგელის? ხიდიდან გადავარდები სასმელის ნახევრად დაცლილი ბოთლით ხელში თუ სატვირთო გაგიტანს უახლოეს დღეებში?
ახლა უკვე ყველაფერი გასაგები გახდა. თითქოს ენკეს გონებაზე ჩამოფარებული წარმოსახვითი ფარდა ზემოთ აფრიალდა და გარკვევით დამანახა, რა ხდებოდა მის მიღმა. ღიმილი მომერია. აი, თურმე რატომ ჰქონდა მუდამ უკმაყოფილო სახე, როდესაც მელინას შესახებ ესმოდა ჩემგან. მას უბრალოდ არ სურდა მეც ისეთივე ფატალური შედეგით დამესრულებინა, როგორც ეს მისი ახლო მეგობრების შემთხვევაში მოხდა.
-მაგაზე შეგიძლია არ ინერვიულო და სადარდებელთა სიიდანაც ამოშალო. მე ისტორიის გამეორებას არ ვაპირებ -მხარზე ხელი გამამხნევებლად დავარტყი ამის თქმისას, თუმცა შევატყვე დიდად ვერ იმოქმედა, ამიტომ დავამატე :- და იმის პირობასაც ვდებ, რომ ღამის ორ საათზე, ქორწილის წინა ღამით საწოლში დავრჩები და არავის ნახვა არ მომინდება
-საერთოდ არ მეხუმრება!
-შენ რა გულჩვილი ვინმე ყოფილხარ, ტაბიძე -ხმამაღლა გამეცინა
-გაჩუმდი, თორემ ბო*იშვილი ვიყო მაგრად გცემ!
-ჩუმად ვარ, ჩუმად -დანებების ნიშნად ავწიე ორივე ხელი. გულში კვლავ მეღიმებოდა იმის გააზრებაზე, რომ მისი უხასიათობის მიზეზი ჩემზე ნერვიულობა იყო. ერთი შეხედვით ყველაფრის მიმართ ფლეგმატურ, ბავშვური გართობების მოყვარულ, არასერიოზულ, ნარცისიზმის სინდრომით დაავადებულ ტიპს, სიტყვა "მეგობრობა" იმაზე უკეთ ესმოდა, ვიდრე რომელიმე სხვას და ისეთი რთული რამები გადაეტანა წარსულ ცხოვრებაში, როგორსაც მართლა ვერასდროს წარმოვიდგენდი, თავად რომ არ მოეყოლა სრული სიმართლე
-გადახვალ ახლა ბოლო-ბოლო თუ გადაგაგდო? -კვლავ იღრინებოდა, სავარაუდოდ წარსულის ბნელი მოგონებების გახსენებისგან გამოწვეული ტკივილის გადასაფარად
-გადავდივარ, ჰო. თავად კი მანამდე მოასწარი სახლში მისვლა, სანამ წყალდიდობა მოგისწრებს. სურვილი არ მაქვს ხვალ დილით საინფორმაციო გამოშვებაში მოვისმინო შენს შესახებ
-ნეტავ იმასაც არ მეტყოდე, როცა მიხვალ მომწერეო -ამდენ ხნიანი დაძაბულობის შემდეგ, პირველად გაეღიმა
-არ გეტყვი, მაგრამ შენ თუ მოგინდება მაინც მომწერე -გადავწყვიტე თავადაც ავყოლოდი ხუმრობაში
-კარგი, წადი შენს როუზთან, ჯეკ, სანამ მოთმინების ფიალა ამვსებია და მართლა მიცემიხარ . . .
ენკეს მანქანიდან პასუხის გაცემის გარეშე გადავედი. თავსხმა წვიმა გადაღების მაგივრად უფრო და უფრო ძლიედებოდა, მისი მძვინვარების შემხედვარეს კი, ისეთი შთაბეჭდილება მრჩებოდა, თითქოს ნახშირისფერ ღრუბლებს, მთელი თავისი მრისხანების ამოფრქვევა ერთ ღამეში ჰქონდათ გადაწყვეტილი.
სახლისკენ სწრაფი ნაბიჯებით მიმავალს, ბუნდოვნად ჩამესმა როგორ აამუშავა ენკემ მანქანის ძრავა და როგორ გაიყვანა იგი, პარკინგიდან, მთავარ გზაზე.
უკვე კარის ზღურბლთან ვიყავი მისული, როდესაც ელვამ ყველაფერი კიდევ ერთხელ გაანათა დღესავით და მეც სწრაფად დავაკაკუნე ჩემს წინ აღმართულ ბარიერზე, შიგნით შესვლაში რომ მიშლიდა ხელს.
ზღურბლის მეორე მხრიდან, საკმაოდ მაღალზე აწეული მუსიკების ხმა მომესმა. დიდი ალბათობით, ჩემს მიერ გამოყენებული საშუალება ჰქონდა გონებაში ჩარჩენილი, როდესაც ბარში, ქუხილის გადასაფარად ავუწიე ბასებს, რათა ნაკლებად შეშინებოდა და თავადაც ზუსტად იგივე გზას მიმართავდა.
გამეღიმა. ოცდაერთი წლის გოგოსთვის, მართლაც სასაცილო იყო ჭექა-ქუხილისადმი ასეთი დამოკიდებულება, თუმცა ფობია ისეთი რამ გახლდათ, რისი კონტროლიც ადამიანთა დიდ ნაწილს ცუდად გამოსდიოდა, ამიტომ მაინცდამაინც გასაკვირად ნამდვილად არ მეჩვენებოდა თავისი შიშის გადალახვა, ვერც ამ კედლების მიღმა მყოფმა რომ ვერ შეძლო.
პირველი დაკაკუნების შემდეგ, კართან დგომამ კიდევ დიდხანს მომიწია. რთული მისახვედრი არ იყო, რომ ხმამაღლა აწეული მუსიკების გამო, მელინამ ჩემი მოსვლის გაგება ვერ შეძლო და კაკუნი კიდევ ერთხელ გავამეორე, ამჯერად ორჯერ უფრო ძლიერად.
კიდევ რამდენიმე წამი გავიდა. გადავწყვიტე, მესამე მცდელობაც შემემატებინა წინა ორისთვის, თუმცა როგორც კი დასაკაკუნებლად ხელი ზემოთ ავწიე, სწორედ იმ წამს მომესმა საკეტის ჩხაკუნის ხმა და სულ მალე, მელინას გაოცებულ გამომეტყველებასაც შევეჩეხე, ჩემი დანახვისას უმალვე რომ გადაეკრა სახეზე.
-ნიკოლოზ? -ისე მკითხა, თითქოს ჩემს სინამდვილეში ეჭვი ეპარებოდა და მხოლოდ მირაჟი ვეგონე -ამ დროს, აქ რას აკეთებ?
-როგორც ჩანს, ქართველებს აშკარად დაკარგული გვაქვს სტუმართმოყვარეობა -ვითომ დანანებით გადავაქნიე თავი ამის თქმისას -ადრე, ასეთ თავსხმაში რომ ვინმეს სტუმარი ეწვეოდა, ზღურბლთან კი არ აყენებდა, არამედ სასწრაფოდ შეიპატიჟებდა შინ, ბუხარს უნთებდა, ათბობდა და ცხელ წვნიანს სთავაზობდა ხოლმე
მელინას ცილილი აუტყდა ჩემს ნათქვამზე, თან კარის ჩარჩოს იდაყვით მიეყრდნო და ცერა თითით შიგნითკენ მანიშნა.
-შემოდი, შემოდი -მითხრა გამხიარულებულმა -ცხელ წვნიანს და ბუხარს ვერ დაგპირდები, თუმცა პირსახოცის და ცაცხვის ჩაის შემოთავაზება არ გამიჭირდება
-ვერ ვიტან ცაცხვის ჩაის -შუბლშეჭმუხნულმა გადავაბიჯე ზღურბლს. მხოლოდ ნესტიანიდან, მშრალ ატმოსფეროში გადანაცვლებამ მიმახვედრა, თუ რამდენად სველი ვიყავი იმ წამს და აშკარად ვიგრძენი პირსახოცის საჭიროება
-მაშინ პიტნის ჩაის ვარიანტიც მაქვს, რას იტყვი?
-არაფერი მინდა, მხოლოდ პირსახოცის გადაუდებელი დახმარება მჭირდება
-ახლავე -სწრაფად დატოვა მისაღები ოთახი და ორი წუთიც არ იყო გასული, რომ ჩემთვის სასურველი ნივთით ხელში დაბრუნდა უკან
-აი, აიღე და მოწესრიგდი, მერე კი ის მითხარი, ამ დროს აქ რამ მოგიყვანა
-რიანა მეც მომწონს, თუმცა იქნებ ხმისთვის ოდნავ ჩაგეწია? შენი მეზობლები უკვე ხელმოწერებს აგროვებენ, რათა გაგასახლონ -ტელევიზორის ეკრანისკენ ვანიშნე, რომელიც მუსიკალურ არხზე გადაერთო და საკმაოდ ხმამაღლა აღრიალებდა
მელინამ ქვედა ტუჩი მოიკვნიტა. მიზეზს მაშინვე მივხვდი, მე ხომ კარგად ვიცოდი, რატომაც იყო მისი ტელევიზორი ჩართული დილის ექვსის ნახევარზე, ამიტომ, სველი თმის მშრალებისის პარალელურად, ღიმილით ვუთხარი:
-ვიცი რა მიზეზითაც გაქვს ხმა აწეული და აქ სწორედ ამიტომ ვარ -სველი მაისური ტანზე გადავიძრე ამის თქმისას და მისი ალეწილი სახის დანახვაზე გამეცინა -ტელევიზორის ბოლომდე აწევა და გარშემო ყველას გაღვიძება არაა საჭირო, მე დაგეხმარები ყურადღების გადატანაში
რამდენიმე წამით, გაფართოებული თვალებით მიყურებდა. ალბათ, იმ სიტყვების გადახარშვას ცდილობდა, რაც ცოტა ხნის წინ ვუთხარი. სახეზე ეტყობოდა, ძალიან აკვირვებდა ის დასკვნა, რომლისკენაც ნელ-ნელა მიდიოდა.
-შენ რა, ამ დროს აქ მართლა იმიტომ მოხვედი, რომ იცი ჭექა-ქუხილს ვერ ვიტან? -მკითხა ბოლოს, თან გამომცდელი მზერაც მოაყოლა თავის სიტყვებს
საპასუხოდ, წარბები ავზიდე თანხმობის ნიშნად. მერე წვიმის წვეთებით დანამული პირსახოცი დივნის სახელურზე გადავფინე, ჩემს გალუმპულ მაისურთან ერთად და თავადაც მასში ჩავეშვი.
