შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მემკვიდრეობითი ცოდვა (თავი 8)


20-02-2021, 07:26
ავტორი Melice
ნანახია 1 642

ზღვის აქაფებულ ტალღებს გავცქეროდი და სამი დღით ადრე მომხდარი ისე მახსენდებოდა, თითქოს საუკუნის წინ იყო. თითქოს მას შემდეგ მთელი ასწლეული სიბნელეში ვიცხოვრე და დღის სინათლეზე ახლაღა გამოვედი.
ცურვა დედამ მასწავლა. ზღვის რბილ ზედაპირზე გულაღმა წოლა და ყვინთვა მიყვარდა. დედამ მითხრა, რომ თუ კენჭებთან ახლოს ყოფნა მომინდებოდა, ფილტვები ჰაერისგან უნდა დამეცალა და ისე ჩამეყვინთა. ასეც ვიქცეოდი, თვალებს არასდროს ვხუჭავდი და ვხედავდი ჩემთან ერთად ზღვის ფსკერზე ჩამოსულს თმა ქალთევზასავით როგორ ულივლივებდა.
თვალუწვდენელ ჰორიზონტს გავყურებდი და ვგრძნობდი, რომ ფსკერზე ვიყავი... უჰაეროდ, ხელებს ვიწვდენდი, მაგრამ არავინ მეჭიდებოდა. ზედაპირისკენ ვიყურებოდი და გონებაში ვვანგარიშობდი, თუ რა დრო დრო დამჭირდებოდა ჰაერის ისევ ჩასასუნთქად.
იანვარი, თებერვალი, მარტი, აპრილი...
აპრილის ბოლოსთვის საგრძნობლად დათბა. აივნის მცენარეებმა ისევ გაიხარეს, დილაობით მშიერი ბარტყებივით ითხოვდნენ წყალს.
სარწეველა სავარძელი აივანს დაუბრუნდა და ისევ პატარა ნავსაყუდელად იქცა.
ჩიხოლში გახვეული გიტარა მხარზე შემოვიგდე და სამსახურისკენ გავწიე.
სეზონის ცვლილებას ბარის ინტერიერზე ოდნავადაც არ უმოქმედია. თამბაქოს ნისლი ლურჯ ატმოსფეროს ერეოდა და კვირაში სამი დღე მის ბურუსში მკარგავდა.
რთული იყო ისევ იმ სახლში მეცხოვრა, იმავე ბარში მევლო, იგივე ადამიანებთან მეურთიერთა, მაგრამ დროთა განმავლობაში შევეგუე.
ადამიანი საზიზღარი არსებაა, ყველაფერს ეჩვევა.
ბატონ ლადოს ჩვეულებისამებრ თავის დაკვრით მივესალმე და კოლეგების მაგიდისკენ გავწიე.
- გამარჯობა, სულ სავსეა! - გიტარა მაგიდას მივაყუდე და ხალხით გადაჭედილ დარბაზს თვალი მოვავლე.
- საღამო მშვიდობისა. - გიგამ ხელები ერთმანეთს გადააჭდო და სერიოზული გამომეტყველებით შემათვალიერა. - დაჯექი.
- მოხდა რამე? - თავისუფალი ადგილი დავიკავე. მართა და გიო თავჩახრილები ისხდნენ და თვალს მარიდებდნენ.
- აპრილი თითქმის გავიდა, შენ კი ის სიმღერა არ მოგიმზადებია, რომელიც გთხოვე.
- „ლურჯი აპრილი“? - გული ამიჩქარდა.
- მხოლოდ ეგ გთხოვე. - თვალებში დაჟინებით ჩამაშტერდა. - ასეთი რთულია?
- არა, მოვამზადე, მაგრამ არ მინდა, რომ ვიმღერო. - მზერა ავარიდე.
- ლიტა, ბოლო თვეებია ვცდილობ გაგიგო... - ჩემკენ გადმოიხარა და ხმას დაუწია. - სიმღერას შუაში რომ წყვეტდი და გაგრძელება აღარ შეგეძლო, ხომ არ გაიძულებდი?
- არ მაიძულებდი. - იანვრის საშინელი დღეები გამახსენდა.
- თუ რაიმე ისეთი გჭირს, რაც უნდა ვიცოდეთ, გვითხარი და გაგიგებთ.
- არაფერი მჭირს. - თვალი გავუსწორე. - დღეს ვიმღერებ.

ვცდილობდი ისეთ სიმღერებს ავრიდებოდი, რომლებიც მოუშუშებელ ჭრილობებზე მარილს დამაყრიდა, თუმცა ამ გეგმამ დიდხანს ვერ გასტანა.
ჩემი ბოლო გამოსვლა იყო. გიტარა მუხლზე მივიბჯინე და ხმის ჩასაწმენდად ჩავახველე.
თვალები დავხუჭე. ზღვა წყნარი იყო, ცა მოლივლივე ტალღებიდანვე იწყებოდა. თოლიები ჭყივილით სერავდნენ სივრცეს.
პირველივე აკორდების აღებისას გონებაში ნაცნობი სილუეტი შემომეჭრა, ნაცნობი ფერის თვალებით. ქუთუთოები უფრო ძლიერად ჩავაჭირე ერთმანეთს, მაგრამ ვერაფრით გავაქრე.
- „ ლურჯი აპრილი შენს თავს მაგონებს,
მე შენზე ფიქრი მკლავს,
მკლავს და მაღონებს.
ლურჯი აპრილი, ფოთოლთა მღერა,
მე შენზე ფიქრმა მომკლა
და დამაბერა.
გავიდა დრო და ჩვენ
ვერ შევხვდით ერთმანეთს.
რაც შენ მიმატოვე, მე ვუმღერი ღამეს.
მოდი...
მოდი...
ჩემთან მოდი...
გვიხმობს ვით ზღაპარი
ლურჯი ღამე...“

გულის სატკენად მოსული გრძნობები გულშივე დავიგუბე და ბარი უხმოდ დავტოვე.
- ლიტა!.. - როგორც კი საფეხურები ავიარე, ხმის ბოხი ბგერები დამედევნა.
- გისმენთ. - ბატონ ლადოს მივუბრუნდი. სიგარის გარეშე უცნაური სანახავი იყო.
- თბილი საღამოა, არა? - კიბე ამოიარა და ჩემს წინ აესვეტა.
- კი... - ჩიხოლის ღვედი მხარზე შევისწორე.
- როგორ ფიქრობ, რითი გავნსხვავდებით ცხოველებისგან?
- ჩვენ უფრო გაგვიმართლა. - მცირე პაუზის შემდეგ ვუპასუხე.
- როცა ცხოველი დაჭრილია, იარებს საკუთარი ნერწყვით იშუშებს. - თანაგრძნობით სავსე თვალები ჰქონდა. - ნუ გაექცევი იმ სიმღერებს, რომლებსაც შენი მორჩენა შეუძლია.
- მე არ ვარ დაჭრილი ცხოველი. - წასასვლელად მოვემზადე. - ღამემშვიდობისა.

საკუთარი აზრების ჩახშობას იმდენად მივეჩვიე, ვეღარაფერზე ვფიქრობდი.
იქნებ , ამიტომ ვერ მივდიოდი წინ?
იქნებ, ლადო მართალი იყო და საკუთარი ჭრილობები ცხოველივით უნდა ამელოკა?
სახლში მივდიოდი, მაგრამ ნაცნობ სკვერში აღმოვჩნდი. ხის გრძელ სკამზე ჩამოვჯექი და მწვანე ფოთლებით მორთულ ხეს ავხედე.
გამახსენდა მისი შვილები, ის ყვითელი ფოთლები, რომლებიც შემოდგომამ წაართვა და ზამთარმა თვალწინ ჩაუხოცა, მაგრამ არ დანებდა, ჯიუტად გამოისხა ახლები. იცოდა, წინ ისევ ელოდა გახუნებული შეოდგომა და მკვლელი ზამთარი, მაგრამ ახლა ხომ ბედნიერი იყო?
სასიამოვნო ფიქრებივით არხევდა მიჯრილ ფოთლებს და სიცოცხლე უხაროდა.
„შემომხედე!.. მე თუ შევძელი, შენც შეგიძლია!..“ - შრიალებდა და თავს იწონებდა.
- შენ თუ შეძელი, მეც შემიძლია. - ხმამაღლა დავეთანხმე.

ერთხანს უსიტყვოდ ვუღრენდით ერთმანეთს, მერე წამოვდექი და გეზი სახლისკენ ავიღე.
გვიანი იყო, ვიფიქრე, რომ თათიას უკვე ეძინა და ბინის კარი გასაღებით გავაღე.
როგორც წესი შუქს ანთებულს ტოვებდა, მაგრამ ჩვეული სინათლის ნაცვლად წვრილი ალები შემომეგებნენ.
- გილოცავთ! - ერთხმად დაიძახეს და ტორტზე ჩარჭობილი სანთლების შუქზე მათი სახეები გავარჩიე.
თათია, ნიკა, იოანე და თამუნა!... გაოცებისგან ენა ჩამივარდა.
- ჩააქრე, თორემ ჩაიწვა! - თამუნამ ტორტი მომაგება. - ოღონდ, ჯერ რამე ჩაიფიქრე.
- კარგი, მაცადეთ... - თვალები დავხუჭე და საკუთარ სურვილებს გადავხედე. რა მინდოდა ყველაზ მეტად?
მეგონა ამორჩევა გამიჭირდებოდა, თუმცა სამაგიეროდ ვერაფერი ვიპოვე.
როგორ შეიძლება ადამიანს სურვილები არ გააჩნდეს?
ალბათ შეიძლება, რადგან მე ნამდვილად არაფერი მქონდა.
„მინდა, რომ აღარ მიყვარდეს.“ - ვიყვირე, მაგრამ ვერავინ გაიგო.
„არ გინდა...“ - ქვეცნობიერმა წარბი ამიწია.
თვალები გავახილე და ფილტვებში შეგროვებული ჰაერი სანთლებს დავუმიზნე. ნაკადმა ცეცხლის წვრილი ალები უკან გადაზნიქა, ჩააქრო და მათგან მხოლოდ მწველი კვამლი დატოვა.
მისთვის მიძღვნილი პირველი სიმღერა გამახსენდა.
„მაქრობ, როგორც დემონი სანთელს...“
ვიღაცამ შუქი აანთო და წამიერად დავბრმავდი.
სათითაოდ ჩამეხუტნენ, კიდევ ერთხელ მომილოცეს დამრგვალებული ასაკი.
- როგორ გამიხარდა, რომ ჩამოხვედი... - თამუნას იქ ყოფნა ისევ არ მჯეროდა.
- ორი დღით ჩაგისახლდებით. - სავარძელზე მოკალათდა და არაყი ენერგეტიკულ სასმელში გააზავა. - ჩვენი შეკრებები გახსოვს? შავ პურში მოქცეული კიტრის მწნილი და ეს სასმელი.
- ყველაზე გემრიელი სუფრა იყო. - დანანებით ჩავილაპარაკე.
- მოიცათ რა!.. - თათიამ წელზე დოინჯი შემოირტყა. - მთელი საღამო ამას ვამზადებდი.
- ძეხვის და ყველის დაჭრა ნამდვილად დასაფასებელი კულინარიაა. - მხრები აიჩეჩა ნიკამ და მუჯლუგუნიც მაშინვე მიიღო.
- ჯერ საჩუქრები გახსენი. - იოანემ ჭრელი ქაღალდის შეფუთვა გამომიწოდა. - იმედი მაქვს, მოგეწონება.
ფრთხილად გავხსენი და ხელთ პატარა, სამკაულის ყუთი შემრჩა.
გამეღიმა...
იოანე ყოველთვის თავის ხელნაკეთ სამკაულს მჩუქნიდა. თავსახური გადავწიე და ვერცხლში ჩაღვრილმა მწვანე მინანქარმა თვალი მომჭრა.
- ძალიან ლამაზია, გმადლობ. - ბეჭედი საჩვენებელ თითზე შევიცურე და მტევანი დემონსტრაციულად ავაფრიალე - ნახეთ, რა საოცარია...
- ჩემი ჯერია. - ნიკამ ეჭვის თვალით დამხედა და მოზრდილი ყუთი მომაწოდა. - შეფუთვა ვერ მოვასწარით.
კრემისფერი ყუთი გავხსენი და ყავისფერი ჩანთა ხელში ავიტაცე.
- გმადლობ, ნამდვილად მჭირდებოდა. - გავუღიმე. მისი მზერა ისევ ჩემს ბეჭედსა და იოანეს შორის მონაცვლეობდა. თავი მსუბუქად დამიკრა და დივნის საზურგეს მიეყრდნო.
- მე აი, ეს ჩამოგიტანე. - თამუნამ ყელსაბამად შეკრული პატარა ნიჟარები გამომაწოდა. - ამ გაზაფხულის სანაპირო არ გინახავს.
- სანაპირო ჩამომიტანე? - გამოვართვი და ვიგრძენი, როგორ დამიარა დენმა. - გმადლობ.
- ჯერ ყველაფერი არ გინახავს. - თათია საძინებელში ერთიანად აჟიტირებული გავარდა და მოუთმენლობა ყველას დაეტყო.
- რა ხდება? - შევშფოთდი.
- ნახავ, ცოტა მოითმინე. - თამუნამ ჩემი დამშვიდება სცადა, თუმცა ჩემზე მეტად თვითონ ღელავდნენ.
- ლიტა, მზად ხარ? - თათიას ხმა მომესმა და კამერამომარჯვებულ ნიკას შევუბღვირე.
- ნუ გადამრიეთ, ხალხო! - მოთმინების ფიალა ამომეწურა. - მაჩვენეთ, რა არის?
- ტადაა... - გამოჩნდა. ორივე ხელი წინ გამოეშვირა, მის თითებში მოქცეულმა თეთრმა არსებამ საცოდავად ამოიკნავლა.
რატომღაც ყელში მწარე ბურთი მომებჯინა და თვალები ამეწვა.
- კნუტი მომიყვანეთ? - ხმა ამიკანკალდა და საკუთარ რეაქციაზე გიჟივით გამეცინა.
თათიამ პატარა სითეთრე კალთაში ჩამისვა და უკან დაიხია. ისეთი უსუსური იყო, ორი თვის ძლივს იქნებოდა, ბრჭყალების ნაცვლად პაწია ნემსები ჰქონდა. თათები ხელზე დამაბჯინა, თავი დამადო და აკრუტუნდა.
- საოცრებაა... - ცრემლებს აღარ გავუძალიანდი და ღაწვებზე სველი ფარდებივით გადმოვფინე.
- ჩემი მეგობრის კატის შვილია. - ნიკამ კამერას თვალი მოაშორა და მზერა გამისწორა. - ბევრი მუდარის შემდეგ გამომატანა, როცა დავარწმუნე, რომ სანდო ხელში იქნებოდა.
- ეს როგორ გამოგატანა? - მკერდზე მივიხუტე, არ მოეწონა და წამოიკნავლა. ყველას გაგვეცინა.