-მოდი ჩემთან -თვალებით ვანიშნე მელინას გვერდით დამჯდომოდა
-უმაისუროდ ხარ, ნიკოლოზ
-იმიტომ, რომ ჩემი მაისური სველია და თუ არ გინდა შეურაცხყოფა მომაყენო, ნურც იმას მეტყვი, ჩემსას გათხოვებო -ბოლო სიყვებზე ღიმილით გავხედე და მისი გაღიმებაც შევძელი
-გამოუცნობი ვინმე ხარ, იცი? -გვერდით მომიჯდა, საზურგეს ცალი მხრით მიეყრდნო და თითქოს სულში შემიძვრა თავისი გამჭოლი მზერით
-კიდევ როგორი ვარ, ვამჩნევ რაღაც დაგრჩა სათქმელი
-ჰო, დამრჩა -ტელევიზორის ეკრანი მთლიანად ჩააბნელა იქვე მიგდებული პულტით, თან დივანზე აკეცილ მუხლებს, მკლავები შემოხვია
-თუ ასეა, გისმენ
-დამაბნეველი ხარ -თქვა სივრცეში, ერთ კონკრეტულ წერტილს მიშტერებულმა -ადამიანს ჰგონია გიცნობს, შენზე ზუსტი წარმოდგენა აქვს შექმნილი, თუმცა რაც დრო გადის მით უფრო არწმუნებ მას, რომ რასაც აქამდე ფიქრობდა ყველაფერი ტყუილი იყო. რთულია შენი კარგად შეცნობა
-ან, შენ არ გიცდია უკეთ გაგეცანი -შევუსწორე, მერე კი მის რეაქციას დაველოდე, თუმცა იმ წამს კიდევ ერთხელ იქუხა ძლიერად და მელინამაც უფრო მაგრად შემოაჭდო მკლავები მუხლებს. ისიც ნათლად დავინახე როგორ მთელი ძალით ჩააჭირა თავისი გრძელი ფრჩხილები შიშისგან, კანს
რაღაც უნდ გამეკეთებინა. რაღაც ისეთი, რომ კიდევ ერთხელ შემძლებოდა მისი ყურადღების სხვა რამეზე გადატანა, ოღონდ ამჯერად მუსიკის გარეშე.
-მომიახლოვდი -მაჯაზე ხელი მოვკიდე ამის თქმისას და სანამ კითხვების დასმას მოასწრებდა, ჩემკენ მოვიზიდე -ახლა თუ რასაც გეტყვი ყველაფერს გააკეთებ, დამიჯერე ნახევარ საათში უკვე ჩაძინებული იქნები და სამსახურშიც ენერგიით სავსე წახვალ
-მაგას როგორ აპირებ? -ეჭვიანი მზერა ჰქონდა მელინას
-დასაწყისისთვის გულზე თავი დამადე და თვალები დახუჭე -ვუპასუხე ზედმეტი დაფიქრების გარეშე -ჩემს წელს ზემოთ სიშიშვლეს ყურადღებას ნუ მიაქცევ, ზღვაზე ისედაც ყოველ დღე ხედავ გახდილ ბიჭებს
-ძალიან ცდები თუ გგონია, რომ შენი მიმზიდველი პრესისკენ გამირბის თვალი და ყურადღებას ვაქცევ
-თუ არ გაგირბის, საიდან იცი, რომ მიმზიდველი პრესი მაქვს?
-გულზე თავის დადებაზე საუბრობდი -თვალი ამარიდა და ოსტატურად შეცვალა საუბრის თემა. მეც აღარ ჩავძიებივარ უწინდელს, რადგან ვხვდებოდი უხერხულობას ვუქმნიდი და უპრობლემოდ გადავერთე ახალ ტალღაზე.
-ჰო, ეს თერაპიის ნაწილია, ამიტომ მოუსმინე შენს ექიმს და შეწინააღმდეგებას ნუ ეცდები
ჩემდა გასაკვირად და გასაოცრად, ჯიუტობა არ დაუწყია. სულ მალე ვიგრძენი, როგორ მოიწია ჩემთან უფრო ახლოს, როგორ ჩამომადო თავი გულზე და როგორ გაიფანტა მისი თაფლისფერი ტალღები ჩემს სხეულზე.
-ახლა თუ ისევ გამარჯვებულის ღიმილით იყურები, იცოდე სახეს მოგაძრობ
-ნუ ღელავ, არ ვიყურები -გამეცინა მის სიტყვებზე, თან თმაზე გადავუსვი მარჯვენა ხელი. აბრეშუმივით რბილი და ფაფუკი ჰქონდა ეს უკანასკნელი -თვალები ხომ დახუჭული გაქვს?
-კი, დახუჭული მაქვს
ამ პასუხის მოსმენის შემდეგ, მარცხენა ხელი მელინას ხელში გადავხლართე, თითებზე ოდნავ შევეხე ტუჩებით და სიმშვიდის თერაპიისთვის, იმის ლაპარაკი დავიწყე, რაც თავში პირველად მომივიდა აზრად :
-იყო და არა იყო რა, ზონაში სადაც ღრმად პატივცემული ელექტრული ველის დაძაბულობამ კრიზისულ ზღვარს მიაღწია, ჰაერის თავისუფალი ელექრტონები, ჯეკი და ჯეიმსი, დიდი სიჩქარით გამოემართნენ დედამიწისკენ და ჰარის ატომებთან შეჯახებით გამოიწვიეს დარტყმის იონიზაცია -ისე ვუყვებოდი ამ ყველაფერს, როგორც ზღაპარს, ძილის წინ -შემდეგ ისე მოხდა, რომ ეს წარმოქმნილი კლაკნილი ხაზი, ეგრედწოდებული ელვა, ცაზე გავრცელდა, გაბრაზებული ხმები გამოსცა და ერთი ადამიანის ძილი დააფრთხო. გინდა ბოდიში მოვახდევინო ამისთვის?
-რა სულელი ხარ -მთელი იმ დროის მანძილზე, რაც ზემოთ აღნიშნულ აბსურდს ვლაპარაკობდი, ჩუმი სიცილი არ შეუწყვეტია მელინას, თან კვლავ ჩემს გულზე ჰქონდა თავი ჩამოდებული -ეს რა, ქუხილის წარმოქმნის შენებური მეცნიერული ახსნა იყო?
-ჰო, თანაც სახელები, ჯეკი და ჯეიმსიც იმიტომ გამოვიყენე, რომ პოზიტიურად ჟღერს და სიტუაციასაც უხდება -თითებზე მისი თმის ბოლოები დავიხვიე ამის თქმისას და მათზე დავიწყე თამაში
-იცი? თავიდანვე ასეთად რომ გამცნობოდი, როგორიც ახლა ხარ, ალბათ ბევრ რამეს გადაურჩებოდი
-მაგალითად?
-მაგალითად საათების განმავლობაში, საპირფარეშოში დაბმული ჯდომას
-ჰო, ეს რატომღაც თავიდანვე ვერ გავთვალე -გამეცინა, მერე კი და ვამატე :- მოკლედ და კონკრეტულად, უკვე დავრწმუნდით, რომ ჭექა-ქუხილში საშიში არაფერია, თუკი ამ დროს გარეთ არ ხარ და რკინები არ გაქვს ასხმული
-უკვე ვეღარ გავიგე ფსიქოლოგიას მე ვსწავლობ თუ შენ
-ფსიქოლოგიას სწავლობ? -კიდევ ერთი ახალი ინფორმაცია გავიგე მელინაზე იმ წამს
-ჰო, დამამთავრებელ კურსზე ვარ
-აჰა, ახლა უკვე გასაგებია რატომაც ხარ მუდამ ასეთი თავდაჯერებული
-ჩემი თავდაჯერება ასე გაშინებს? -ეჭვით ამომხედა თავისი მელნისფერი ბურთებით
-მე უფრო ვიტყოდი, რომ მიწვევს . . . ახლა კი მოდუნდი და შეეცადე დაიძინო
-ნიკოლოზ . . .
-გისმენ
-გუშინწინდელის გამო ხომ აღარ ბრაზობ? -მკითხა შეპარვით -მართლა არ მინდოდა უსამართლოდ მოქცევა, უბრალოდ ასე გამოვიდა
გამეღიმა. თავასაც მიკვირდა როგორ, თუმცა ბრაზის შეგრძნებისგან, რომელსაც მეგონა კიდევ დიდხანს ვერ მოვიშორებდი, თითქმის აღარაფერი დარჩენილიყო პატარა ფრაგმენტების გარდა და ისინიც ნელ-ნელა ეძლეოდა დავიწყებას.
-თუ ხუთ წუთში დაიძინებ, დიდსულოვნებას გამოვიჩენ და ყველაფერს გაპატიებ -ულტიმატუმის წაყენებასავით ჟღერდა ჩემი ეს სიტყვები
-შენ აქ დარჩები?
-გინდა რომ დარჩე?
-მსგავს ამინდიში გარეთ რომ გაგიშვა ძალიან სასტიკი უნდა ვიყო -კვლავ თვალებდახუჭულმა დამადო თავი გულზე
-შენს დაძინებამდე აქ ვიქნები, ახლა კი გონება დაიმშვიდე და შეეცადე რამე სასიამოვნოზე იფიქრო
აღარაფერი უპასუხია. უბრალოდ თავი დააქნია თანხმობის ნიშნად და ვიგრძენი როგორ აათამაშა თავისი წვრილი თითები ჩემს გულ-მკერდზე. არ ვიცი რამდენ ხანს გაგრძელდა მელინას ასეთი მოუსვენრობა, თუმცა როცა თითების მოძრაობა შეწყვიტა, მხოლოდ ამის შემდეგ მივხვდი, რომ ღრმად ჩასძინებოდა და მისი მშვიდი, თანაბარი სუნთქვის გაგონებამ ამაში საბოლოოდ დამარწმუნა . . .




8 8 8 8


შუა დღის ორი საათი სრულდებოდა, როდესაც ძილი რაღაც უსიამოვნო და ამავდროულად, უცნაურმა ხმამ დამიფრთხო. მელინას სახლიდან, გამთენიისას წამოსულს, აღნიშნულ მომენტში, კარგად გამოძინებაზე მეტად არაფერი მინდოდა, თუმცა როგორც ჩანდა, ვიღაც ნაკლებად იყო დაინტერესებული ჩემთვის სიმშვიდის უზრუნველყოფით და მეც, საკუთარ თავს მაქსიმალურად დავატანე ძალა, რათა თვალები გამეხილა და ამ უეცრად შემოჭრილი პიროვნების ვინაობა დამენდგინა.
გაკვირვება, ბრაზი, მოულოდნელობის შეგრძნება, თითქმის ყველაფერი ერთდროულად გამომესახა ნამძინარევ სახეზე, როგორც კი ოთახში, ბრაზიანი პოლკოვნიკივით თავზე მდგომი, კვირების უნახავი უფროსი ძმა შევნიშნე. ამ უკანასკნელს, ცალ ხელში ჩაის ჭიქა ეჭირა, მეორეში ვერცხლისფერი კოვზი და მას, ფინჯანს საკმაოდ ხმამაღლა ურტყამდა, ჩემს გასაღვიძებლად.
რამდენიმე წამის განმავლობაში, ლოგინზე წამომჯდარი, უხმოდ ვუყურებდი ამ სანახაობას. ერთი გაფიქრება ისიც ვიფიქრე, რამე ხომ არ მეჩვენება, ან უარეს შემთხვევაში, სიზმარში აარონს ხომ არ ვხედავ-მეთქი, თუმცა მალევე დავრწმუნდი, რომ ეს ყველაფერი რეალობაში ხდებოდა და საწოლიდან თვალების სრესით წამოვდექი.