როგორც შემდეგ აღმოჩნდა, უკვე ყველაფერი მოეწესრიგებინათ. კნუტისთვის დახურული ტუალეტი და ქვიშაც მზად იყო. საძინებელ ოთახში გადამალულ ორ ჯამსაც წავაწყდი.
- ეს რაღაა? - გრძელ, მსხვილ ცილინდრზე შემოხვეულ ძაფს თითის წვერები გადავუსვი.
- საფხაჭნი. - თამუნამ, როგორც კატის ყოლაში ყველაზე გამოცდილმა პიროვნებამ, სიტუაციაში გამარკვია. - ამაზე ბრჭყალებს აილესავს და ავეჯს აღარ გააფუჭებს.
ბიჭები უკვე წასულები იყვნენ. თათია სემინარისთვის ემზადებოდა, ჩვენ კი თავი საძინებელს შევაფარეთ.
- სულ ასე უნდა ეძინოს? - საწოლის ცენტრში მიძინებული თეთრი წერტილისკენ ვანიშნე.
- კნუტია და ძილი სჭირდება. - ღიმილით გახედა მერე კი სახე დაუსერიოზულდა და წარბები შეკრა. - ეს სპარსული ჯიშის კნუტია. საკმაოდ ძვირად ფასობს, დავიჯერო, რომ ნიკას უბრალოდ გამოატანეს?
- ანუ? - საწოლზე ფრთხილად ჩამოვჯექი.
- მგონია, რომ იმისგანაა. - გვერდით მომიჯდა და ჩემს მტევანს მისწვდა.
- საბასგან? - მისი სახელის ისევ ხსენებამ მთელი სხეული დამიბუჟა. მძინარე წერტლს დავაკვირდი. დამრგვალებულიყო, საკუთარ უკანა თათებს ჩახუტებოდა და მშვიდად სუნთქავდა.
- მხოლოდ ვვარაუდობ, მაგრამ საფუძვლიანად.
- რატომ უნდა გავხსენებოდი? - ტვინში სისხლი ჩამექცა. - თავიდან ველოდებოდი, რომ დაბრუნდებოდა და ინანებდა, ან უბრალოდ დაბრუნდებოდა, მაგრამ აღარ ველი...
- თუ გაიგებ, რომ ეს კნუტი მისგანაა, მაინც დაიტოვებ? - თვალები მოჭუტა. - თუ მის ყოლას ვერ შეძლებ, აჯობებს მალევე მოუძებნო ახალი პატრონი, რადგან თუ შეგეჩვია, მერე გარემოს შეცვლა დასტრესავს და ცოდოა...
- თუ მართლა მისგანაა, ალბათ არ დავიტოვებ. - ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ვიღაცამ შიგნეულობა გამომაგლიჯა. - ზურამ დამირეკა და მომილოცა... გაუხარდა აქ რომ ხარ და მოგიკითხა.
- ბათუმში როდის ჩამოხვალ? - ისე მკითხა, თითქოს ჩემი სიტყვები არ გაუგონია.
- ზაფხულში. - მხრები ოდნავ ავიჩეჩე. - ქობულეთში ვიქნები ალბათ, ნათელასთან.
- ზურას უნდა დაელაპარაკო და მოუყვე, რაც მოხდა. ყველაფერი მხოლოდ შენს თავზე არ უნდა აიღო.
- მოვუყვე და საბას შურისძიება ბოლომდე მივიყვანო? - ძარღვებში სისხლი ამიდუღდა. - ვერ ეღირსება!..
- არც კი ვიცი, რა გითხრა. - ამოიოხრა და თავი დახარა.
- დაწექი და მალე მოვალ.

მისაღებ ოთახში გავედი. თათია კონსპექტების გროვაში ჩაფლულიყო და თვალებს გამუდმებით ისრესდა.
- ბევრი დაგრჩა? - თავზე დავადექი.
- თითქმის მოვრჩი. - თავი უკან გადააგდო და კისერი გაატკაცუნა.
- ეს კნუტი საბასგანაა? - გულზე ხელები დავიკრიფე და ისე ჩავაშტერდი, ჩემმა სიმტკიცემ სიამაყით ამავსო.
გაოცებისგან ყბა ჩამოუვარდა და თვალები რამოდენიმეჯერ ზედიზედ დაახამხამა.
- მგონი, კი. - საბოლოოდ ამოღერღა.
- ზუსტად არ იცი? - იმედის მცირე ნაპერწკალმა კოცონი დამინთო.
- ნიკას პირდაპირ არაფერი უთქვამს, მაგრამ გავიგონე, როგორ ელაპარაკებოდა საბას. - დამნაშავის თვალებით ამომხედა. - კნუტიც ახსენა ერთი-ორჯერ.
ენას კბილი დავაჭირე და საძინებელში შევბრუნდი.
- იმისგანაა... - კარის ზედაპირს შიგნიდან ავეკარი და დავიჩურჩულე.
თამუნა კიდეში იწვა, თავი ხელზე დაეყრდნო და ლოკოკინასავით დახვეულ თეთრ არსებას დაჰყურებდა.

საწოლი თვალით გადავზომე და შუაში გავწექი. ჩემმა მოძრაობამ პაწაწა სითეთრე გააღვიძა, გაიზმორა და პირი გაამწლაკუნა. ისეთი სასაცილოდ საყვარელი იყო, გული მიმეწურა.
- არაფერი დაგიშავებია... - უფრო ჩემთვის ვუჩურჩულე და ყელზე თითით მივეფერე. მაშინვე აკრუტუნდა. - გინდა, იავნანა გიმღერო?
- არც მე ვიტყოდი უარს. - თამუნაც გამომეხაურა და თავი ბალიშში ჩარგო.
დაღლილობამ ერთიანად შემომიტია, დარჩენილი ძალები პურის ნამცეცებივით შევაგროვე და სანამ გავიაზრებდი, თუ რას ვმღეროდი, უკვე გვიანი იყო.

- „შენი ტკბილი ნანა ქარმა მოიტანა,
მთებმა გამახსენა შენი იავნანა,
თითქოს მეძახიან შენი სიმღერები,
ნისლმაც შენი სახე ცაზე მომიხატა...“

„ ეს ჩვენი სიმღერა იყოს, რას იტყვი?..“ - საბას ხმა ისე ცხადად გავიგონე, შევკრთი და სუნთქვა გამიხშირდა.

ყველა ფერი გაანადგურა.
იქნებ, თამუნა მართალი იყო და ყველასთვის ყველაფერი უნდა მომეყოლა? ყველას უნდა გაეგო, რომ ეს უბრალოდ წყვილის დაშორება კი არა, ერთი დიდი სპექტაკლი იყო.
სპექტაკლი, სადაც მთავარი როლი ისე შევასრულე, არც კი ვიცოდი, რომ ვთამაშობდით.
სპექტაკლი, სახელად „მემკვიდრეობითი ცოდვა“.
უსამართლობა იყო, მხოლოდ ჩემსა და თამუნას შორის რომ დარჩა ეს ამბავი.
თუმცა, სამყარო ხომ უსამართლოა?


შაბათი დილა გათენდა. საწოლზე წამოვჯექი, თათია უკვე წასული იყო. თამუნას კი გულჩაღმა ეძინა და მშვიდად ფშვენდა.
განწირულმა წრიპინმა ჩემი ოჯახის ახალი წევრი გამახსენდა და საწოლიდან მისაღებ ოთახამდე ლამის გავფრინდი. ღამის სქელ ფარდაზე ასულიყო, ნემსები მაგრად ჩაეჭირა და თავს ვეღარ იხსნიდა.
- ნუ გეშინია... - ცალი ხელით ტანი და დავუჭირე, მეორეთი კი თათები ფრთხილად გავუნთავისუფლე.
სამზარეულოში გავიყვანე, მისთვის განკუთვნილი პატარა ჯამი თათიას უკვე შეევსო. ძირს დავსვი, თუმცა საჭმელს ზედაც არ შეხედა, ისევ მისაღები ოთახისკენ გაიქცა. იატაკის ფილებზე პატარა ფეხები უსრიალებდა და უკან სასაცილოდ იქნევდა.
ვუყურებდი და ვერ ვიჯერებდი, რომ ასეთ თითისტოლა არსებაში ადამიანის გაბედნიერებისთვის საჭირო ტალღებს თავი მოეყარათ.
ვუყურებდი და თავს კარგად ვგრძნობდი.
შუქურასავით იყო... ზღვის ტალღებში ჩაკარგული გემი ვიყავი და მისგან წამოსული სინათლის სვეტი მჭირდებოდა, ჩემს თავთან დასაბრუნებლად.
- თუ იტოვებ, სახელი უნდა დაარქვა. - თამუნას ჩემი თხელი ხალათი მოესხა და ღიმილით მათვალიერებდა. - სისინა ან შიშინა ბგერები უნდა ერიოს, თუ გინდა, რომ სახელის დაძახებით გამოახედო.
- ჯერ არ გადამიწყვეტია. - მაშინვე დავსერიუზულდი.
უბრალოდ კი არ მინდოდა, მწყუროდა მისი დატოვება, მაგრამ გულის რომელიღაც მიყრუებულ და უღმერთო კუნჭულში ვხვდებოდი, რომ ეს ნაბიჯი არ უნდა გადამედგა.

გადავწყვიტე, თამუნა ნარიყალაზე წამეყვანა. რიყის პარკში ცოტა გავისეირნეთ, მშვიდობის ხიდზეც გავბოდიალდით რამოდენიმეჯერ და საბაგიროს დახმარებით იმ ადგილას გადავაბიჯეთ, სადაც ბოლო დროს ხშირად განვმარტოვდებოდი ხოლმე.
ხის გრძელ სკამზე ჩამოვჯექით.
- როგორი სიმშვიდეა, არა? - თვალები დახუჭა და გაზაფხულის ჰაერი ღრმად ჩაისუნთქა.
- საბაზე რას ფიქრობ? - გვერდულად გავხედე.
- სადაც ვნახავ, იქ მოვკლავ! - შეშფოთებული მზერა გამისწორა.
- მინდა ახლა ვისაუბროთ და მისი პოზიცია დაიცვა.
- იმ იდიოტის ადვოკატი ვიყო? - ღრმად შეურაცხყოფილივით ამოთქვა.
- ზუსტად. მხოლოდ შენ იცი, რეალურად რაც მოხდა, მინდა, სხვა თვალით შეხედო და ისე მესაუბრო.
- შენ მასთან გჭირდება საუბარი და არა ადვოკატთან.
- მაგრამ ის აქ არაა... - ქართლის დედის ქანდაკება ამრეზით შევათვალიერე.
- კარგი, ვცადოთ. - ყრუდ ამოიხვნეშა.
- ასე რატომ მომექცა? - ყბა ამიკანკალდა და კბილები ერთმანეთს მაგრად დავაჭირე.
- სხვანაირად არ შეეძლო, რადგან მამაშენის სიძულვილში გაიზარდა. - ისე თქვა, წამით დავვეჭვდი, რომ გულწრფელად ამბობდა.
- როგორ ფიქრობ, ნანობს?
- მაშინვე ინანა... უფრო შორსაც შეეძლო წასვლა, შენთან მიმართებაში. - შუბლი მოისრისა და თვალი ამარიდა. - მხოლოდ შენ კი არა, საკუთარი ცხოვრებაც მიატოვა, არც მისთვის უნდა იყოს მარტივი.
- თამუნა, მართლა იცავ!.. - საკუთარმა იდეამ გამაღიზიანა.
- შენ თვითონ მთხოვე. - მხრები აიჩეჩა.
- შენი აზრი მითხარი, ოღონდ მართლა რასაც ფიქრობ.
- ჩემი აზრით გიყვარს, იმ დღეს სანაპიროზე სანამ გნახავდი, ბულვარის ზოლზე ერთი ბიჭი შემომხვდა. მანამდე რესტორანში მყავდა ნანახი, მეგობრები რომ შევიკრიბეთ და ვიღაცას ეცეკვე, იმას მივამსგავსე. პალმის უკან იდგა და იქედან გიყურებდა. რომ ჩავუარე, შევამჩნიე პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული, ალბათ, ტიროდა კიდეც. არც ის იყო გულგრილი, მაგრამ სხვა გზა ვერ დაინახა. ერთხელ მითხარი, რომ იცოდა, ზღვას სახლად რომ აღიქვამდი. მან შენს ტერიტორიაზე, შენსავე სახლში დაგტოვა, როცა უარესად შეეძლო. ალბათ მიხვდა, რომ კიდევ რომ გაეგრძელებინა, ვეღარ გაგიმეტებდა. ხომ მითხარი, რომ ბოლოს სიმღერით თქვა დავბრუნდებიო? ჯერ წასული არ იყო, მაგრამ უკვე დაბრუნება უნდოდა...
- აქამდე რატომ არ მითხარი, რომ იმ დღეს ნახე? - ასე მეგონა დედამიწა მართლა ბრტყელი იყო, ამობრუნდა და მიწა ცასავით დამეხურა თავზე.
- ძალიან ცუდად იყავი...
- დაბრუნდება? - საკუთარმა გულისცემის ხმამ სმენა დამიხშო, სადაცაა სისხლი ყურებიდან წამომივიდოდა.
- არ ვიცი... - თბილისის პანორამას გახედა. - შენ პატიების საოცარი უნარი გაქვს. ეს ჩემს თავსა და ოჯახზე გამომიცდია. წართმეული ბავშვობა გვაპატიე. შეძლებ, რომ მასაც აპატიო?
- ვერ შევძლებ... - პირველად ვიგრძენი, რომ ეს უნარი საბოლოოდ დავკარგე.

სახლში საღამოს დავბრუნდით. როგორც კი კარი შევაღე, ღრუბლის ნაფლეთი თათიას დაუსხლტა და კნავილით შემოგვეგება.
ხელში ავიყვანე. პატარა ბრჭყალებით მომებღაუჭა, ძლივსშესამჩნევ ცხვირს აცმაცუნებდა და თვალებს აცეცებდა.
- შუქურა... - თვალები ისევ ამეწვა, ამჯერად მხოლოდ ბედნიერებისგან. - შენი სახელია შუქურა!..


დაძინებამდე სააბაზანოში შევიხიზნე და წყლის ნაკადს შევუდექი. ფიქრები თმებივით დამისველდა და ჩამომეწურა.
თამუნამ ის მოგონებები ამირია, რომლებსაც ასე საგულდაგულოდ ვჩქმალავდი.
ყველაფერი დეტალურად გამახსენდა. ფილმის კადრებივით ჩამიარა წარსულმა, რომელიც იმდენად ტკბილი იყო, ბოლოს სიმწარეში გადაიზარდა და დატოვებული გემო ვერაფრით გავიქრე.

მანქანის უკანა სავარძელზე ვიჯექი, საქარე მინას თვალებდახუჭული ვეყრდნობოდი.
- უკაცრავად, თუ გაგაღვიძეთ. - მისი პირველი სიტყვები ეს იყო. თუმცა გაღვიძების ნაცვლად, ლამაზად დაწყებულ კოშმარში შემიტყუა.

საძინებელში მასთან ერთად ვიდექი და სიბრაზე ყელში მიჭერდა. თათია და ნიკა მისაღებ ოთახში ჩხუბობდნენ.
- ნუ ღელავ, შენთან არანაირი ინტერესი არ მაქვს. - მითხრა, მაგრამ მომატყუა.

ზღვას გავცქეროდით, ნაპირთან მოქაფებულ ტალღებს კენჭებს ესროდა.
- ანუ, ზღვა ცოცხალია და თან სახლია? - სულში შემომიძვრა და დაგეგმა, რომ ამ სახლში ჩავეკალი.

უნივერსიტეტის კიბეებთან წამომეწია და პირველად მაკოცა.
- ამაზე იფიქრებ, როცა მას შეხვდები. - მითხრა, და მას შემდეგ საკუთარი პიროვნების ნანგრევებსაც შევხვდი.

იოანეს დაბადების დღიდან სახლში დავბრუნდით.
- ძალიან ცუდი წესებით მეთამაშები. - მითხრა, მაგრამ ჩვენს შორის მოთამაშე მხოლოდ ის იყო.
დივანზე გვერდიგვერდ ვისხედით. თითებს შორის ჩემი თმის კულულს ათამაშებდა.
- სამყაროს შექმნა ერთ დღეშიც შეიძლება. - მითხრა, მაგრამ ის არ უხსენებია, რომ დასანგრევად რამოდენიმე წუთიც ეყოფოდა.

კინოთეატრში ვიყავით, ფილმი დამთავრდა და დარბაზიდან გავდიოდით.
- რას იზამ, თუ ხელს ჩაგკიდებ? - მკითხა, მაგრამ ხელი უფსკრულის კიდესთან გამიშვა.

ლიფტის ჩამოსვლას ერთად ველოდით.
- მიყვარს, როცა მღერი. - მითხრა, მაგრამ მთელი ჩემი მოდგმა სძულდა.

ბარში ვიყავით, ვნერვიულობდი.
- დარწმუნებული ვარ, სამოთხეში შენს სიმღერებს უსმენენ. - დამამშვიდა, მაგრამ ჯოჯოხეთში მიკრა თავი.

სკვერში ვიყავით, მის სილაჟვარდეებში ვიძირებოდი.
- შენთან საუბარი ომს გავს. - გამაფრთხილა, მაგრამ თურმე ნამდვილი ომი იგულისხმა.
- როცა გისმენ, ყველანაირი ბნელი მხარე სინათლით მევსება. - მითხრა და ჩემი სინათლე თავის სიბნელეში გამიცვალა.

ლიფტის ჩაბნელებულ კაბინაში ვიდექით და ვუბრაზდებოდი.
- მე მხოლოდ გაფუჭება ვიცი. - მითხრა და ყველა ფერი გამიფუჭა.

ნარიყალაზე ვიყავით, ვეხუტებოდი და სითბოს ვუზიარებდი.
- ხანდახან უნდა დაიკარგო, რომ გიპოვონ. - მითხრა, მაგრამ ისე დაიკარგა, ვეღარსად ვიპოვე.

სახლში ვიყავით. ჩაის ფინჯნები გვეჭირა და ვთამაშობდით.
- მე არასდროს შემყვარებია ადამიანი, რომელიც მანქანის უკანა სავარძელზე გავიცანი. - პირველად მითხრა სიმართლე, მაგრამ ბოლოს მაინც მოიტყუა და ერთი ყლუპი თავადვე მოსვა.

საწოლში ვიწექით. ჩემთან ერთად იმღერა ბავშვობის იავნანა.
- გულში ვმღეროდი ხლმე, ითვლება? - მკითხა, მაგრამ არ ითვლებოდა, რადგან გული არ აღმოაჩნდა.

მისი მშობლების სახლიდან ვბრუნდებოდით. ლიფტს ველოდით.
- ხომ იცი, რომ მიყვარხარ? დამპირდი, რომ არ დაივიწყებ. - მითხრა, მაგრამ ისევ მომატყუა.
- გპირდები. - დავპირდი, მაგრამ დამავიწყდა.

ჯვრის მონასტრის ეზოში ვიდექით და შეერთებულ მდინარეებს დავყურებდით.
- შენ არაგვს გავხარ, ჩქარი, არეული, დაუკითხავად რომ მიუერთდა და მისი ფერები არია. - მითხრა, მაგრამ ფერების სანაცვლოდ ცხოვრება ამირია.

ახალი წლის საღამო იყო. სცენაზე გიტარის თანხლებით იდგა და ჩემს მელოდიაზე აწყობილ ლექსს ამღერებდა.
- „მე შენი თმები დამაბრუნებენ...“ - ამოიმღერა, მაგრამ არ დაბრუნდა.


ახდენილ კოშმარში ვიყავი.
- მამაშენზე... - შურისძიების ობიექტი დამისახელა, მაგრამ იქ დასჯილი მხოლოდ მე ვიყავი.


დაორთქლილი სარკე პატარა ტილოს საშუალებით გავწმინდე და ანარეკლს თვალებში ჩავხედე.
საკუთარი ფიქრები ისე კარგად რომ არ მცოდნოდა, დანახულის სიმტკიცით ნამდვილად ვიამაყებდი.

მისაღებ ოთახში გავჩანჩალდი და პატარა მაგიდაზე აბრდღვიალებულმა სიწითლემ მზერა მომპარა.
- ვისია ეს თაიგული? - მუყაოს შავ ყუთში ჩალაგებულ ვარდებს ახლოდან შევხედე.
- იუბილარის. - ორივეს გაეცინა, თუმცა ნერვიულად.
- ვისგანაა? - პატარა ბარათს დავწვდი.
- კურიერს ვერაფრით ვათქმევინეთ. - თამუნამ ისე თქვა, დარწმუნებული ვიყავი, სიცოცხლის ხელყოფის მუქარასაც მიმართა.

ბარათი გავხსენი და წარწერას თვალი შევავლე.
„ შენ ალბათ ლურჯი აპრილის ლურჯ ღამეს დაიბადე, იმისთვის რომ ეს სიმღერა გემღერა და ჩემთვის იმედის სხივი გამოგეგზავნა.
„ როცა იგი მარტოა, ნი ჩნდება იგის სხეულში და იგი აღარაა მარტო.“
მე დავიკარგე... და მინდა, რომ ისევ მიპოვო.“

მანამ ვკითხულობდი , სანამ თვალები არ მეტკინა. მაგრამ... თუმცა...
მეტი „მაგრამ“ და „თუმცა“ აღარ მაფიქრდებოდა.