-გეყოფა, გააჩუმე ეგ გონგი, უკვე მღვიძავს -ვუთხარი უხალისოდ, მერე კი გამახსენდა, რომ შემოსვლისას კარები გასაღებით ნამდვილად ჩავკეტე და ვკითხე : -აქ რანაირად შემოაღწიე? საკეტი გატეხე?
-ამდენი ხნის უნახავ ძმას ასე ხვდებიან, ნიკოლოზ? -ეჭვით დაწვრილებული თვალებით მიყურებდა ამის თქმისას აარონი
-მაგ ძმას რომ კეთილი ენება და ჩუმად შემოსულიყო, მერწმუნე უფრო თბილ დახვედრას მოვუწყობდი -მერე თავი გადავაქნიე, გამეცინა და შევათვალიერე. თითქოს არაფერი შეცვლილიყო მასში იმის გარდა, რომ თმა ონდავ წამოზრდოდა და მუდამ გაპარსული წვერი, ახლა დაბალზე მოეშვა -როდის ჩამოხვედი? ნიცაც აქ არის? თქვა რომ კორპორაციულისთვის ისიც აპირებდა ჩამოსვლას
-არა, ნიცა თბილისშია -სავარძელში ჩაჯდა და ისე მიპასუხა -რაღაც საქმე გამოუჩნდა და მხოლოდ მე და ანასტასია წამოვედით
-ჰოო? მერე მასაც რატომ ვერ ვხედავ?
-სასტუმროს ნომერში დავტოვე, გუშინ ღამით გვიან ჩამოვედით და აღარ გავაღვიძე, ღრმად ეძინა -მერე დაკვირვებით შემათვალიერა, თავისი სავარძლიდან და ტუჩის კუთხეში ოდნავი ღიმილი გაუკრთა -შენ როგორ ხარ? ამ ბოლო დროს პრეტენზიის გამოსახატი ზარებით ნაკლებად მანებივრებ ხოლმე, რაც ცოტა არ იყოს მიკვირს
-შემთხვევით ჩემი პრეტენზიების გამო ნოსტალგიის გრძნობა ხომ არ გაგიჩნდა?
-მე გაკვირვებას უფრო ვიტყოდი. რამე ხდება და არ ვიცი?
-რა უნდა ხდებოდეს? -მხრები ავიჩეჩე
-არ ვიცი, უბრალოდ რაღაც შეცვლილი მეჩვენები ნიკოლოზ -კიდევ ერთხელ ამათვალიერა დაკვირვებით ამის თქმისას, თან ოდნავი ღიმილით დაამატა :ოღონდ ვიზუალური მხარე არ მაქვს მხედველობაში
-ალბათ, მძიმე სამუშაო გრაფიკმა იმოქმედა -გამეცინა, მერე კი, რატომღაც საუბრის სხვა თემით ჩანაცვლება გადავწყვიტე -ჰო მართლა, რამეს ხომ არ დალევ?
-რა შეგიძლია შემომთავაზო?
-ვფიქრობ, დიდი ალტერნატივა არ მაქვს, ყავასა და ჩაის შორის უნდა გააკეთო არჩევანი
-თუ ასეა, იყოს ყავა
-მაშინ წადი და ერთი ჩემთვისაც გააკეთე, მანამდე პირზე წყალს შევისხამ -ვუთხარი სწრაფად და აბაზანის კარი ისე შევაღე, მეტად არაფრის თქმა აღარ დავაცადე.
"თურმე ყავა უნდა გავუკეთო. ყავების კეთება სამსახურშიც მყოფნის, ძვირფასო ძამიკო" -ხელის გულებში დაგუბებულ წყალს პირზე ვისხამდი, თან გაბრაზებული ვფიქრობდი. ვერ ვიტყვი, რომ აარონზე კიდევ ვიყავი ნაწყენი, თუმცა ჩემი პროფესიიდან გამომდინარე, ყავების მომზადება უკვე იმ საქმიანობად ქცეულიყო, რომელიც გულს მირევდა და ენკესაც კი უკიდურეს შემთხვევაში ვუმზადებდი ხოლმე -ზუსტად მაშინ, როდესაც მინდებოდა, ცოტა ხნით პირი რამით დაეკავებინა და მოეკეტა.
სახეზე წყლის შესხმასა და კბილების გახეხვას რომ მოვრჩი, აბანაზნიდან შედარებით მოფხიზლებული გამოვედი. აარონი, ამჯერად ჩემი საძინებლის სავარძელში აღარ იჯდა და ოთახის ღია კარიდან მესმოდა სამზარეულოდან მომავალი მისი ნაბიჯების ხმა. როგორც ჩანდა, ნამდვილად ყავის მომზადებით იყო გართული, ჩემთვისაც და თავისი თავისთვისაც.
-რა ქენი, შაქარს მიაგენი თუ მოგაძებნინო? -გავძახე, თან ტანზე ახალი მაისური გადავიცვი, ძველს კი კუთხეში დადგმულ, გასარეცხი ტანსაცმლის კალათში მივუჩინე ადგილი
-ვიპოვე, არ მინდა -მალევე დამიბრუნა პასუხი -აქ ყოველთვის ასე ცხელა?
-მე უკვე შევეჩვიე ზაფხულში კონდინციონერის გარეშე ყოფნას -თავადაც სამზარეულოში გამოვედი ამის თქმისას და მაგიდას მივეყრდენი -თუ გინდა ვენტილატორს ჩაგირთავ, ან მაცივრის საყინულეს გაგიღებ და მის წინ დადექი, მაგრად ასწორებს
აარონს სიცილი აუტყდა ჩემს სიტყვებზე. მეც გამეცინა. თითქოს ამ წამს გავაცნობიერე მთელი სიცხადით, რომ სრულიად დამვიწყებოდა რას ნიშნავდა მაღალი სტანდარტებით ცხოვრება, თუმცა იმასაც ვხვდებოდი, რომ ეს ფაქტი ისევე მეკიდა ფეხებზე, როგორც ინდური დამწერლობის არცოდნა.
-კარგი, ეგრე ნუ ლაპარაკობ, თორემ თავს დამნაშავედ ვიგრძნობ -თქვა მაშინვე, როგორც კი სიცილს მოვრჩით, მერე კი დაამატა :- ჰო მართლა, აბაზანში რომ იყავი, შენს ტელეფონზე დროს ვამოწმებდი და შემთხვევით, გალერიაზე მომიხვდა თითი. მაშინვე ერთი გოგოს ფოტო გაიხსნა. საკმაოდ ნაცნობი სახე ჰქონდა
ერთადერთი გოგო, ვისი ფოტოც ტელეფონში მქონდა, ეს მელინა იყო, ამიტომ მაშინვე მივხვდი, რომ აარონი სწორედ იმ სურათს გულისხმობდა, მე რომ გადავუღე, მალულად, თავის მანქანასთან მდგომს.
-ჰო, ნაცნობი სახე ჰქონდა და იცნობ კიდეც -მივუგე მაშინვე
-ძალიან კარგი გოგოა -გულწრფელად აღნიშნა ჩემმა ძმამ -იცოდე, მაგასაც გამოყენებას და მიგდებას თუ უპირებ . . .
-აღარ დაასრულო, ძალიან გთხოვ -შუა გზაზე გავაწყვეტინე დაწყებული წინადადება -მაგ ადამიანისადმი, სიტყვების "გამოყენების" და "მიგდების" ხმარებაც კი არ მსიამოვნებს
აარონს, გაკვირვებული მზერა ღიმილიანმა შეუცვალა და ადუღებული ჩაიდნიდან, წყალი ჭიქებში გადმოასხა. ყავის არომატული სურნელი, პატარა სამზარეულოში მალევე გავრცელდა და ჩემი სუნთქვის რეცეპტორებამდეც მოაღწია. ამ სურნელზე, ნესკაფეს ყავის საახალწლო რეკლამები გამახსენდა, ჩემს ბავშვობაში რომ ტელევიზორის წინ, მოუთმენლად ველოდით ხოლმე მე და ნიცა, თოვლის ბაბუისა და მისი ირმებიანი მარხილის გამოჩენის იმედით.
საკუთარ ფინჯანს უხმოდ დავწვდი და მაგიდასთან ჩამოვჯექი. იგივე გააკეთა აარონმაც, თუმცა თავის ჭიქას არ გაჰკარებია. ამის მაგივრად, იდაყვებით მაგიდას დაეყრდნო, თითები ერთმანეთს გადააჭდო და მკითხა :
-თქვი ნაცნობი სახე აქვს და იცნობ კიდეცო, საიდან? -კვლავ უწინდელ თემას მიუბრუნდა იგი, თან კითხვის ნიშნებით სავსე მზერა მესროლა. რომ დავფიქრდი, არანაირი აზრი არ ჰქონდა აარონისთვის სიმართლის დამალვას. პირიქით, თუ საქმე ცუდად წავიდოდა და საიდუმლო გამოაშკარავების პირას აღმოჩნდებოდა, შეეძლო მელინას დახმარებოდა კიდეც, ამიტომ მისთვის ყველაფრის მოყოლა გადავწყვიტე და საუბრის დაწყების წინ, საკუთარი ფინჯნიდან ოდნავ მოსვი.
-გოგო, ვისი სურათიც ტელეფონში ნახე, შენი საქმიანი პარტნიორის, დავით დევდარიანის შვილია -ვუთხარი -ალბათ ერთმანეთს სადმე შეხვედრიხართ და ნაცნობი სახეც ამიტომ აქვს
-დავით დევდარიანის? -გაუკვირდა -კი მაგრამ, მაგ გოგოს შენ საიდან იცნობ, დავითი რამდენიმე დღის წინ ვნახე და მითხრა, რომ ანტონია სანტორინში იყო, საზაფხულო არდადეგებზე
"ანტონია" -როგორ მეუცხოვებოდა ეს სახელი, მაშინ როცა მე სრულიად სხვანაირად გამეცნო და არა მარტო მე, არამედ მთელს ჩვენს გარემოცვასაც.
-არანარი სანტორინი -თავი გადავაქნიე ამის თქმისას -ეგ გოგო ამ ქალაქში ცხოვრობს, სასტუმროში ჩემს ცვლაში მუშაობს და სახელიც და გვარიც შეცვლილი აქვს
ამ სიტყვების მოსმენისას, აარონმა, პირისკენ წაღებული ფინჯანი, კვლავ მაგიდის ზედაპირზე დააბრუნა, თან გაოცებული ღიმილი მოადგა სახეზე.
-რას ბოდავ? -მკითხა -დავითის შვილს ჩემს სასტუმროში რა ესაქმება? იქ რატომ უნდა მუშაობდეს?