№1 სტუმარი სტუმარი ქეთა

საოცრება ხარ, როგორ შეგიძლია ასე სასწაულად წერო და მკითხველი გააგიჟო? კულმინაციას ცრემლების გარეშე ვერ გავუძელი, ორივე მტკივა, ორივე მიყვარს.
გამაგიჟე და გადამრიე ადამიანო, როგორ მიხარია რომ აღმოგაჩინე

 


№2  offline წევრი Melice

სტუმარი ქეთა
საოცრება ხარ, როგორ შეგიძლია ასე სასწაულად წერო და მკითხველი გააგიჟო? კულმინაციას ცრემლების გარეშე ვერ გავუძელი, ორივე მტკივა, ორივე მიყვარს.
გამაგიჟე და გადამრიე ადამიანო, როგორ მიხარია რომ აღმოგაჩინე

უღრმესი მადლობა ამ სიტყვებისთვის ❤️❤️
მიხარია, რომ მოგწონთ ❣️

 


№3 სტუმარი სტუმარი დარინა

არც კი ვიცი რა დავწეროო იმდენად ვარ დათრგუნულიი, მართალია ნათქვამია მშობლების ცოდვებზე შვილები აგებენ პასუხსოო მაგრამ ასე არ უნდა იყოოს და არც უნდა ხდებოდეს, რაც არ უნდა გამამართლრბელი სიტუაცია წონდეს საბას მე ლიტა რომ ვიყო ასეთ გულის ტკივილს ვერასოდეს ვაპატიებდიი ან შეიძლება ვაპატიებდიი მაგრამ მასთან ერთად ვერასოდეს შევძლებდი ყოფნას რადგან არ აქვს მნიშვნელობა ინანა თუ არა მისი საქციელი საბამ არ მობრუნებულაა უკან პირიქით დატოვა წავიდაა და ახლა რომც მობრუნდეს როგორ უნდა ოყოს მასეთ ადამიანთან რომელმაც ისე გატკინაა წელში მოტეხილი დადიხარ, საჩუქრებიც არ უნდა დაეტოვებინაა მისგან არაფერი არ უნდა გინდოდეს, ჩემთვის საბა არა საიმედო დასაყრდენია საკუთარ ეგოიზმს ვერ აჯობაა და უდანაშაულო ადამიანი ჩაითრია თავის შურისძიებაშიი მითუმეტეს დედამისი უცოდველი არც ყოფილაა, მხოლოდ საბას მონათხრობიდან ვიცით საბას დედის პოზიცია იქნებდაა სულ არ არის დამნაშავეე ლიტას მამა, ადამიანი საკუთარ თავს რომ აჯობებ და სიყვარულს ირჩევ მაშინ ხარ ადამიანიი, ჩემთვის საბას და ლიტას წყვილი ამის შემდეგ ვეღარ იქნებაა რადგან როცა საყვარელი ადამიანიი მასეთ რაღაცას გიკეთებს იმასთან ყოფნა უკვე წარმოუდგენელიაა.

 


№4  offline წევრი Megioki

ბოლო ორი თავია ცრემლება დავიღვარე ((( სიტყვებით ვერ ავღწერ, ვერც ჩემს ემოციებს და ვერც ამ ისტორიის საოცრებას ❤️

ვკითხულობდი ლიტას მოგონებებს და ცრემლები მომერია. მინდა გითხრა რომ საოცრად გაქვს ყველაფერი აღწერილი. სულს და გულს, რომ ეხება ისე. ❤️ რამდენჯერმე გადავიკითხე, მისი მოგონებები ((( ყველამ შემძრა, ვერ გამოვყავი რომელიმა მათგანმა უფრო მეტად.

თამუნას მონაყოლმა და მერე იმის წარმოდგენამ, როგორ ოყო საბა იმ მომენტში, საბოლოოდ მომიღო ბოლო. (( უჰ, როგორი რთული იქნებოდა ეს პერიოდი საბასთვისაც ((( თამუნას მონაყოლმა სულ ამოატრიალა ლიტას ფიქრები, ამ ყველაფრის მიმართ. იმედი მაქვს მალე დაბრუნდება საბა თუ უკვე დაბრუნებული არაა :დდ

ჰო, აი, ზურამ რომ იცოდეს სიმართლე რა ხეირი ამით? უკვე ჩადენილს გამოასწორებს? თავის საქციელს და დანაშაულს შეცვლის? წინასწარ არ მინდა, ზურას მიწასთან გასწორება, ამიტომ დაველოდები როგორ განვითარდება მოვლენები და ამის მიხედვით, მოგახსენებ ერთი ორ სიტყვას მასზეც :დდდ

ვაიი, შემდეგ თავში რა მოხდება ნეტა. მოუთმენლად ველი ❤️❤️ წარმატებები შენ ❤️❤️

 


№5  offline წევრი Melice

სტუმარი დარინა
არც კი ვიცი რა დავწეროო იმდენად ვარ დათრგუნულიი, მართალია ნათქვამია მშობლების ცოდვებზე შვილები აგებენ პასუხსოო მაგრამ ასე არ უნდა იყოოს და არც უნდა ხდებოდეს, რაც არ უნდა გამამართლრბელი სიტუაცია წონდეს საბას მე ლიტა რომ ვიყო ასეთ გულის ტკივილს ვერასოდეს ვაპატიებდიი ან შეიძლება ვაპატიებდიი მაგრამ მასთან ერთად ვერასოდეს შევძლებდი ყოფნას რადგან არ აქვს მნიშვნელობა ინანა თუ არა მისი საქციელი საბამ არ მობრუნებულაა უკან პირიქით დატოვა წავიდაა და ახლა რომც მობრუნდეს როგორ უნდა ოყოს მასეთ ადამიანთან რომელმაც ისე გატკინაა წელში მოტეხილი დადიხარ, საჩუქრებიც არ უნდა დაეტოვებინაა მისგან არაფერი არ უნდა გინდოდეს, ჩემთვის საბა არა საიმედო დასაყრდენია საკუთარ ეგოიზმს ვერ აჯობაა და უდანაშაულო ადამიანი ჩაითრია თავის შურისძიებაშიი მითუმეტეს დედამისი უცოდველი არც ყოფილაა, მხოლოდ საბას მონათხრობიდან ვიცით საბას დედის პოზიცია იქნებდაა სულ არ არის დამნაშავეე ლიტას მამა, ადამიანი საკუთარ თავს რომ აჯობებ და სიყვარულს ირჩევ მაშინ ხარ ადამიანიი, ჩემთვის საბას და ლიტას წყვილი ამის შემდეგ ვეღარ იქნებაა რადგან როცა საყვარელი ადამიანიი მასეთ რაღაცას გიკეთებს იმასთან ყოფნა უკვე წარმოუდგენელიაა.

პირველ რიგში მადლობა, რომ კითხულობთ❤️
არ მინდა წინასწარ დაგასპოილეროთ, ამიტომ დანარჩენზე უბრალოდ გავჩუმდები❣️
ამ ეტაპზე კი მართალი ხართ. ვერ შეგედავებით))

Megioki
ბოლო ორი თავია ცრემლება დავიღვარე ((( სიტყვებით ვერ ავღწერ, ვერც ჩემს ემოციებს და ვერც ამ ისტორიის საოცრებას ❤️

ვკითხულობდი ლიტას მოგონებებს და ცრემლები მომერია. მინდა გითხრა რომ საოცრად გაქვს ყველაფერი აღწერილი. სულს და გულს, რომ ეხება ისე. ❤️ რამდენჯერმე გადავიკითხე, მისი მოგონებები ((( ყველამ შემძრა, ვერ გამოვყავი რომელიმა მათგანმა უფრო მეტად.

თამუნას მონაყოლმა და მერე იმის წარმოდგენამ, როგორ ოყო საბა იმ მომენტში, საბოლოოდ მომიღო ბოლო. (( უჰ, როგორი რთული იქნებოდა ეს პერიოდი საბასთვისაც ((( თამუნას მონაყოლმა სულ ამოატრიალა ლიტას ფიქრები, ამ ყველაფრის მიმართ. იმედი მაქვს მალე დაბრუნდება საბა თუ უკვე დაბრუნებული არაა :დდ

ჰო, აი, ზურამ რომ იცოდეს სიმართლე რა ხეირი ამით? უკვე ჩადენილს გამოასწორებს? თავის საქციელს და დანაშაულს შეცვლის? წინასწარ არ მინდა, ზურას მიწასთან გასწორება, ამიტომ დაველოდები როგორ განვითარდება მოვლენები და ამის მიხედვით, მოგახსენებ ერთი ორ სიტყვას მასზეც :დდდ

ვაიი, შემდეგ თავში რა მოხდება ნეტა. მოუთმენლად ველი ❤️❤️ წარმატებები შენ ❤️❤️

მიყვარს შენი კომენტარები, არ მომბეზრდება ამის თქმა ❣️

 


№6  offline წევრი Barbare ❤

საოცარი ისტრორიაა პირველი თავიდან ბოლომდე. ისეთი სათაური აქვს ყველა წუთას ველოდი რომ რაღაც გულს ამომიტრიალებდა და მატკენდა. საბას წინა თავებშიც ვატყობდი რომ შეუყვარდა და არ ემეტებოდა ამ ტკივილისთვის მაგრამ იმდენად ღრმად ქონდა ჩაბეჭდილი შურისძიება ვეღარ გაიაზრა რომ მისი სიყვარული გაანადგურა. არ ვისურვებდი არცერთის ადგილას ყოფნას ორივეს ძალიან სტკივა და სჭამს ეს ტ
კივილი. იმედია მალე მოუშუშებენ ერთმანეთს ჭრილობას. შუქურა მომეწონა იმედის ნაპერწკალია ქათქათა ბეწვით ❤
ძალიან კარგად წერ❤ წერ ისე რომ თითოეული სიტყვა მკითხველის გულამდე მიდის: ატირებს, აცინებს, აბედნიერებს, ტკივილოთ და სიყვარულით ავსებს❤ ორი დღეა გამიტაცა ამ ისტორიამ და ვეღარ ვწყდები❤ ველოდები შემდეგ თავს მანამდე ლანგრით მორთმეულს ჩავუჯდები ❤ წარმატებები ❤

 


№7  offline წევრი Melice

Barbare ❤
საოცარი ისტრორიაა პირველი თავიდან ბოლომდე. ისეთი სათაური აქვს ყველა წუთას ველოდი რომ რაღაც გულს ამომიტრიალებდა და მატკენდა. საბას წინა თავებშიც ვატყობდი რომ შეუყვარდა და არ ემეტებოდა ამ ტკივილისთვის მაგრამ იმდენად ღრმად ქონდა ჩაბეჭდილი შურისძიება ვეღარ გაიაზრა რომ მისი სიყვარული გაანადგურა. არ ვისურვებდი არცერთის ადგილას ყოფნას ორივეს ძალიან სტკივა და სჭამს ეს ტ
კივილი. იმედია მალე მოუშუშებენ ერთმანეთს ჭრილობას. შუქურა მომეწონა იმედის ნაპერწკალია ქათქათა ბეწვით ❤
ძალიან კარგად წერ❤ წერ ისე რომ თითოეული სიტყვა მკითხველის გულამდე მიდის: ატირებს, აცინებს, აბედნიერებს, ტკივილოთ და სიყვარულით ავსებს❤ ორი დღეა გამიტაცა ამ ისტორიამ და ვეღარ ვწყდები❤ ველოდები შემდეგ თავს მანამდე ლანგრით მორთმეულს ჩავუჯდები ❤ წარმატებები ❤

უღრმესი მადლობა თბილი სიტყვებისთვის❤️
იმედი მაქვს წინა ისტორიაც მოგეწონება ❣️

 


№8 სტუმარი Qeti qimucadze

შეიძლება ვცდები. მაგრამ ლიტამ უნდა აპატიოს. ისეტი ტკივილი გაიარა საბამ. არ დატოვა შურისძიების გრძნობამ. ერთადაც რომ ყოფილიყვნენ. ვერასოდეს იქნებოდა ბოლომდე მისი. სადგაც გულში მუდამ ექნებოდა ჩრდილად. ახლა ორივენი თავოსუფლები არიან. მსხვერპლი და შურნაძიები. და ერთმა უნდა აპატიოს. მეორემ უნდა იპატიიოს და დარწმუნებული ვარ ყველაფერი გამოვაა

ძალიან ზუსტად გადმოცემ ემოციებს. ვერ შევზელი ცრემლების გარეშე დამესრულებინა. აბაზანაში მყოფი ლიტას ფიქრები იყო საოცრებააპატიე ვერ ვაკოპირებ. ჩემ საყვარელ მწერლებს შეუერტდი. ყოჩაღ

 


№9  offline წევრი Melice

Qeti qimucadze
შეიძლება ვცდები. მაგრამ ლიტამ უნდა აპატიოს. ისეტი ტკივილი გაიარა საბამ. არ დატოვა შურისძიების გრძნობამ. ერთადაც რომ ყოფილიყვნენ. ვერასოდეს იქნებოდა ბოლომდე მისი. სადგაც გულში მუდამ ექნებოდა ჩრდილად. ახლა ორივენი თავოსუფლები არიან. მსხვერპლი და შურნაძიები. და ერთმა უნდა აპატიოს. მეორემ უნდა იპატიიოს და დარწმუნებული ვარ ყველაფერი გამოვაა

ძალიან ზუსტად გადმოცემ ემოციებს. ვერ შევზელი ცრემლების გარეშე დამესრულებინა. აბაზანაში მყოფი ლიტას ფიქრები იყო საოცრებააპატიე ვერ ვაკოპირებ. ჩემ საყვარელ მწერლებს შეუერტდი. ყოჩაღ

აი, ზუსტად...
მიხარია, რომ მიმიხვდი ❤️
და უფრო მეტად მიხარია, რომ ერთგულად მოყვები ყველა თავს ❣️
გმადლობ...