-იმიტომ, რომ თავის ცხოვრებას უცხადებს ბოიკოტს . . . გრძელი ამბავია, მეც ახლახანს გავიგე, თუმცა მამამისმა ამის შესახებ არაფერი უნდა იცოდეს და იმედია კორპორაციულ საღამოზე ისიც არაა მოწვეულ სტუმართა შორის
-არა, არ არის -ჩემს ძმას ხმაზე ეტყობოდა, რომ ჯერ კიდევ ვერ გარკვეულიყო სიტუაციაში -მაგრამ დევდარიანმა რომ ეს ამბავი გაიგოს, ალბათ ბრაზისგან შეიძლება. მისთვის და მისი ცოლისთვის, იმიჯი და "რას იტყვის ხალხი" ყველაფერს ნიშნავს
-მიკვირს ეგეთ უსიამოვნო ტიპთან საერთოდ რომ გაქვს ურთიერთობა -ვაღიარე გულწრფელად -თანაც იმდენად უსიამოვნოსთან, ვისაც საკუთარმა ქალიშვილმაც კი ვერ გაუძლო და სახლიდან გამოექცა
აარონს გაეცინა.
-მართალი ხარ, დავითი ნამდვილი სასჯელია, თუმცა საქმეში საჭირო კაცია. სხვა მხრივ, რომ გითხრა მასთან ძალიან ვმეგობრობ-მეთქი, მოგატყუებ
არც გამკვირვებია ასეთი სიტყვები. ზოგადად, აარონი ვერასდროს ეწყობოდა ხოლმე მსგავსი კატეგორიის ხალხს და მის სამეგობროშიც ყოველთვის უბრალო, მხიარული ადამიანები ჭარბობდნენ, რომელთათვისაც სხვებისთვის ქედმაღლურად ყურება სრულიად უცხო ცნება იყო.
-კიდევ კარგი, თორემ რომ გეთქვა ჩემი მეგობარიაო, შენი ძმობის შემრცხვებოდა
რამდენიმე წამით სიჩუმემ დაისადგურა ჩვენს შორის. ორივენი უხმოდ ვსვამდით დილის ყავას, მანამ, სანამ კვლავ აარონი არ ალაპარაკდა :
-და ანტონიასთან რა ურთიერთობაში ხარ? -გამომცდელი მზერა მოაყოლა ამ სიტყვებს. აშკარა იყო, მეტის გარკვევას ცდილობდა, მაგრამ რა მეპასუხა? პასუხი თავადაც არ მქონდა, ამიტომ სწორედ სიტუაციიდან გამომდინარე რაღაც ვთქვი :
-ვერ გეტყვი მასთან რა ურთიერთობა მაქვს. ისეთი მომენტია, რომ სახელს ვერაფერს ვარქმევ
-მაგრამ?
-მაგრამ ძალიან მინდა ჩემი იყოს -მერე შუბლი ორი თითით მოვისრისე და დავამატე :- ამ ბოლო დროს მეჩვენება, რომ ჩვენს შორის ყინულიც ლღვება
-ბევრი ქალი მოგდომებია, თუმცა შენს მობილურში არც ერთი მათგანის ფოტო არ მინახავს და დარწმუნებული ვარ, არც ყოფილა
-ჰო, არ ყოფილა -დავეთანხმე
-და რას ფიქრობ? შეგიყვარდა?
ღრმად ამოვიოხრე ამ მორიგ ჩამჭრელ შეკითხვაზე. ბოლო პერიოდში, ყველა სიყვარულზე მესაუბრებოდა, თუმცა რა ჯანდაბა უნდა მექნა, როცა ამ მხრივ სრულიად გამოუცდელს პასუხებს მთხოვდნენ?
-იქნებ შენ მითხრა ეს როგორი გრძნობაა? -მაგიდას მკლავებით დავეყრდენი და ისე მივუგე -როგორც ამ სფეროში გამოცდილმა, მითხარი რა სახის შეგრძნებები გეუფლება ხოლმე ანასტასიასთან ყოფნისას? აღმიწერე, რას განიცდი, როცა შენგან თითის შესახებ მანძილზეა?
-რას განვიცდი? -ჩაფიქრებული სახით დააცქერდა ფინჯანში ჩარჩენილ კოფეინს, თანაც ოდნავ ჩაეღიმა. მისი მზერაც კი სხვანაირი გახდა, როდესაც საყვარელი ქალის სახელი ვუხსენე -ანასტასიასთან ყოფნას ერთადერთი მინუსი აქვს -მუდამ მიწევს ავიტანო მისდამი მიმართული სხვა მამაკაცების სურვილით სავსე მზერა, მაშინაც კი, როცა ჩემს გვერდითაა, თუმცა ეს რაღაც მხრივ სასიამოვნოც კია. ფლობდე ქალს, ვისზეც ბევრი ოცნებობს და დარწმუნებული იყო იმაში, რომ მხოლოდ შენი შეხება მოქმედებს მისი სუნთქვის ცვლილებაზე, უჩვეულო სიამოვნებას გგვრის
-მაგრამ მე სულ სხვა რამ გკითხე -გამეცინა -თემას გადაუხვიე, ძმაო
-ვიცი რაც მკითხე და ამაზე მხოლოდ ერთი პასუხი მაქვს -როცა ანასტასია ჩემთან ახლოსაა, როცა თითის შესახებ მანძილზეა, მუდამ თავისუფლების განცდა მაქვს. თითქოს დაძაბულობით სავსე გარმოდან, სიმშვიდის კუნძულზე გადავდივარ, სადაც ყველაფრისგან და ყველასგან შემიძლია დავისვენო. ამას ძალიანაც რომ მინდოდეს, მხოლოდ სიტყვებით ვერ ავხსნი, ეს თავად უნდა გამოსცადო
-ჰო, ალბათ მართალი ხარ -თავი დავუქნიე და მივხვდი, რომ ყავა მეტად აღარ მინდოდა -ჯერჯერობით მხოლოდ იმის თქმა შემიძლია, რომ თუ ჩემი და მელინას გზები გაიყრება, ამას სახეზე ღიმილით ნამდვილად ვერ შევხვდები. თითქოს ის ერთ-ერთი ნაწილი მომაკლდება, რაც ცხოვრებას აზრს აძლევს
-არ შევმცდარვარ
-რას გულისხმობ?
აარონმა ჩემს მსგავსად გადადო ყავის ფინჯანი გვერდზე და ნიკაპზე ხელი მოისვა. ამ მხრივ, ორივეს ერთნაირი ჩვევა გვქონდა, ყავას ბოლომდე ვერასდროს ვამთავრებდით ხოლმე და არც ამჯერად შეცვლილიყო რამე.
-აქ სრულიად სხვანაირი გამოგიშვი -მომიგო მან, მერე წარბები ისე შეჭმუხნა, თითქოს რაღაც მივიწყებულს იხსენებსო და დაამატა -ახლა კი, როცა საუბრობ და გისმენ, მგონია, რომ შენი თავი ვიღაცამ გამომიცვალა
-აი შენ კი ოდნავადაც არ შეცვლილხარ -ვუთხარი. ერთი სული მქონდა სასაუბრო თემისგან გადამეხვია, რადგან ვერასდროს ვიტანდი, როდესაც ჩემი პიროვნული ცვლილებები იყო განხილვის საგანი, დადებითისადმი გახლდათ მიმართული ეს ეს, თუ უარყოფითისადმი. მიუხედავად ამისა, სასიამოვნო განცდა დამეუფლა, აარონმა რომ ჩემში რაღაც კარგი აღმოაჩინა, ამდენი ცუდის შემდეგ
-მივხვდი, ამაზე საუბარი არ გინდა -მაშინვე გამშიფრა თავისი დამკვირვებლური მზერით. ზოგჯერ მიკვირდა კიდეც საიდან ხვდებოდა ასე ზუსტად იმას, რაც ჩემს გონებაში, მისგან ფარულად ხდებოდა
-ჰო, ასე ჯობია
-ცოტა არ იყოს მომენატრე, იცი? -სიცილით მიეყრდნო სკამის საზურგეს ამის თქმისას და ისე შემომხედა -თანაც შევამჩნიე, როდესაც მოგაკითხე, ნორმალურად არც კი მომსალმებიხარ. ჩემზე ისევ ბრაზობ, ხომ?
-ოდნავადაც კი არა -თავი გავაქნიე. ეს კითხვა, რომ ბათუმში გამოგზავნის წინა დღეს დაესვა, რა თქმა უნდა, პასუხი დადებითი იქნებოდა, თუმცა ახლა, მხოლოდ იმაზე მეფიქრებოდა, რა უაზრო იქნებოდა ჩემი ცხოვრება, აარონს რომ შანტაჟის გზით არ წამოვეყვანე ლოს-ანჯელესიდან და ბათუმში არ გამოვეშვი, ჭკუის სწავლების მიზნით
-მიხარია თუ ასეა -ორივე გასარეცხ ფინჯანს დასწვდა ამის თქმისას, ფეხზე ნელა წამოდგა და ისინი ნიჟარისკენ წაიღო. ალბათ ამორეცხავდა კიდეც ჩემს მიერ ნათქვამ სიტყვებს რომ არ გაეჩერებინა :
-შეეშვი, ამ დროს წყლის მოწოდება წყდება რამდენიმე საათით, მერე მე თვითონ მივხედავ
-წყლის მოწოდება რატომ წყდება?
-რაო, გვიკვირს ძამიკო? -გამეცინა მის დაბნეულ სახეზე -ჩვეულებრივი ხალხი ასე ვცხოვრობთ და ჩვენთვის აქ გასაოცარი არაფერია
-ბევრს ნუ ლაპარაკობ -სიცილით მოშორდა ონკანს ამის თქმისას, მერე კი საზე საგრძნობლად დაუსერიოზულდა, თან შუბლი მოისრისა -მართლა არ მეგონა, თუ ასეთ შეუფერებელ პირობებში გიწევდა ცხოვრება
-შენ მაგაზე არ ინერვიულო -მაგიდიდან მწვანე ვაშლი ავიღე და ხმაურით ჩავკბიჩე. ვგიჟდებოდი ამ ხილზე. მისი სიმჟავე, განსაკუთრებით ლოს-ანჯელესში ცხოვრებისას მსიამოვნებდა, როდესაც კლუბებში გართობის შემდეგ, თითქმის ყოველ დილით ნაბახუსევზე ვიღვიძებდი ხოლმე
აარონი კვლავ მაგიდასთან ჩამოჯდა. თითები რომ ერთმანეთში გადააჭდო და გამჭოლი მზერა მესროლა, შევატყვე, კიდევ ჰქონდა დარჩენილი სათქმელი, თუმცა სანამ გონებაში მოტრიალე სიტყვების ხმამაღლა გასაჟღერებლად პირს გააღებდა, შემოსასვლელიდან წამოსულმა კარის ჯახუნმა მიიპყრო მისი ყურადღება და აგრეთვე, ჩემიც.
-ამ დროს ვინმეს ელოდებოდი?
-არა, არავის -მხრები ავიჩეჩე. სავარაუდოდ, აარონს შემოსვლის შემდეგ კარი ჰქონდა დატოვებული ღიად და ცოტა ხნიანი დაფიქრების შემდეგ, თავადაც მშვენივრად მივხვდი ყველაფერს. ვის შეეძლო შემოსვლა ყოველგვარი დაკაკუნებისა და ნებართვის კითხვის გარეშე? რა თქმა უნდა, მხოლოდ ენკე ტაბიძეს.