 


№10 სტუმარი ტაისა

აუ, სულმოუთქმელად გელი ❤❤❤❤❤❤

ეს რა ემოციებიიია!!!!

 


№11  offline წევრი თ. ა.

მარიამის წყალობით კიდევ ერთი აღმოჩენა... სასიამოვნოა ნამდვილად მითუმეტეს ახალი ხარ. საინტერესოდ წერ ყოველ აბზაცში აზრი დევს და ისე გითრევს ვერცერთ წინადადებას ვერ მოწყდები.
ძალიან მიხარია და ორმაგად მიყვარდება მწერალი, როცა ბათუმს ახსენებს ან ისტორიის რაღაც ნაწილს ბათუმში ანვითარებს, მაგრამ შენი ისტორიის თითქმის ნახევარი ბათუმში ვითარდება. ვფიქრობ უკვე ჩემი რჩეული ხარ.
წარმატებები!

 


№12  offline წევრი Melice

ტაისა
აუ, სულმოუთქმელად გელი ❤❤❤❤❤❤

ეს რა ემოციებიიია!!!!

გმადლობ , მოლოდინისთვის ❤️
ხვალ იქნება ახალი თავი ❣️

თ. ა.
მარიამის წყალობით კიდევ ერთი აღმოჩენა... სასიამოვნოა ნამდვილად მითუმეტეს ახალი ხარ. საინტერესოდ წერ ყოველ აბზაცში აზრი დევს და ისე გითრევს ვერცერთ წინადადებას ვერ მოწყდები.
ძალიან მიხარია და ორმაგად მიყვარდება მწერალი, როცა ბათუმს ახსენებს ან ისტორიის რაღაც ნაწილს ბათუმში ანვითარებს, მაგრამ შენი ისტორიის თითქმის ნახევარი ბათუმში ვითარდება. ვფიქრობ უკვე ჩემი რჩეული ხარ.
წარმატებები!

მიხარია, რომ ის ეტაპი მოგწონთ, როცა მეტის სწავლას და მეტად განვითარებას ვცდილობ ❤️
მიყვარს ბათუმი ❣️
სტუდენტობის დროს დავტოვე და დღემდე ბავშვობა მენატრება ❤️

 


№13 სტუმარი სტუმარი თამო

ძალიან კარგად წერ.მიხარია რომ აღმოგაჩინე.ისტორიას რაც შეეხება ლიტა მეცოდება ძალიან მაგრამ საბასიც მესმის და რა ვქნა.არ ვამართლებ მის საქციელს.სასწაულად გადმოცემ ყველა გრძნობას არაჩვეულებრივად გვახვედრებ რას გრძნობენ გმირები თითქოს მეც ლიტას ტყავში შევდივარ და ვგრძნობ მის ტკივილს და ძალიან მტკივა.საბას ვფიქრობ უყვარს ლიტა უბრალოდ სხვანაირად არ შეეძლო
"როცა გისმენ, ყველანაირი ბნელი მხარე სინათლით მევსება. - მითხრა და ჩემი სინათლე თავის სიბნელეში გამიცვალა."
ლიტას ბრალი არაფერია არვცით მართლა მისი მხრიდან დანახული ისტორია ნამდვილად მასე მოხდა თუ არა თუმცა მჯერა რომ რაღაც მაინც გაამართლებს საბას სულ ცოტათი მაინც. ლიტას მამა გამოჩნდა მისი რეაქცია სუფრასთან როცა საბამ გვარი უთხრა და არც გაგრძელება გვქონია მათზე შემდეგ რა მოხდა მამისმა უთხრა რამე თუ არა ამ ყვეკაფერთან დაკავშირებით ძალიან მაინტერესებს.მომწონს ეს ორი მაინც საბას ცუდი საქციელის მიუხრდავად.ლიტა იყო საბასთვის ნათელი წერტილი ასე ვფიქრობ.გელი ახალი თავით

 


№14 სტუმარი სტუმარი დარინა

აი საბას საქციელს ვერანაირად ვერ ვპატიობ, ანუ ადამიანი გიყვარს მაგრამ მაინც საკუთარ ეგოიზმს და შურისძიებას ანაცვლებ ყველაფერს, დანგრეულს დაშლილს დაგტოვებს ძლივს რომ შეძლებ სხეულის აკრეფას და ცხოვრების გაგრძელებას, მერე უცებ უკან დაბრუნება მოუნდებაა და შენ უნდა აპატიო და დაუბრუნდე ისეთ ადამიანს ლამის რომ მოგკლააა, ვერანაირად ვერ მესმის მასეთი სიყვარულისაც არ მჯერა და ვერც ვიწამებ, საბას რომ უთხრეს ლიტა არაფერ შუაში არ არისოო მაგრამ მაინც არ გაჩერდაა, დედამისმა წავიდა დატოვაა უღალატა ქმარს შვილებს საყვარელთან იცხოვრაა და მერე აი რა ნამუსით უნდაა იძიო იმ დედის გამო შურიიი და უდანაშაულოა გული ატკინოო ეს ვერ გამიგიააა, მართლა ცხოვრება ეგეთიიც არ არის რომ ყველაფრის პატიება შეიძლებოდეს, ამ შემთხვევაში ჩემი აზრით ლიტა საბას პატიებით საკუთარ მეს დაკარგავს, ესენი რაც არ უნდა წეროო ჩემთვის წყვილად ვეღარ იქნებიან, რადგან დამტვრეულის შეწებება შეუძლებელიაა, ლიტას მოგონებებმა მატკინა როგორი მოგონებები ქონოათ და საბამ ამ ყველაფერს ერთი ხელის მოსმით გადაუსვა ხაზიი, არ დააფასა ის ნათელი წერტილი რომელიც ყავდაა, საბა ჩემთვის არაკაცობის და ლაჩრო ის სიმბოლოაა, შეიძლება მე ვარ ძალიან მკაცრიი მაგრამ სხვანაირად არ შემიძლიაა. იმდენად მომაწვა ემოციებიი რომ მეორედ შემომეწერა კომენტარიი, ტკბილი და გასაგიჟებელი ანდროს შემდეგ ასეთი რადიკალურად განსხვავებული საზიზღარი საბა ვერ ავიტანეე.

 


№15  offline წევრი Melice

სტუმარი თამო
ძალიან კარგად წერ.მიხარია რომ აღმოგაჩინე.ისტორიას რაც შეეხება ლიტა მეცოდება ძალიან მაგრამ საბასიც მესმის და რა ვქნა.არ ვამართლებ მის საქციელს.სასწაულად გადმოცემ ყველა გრძნობას არაჩვეულებრივად გვახვედრებ რას გრძნობენ გმირები თითქოს მეც ლიტას ტყავში შევდივარ და ვგრძნობ მის ტკივილს და ძალიან მტკივა.საბას ვფიქრობ უყვარს ლიტა უბრალოდ სხვანაირად არ შეეძლო
"როცა გისმენ, ყველანაირი ბნელი მხარე სინათლით მევსება. - მითხრა და ჩემი სინათლე თავის სიბნელეში გამიცვალა."
ლიტას ბრალი არაფერია არვცით მართლა მისი მხრიდან დანახული ისტორია ნამდვილად მასე მოხდა თუ არა თუმცა მჯერა რომ რაღაც მაინც გაამართლებს საბას სულ ცოტათი მაინც. ლიტას მამა გამოჩნდა მისი რეაქცია სუფრასთან როცა საბამ გვარი უთხრა და არც გაგრძელება გვქონია მათზე შემდეგ რა მოხდა მამისმა უთხრა რამე თუ არა ამ ყვეკაფერთან დაკავშირებით ძალიან მაინტერესებს.მომწონს ეს ორი მაინც საბას ცუდი საქციელის მიუხრდავად.ლიტა იყო საბასთვის ნათელი წერტილი ასე ვფიქრობ.გელი ახალი თავით

უღრმესი მადლობა ❤️
სწორ კითხვებს სვამთ და პასუხებიც მალე იქნება ❣️

სტუმარი დარინა
აი საბას საქციელს ვერანაირად ვერ ვპატიობ, ანუ ადამიანი გიყვარს მაგრამ მაინც საკუთარ ეგოიზმს და შურისძიებას ანაცვლებ ყველაფერს, დანგრეულს დაშლილს დაგტოვებს ძლივს რომ შეძლებ სხეულის აკრეფას და ცხოვრების გაგრძელებას, მერე უცებ უკან დაბრუნება მოუნდებაა და შენ უნდა აპატიო და დაუბრუნდე ისეთ ადამიანს ლამის რომ მოგკლააა, ვერანაირად ვერ მესმის მასეთი სიყვარულისაც არ მჯერა და ვერც ვიწამებ, საბას რომ უთხრეს ლიტა არაფერ შუაში არ არისოო მაგრამ მაინც არ გაჩერდაა, დედამისმა წავიდა დატოვაა უღალატა ქმარს შვილებს საყვარელთან იცხოვრაა და მერე აი რა ნამუსით უნდაა იძიო იმ დედის გამო შურიიი და უდანაშაულოა გული ატკინოო ეს ვერ გამიგიააა, მართლა ცხოვრება ეგეთიიც არ არის რომ ყველაფრის პატიება შეიძლებოდეს, ამ შემთხვევაში ჩემი აზრით ლიტა საბას პატიებით საკუთარ მეს დაკარგავს, ესენი რაც არ უნდა წეროო ჩემთვის წყვილად ვეღარ იქნებიან, რადგან დამტვრეულის შეწებება შეუძლებელიაა, ლიტას მოგონებებმა მატკინა როგორი მოგონებები ქონოათ და საბამ ამ ყველაფერს ერთი ხელის მოსმით გადაუსვა ხაზიი, არ დააფასა ის ნათელი წერტილი რომელიც ყავდაა, საბა ჩემთვის არაკაცობის და ლაჩრო ის სიმბოლოაა, შეიძლება მე ვარ ძალიან მკაცრიი მაგრამ სხვანაირად არ შემიძლიაა. იმდენად მომაწვა ემოციებიი რომ მეორედ შემომეწერა კომენტარიი, ტკბილი და გასაგიჟებელი ანდროს შემდეგ ასეთი რადიკალურად განსხვავებული საზიზღარი საბა ვერ ავიტანეე.

მესმის თქვები აღშფოთების...
ისტორია პირველ პირში იწერება და მოვლენებიც მხოლოდ ერთი ადამიანის თვალითაა დანახული ❣️
ანდროს რაც შეეხება, თავიდან გამიკვირდა ვინაა-მეთქი..))
ამ ორ ისტორიას არაფერი აქვთ საერთო, ამიტომ ვერც პერსონაჟებს შევადარებ.
განსხვავებულები არიან, უდაოდ❣️

 


№16 სტუმარი სტუმარი მარიკო

- რას იზამ, თუ ხელს ჩაგკიდებ? - მკითხა, მაგრამ ხელი უფსკრულის კიდესთან გამიშვა.

ამაზე მოვკვდი

ამ საიტზე ვცხოვრობ რასაც ქვია და უამრავი ავტორი შემიძლია ჩამოვთვალო სასწაულად რომ წერენ.
მაგრააამ მეორე ისტორიაზევე ამხელა ძალა ჰქონდეს ერთ პატარა თავს ან უბრალო სიტყვებს, აი არ ვიცი მართლა უკიდეგანოდ მომწონს.
წინა ისტორიას რომ ვკითხულობდი ვფიქრობდი ამაზე ლამაზად როგორღა უნდა დაწეროს მეთქი მაგრამ მართლაა გაოცებული ვარ. ამხელა ნახტომი და განვითარება პირველად ვნახე.
ყოჩაღ!

ლიტას რაც შეეხება. ეეეჰ ლილიტ.
ვგიჟდები ამ პერსონაჟზე
საოცრად ფერადი შინაგანი სამყარო აქვს.
საბას სადაც ვნახავ იქვე ვცემ როგორც თამუნამ თქვა.
წარმატებები და გეეელიი მოგეელიი ...