არც შევმცდარვარ, როდესაც მსგავსი აზრი მომივიდა თავში. ჩემი ვარაუდის წამოტივტივებიდან რამდენიმე წამის გასვლის შემდეგ, მისაღებში ნაბიჯების ხმასთან ერთად, ენკეს ძახილიც გაისმა :
-ნიკა, ბიჭო, იცი დღეს რა ნა*ა დავკერე? -მეკითხებოდა ენთუზიაზმით, თან სიარულს განაგრძობდა ჩემს მოსაძებნად -სადა ხარ ეე?
აარონმა შეკავებული სიცილით გადმომხედა და მზერით შემეკითხა ეს ვინააო.
-ერთ-ერთი ბარმენია შენს სასტუმროში -სწრაფად ვუპასუხე მის დაუსმელ შეკითხვას, მერე კი ენკეს გავძახე -სამზარეულოში ვარ, მოდი!
უნდა ითქვას, უცნაურ სიტუაციაში ვიყავი. აარონი ჩემთან იყო სახლში, მალე კი ენკეც შემოვიდოდა და აშკარად დააინტერესებდა იმის მიზეზი, თუ რატომ მეწვია ჩვენი სასტუმროს მფლობელი ჭიქა ყავაზე. რა თქმა უნდა, არ ვაპირებდი მის მოტყუებას, თუმა აქამდე არასდროს დავფიქრებულვარ იმაზე, რომ ვინმესთვის სიმართლის გამხელა ასე მოულოდნელად და სრულიად მოუმზადებელ ვითარებაში მომიწევდა, სპონტანურობის აუცილებლობით.
მაგიდაზე თითებგადაჭდობილი ჩამოვჯექი და ღრმად ამოვიოხრე. აარონმაც მალევე დააფიქსირა ჩემი უკმაყოფილო მზერა და მხარზე ხელი დამადო.
-შეგიძლია ყველაფერი უთხრა, მე ნამდვილად არ გაიძულებ, რომ შენთვის ახლობელი ადამიანები მოატყუო
მის ამ სიტყვებზე კომენტარი არ გამიკეთებია. მართალია ვაპირებდი რაღაც მაინც მეთქვა საპასუხოდ, თუმცა ენის წვერზე მომდგარი წინადადების იქვე დატოვება, ენკეს შემოსვლის გამო მომიწია და მეც მდუმარების გზას მივუყვებოდი მანამ, სანამ მოულოდნელმა სტუმარმა თავად არ ამოიღო ხმა :
-მეგონა მარტო იყავი -მოტანილი პარკები, რომელშიც სავარაუდოდ კვლავ ლუდები და ჩიფსები ელაგა იატაკზე დადო და შორიახლოს მდგომ ჩემს ძმას დაკვირვებით შეხედა. მზერაზე შევატყვე აშკარად იცნო, რადგან მისიდან ჩემზე, იმდენად გაკვირვებული მზერა გადმოიტანა, რამდენადაც კი საერთოდ შესაძლებელი იყო.
შექმნილი სიტუაციიდან გამომდინარე, სურვილი არ გამჩენია ენკეს მხრიდან იმ შეკითხვის ხმამაღლა გაჟღერებას დავლოდებოდი, რომელსაც ვიცოდი ადრე თუ გვიან აუცილებლად დასვამდა, ამიტომ, მაგიდიდან ფეხზე წამოვდექი, აარონს რამდენიმე ნაბიჯით მივუახლოვდი და კვლავ შემოსასვლელ კარში მდგომ უეცარ სტუმარს გავხედე.
-ალბათ გაინტერესებს აქ რატომაა -ძმისკენ ვანიშნე თავით ამის თქმისას
-თუ გინდა, შემიძლია მე ვთქვა -შემომეშველა აარონი. ენკეს კვლავ დაბნეული მზერა ჰქონდა, ხან ერთს შემოგვხედავდა, ხან მეორეს და ვინ იცის, რა სახის აზრები უტრიალებდა თავში აღნიშნულ მომენტში
-გაჩუმდი, თავადაც შემიძლია ორი სიტყვის ერთმანეთზე გადაბმა
-კი ბატონო, მაშინ ასპარეზს გითმობ -ორივე ხელი ასწია დანებების ნიშნად და ამჯერად თავად ჩამოჯდა მაგიდასთან, თანაც ზუსტად იმ სკამზე, რომელზეც ცოტა ხნის წინ მე ვიჯექი
ირგვლივ დაძაბულობა ჩამოწვა. ნიცა რომ აქ ყოფილიყო, ალბათ ხელში პოპ-კორნის დიდ ჯამს დაიკავებდა და ისე მიადევნებდა თვალყურს მინდინარე მოვლენებს. ჩემი ტყუპისცალი გიჟდებოდა ასეთ მძაფრ მომენტებზე.
-მოკლედ ბევრი რომ აღარ გავაგრძელო და სათქმელსაც გარშემო რომ არ ვუარო, ეს ადამიანი, ვისაც ახლა მაგიდასთან მჯდომს უყურებ, ჩემი ძმაა -ლამის ერთი ამოსუნთქვით წარმოვთქვი ეს წინადადება. ვაღიარებ, სასიამოვნო შეგრძნება დამიტოვა ყველაფრის სწრაფად გამჟღავნებამ. გულის სიღმეში, არასდროს მომწონდა, როცა ვინმეს ვატყუებდი, ან სიმართლეს არ ვეუბნებოდი და ახლაც, თითქოს ის დიდი ლოდი დაიფშვნა ნაწილებად, მტკივნეულად რომ აწვა ჩემს სინდისს, მთელი იმ დროის განმავლობაში. აღნიშნულ მომენტში, ისიც მტკიცედ გადავწყვიტე, რომ სიმართლე, მელინასთვისაც აუცილებლად უნდა მეთქვა, თანაც უმოკლეს ვადებში.
-მოიცა, მოიცა, რა? -ენკეს გაოცებულმა ტონმა მომწყვიტა ფიქრებს -სასტუმროს ფლობელი შენი ნამდვილი ძმაა?
-ვფიქრობ, მარტოებმა უნდა განაგრძოთ საუბარი -ფეხზე წამოდგა აარონი ჩვენი დაძაბულობით აღსავსე დიალოგის შემხედვარე, თან მანქანის გასაღებიც აიღო მაგიდის ზედაპირიდან -კორპორაციულზე შევხვდებით, ნიკოლოზ
-უკვე მიდიხარ?
-ჰო, მივდივარ -მომიგო მაშინვე და ენკესაც დაემშვიდობა მზერით -ანასტასიას დავპირდი, რომ დენდროლოგიური პარკის დასათვალიერებლად წავალთ და სავარაუდოდ, უკვე ღვიძავს კიდეც
-კარგი, თუ ასეა, კარგი დრო გაატარეთ
-გაცილება არ მინდა, მე თვითონ წავალ. სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა . . . -მერე მიხვდა, რომ სახელი არ იცოდა და შუა გზაზე გაჩერდა, სანამ თავად საჭირო ადამიანმა არ შეაშველა სიტყვა :
-ენკე ტაბიძე -ხაზგასმით წარმოთქვა სახელი და გვარი, თან ჩამოსართმრვად გაუწოდა თავისი ხელი. აარონმაც შეაგება საკუთარი მარჯვენა, რითაც გაცნობის ფორმალური მხარე ოფიციალურად შედგა
-მოკლედ, სასიამოვნო იყო შენი გაცნობა, ენკე, თუ სასტუმროს პერსონალს რამე ჩივილები გაქვთ და გინდათ ჩემამდე მოიტანოთ, ხვალინდელ კორპორაციულს თავადაც დავესწრები და შეგეძლებათ პირადად გადმომცეთ
ჯერ კიდევ გაურკვევლობაში მყოფმა ენკემ, ჩემს ძმას უბრალოდ თავი დაუქნია და იგიც უკვე სწრაფი ნაბიჯებით გაემართა სამზარეულოდან გასასვლელი კარისკენ. მუდმივად მაჯის საათზე ყურება და ტელეფონის ეკრანის შემოწმება, სავარაუდოდ, იმის მანიშნებელი გახლდათ, რომ ანასტასიას შეტყობინებას ელოდა და ერთი სული ჰქონდა, როდის განმარტოვდებოდა მასთან კიდევ ერთხელ.
მე და ენკე, სახლში სრულიად მარტონი დავრჩით, ერთმანეთის პირისპირ. ამ უკანასკნელმა ჯერ უხნოდ მიყურა, გარკვეული დროით, შემდეგ იატაკზე დადებულ პარკებს მიუახლოვდა, იქედან, როგორც ვვარაუდობდი ლუდის ქილები ამოაძრო და ერთი ცალი ჩემკენ ისროლა.
-ახლა ეგ მოსვი, პირი გაისველე და მერე ნორმალურად ამიხსენი რა ჯანდაბა მოხდა ცოტა ხნის წინ -მაშინვე ალაპარაკდა, როგორც კი ლუდის ქილა ოსტატურად დავიჭირე ცალი ხელით
გამეცინა. ისეთი მზერით მიყურებდა, ალბათ მოსმენილის სინამდვილეში, ბოლომდე ჯერაც არ იყო დარწმუნებული.
-სათქმელი მეტი არაფერი მაქვს -ლუდის ქილის გახსნის პარალელურად მივუგე -მთავარი უკვე იცი და რაც მოისმინე სრული სიმართლეა
-და მთელი ეს დრო არაფერი თქვი? -აშკარა წყენა გაისმა მის ტონში -ან თუ მილიარდელი ძმა გყავს, ცოტა უკეთეს პირობებში რატომ არ ცხოვრობ, ან რამე ნორმალურ სამუშაოს რატომ ვერ გიძებნის? არ ევასები და რამე?
-ასეც ვერ ვიტყოდი, უბრალოდ, ჭკუის სასწავლებელ კურსებს გავდივარ, გარკვეული დროით
-ანუ?
პასუხი ცოტა დავუგვიანე. ეს უკანასკნელი, მხოლოდ ლუდის ქილიდან რამდენჯერმე მოსმის შემდეგ გავეცი.
-ანუ ის, რომ აქ ჩამოსვლამდე, ამერიკაში ვცხოვრობდი და ერთ დღეში იმდენს ვხარჯავდი, რასაც შენ ორი თვის განმავლობაში ხარჯავ, კომუნალური გადასახადების ჩათვლით -მწარედ ჩამეცინა. ახლანდელი გადმოსახედიდან, საოცრად შორეულად მეჩვენებოდა ჩემი უწინდელი ცხოვრება და ისეთი შეგრძნება მიჩნდებოდა, თითქოს იგი ჩემი არც არასდროს ყოფილიყო -მერე კი აარონმა უბრალოდ გადაწყვიტა, რომ საკმარისი იყო, ჩემს უაზრო გართობას ერთი თეთრითაც აღარ დააფინანსებდა და სასჯელის მოსახდელად ბარმენის პროფესიით დამასაჩუქრა, მისსავე სასტუმროში
ხანგრძლივი სიჩუმე ჩამოწვა ჩემი სიტყვების შემდეგ. ენკეს გამომეტყველებას დიდი, წითელი ასოებით ეწერა, რომ დუმილს მხოლოდ მიღებული ინფორმაციის ბოლომდე აღსაქმელად და კარგად გადასახარშად ინარჩუნებდა. არც გამკვირვებია ამგვარი რეაქცია. აქამდე მისთვის, „ქვიშის ქარიშხლის“ ერთ-ერთი უბრალო თანამშრომელი ვიყავი და რას წარმოიდგენდა, საბოლოო ჯამში თუ თავად დაწესებულების მფლობელის უმცროსი ძმა შერჩებოდა ხელში?
-არაფრის თქმას არ აპირებ? -საკმაოდ დიდხანს გაწელილ სიჩუმე, უკვე ჩემთვის გახდა შემაწუხებელი და გადავწყვიტე თავადვე დამესვა წერტილი მისთვის
ენკემ კვლავ შეინარჩუნა გაქვავებული ადამიანის პოზიცია რამდენიმე წამს, თუმცა შემდეგ ალბათ ვეღარც თვითონ გაუძლო და მაგიდას, რომლის შორიახლოსაც ვიდექი, რამდენიმე ნაბიჯით მოუახლოვდა.
-ანუ, მთელი ეს დრო ყველას გვაბოლებდი -ეჭვით დაწვრილებული თვალებით ლამის მხვრეტდა იმ წამს. გაბრაზებული იყო. ძალიან გაბრაზებულიც კი
-არავის დაბოლება, ან ზურგს უკან დაცინვა არ მიფიქრია. უბრალოდ პირობა თავიდანვე ასეთი იყო -ჩემი ნამდვილი ვინაობა არავის უნდა სცოდნოდა, რათა თითოეული იქ დასაქმებული ისე მომქცეოდა, როგორც თანასწორს. მარტო ჯაყელმა და სასტუმროს მთავარმა მენეჯერმა იცოდნენ ყველაფერი. მათაც მხოლოდ იმიტომ, რომ თვალყური ედევნებინათ რამე არ გამეფუჭებინა
-აჰა, ესე იგი ჯაყელიც საქმის კურსში ბრძანდებოდა მე კი, უბრალო გამვლელივით სრულიად შემთხვევით ვიგებ, თანაც მაშინ, როდესაც ფაქტზე გისწრებ და სხვა გამოსავალი აღარ გრჩება გარდა სიმართლის თქმისა
-თუ ძმა ხარ, ეს გაბუტვები არ გვინდა რა -შევატყვე საითკენაც მიყავდა დიალოგი და სწრაფად გავაჩერე -ჩემზე რომ ყოფილიყო დამოკიდებული, არც თავიდან დავმალავდი ვინ ვიყავი, თუმცა სულ სხვანაირი სიტუაცია შეიქმნა
ენკემ ლუდის ქილიდან მოზრდილი ყლუპი მოსვა და სკამზე ჩამოჯდა. თვალებში არ მიყურებდა, თუმცა ამის გარეშეც ადვილი მისახვედრი იყო, რომ ცოტა ხნის წინ მოსმენილის აღქმა ჯერ კიდევ უჭირდა.
-ანუ, ყველა ის ძვირადღირებული, ბრენდული ტანისამოსი და ნივთები შენი უწინდელი ცხოვრებიდანაა შემორჩენილი? -ძლივს მოიფიქრა ბოლოს სიტყვებისთვის თავმოყრა. მართალია, კვლავაც ნაწყენი ტონი ჰქონდა, თუმცა მაინც გამიხარდა რომ გამომელაპარაკა
-ჰო, ასეა
-მაშინ ძალიან მიკვირდა ხოლმე საიდან მოიტანე ფული მათ შესაძენად, ისიც კი ვიფიქრე, ადრე მდიდარი, მოხუცი საყვარელი ხომ არ ჰყავდა, ვინაც ბოლო წამს გაიგო, რომ მხოლოდ ფული აინტერესებდა და პანღური ამოჰკრა-მეთქი, თუმცა ნამდვილად ვერ ვიფიქრებდი, ეს მდიდარი სპონსორი, თავად შენი ძმა თუ აღმოჩნდებოდა, აარონ ქალდანი
-ახლა უკვე ყველაფერი იცი
ენკემ ისევ მცირედი პაუზა აიღო. ხმა არ ამოუღია ერთხანს.
-ჰო, ვიცი -გაისმა რამდენიმე წამის შემდეგ მისი დახშული ხმა -ვიცი და მინდა კრივის მსხალივით გირტყა ამ წამს
-კარგი, მაწყობს, ოღონდ შენ თვითონ მოდი, თორემ მაქამდე მოსვლა ძაან მეზარება
კვლავ დუმილი მოპასუხე მხარისგან და კვლავ მცირედი პაუზა, რომელიც, ამჯერად ჩემს მიერ იქნა აღკვეთილი :
-ენკე, ფაქტზე წასწრების გარეშეც მოგიყვებოდი ერთ დღეს -ვუთხარი. მივხვდი სწორედ ამის გაგონება სჭირდებოდა, რათა მის გულში ჩარჩენილ წყენას, ბარგი ჩაელაგებინა და ნელ-ნელა დაეტოვებინა იქაურობა -დამიჯერე, ჩემი ნამდვილი ვინაობის დიდხანს დამალვას, უკვე აღარც მე ვაპირებდი
-ვითომ? -წარბების ქვემოდან ამომხედა, საგულდაგულოდ ჩაბღუჯული ლუდის ქილა მაგიდის ზედაპირზე დააბრუნა და სკამის საზურგეს მოხერხებულად მიაწვა
-თუ ვერ იჯერებ, სიცრუის დეტექტორი იშოვე და მიმაერთე
-მელინამაც არ იცის? -დაკვირვებით შემათვალიერა, თან ნიკაპზე მოისვა მარჯვენა ხელი
-არა, თუმცა ხვალ, კორპორაციულ საღამოზე, მასაც ყველაფერს ვუამბობ
-თუ ასეა წარმატებებს გისურვებ -ვატყობდი, მშვიდი ტონის შენარჩუნებას ძლივს ახერხებდა ის. მერე ფეხზე წამოდგა და სანამ მაგიდას მოშორდებოდა, ლუდის ქილიდან კიდევ ერთხელ მოსვა -მე ჯობია სახლში წავიდე. აქ კალათბურთის მატჩის საყურებლად გამოვედი, თუმცა რატომღაც ხასიათზე აღარ ვარ
-ვერც ის საათი მოგიყვანს ხასიათზე გუშინ რომ ჩემთან ყოფნისას ნახე და მოგეწონა?
-ჩემს მოსყიდვას ნუ ცდილობ!
-კარგი, ხვალამდე მაინც იფიქრე -გამეცინა, რადგან მივხვდი საათის ხსენებით მისი შინაგანი ბრაზი საგრძნობლად შევარყიე და როგორც კი გასასვლელი კარისკენ გაემართა, მაშინვე ფანჯრის მხარეს მივტრიალდი.
ხვალ გაცილებით უფრო რთული დღე მელოდა. კორპორაციულის საღამოზე თავად მელინასთვის უნდა მეთქვა სიმართლე და არ ვიცოდი რა დამოკიდებულება გაუჩნდებოდა იმ ნიკოლოზის მიმართ, რომელიც რამდენიმე თვის წინ, ლოს-ანჯელესში დავტოვე, ამ ქალაქში ჩამოსვლამდე . . .




8 8 8 8
კორპორაციული წვეულების გამო, სასტუმრომ, ყველა თანამშრომელს დასვენების დღე მისცა და იმ საღამოსთვის, სპეციალურად დაიქირავა მიმტანთა და მზარეულთა ჯგუფი, "ქვიშის ქარიშხალის" მრავალრიცხოვანი კოლექტივისთვის ხარისხიანი მომსახურეობის გასაწევად.
უნდა მეღიარებინა, ოდნავადაც კი არ მქონდა სურვილი ამ საღამოზე დასწრების. ერთადერთი მიზეზი, რის გამოც წასვლაზე უარს არ ვამბობდი, ეს მელინა იყო. გუშინდელი დღიდან მოყოლებული, მხოლოდ იმის ფიქრში ვიყავი, რომ კორპორაციულის საღამოზე მასაც ისევე გავუმხელდი სიმართლეს, როგორც ენკეს და ამით ჩემს პატარა ტყუილსაც საბოლოოდ დაესმებოდა წერტილი.
შეკრება საღამოს შვიდი საათიდან იწყებოდა. სასტუმროს რესტორანი, სპეციალურად მოყვანილი დიზაინერების მიერ, უკვე სადღესასწაულოდ გახლდათ მორთული და მოთმინებით ელოდა სტუმრების მიღებას.
დაახლოებით ექვსის ნახევარი იყო, როდესაც როგორც იქნა დავამთავრე ტელევიზორში, მარტო სახლშის ვინ იცის მერამდენედ ყურება და იმაში დარწმუნებულმა, რომ უკვე ადგომისა და მომზადების დაწყების დრო იყო, დივნიდან ზანტად წამოვდექი. ზოგადად, ვერასდროს ვიტანდი სმოკინგებს და მსგავს სულელურ დრესკოტებს, თუმცა რადგანაც, ამ საღამოს ყველა მსგავს ტანისამოსში იქნებოდა გამოწყობილი, არანაირად არ მსურდა ერთადერთი შავი ქვა ვყოფილიყავი, მარგალიტისფერი თვლებით აწყობილ მძივში და გადავწყვიტე, თავადაც ამეტანა სმოკინგის ტარება, რამდენიმე საათის განმავლობაში.
ვინაიდან, ბოლო დღეების განმავლობაში, წვიმიანი ამინდები ხშირი იყო და ჩემი ველოსიპედი არც ისე შესაფერისი გადაადგილების საშუალება ჩანდა ასეთ მომენტებში, გუშინ საღამოსვე მივიღე გადაწყვეტილება გაქირავებიდან რამე ნორმალური მანქანა გამომეყვანა და ჩემი ორბორბლიანი მეგობარი სათადარიგო სკამზე გადამესვა. სწორადაც მოვიქეცი. დღეს საღამოს, იმდენად ქარიანი ამინდი იყო, არც ველოსიპედით წასვლა გამოვიდოდა და არც ენკესთან დარეკვა, რათა სასტუმრომდე მივეყვანე. ეს უკანასკნელი, სავარაუდოდ, ჩემზე ჯერ კიდევ უწინდელივით ბრაზობდა და არც ზარს
უპასუხებდა დიდი ალბათობით.