 


№17 სტუმარი სტუმარი ანი

მე...
მემგონი სუნთქვა დამავიწყდა...
ღმერთო...
დარწმუნებული ვარ ყველას ქონია ის მომენტი, ემოციები რომ ერთიანად გაწყდება და უბრალოდ ვეღარ სუნთქავ, გინდა რო ამოისუნთქო მაგრამ უბრალოდ არ შეგიძლია... ამ წამს ასე ვარ. მთელი ამ თავის კითხვაში 3 ჯერ ამოვისუნთქე მგონი მარტო...
თვალები დამიწითლდა, ასე როგორ შეილებააა.
ასე წერა როგორ შეილება...
ასეთი ემოციის მოტანა უბრალოდ ვერ უნდა შეგეძლოს, მაგრამ.... ღმერთო, ამას როგორ აკეთებ.... უკვე მგონია რომ რეალური ადამიანი არ ხარ... უბრალოდ საოცრება ხარ, სასწაული ხარ ასეთი ნაწერისთვის, ასეთი ემოციისთვის....
იმხელა დოზიიით არის ეს ემოციები ყველაფერს ვფიცავარ მაკანკალებდა მთელი სხეულით...
არ ვიცი რა გითხრა, შენთვის უბრალოდ "შექების" თქმაც კი შეურაცხყოფა მგონია...

"ასე რატომ მომექცა? - ყბა ამიკანკალდა და კბილები ერთმანეთს მაგრად დავაჭირე.
- სხვანაირად არ შეეძლო, რადგან მამაშენის სიძულვილში გაიზარდა. - ისე თქვა, წამით დავვეჭვდი, რომ გულწრფელად ამბობდა.
- როგორ ფიქრობ, ნანობს?
- მაშინვე ინანა... უფრო შორსაც შეეძლო წასვლა, შენთან მიმართებაში. - შუბლი მოისრისა და თვალი ამარიდა. - მხოლოდ შენ კი არა, საკუთარი ცხოვრებაც მიატოვა, არც მისთვის უნდა იყოს მარტივი."

ეს დამეხმარა, საბას ვერ ვამართლებ მართლა, მაგრამ გაგება შემიძლია. მართლაც შეეძლო უფრო შორს წასულიყო, მაგრამ ეს არ გააკეთა და ამ ყველაფრის ფონზე მაინც უზომოდ მიხარია რომ მეტი შორს არ წავიდა..საკუთარმა თავმა არ გაუშვა შორს <3


"ჩემი აზრით გიყვარს, იმ დღეს სანაპიროზე სანამ გნახავდი, ბულვარის ზოლზე ერთი ბიჭი შემომხვდა. მანამდე რესტორანში მყავდა ნანახი, მეგობრები რომ შევიკრიბეთ და ვიღაცას ეცეკვე, იმას მივამსგავსე. პალმის უკან იდგა და იქედან გიყურებდა. რომ ჩავუარე, შევამჩნიე პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული, ალბათ, ტიროდა კიდეც. არც ის იყო გულგრილი, მაგრამ სხვა გზა ვერ დაინახა. ერთხელ მითხარი, რომ იცოდა, ზღვას სახლად რომ აღიქვამდი. მან შენს ტერიტორიაზე, შენსავე სახლში დაგტოვა, როცა უარესად შეეძლო. ალბათ მიხვდა, რომ კიდევ რომ გაეგრძელებინა, ვეღარ გაგიმეტებდა. ხომ მითხარი, რომ ბოლოს სიმღერით თქვა დავბრუნდებიო? ჯერ წასული არ იყო, მაგრამ უკვე დაბრუნება უნდოდა..."

ყველაფრის მერეც კი ყველანაირად ეცადა შეემსუბუქებინა..... ვაი რომ არც ისე გამოუვიდა :(

"პალმის უკან იდგა და იქედან გიყურებდა. რომ ჩავუარე, შევამჩნიე პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული, ალბათ, ტიროდა კიდეც."

უბრალოდ მოვკვდი, ცრემლები მცვივა ახლაც. რამდენჯერაც არ უნდა მივუბრუნდე ამ მომენტს, უბრალოდ ვერ ვუძლებ.. მართლა არ შემიძლია...
ვინ იცის შორიდან ყურება რის ფასად უჯდებოდა, როგორ უნდოდა მიბრუნებულიყო...

ბოლოსკენ ლიტას განახსენები მომენტი იყო ყველაფერიიიი... ყველა ემოცია... ყველა განცდა..აშენება და მერე დანგრევა :( საუკეთესოდ გამოხატული მისი ემოცია და მᲓგომარეობა იყო.

ვერ აღვწერ, უუბრალოდ არ შემიძლია ასეთი საოცრება მომენტის და გადმოცემის "უბრალოდ" შეფასება.

"
ბარათი გავხსენი და წარწერას თვალი შევავლე.
„ შენ ალბათ ლურჯი აპრილის ლურჯ ღამეს დაიბადე, იმისთვის რომ ეს სიმღერა გემღერა და ჩემთვის იმედის სხივი გამოგეგზავნა.
„ როცა იგი მარტოა, ნი ჩნდება იგის სხეულში და იგი აღარაა მარტო.“
მე დავიკარგე... და მინდა, რომ ისევ მიპოვო.“

უბრალოდ უნდა რომ იპოვოს, წარსულში დაკარგული, უბრალოდ უნდა მისმა 'მომავალმა' იპოვოს <3 :'(

ვაიმე ვტირიიი რაა :'(
ოფ, ასე როგორ შეილება..
ასეთი ნაწერი, ამდენი ემოციის ტარებისთვის უნდა 'ისჯებოდეს :დ

მოკლედ არ ვიცი რა გითხრა.. მოდიხარ, წერ და მოგაქ ყველაფერი რაც შეიძლება ადამიანმა ინატროს..
არცერთი სიტყვა არ გაქ ემოციის გარეშე, წინადადებებზე ლაპარაკი არ მაქვს..

აქამდე არ მიხსენებია ლექსები და სიმღერები რომელიც ნაწერში გაქ.. ყველა ისეთი ზუსტია, ისეთი იდეალური და ისეთი დეტალური, თითქოს გამზადებს რაც მოხდება იმისთვის.. იმ წამინდელ განცდებს შენი თითოეული სიტყვის მერე ლექსებიც გადმოსცემენ..
საოცარ ჰარმონიას ქმნის ეს ყველაფერი...

სულის შეძვრამდე საოცარია შემი ნაწერი
შენით მოტანილი ემოცია და ხასიათი <3

ისტორიას კიარა ემოციას წერ.
სიზუსტით, ჰარმონიულობით და აღმაფრენით სავსეს.

ასეთი ემოციებისთვის უბრალოდ "მადლობის" თქმაც კი მეხამუშება, მაგრამ ასეა.. უსაზღვრო მადლიერება ჩემი მხრიდან შენ ამ უზღვავი ემოციების შემოტანისთვის ჩემში.

სუნთქვაშეკრული ველი ახალ თავს ^-^

სტუმარი ანი
მე...
მემგონი სუნთქვა დამავიწყდა...
ღმერთო...
დარწმუნებული ვარ ყველას ქონია ის მომენტი, ემოციები რომ ერთიანად გაწყდება და უბრალოდ ვეღარ სუნთქავ, გინდა რო ამოისუნთქო მაგრამ უბრალოდ არ შეგიძლია... ამ წამს ასე ვარ. მთელი ამ თავის კითხვაში 3 ჯერ ამოვისუნთქე მგონი მარტო...
თვალები დამიწითლდა, ასე როგორ შეილებააა.
ასე წერა როგორ შეილება...
ასეთი ემოციის მოტანა უბრალოდ ვერ უნდა შეგეძლოს, მაგრამ.... ღმერთო, ამას როგორ აკეთებ.... უკვე მგონია რომ რეალური ადამიანი არ ხარ... უბრალოდ საოცრება ხარ, სასწაული ხარ ასეთი ნაწერისთვის, ასეთი ემოციისთვის....
იმხელა დოზიიით არის ეს ემოციები ყველაფერს ვფიცავარ მაკანკალებდა მთელი სხეულით...
არ ვიცი რა გითხრა, შენთვის უბრალოდ "შექების" თქმაც კი შეურაცხყოფა მგონია...

"ასე რატომ მომექცა? - ყბა ამიკანკალდა და კბილები ერთმანეთს მაგრად დავაჭირე.
- სხვანაირად არ შეეძლო, რადგან მამაშენის სიძულვილში გაიზარდა. - ისე თქვა, წამით დავვეჭვდი, რომ გულწრფელად ამბობდა.
- როგორ ფიქრობ, ნანობს?
- მაშინვე ინანა... უფრო შორსაც შეეძლო წასვლა, შენთან მიმართებაში. - შუბლი მოისრისა და თვალი ამარიდა. - მხოლოდ შენ კი არა, საკუთარი ცხოვრებაც მიატოვა, არც მისთვის უნდა იყოს მარტივი."

ეს დამეხმარა, საბას ვერ ვამართლებ მართლა, მაგრამ გაგება შემიძლია. მართლაც შეეძლო უფრო შორს წასულიყო, მაგრამ ეს არ გააკეთა და ამ ყველაფრის ფონზე მაინც უზომოდ მიხარია რომ მეტი შორს არ წავიდა..საკუთარმა თავმა არ გაუშვა შორს <3


"ჩემი აზრით გიყვარს, იმ დღეს სანაპიროზე სანამ გნახავდი, ბულვარის ზოლზე ერთი ბიჭი შემომხვდა. მანამდე რესტორანში მყავდა ნანახი, მეგობრები რომ შევიკრიბეთ და ვიღაცას ეცეკვე, იმას მივამსგავსე. პალმის უკან იდგა და იქედან გიყურებდა. რომ ჩავუარე, შევამჩნიე პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული, ალბათ, ტიროდა კიდეც. არც ის იყო გულგრილი, მაგრამ სხვა გზა ვერ დაინახა. ერთხელ მითხარი, რომ იცოდა, ზღვას სახლად რომ აღიქვამდი. მან შენს ტერიტორიაზე, შენსავე სახლში დაგტოვა, როცა უარესად შეეძლო. ალბათ მიხვდა, რომ კიდევ რომ გაეგრძელებინა, ვეღარ გაგიმეტებდა. ხომ მითხარი, რომ ბოლოს სიმღერით თქვა დავბრუნდებიო? ჯერ წასული არ იყო, მაგრამ უკვე დაბრუნება უნდოდა..."

ყველაფრის მერეც კი ყველანაირად ეცადა შეემსუბუქებინა..... ვაი რომ არც ისე გამოუვიდა :(

"პალმის უკან იდგა და იქედან გიყურებდა. რომ ჩავუარე, შევამჩნიე პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული, ალბათ, ტიროდა კიდეც."

უბრალოდ მოვკვდი, ცრემლები მცვივა ახლაც. რამდენჯერაც არ უნდა მივუბრუნდე ამ მომენტს, უბრალოდ ვერ ვუძლებ.. მართლა არ შემიძლია...
ვინ იცის შორიდან ყურება რის ფასად უჯდებოდა, როგორ უნდოდა მიბრუნებულიყო...

ბოლოსკენ ლიტას განახსენები მომენტი იყო ყველაფერიიიი... ყველა ემოცია... ყველა განცდა..აშენება და მერე დანგრევა :( საუკეთესოდ გამოხატული მისი ემოცია და მᲓგომარეობა იყო.

ვერ აღვწერ, უუბრალოდ არ შემიძლია ასეთი საოცრება მომენტის და გადმოცემის "უბრალოდ" შეფასება.

"
ბარათი გავხსენი და წარწერას თვალი შევავლე.
„ შენ ალბათ ლურჯი აპრილის ლურჯ ღამეს დაიბადე, იმისთვის რომ ეს სიმღერა გემღერა და ჩემთვის იმედის სხივი გამოგეგზავნა.
„ როცა იგი მარტოა, ნი ჩნდება იგის სხეულში და იგი აღარაა მარტო.“
მე დავიკარგე... და მინდა, რომ ისევ მიპოვო.“

უბრალოდ უნდა რომ იპოვოს, წარსულში დაკარგული, უბრალოდ უნდა მისმა 'მომავალმა' იპოვოს <3 :'(

ვაიმე ვტირიიი რაა :'(
ოფ, ასე როგორ შეილება..
ასეთი ნაწერი, ამდენი ემოციის ტარებისთვის უნდა 'ისჯებოდეს :დ

მოკლედ არ ვიცი რა გითხრა.. მოდიხარ, წერ და მოგაქ ყველაფერი რაც შეიძლება ადამიანმა ინატროს..
არცერთი სიტყვა არ გაქ ემოციის გარეშე, წინადადებებზე ლაპარაკი არ მაქვს..

აქამდე არ მიხსენებია ლექსები და სიმღერები რომელიც ნაწერში გაქ.. ყველა ისეთი ზუსტია, ისეთი იდეალური და ისეთი დეტალური, თითქოს გამზადებს რაც მოხდება იმისთვის.. იმ წამინდელ განცდებს შენი თითოეული სიტყვის მერე ლექსებიც გადმოსცემენ..
საოცარ ჰარმონიას ქმნის ეს ყველაფერი...

სულის შეძვრამდე საოცარია შემი ნაწერი
შენით მოტანილი ემოცია და ხასიათი <3

ისტორიას კიარა ემოციას წერ.
სიზუსტით, ჰარმონიულობით და აღმაფრენით სავსეს.

ასეთი ემოციებისთვის უბრალოდ "მადლობის" თქმაც კი მეხამუშება, მაგრამ ასეა.. უსაზღვრო მადლიერება ჩემი მხრიდან შენ ამ უზღვავი ემოციების შემოტანისთვის ჩემში.

სუნთქვაშეკრული ველი ახალ თავს ^-^

პ.ს ძაან გავლექსილვარ :დ მაგრამ ძალიან რომ მატყდება ემოციები ასე ვიცი ხოლმე

 


№18  offline წევრი Melice

სტუმარი ანი
მე...
მემგონი სუნთქვა დამავიწყდა...
ღმერთო...
დარწმუნებული ვარ ყველას ქონია ის მომენტი, ემოციები რომ ერთიანად გაწყდება და უბრალოდ ვეღარ სუნთქავ, გინდა რო ამოისუნთქო მაგრამ უბრალოდ არ შეგიძლია... ამ წამს ასე ვარ. მთელი ამ თავის კითხვაში 3 ჯერ ამოვისუნთქე მგონი მარტო...
თვალები დამიწითლდა, ასე როგორ შეილებააა.
ასე წერა როგორ შეილება...
ასეთი ემოციის მოტანა უბრალოდ ვერ უნდა შეგეძლოს, მაგრამ.... ღმერთო, ამას როგორ აკეთებ.... უკვე მგონია რომ რეალური ადამიანი არ ხარ... უბრალოდ საოცრება ხარ, სასწაული ხარ ასეთი ნაწერისთვის, ასეთი ემოციისთვის....
იმხელა დოზიიით არის ეს ემოციები ყველაფერს ვფიცავარ მაკანკალებდა მთელი სხეულით...
არ ვიცი რა გითხრა, შენთვის უბრალოდ "შექების" თქმაც კი შეურაცხყოფა მგონია...

"ასე რატომ მომექცა? - ყბა ამიკანკალდა და კბილები ერთმანეთს მაგრად დავაჭირე.
- სხვანაირად არ შეეძლო, რადგან მამაშენის სიძულვილში გაიზარდა. - ისე თქვა, წამით დავვეჭვდი, რომ გულწრფელად ამბობდა.
- როგორ ფიქრობ, ნანობს?
- მაშინვე ინანა... უფრო შორსაც შეეძლო წასვლა, შენთან მიმართებაში. - შუბლი მოისრისა და თვალი ამარიდა. - მხოლოდ შენ კი არა, საკუთარი ცხოვრებაც მიატოვა, არც მისთვის უნდა იყოს მარტივი."

ეს დამეხმარა, საბას ვერ ვამართლებ მართლა, მაგრამ გაგება შემიძლია. მართლაც შეეძლო უფრო შორს წასულიყო, მაგრამ ეს არ გააკეთა და ამ ყველაფრის ფონზე მაინც უზომოდ მიხარია რომ მეტი შორს არ წავიდა..საკუთარმა თავმა არ გაუშვა შორს <3


"ჩემი აზრით გიყვარს, იმ დღეს სანაპიროზე სანამ გნახავდი, ბულვარის ზოლზე ერთი ბიჭი შემომხვდა. მანამდე რესტორანში მყავდა ნანახი, მეგობრები რომ შევიკრიბეთ და ვიღაცას ეცეკვე, იმას მივამსგავსე. პალმის უკან იდგა და იქედან გიყურებდა. რომ ჩავუარე, შევამჩნიე პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული, ალბათ, ტიროდა კიდეც. არც ის იყო გულგრილი, მაგრამ სხვა გზა ვერ დაინახა. ერთხელ მითხარი, რომ იცოდა, ზღვას სახლად რომ აღიქვამდი. მან შენს ტერიტორიაზე, შენსავე სახლში დაგტოვა, როცა უარესად შეეძლო. ალბათ მიხვდა, რომ კიდევ რომ გაეგრძელებინა, ვეღარ გაგიმეტებდა. ხომ მითხარი, რომ ბოლოს სიმღერით თქვა დავბრუნდებიო? ჯერ წასული არ იყო, მაგრამ უკვე დაბრუნება უნდოდა..."

ყველაფრის მერეც კი ყველანაირად ეცადა შეემსუბუქებინა..... ვაი რომ არც ისე გამოუვიდა :(

"პალმის უკან იდგა და იქედან გიყურებდა. რომ ჩავუარე, შევამჩნიე პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული, ალბათ, ტიროდა კიდეც."

უბრალოდ მოვკვდი, ცრემლები მცვივა ახლაც. რამდენჯერაც არ უნდა მივუბრუნდე ამ მომენტს, უბრალოდ ვერ ვუძლებ.. მართლა არ შემიძლია...
ვინ იცის შორიდან ყურება რის ფასად უჯდებოდა, როგორ უნდოდა მიბრუნებულიყო...

ბოლოსკენ ლიტას განახსენები მომენტი იყო ყველაფერიიიი... ყველა ემოცია... ყველა განცდა..აშენება და მერე დანგრევა :( საუკეთესოდ გამოხატული მისი ემოცია და მᲓგომარეობა იყო.

ვერ აღვწერ, უუბრალოდ არ შემიძლია ასეთი საოცრება მომენტის და გადმოცემის "უბრალოდ" შეფასება.

"
ბარათი გავხსენი და წარწერას თვალი შევავლე.
„ შენ ალბათ ლურჯი აპრილის ლურჯ ღამეს დაიბადე, იმისთვის რომ ეს სიმღერა გემღერა და ჩემთვის იმედის სხივი გამოგეგზავნა.
„ როცა იგი მარტოა, ნი ჩნდება იგის სხეულში და იგი აღარაა მარტო.“
მე დავიკარგე... და მინდა, რომ ისევ მიპოვო.“

უბრალოდ უნდა რომ იპოვოს, წარსულში დაკარგული, უბრალოდ უნდა მისმა 'მომავალმა' იპოვოს <3 :'(

ვაიმე ვტირიიი რაა :'(
ოფ, ასე როგორ შეილება..
ასეთი ნაწერი, ამდენი ემოციის ტარებისთვის უნდა 'ისჯებოდეს :დ

მოკლედ არ ვიცი რა გითხრა.. მოდიხარ, წერ და მოგაქ ყველაფერი რაც შეიძლება ადამიანმა ინატროს..
არცერთი სიტყვა არ გაქ ემოციის გარეშე, წინადადებებზე ლაპარაკი არ მაქვს..

აქამდე არ მიხსენებია ლექსები და სიმღერები რომელიც ნაწერში გაქ.. ყველა ისეთი ზუსტია, ისეთი იდეალური და ისეთი დეტალური, თითქოს გამზადებს რაც მოხდება იმისთვის.. იმ წამინდელ განცდებს შენი თითოეული სიტყვის მერე ლექსებიც გადმოსცემენ..
საოცარ ჰარმონიას ქმნის ეს ყველაფერი...

სულის შეძვრამდე საოცარია შემი ნაწერი
შენით მოტანილი ემოცია და ხასიათი <3

ისტორიას კიარა ემოციას წერ.
სიზუსტით, ჰარმონიულობით და აღმაფრენით სავსეს.

ასეთი ემოციებისთვის უბრალოდ "მადლობის" თქმაც კი მეხამუშება, მაგრამ ასეა.. უსაზღვრო მადლიერება ჩემი მხრიდან შენ ამ უზღვავი ემოციების შემოტანისთვის ჩემში.

სუნთქვაშეკრული ველი ახალ თავს ^-^

სტუმარი ანი
მე...
მემგონი სუნთქვა დამავიწყდა...
ღმერთო...
დარწმუნებული ვარ ყველას ქონია ის მომენტი, ემოციები რომ ერთიანად გაწყდება და უბრალოდ ვეღარ სუნთქავ, გინდა რო ამოისუნთქო მაგრამ უბრალოდ არ შეგიძლია... ამ წამს ასე ვარ. მთელი ამ თავის კითხვაში 3 ჯერ ამოვისუნთქე მგონი მარტო...
თვალები დამიწითლდა, ასე როგორ შეილებააა.
ასე წერა როგორ შეილება...
ასეთი ემოციის მოტანა უბრალოდ ვერ უნდა შეგეძლოს, მაგრამ.... ღმერთო, ამას როგორ აკეთებ.... უკვე მგონია რომ რეალური ადამიანი არ ხარ... უბრალოდ საოცრება ხარ, სასწაული ხარ ასეთი ნაწერისთვის, ასეთი ემოციისთვის....
იმხელა დოზიიით არის ეს ემოციები ყველაფერს ვფიცავარ მაკანკალებდა მთელი სხეულით...
არ ვიცი რა გითხრა, შენთვის უბრალოდ "შექების" თქმაც კი შეურაცხყოფა მგონია...

"ასე რატომ მომექცა? - ყბა ამიკანკალდა და კბილები ერთმანეთს მაგრად დავაჭირე.
- სხვანაირად არ შეეძლო, რადგან მამაშენის სიძულვილში გაიზარდა. - ისე თქვა, წამით დავვეჭვდი, რომ გულწრფელად ამბობდა.
- როგორ ფიქრობ, ნანობს?
- მაშინვე ინანა... უფრო შორსაც შეეძლო წასვლა, შენთან მიმართებაში. - შუბლი მოისრისა და თვალი ამარიდა. - მხოლოდ შენ კი არა, საკუთარი ცხოვრებაც მიატოვა, არც მისთვის უნდა იყოს მარტივი."

ეს დამეხმარა, საბას ვერ ვამართლებ მართლა, მაგრამ გაგება შემიძლია. მართლაც შეეძლო უფრო შორს წასულიყო, მაგრამ ეს არ გააკეთა და ამ ყველაფრის ფონზე მაინც უზომოდ მიხარია რომ მეტი შორს არ წავიდა..საკუთარმა თავმა არ გაუშვა შორს <3


"ჩემი აზრით გიყვარს, იმ დღეს სანაპიროზე სანამ გნახავდი, ბულვარის ზოლზე ერთი ბიჭი შემომხვდა. მანამდე რესტორანში მყავდა ნანახი, მეგობრები რომ შევიკრიბეთ და ვიღაცას ეცეკვე, იმას მივამსგავსე. პალმის უკან იდგა და იქედან გიყურებდა. რომ ჩავუარე, შევამჩნიე პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული, ალბათ, ტიროდა კიდეც. არც ის იყო გულგრილი, მაგრამ სხვა გზა ვერ დაინახა. ერთხელ მითხარი, რომ იცოდა, ზღვას სახლად რომ აღიქვამდი. მან შენს ტერიტორიაზე, შენსავე სახლში დაგტოვა, როცა უარესად შეეძლო. ალბათ მიხვდა, რომ კიდევ რომ გაეგრძელებინა, ვეღარ გაგიმეტებდა. ხომ მითხარი, რომ ბოლოს სიმღერით თქვა დავბრუნდებიო? ჯერ წასული არ იყო, მაგრამ უკვე დაბრუნება უნდოდა..."

ყველაფრის მერეც კი ყველანაირად ეცადა შეემსუბუქებინა..... ვაი რომ არც ისე გამოუვიდა :(

"პალმის უკან იდგა და იქედან გიყურებდა. რომ ჩავუარე, შევამჩნიე პირზე ხელი ჰქონდა აფარებული, ალბათ, ტიროდა კიდეც."

უბრალოდ მოვკვდი, ცრემლები მცვივა ახლაც. რამდენჯერაც არ უნდა მივუბრუნდე ამ მომენტს, უბრალოდ ვერ ვუძლებ.. მართლა არ შემიძლია...
ვინ იცის შორიდან ყურება რის ფასად უჯდებოდა, როგორ უნდოდა მიბრუნებულიყო...

ბოლოსკენ ლიტას განახსენები მომენტი იყო ყველაფერიიიი... ყველა ემოცია... ყველა განცდა..აშენება და მერე დანგრევა :( საუკეთესოდ გამოხატული მისი ემოცია და მᲓგომარეობა იყო.