მომზადებას რომ საბოლოოდ მოვრჩი, სმოკინგში გამოწყობილი საკუთარი გამოსახულება სარკეში რამდენიმე წამით შევათვალიერე და კაკლისფერი ყუთიდან ამოღებული, ნიცას ნაჩუქარი საათი, მაჯაზე უწინდელის ნაცვლად მოვირგე. ცუდი იყო ისიც რომ ვერ ახერხებდა ამ საღამოზე დასწრებას. ნეტავ რა გადაუდებელი საქმე გამოუჩნდა ასეთი ჩამოსვლა რომ ვერ შეძლო?
ამას, მოგვიანებით აუცილებლად გავიგებდი, თუმცა ახლა დიდი დრო ნამდვილად აღარ მქონდა. შვიდ საათამდე, მხოლოდ ოცდაათი წუთი იყო დარჩენილი, მე კი ამ დროს განმავლობაში ორი რამ უნდა მომესწრო -მელინასთან შევლა და მასთან ერთად, სასტუმრომდე მისვლა. ეს აზრი, ჯერ კიდევ მაშინ დამებადა, როდესაც ავტომობილი გამომყავდა გაქირავებიდან. მართალია, მას თავისი მანქანაც ჰყავდა და შეეძლო მისი საშუალებით წასულიყო სასურველ ადგილას, თუმცა ღრმად გახლდით დარწმუნებული იმაში, რომ მარტო მგზავრობას, ჩემთან ერთად წამოსვლას არჩევდა, ჩემივე ავტომობილით.
შინიდან გამოსულს, კვლავ ჩვეული სიწყნარე შემომეგება ქუჩიდან. მხოლოდ უპატრონო კატები დარბოდნენ აქეთ-იქით. როგორც ჩანს, ერთი მეორეს მხოლოდ იმიტომ მისდევდა, რომ მის პირში მოქცეული საკვების ნაგლეჯი წაერთმია და თავად მიესაკუთრებინა. გამეცინა მათ შემხედვარეს. ჩემი და ნიცას ბავშვობა გამახსენდა, როდესაც მაცივარში დარჩენილი ბოლო შოკოლადის ნაყინისთვის ხელჩართულ ბრძოლას ვაწყობდით და ერთმანეთს ველურთა ტომის რიგითი წევრებივით დავდევდით მთელს სახლში.
კატები მეორე მოსახვევში მიეფარნენ თვალს და მეც, ბოლოს და ბოლოს შევწყვიტე მათი ყურება. ჩემი მანქანა ერთგული მეგობარივით მელოდა ჭიშკართან, ამიტომ აღარც მე დამიყოვნებია დიდხანს, იგი გასაღებზე თითის დაჭერით გავაღე და მესაჭის სავარძელზე სწრაფად მოვთავსდი.
მელინას სახლამდე მისასვლელ გზაზე, მთელი დროის განმავლობაში, მაგნიტოფონში აჟღერებული მუსიკა წამითაც არ გამიჩუმებია. არასდროს მიყვარდა უხმოდ მგზავრობა. ასეთ დროს მეგონა, თითქოს საზოგადოებრივი ტრანსპორტის მძღოლი ვიყავი, ვინც მთელი დღის განმავლობაში ერთ წრეზე დადიოდა და მხოლოდ საჭის აქეთ-იქით ტრიალი ევალა.
სწრაფად სიარულის წყალობით, სასურველ ადგილას ორჯერ უფრო ნაკლებ დროში აღმოვჩნდი, ვიდრე ეს ჩვეულებრივ გახლდათ შესაძლებელი. თითქოს გასაოცარი არაფერი იყო ირგვლივ, ერთიანად მდელოსფერი ხავსით დაფარული, სამკუთხედი გადახურვის შენობა, რომლის კედლების მიღმაც მელინა ცხოვრობდა, კვლავ უწინდელივით იდგა თავის ადგილას. ეჭვს მხოლოდ ერთი რამ ბადებდა -სახლის წინ, ჭიშკრიდან დაახლოებით ორიოდე ნაბიჯის მოშორებით, შავი ჯიპი იყო გაჩერებული, ამ ჯიპის მარჯვენა კარს კი თავად თორნიკე ჯაყელი მიყრდნობოდა, სადღესასწაულო, მუქ ლურჯ სმოკინგში გამოწყობილი და რაღაცის მოლოდინში ტელეფონის ეკრანს ჩაშტერებოდა.
უნდა მეღიარებინა, ძალიან გამაკვირვა მისმა იქ დანახვამ, თუმცა უფრო სწორი იქნება თუ ვიტყვი, გამაბრაზა-მეთქი. აშკარა იყო, ამ ტიპის მელინასთან ვიზიტის მიზეზიც ზუსტად იგივე იყო, რაც ჩემი და ამის გაცნობიერებას, ნამდვილად არ დავუყენებივარ იდეალურ განწყობაზე. იქნებ, მელინა სწორედ მასთან ერთად აპირებდა წასვლას და ელოდა კიდეც? იქნებ, ჯაყელს აქ ჩემსავით გაუფრთხილებლად არ გადაეწყვიტა მოსვლა და ყველაფერი წინასწარ ჰქონდათ დაგეგმილი? დიდ იმედს ვიტოვებდი ასე არ იყო და მელინას ამ ტიპისადმი სიმპათიები არ გააჩნდა. სხვა შემთხვევაში, საღამოზე ჩამოტარებული ალკოჰოლური სასმელების ოთხმოცდაათი პროცენტი, ჩემს მიერ იქნებოდა გასაღებული.
თორნიკეს შემხედვარემ, მანქანის გასაღები უხალისოდ გადავატრიალე, ზედმეტად უხეშად გამოვაძვრე და სალონიდან სწრაფად გადმოვედი. მანქანას მიყრდნობილმა ჯაყელმაც მხოლოდ ამის შემდეგ იკადრა შეეწყვიტა თავისი ტელეფონისთვის დროის დათმობა და ამჯერად ჩემზე გადმოიტანა მთელი ყურადღება.
-აქ რა დაგრჩენია, ბოს? -ვკითხე დაეჭვებით, სანამ თავად მოასწრებდა ხმის ამოღებას. სახეზე აშკარად ეწერა, რომ იმაზე ორჯერ უფრო გაოცებული ჩანდა ჩემი აქ დანახვით, ვიდრე მე, მისით
-ნიკოლოზ? -თავის ჯიპს მოშორდა რამდენიმე ნაბიჯით და ძლივს ამოღერღა -თვითონ რა ქარმა გადმოგაგდო აქ?
-მელინას წასაყვანად მოვედი. შენ ალბათ ჩვენი ესკორტი იქნები, არა?
-ეგ დამცინავი ტონი მოიშორე! თუ დაგავიწყდა გეტყვი, რომ შენს წინ,
შენივე უფროსი დგას
-ჩემი უფროსი მხოლოდ სამსახურში ხარ, აქ კი სიტყვებზე ცენზურას ვერ დამიწესებ, ჯაყელო!
-მელინას თავად წავიყვან, სხვისი გაცილება არ სჭირდება -საუბრის თემის შეცვლის პარალელურად, კიდევ გადმოდგა ჩემკენ რამდენიმე ნაბიჯი, თან ბასრი მზერაც მოაყოლა სიტყვებს ბონუსად. გამეცინა. ყოველთვის კომიკურად მეჩვენებოდა, როცა ფიქრობდა, რომ მისი მკაცრი გამოხედვა მომგვრიდა შიშს
-აჰა, ანუ შენ წაიყვან და სხვისი გაცილება არ სჭირდება -დაუფარავი ირონიით გავიმეორე მისი სიტყვები, მერე კი საკუთარი ავტომობილის კარს მივეყრდენი, ზურგით -კარგი, რახან ასე ამბობ, მაშინ წავალ
-ჩემს მოთმინებას ნუ ცდი, ქალდანო, თორემ ისეთ დღეში ჩაგაგდებ, შენი მილიარდელი ძამიკოც ვერ შეძლებს დაგეხმაროს
-ჩემი ძმის დახმარებას ნამდვილად არ ვსაჭიროებ და არც მის კალთას ვარ ამოფარებული! -ბრაზისგან თავისდაუნებურად შემეკრა მუშტად მარჯვენა ხელი, რადგან მივხვდი რისკენაც მიმანიშნებდა
-ჰოო? მე კი სხვანაირად მგონია. შენ არ იყავი ლამის ყურით რომ მოგათრიეს სასტუმროში, რათა ერთი ადგილი გაგენძრია და შენი თავისთვის თვითონვე მიგეხედა? -თითქოს ჩემს პროვოცირებას ცდილობდა ამ სიტყვებით, რაც უნდა ვაღიარო, გამოსდიოდა კიდეც
-ზღვარს გადადიხარ, თორნიკე! შენს ადგილას ენას კბილს დავაჭერდი და არც კორპორაციულზე, ჩალურჯებული თვალით გამოცხადების რისკის ქვეშ დავაყენებდი საკუთარ თავს
ჯაყელმა გულზე ხელები დაიკრიფა, ირონიით გატენილი მზერა მესროლა და რამდენიმე წამის შემდეგ, მკითხა :
-აქ რისი იმედით მოხვედი? გგონია ეს გოგო -მელინას სახლისკენ გაიშვირა თითი ამის თქმისას -შენნაირ უსაქმურს გახედავს, როცა სიმართლეს გაიგებს? ფიქრობ მოეწონები იმის შემდეგ, რაც ადრე თუ გვიან გამოაშკარავდება როგორი უპასუხისმგებლო მაჟორიც ხარ სინამდვილეში? ამის ამბიცია მართლა გაქვს?
ამჯერად მის პროვოკაციას აღარ წამოვგებივარ. ოდნავ დამშვიდების შემდეგ, უკვე ჩემთვისაც ნათელი გახდა, რომ თორნიკეს ყოველი სიტყვა, ჩემი წყობიდან გამოყვანისკენ იყო მიმართული და მათ არაფრით არ უნდა ავყოლოდი.
-მე მხოლოდ სასურველი ქალისთვის ბოლომდე ბრძოლის ამბიცია მაქვს -მივუგე უზომოდ მშვიდი, თავდაჯერებული ტონით - ამას კი ვერც შენი სიტყვები შეცვლის და ვერც ვინმე სხვისი, ამ პლანეტაზე!
თორნიკეს ბრაზისგან აღრჭიალებული კბილების ხმა, ალბათ მთელს ქუჩას ექოდ გადაეცა ჩემი სიტყვების მოსმენის შემდეგ. ვინ იცის, კიდევ სადამდე გასტანდა ეს მზერებით პაექრობა, უეცრად და ორივესთვის მოულოდნელად, ჩვენს წინ აღმართული შენობის კარი რომ არ გაღებულიყო და იქედან, სადღესასწაულო სამოსში გამოწყობილი მელინა რომ არ გამოსულიყო, გასაღების ასხმით ხელში.
თითქოს ჰაერის უკმარისობა ვიგრძენი ისე თვალისმომჭრელად გამოიყურებოდა ამ საღამოს. გრძელი, მეწამული ფერის კაბა, რომელიც მის სხეულს ფარავდა, ცალ მხარეს თეძომდე ჰქონდა ჩახსნილი, მკერდზე გაკეთებული ზომიერი ჭრილი კი, საკმაოდ მიმზიდველად უსვამდა ხაზს მისი სხეულის ამ ნაწილს. ყველაზე მძაფრად, მაინც ერთმა რამემ მიიპყრო ჩემი ყურადღება, აქამდე მუდამ დატალღული, თაფლისფერი თმა, დღეს ლამაზად დაესწორებინა და თითქმის წელამდე ჩამოსდიოდა ეს უკანასკნელი.
საოცარი იყო, უზომოდ სასურველი, სუნთქვისშემკვრელი და აგრეთვე, ჩვენ ორის თავისი სახლის ჭიშკართან ნახვით დაბნეული. უკვე დაზუსტებით შეიძლებოდა იმის მტკიცება, რომ ისევე როგორც ჩემსას, არც თორნიკეს ნახვას ელოდა ქუჩაში გამოსული და ამის გააზრებამ, დიდი ლოდი მომაშორა გულის არედან.
მელინამ კიდევ რამდენიმე ნაბიჯი გადმოდგა ჩვენი მიმართულებით. ახლოდან, ორჯერ უფრო მიმზიდველი მეჩვენა და სიგიჟემდე მომინდა მის გრძელ თმას ცოტა ხნით მაინც მოვფერებოდი.
-რა ხდება, კორპორაციულის გამართვა ჩემი სახლის წინ გადაწყდა? -ჯერ თორნიკეს შეხედა ამ კითხვის დასმისას, მერე კი ჩემზე გადმოიტანა მზერა, თან თავისი პატარა ჩანთა, უფრო მოხერხებულად გადაიკიდა მხარზე
-არა, არ გადამწყდარა -ჯაყელმა გასცა პასუხი ორივეს მაგივრად, მე კი უბრალოდ ჩამეღიმა და ჩემი მანქანის კაპოტზე ჩამოვჯექი, მელინასთვის თვალმოუშორებლად. ვხედავდი, თავადაც მიყურებდა. წამით მომეჩვენა, რომ იმას აკვირდებოდა, როგორ გამოვიყურებოდი სმოკინგში. თუმცა იქნებ არც მომჩვენებია და ნამდვილად ასე იყო?
-როგორღაც ისე გამოვიდა, რომ ორივემ გამოგიარეთ, სასტუმროში წასვლამდე -კვლავ განაგრძობდა ჯაყელი სიტუაციის ახსნას და ამ დროს, მეტად სასაცილოდაც გამოიყურებოდა -ახლა უკვე შენი გადასაწყვეტია რომელს გაჰყვები კორპორაციულზე და რომელს გაუშვებ ხელცარიელს
მელინამ ღრმად ამოიოხრა. რამდენიმე წამით ჩუმად იყო, მერე კი, ჩამოვარდნილ მდუმარებაში, მისი ხმაც გაისმა :
-საერთოდ, მე ჩემი მანქანით ვაპირებდი მოსვლას და არც კავალერებს ველოდი ჭიშკართან -სათითაოდ შეგვავლო თვალი ამის თქმისას. მერე, მზერა კვლავ ჩემზე გააჩერა, გარკვეული დროით მომაშტერდა და კვლავ ჯაყელს მიუტრიალდა
-თორნიკე, იცი, ზუსტად ახლა გამახსენდა, რომ მე და ნიკოლოზს რაღაც მნიშვნელოვან საქმეზე გვაქვს სალაპარაკო -დაიწყო მან, თან ჩემკენ ანიშნა თავით ამის თქმისას -ცუდია, რომ გაუფრთხილებლად მოხვედი და ასე უხერხულად გამოვიდა, მაგრამ წინააღმდეგი ხომ არ იქნები ამ ჯერზე მარტო რომ გაგიშვა და ნიკოლოზთან ერთად მოვიდე სასტუმრომდე?
აი, სწორედ ამას ვეძახდი გამარჯვების ტკბილ შეგრძნებას. რა თქმა უნდა მშვენივრად ვუწყოდი მე და მელინას რომ არაფერზე გვქონდა სასაუბრო ისეთზე, რის გამოც იგი ჩემთან ერთად წამოსვლას დათანხმდებოდა. ვხვდებოდი, ეს უბრალოდ გონივრული მიზეზი იყო ჯაყელის თავიდან მოსაშორებლად, რათა მისი პომპეზური ჯიპის ნაცვლად, ჩემს მანქანაში ჩამჯდარიყო და დანიშნულების ადგილამდეც ერთად მივსულიყავით.
-კარგი, არა უშავს, ვერანაირ პრობლემას ვერ ვხედავ -ალბათ, ყველანაირად შეეცადა თორნიკე იმ მომენტში ჯენტლმენურად გამოჩენილიყო და ის უკმაყოფილება არ შეტყობოდა, რომელიც დარწმუნებული ვიყავი მის შინაგანს ვულკანური ლავასავით სწვავდა
-ნამდვილად?
-ნამდვილად -ზედმეტად თბილად გაუღიმა, რის შემდეგაც, ჩემს ჯიბრზე, ლოყაზეც შეეხო ტუჩებით -ძალიან ლამაზი ხარ დღეს საღამოს. იცოდე, როდესაც მოხვალ ერთი ცეკვა აუცილებლად უნდა მაჩუქო
-შევეცდები -საპასუხოდ, მელინამაც გაუღიმა, მერე კი, ისე, რომ მეტად აღარაფერი უთქვამს, ჯაყელს ზურგი აქცია და პირდაპირ ჩემი მიმართულებით წამოვიდა
-მორჩა, შეგვიძლია წავიდეთ -მაჯაზე შემოხვეულ ოქროსფერ საათს დახედა ამის თქმისას -მხოლოდ ათი წუთი დაგვრჩა
-არაფერი მოხდება ცოტათი თუ დავიგვიანებთ -უკვე თავის მანქნაში მოკალათებულ და წასასვლელად გამზადებულ ჯაყელს, თვალი ჩავუკარი ამის თქმისას. ამ უკანსკნელმა, საპასუხოდ ერთი დაბღვერილი მზერა მესროლა, ავტომობილის ძრავა აამუშავა და იქაურობას ისე სწრაფად გაშორდა, როგორც ეს საერთოდ იყო შესაძლებელი.
მე და მელინა, ქუჩაზე სრულიად მარტონი დავრჩით. მასთან განმარტოებულმა, კიდევ ერთხელ შევათვალიერე თავიდან ფეხებამდე და ვერაფრით შევძელი კმაყოფილების ღიმილის შეკავება.
-რატომ იღიმი? -მანქანის კაპოტზე გვერდით ჩამომიჯდა და ისე მკითხა მელინამ. მისი კაბის ამოღებულ ზურგს, ლამაზად ეფინებოდა თაფლისფერი თმა და თოვლივით თეთრ კანს უფარავდა
-წამოდი, ეგ გზაში განვიხილოთ, თორემ საშინელი ქარია და ვარცხნილობა გაგიფუჭდება
მელინამ თავი დამიქნია, რის შემდეგაც ყოველგვარი წინააღმდეგობის გარეშე დაჰყვა ჩემს ნებას. მანქანაში უხმოდ ჩავსხედით. თუ ისევე სწრაფად ვივლიდი, როგორც აქეთობისას, წესით სასტუმრომდეც დროულად და დაგვიანების გარეშე უნდა მივსულიყავით.
-აბა? მზად ხარ მეჯლისზე წასასვლელად, კონკია? -გამომცდელად გავხედე გასაღების გადატრიალების წინ
-მხოლოდ იმ შემთხვევაში, თუ ჩემი ეტლი გოგრად არ გადაიქცევა
-თუკი სახლში დაბრუნებას თორმეტ საათამდე მოვასწრებთ, მსგავსი არაფერი მოხდება
მელინას გაეცინა, მერე კი ჩვენი უწინდელი დიალოგი გაახსენდა და როგორც კი მანქანა მთავარ გზაზე გავიყვანე, შემახსენა კიდეც მის შესახებ :
-ჰო მართლა, ცოტა ხნის წინ შენი იდუმალი ღიმილის მიზეზის ახსნას დამპირდი
-ანუ არ დაგვიწყებია
-იშვიათად მავიწყდება რამე
-შენს ადგილას, მაგაში მთლად დარწმუნებულიც არ ვიქნებოდი -იმ ღამეზე ჩავუნამიოკე, როდესაც ბარიდან დაბრუნების შემდეგ, სველ ტანსაცმელს ვუცვლიდი და ჩემს მინიშნებას ისიც მშვენივრად მიხვდა
-მეგონა, ამაზე ლაპარაკს უკვე მოვრჩით და დავივიწყეთ კიდეც
-ჰო, მართალი ხარ -მერე მცირედი პაუზა გავაკეთე და დავამატე :- ჩემი ღიმილის მიზეზს რაც შეეხება, უბრალოდ სასიამოვნო შეგრძნება იყო ჯაყელის მაგივრად მე რომ ჩამიჯექი მანქანაში . . . მაინტერესებს კიდეც, ასე რატომ მოიქეცი?
-იმიტომ, რომ ასე მინდოდა
-მოკლედ და კონკრეტულად
-უფრო ვრცელ პასუხს ელოდი? -ღიმილი შეეპარა ღია ვარდისფრად შეღებილი ტუჩის კუთხეში
-სიმართლე გითხრა, ამაზე უარს არ ვიტყოდი
-კარგი, გეტყვი
-ყურადღებით გისმენ
-მიზეზი ის იყო, რომ ბოლო პერიოდში, შენს მხარში დგომას ყველაზე მეტად ვგრძნობ, ჩემთვის რთულ მომენტებში და გადავწყვიტე არც მე მეწყენინებინა
არაფერი მიპასუხია, მიუხედავად იმისა, რომ თავისი სიტყვებით გულწრფელი ღიმილი მომგვარა. ამის მაგივრად, კალთაში ჩადებულ მის ხელს დავწვდი, ტუჩებთან ახლოს მივიტანე და მთელი გრძნობით ვაკოცე. აშკარად არ გამჭირვებია იმის შემჩნევა, როგორ დაეჭიმა სხეული ამ შეხებაზე და ოდნავ შეაჟრჟოლა კიდეც. ესეც რომ არ ყოფილიყო, მარტო გამოხედვა გაყიდდა ისეთი არეული მზერით მიყურებდა იმ წამს. ვერ გეტყვით, რომ შეჩვეული არ ვიყავი გოგონებისგან მსგავს გამოხედვას, პირიქით, იმაზე მეტადაც კი გახლდით ნაჩვევი ვიდრე კოფეინის განსაზღვრული დოზის მიღებას, ყოველ დილით, მაგრამ როდესაც ამგვარ მზერას, ჩემთვის საოცნებო ქალისგან ვიღებდი, თვითკმაყოფილების გრძნობას, უჩვეულო ბედნიერებაც ემატებოდა თან და საბოლოო ჯამში, უზომოდ სასიამოვნო ნაზავს ქმნიდა.
-დამაკმაყოფილებელი იყო შენი პასუხი -ვუთხარი ბოლოს, თან მისი თითებიც გავათავისუფლე
-ჰოო?
-ნამდვილად . . . ჰო მართლა, კიდევ ერთი კითხვა მაქვს
-დამისვი,