ვერ აღვწერ, უუბრალოდ არ შემიძლია ასეთი საოცრება მომენტის და გადმოცემის "უბრალოდ" შეფასება.

"
ბარათი გავხსენი და წარწერას თვალი შევავლე.
„ შენ ალბათ ლურჯი აპრილის ლურჯ ღამეს დაიბადე, იმისთვის რომ ეს სიმღერა გემღერა და ჩემთვის იმედის სხივი გამოგეგზავნა.
„ როცა იგი მარტოა, ნი ჩნდება იგის სხეულში და იგი აღარაა მარტო.“
მე დავიკარგე... და მინდა, რომ ისევ მიპოვო.“

უბრალოდ უნდა რომ იპოვოს, წარსულში დაკარგული, უბრალოდ უნდა მისმა 'მომავალმა' იპოვოს <3 :'(

ვაიმე ვტირიიი რაა :'(
ოფ, ასე როგორ შეილება..
ასეთი ნაწერი, ამდენი ემოციის ტარებისთვის უნდა 'ისჯებოდეს :დ

მოკლედ არ ვიცი რა გითხრა.. მოდიხარ, წერ და მოგაქ ყველაფერი რაც შეიძლება ადამიანმა ინატროს..
არცერთი სიტყვა არ გაქ ემოციის გარეშე, წინადადებებზე ლაპარაკი არ მაქვს..

აქამდე არ მიხსენებია ლექსები და სიმღერები რომელიც ნაწერში გაქ.. ყველა ისეთი ზუსტია, ისეთი იდეალური და ისეთი დეტალური, თითქოს გამზადებს რაც მოხდება იმისთვის.. იმ წამინდელ განცდებს შენი თითოეული სიტყვის მერე ლექსებიც გადმოსცემენ..
საოცარ ჰარმონიას ქმნის ეს ყველაფერი...

სულის შეძვრამდე საოცარია შემი ნაწერი
შენით მოტანილი ემოცია და ხასიათი <3

ისტორიას კიარა ემოციას წერ.
სიზუსტით, ჰარმონიულობით და აღმაფრენით სავსეს.

ასეთი ემოციებისთვის უბრალოდ "მადლობის" თქმაც კი მეხამუშება, მაგრამ ასეა.. უსაზღვრო მადლიერება ჩემი მხრიდან შენ ამ უზღვავი ემოციების შემოტანისთვის ჩემში.

სუნთქვაშეკრული ველი ახალ თავს ^-^

პ.ს ძაან გავლექსილვარ :დ მაგრამ ძალიან რომ მატყდება ემოციები ასე ვიცი ხოლმე

ძალიან მიხარია, რომ "გაილექსე".
არც შენ დაგიკლია ემოცია ამ კომენტარში, ან არ ვიცი რა მოხდა, ვკითხულობდი და გული ამიჩუყდა...❣️
გმადლობ, რომ გრძნობ.

სტუმარი მარიკო
- რას იზამ, თუ ხელს ჩაგკიდებ? - მკითხა, მაგრამ ხელი უფსკრულის კიდესთან გამიშვა.

ამაზე მოვკვდი

ამ საიტზე ვცხოვრობ რასაც ქვია და უამრავი ავტორი შემიძლია ჩამოვთვალო სასწაულად რომ წერენ.
მაგრააამ მეორე ისტორიაზევე ამხელა ძალა ჰქონდეს ერთ პატარა თავს ან უბრალო სიტყვებს, აი არ ვიცი მართლა უკიდეგანოდ მომწონს.
წინა ისტორიას რომ ვკითხულობდი ვფიქრობდი ამაზე ლამაზად როგორღა უნდა დაწეროს მეთქი მაგრამ მართლაა გაოცებული ვარ. ამხელა ნახტომი და განვითარება პირველად ვნახე.
ყოჩაღ!

ლიტას რაც შეეხება. ეეეჰ ლილიტ.
ვგიჟდები ამ პერსონაჟზე
საოცრად ფერადი შინაგანი სამყარო აქვს.
საბას სადაც ვნახავ იქვე ვცემ როგორც თამუნამ თქვა.
წარმატებები და გეეელიი მოგეელიი ...

უღრმესი მადლობა ❣️❣️❣️
ვცდილობ, რომ დავიხვეწო და მიხარია, თუ ნაბიჯები შეიმჩნევა ❤️
სიტყვებით ვერ გადმოგცემთ იმას რაც დღეს ამ კომენტარებმა მაგრძნობინა ❣️❣️

 


№19  offline მოდერი sameone crazy girl

ისევ თითოეულ სიტყვას თავისი მიზანი ჰქონდა , გრძნობები და ძალიან ბევრი რამ უნდა დავწერო ყველაფერი რომ გადმოვცე რაც აქ ნამდვილად არ შემიძლია. მე უბრალოდ ერთ ამბავს მოვეჭიდები
" მინდა რომ არ მიყვარდეს_ვიყვირე მაგრამ ვერავინ გაიგო
არ გინდა ! _ქვეცნობიერმაც აუწია წარბი და მეც ვიცი , რომ ნამდვილად არ უნდა.
კიდევ ის ვიცი რომ წინ დიდი მომავალი გაქვს როგორც მწერალს და კიდევ ერთხელ ავღნიშნავ რომ მიხარია შენი აღმოჩენა
♥︎♥︎♥︎

 


№20  offline წევრი Melice

sameone crazy girl
ისევ თითოეულ სიტყვას თავისი მიზანი ჰქონდა , გრძნობები და ძალიან ბევრი რამ უნდა დავწერო ყველაფერი რომ გადმოვცე რაც აქ ნამდვილად არ შემიძლია. მე უბრალოდ ერთ ამბავს მოვეჭიდები
" მინდა რომ არ მიყვარდეს_ვიყვირე მაგრამ ვერავინ გაიგო
არ გინდა ! _ქვეცნობიერმაც აუწია წარბი და მეც ვიცი , რომ ნამდვილად არ უნდა.
კიდევ ის ვიცი რომ წინ დიდი მომავალი გაქვს როგორც მწერალს და კიდევ ერთხელ ავღნიშნავ რომ მიხარია შენი აღმოჩენა
♥︎♥︎♥︎

პირველ რიგში, უღრმესი მადლობა❣️
შენს გვერდზე გადმოვედი და აღმოვაჩინე, რომ წერ.. აუცილებლად ჩავუჯდები, როგორც კი შესაბამის დროს და გარემოს გამოვნახავ ❤️
განსაკუთრებულად მეძვირფასება შენი შეფასებებები, რადგან როცა თავადაც წერ, სხვის ნაწერს სხვაგვარად უყურებ.
ან არ ვიცი იქნებ მხოლოდ მე ვარ ასე.
მოკლედ, მიხარია, რომ მოგწონს და ძალიან დიდ სტიმულს მაძლევ უფრო დასახვეწად ❤️

 


№21 სტუმარი one

sasiamovnod gavocdi roca aghmovachine rom chemi erterti favorite” langrit mortmeuli”-c shenia ❤️
saocrad wer, sityvas sityvashi ajen da amas ise bunebrivad aketeb ))) uzghvavi emocia mogaqvs chvenamde, dzalian magari gogo xar, warmatebebi

 


№22  offline წევრი Melice

one
sasiamovnod gavocdi roca aghmovachine rom chemi erterti favorite” langrit mortmeuli”-c shenia ❤️
saocrad wer, sityvas sityvashi ajen da amas ise bunebrivad aketeb ))) uzghvavi emocia mogaqvs chvenamde, dzalian magari gogo xar, warmatebebi

უღრმესი მადლობა ❤️

 


№23 სტუმარი სტუმარი nancho

უკიდეგანოდ კარგად წერ.

 


№24  offline წევრი Melice

სტუმარი nancho
უკიდეგანოდ კარგად წერ.

უკიდეგანოდ გმადლობ ❤️

 


№25  offline წევრი Barbare ❤

Melice
sameone crazy girl
ისევ თითოეულ სიტყვას თავისი მიზანი ჰქონდა , გრძნობები და ძალიან ბევრი რამ უნდა დავწერო ყველაფერი რომ გადმოვცე რაც აქ ნამდვილად არ შემიძლია. მე უბრალოდ ერთ ამბავს მოვეჭიდები
" მინდა რომ არ მიყვარდეს_ვიყვირე მაგრამ ვერავინ გაიგო
არ გინდა ! _ქვეცნობიერმაც აუწია წარბი და მეც ვიცი , რომ ნამდვილად არ უნდა.
კიდევ ის ვიცი რომ წინ დიდი მომავალი გაქვს როგორც მწერალს და კიდევ ერთხელ ავღნიშნავ რომ მიხარია შენი აღმოჩენა
♥︎♥︎♥︎

პირველ რიგში, უღრმესი მადლობა❣️
შენს გვერდზე გადმოვედი და აღმოვაჩინე, რომ წერ.. აუცილებლად ჩავუჯდები, როგორც კი შესაბამის დროს და გარემოს გამოვნახავ ❤️
განსაკუთრებულად მეძვირფასება შენი შეფასებებები, რადგან როცა თავადაც წერ, სხვის ნაწერს სხვაგვარად უყურებ.
ან არ ვიცი იქნებ მხოლოდ მე ვარ ასე.
მოკლედ, მიხარია, რომ მოგწონს და ძალიან დიდ სტიმულს მაძლევ უფრო დასახვეწად ❤️

ნამდვილად არ ინანებ მის ნაწერებს თუ ჩაუჯდები ჩემი და არამარტო ჩემი ფაორიტი, უნიჭიერესი მწერალია და და გასაოცარ ისტორიებს წერს ❤

 


№26  offline წევრი Melice

Barbare ❤
Melice
sameone crazy girl
ისევ თითოეულ სიტყვას თავისი მიზანი ჰქონდა , გრძნობები და ძალიან ბევრი რამ უნდა დავწერო ყველაფერი რომ გადმოვცე რაც აქ ნამდვილად არ შემიძლია. მე უბრალოდ ერთ ამბავს მოვეჭიდები
" მინდა რომ არ მიყვარდეს_ვიყვირე მაგრამ ვერავინ გაიგო
არ გინდა ! _ქვეცნობიერმაც აუწია წარბი და მეც ვიცი , რომ ნამდვილად არ უნდა.
კიდევ ის ვიცი რომ წინ დიდი მომავალი გაქვს როგორც მწერალს და კიდევ ერთხელ ავღნიშნავ რომ მიხარია შენი აღმოჩენა
♥︎♥︎♥︎

პირველ რიგში, უღრმესი მადლობა❣️
შენს გვერდზე გადმოვედი და აღმოვაჩინე, რომ წერ.. აუცილებლად ჩავუჯდები, როგორც კი შესაბამის დროს და გარემოს გამოვნახავ ❤️
განსაკუთრებულად მეძვირფასება შენი შეფასებებები, რადგან როცა თავადაც წერ, სხვის ნაწერს სხვაგვარად უყურებ.
ან არ ვიცი იქნებ მხოლოდ მე ვარ ასე.
მოკლედ, მიხარია, რომ მოგწონს და ძალიან დიდ სტიმულს მაძლევ უფრო დასახვეწად ❤️

ნამდვილად არ ინანებ მის ნაწერებს თუ ჩაუჯდები ჩემი და არამარტო ჩემი ფაორიტი, უნიჭიერესი მწერალია და და გასაოცარ ისტორიებს წერს ❤

აუცილებლად წავიკითხავ ❤️

 


№27 სტუმარი სტუმარი მარი

დღეს დადებ?

 


№28  offline წევრი Melice

სტუმარი მარი
დღეს დადებ?

დავდებ, მაგრამ გვიან მომიწევს და ალბათ, ხვალ დადასტურდება.
სამაგიეროდ, ორი თავის ზომის იქნებაა ❣️❣️❣️

 


№29 სტუმარი სტუმარი მიკა

შეილება მე მაქვს ასეთი ხასიათი, მაგრამ ამ ყვავილებს სათითაოდ გავპუტავდი გაბრაზებულ გულზე. -_-

 


№30  offline წევრი ნანა73

ყველა თავი ერთად წავიკითხე და მინდა გითხრა, საოცრად სასიამოვნო, საინტერესო, ფერადი, ლამაზი სიმღერებით გაჟღენთილი, თბილი და ტკბილი ისტორიაა.
ვფიქრობ ყველაფერი კარგად უნდა იყოს, სხვანაირად უბრალოდ შეუძლებელია!!!

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent