შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ერთი კვირა ერთ ოთახში (მეორე თავი)


28-10-2021, 05:31
ნანახია 762

აეროპორტის შენობა უზარმაზარი პალეოზური მწერივით გაწოლილიყო პარიზის გაუდაბნოებულ უბანში. ტაქსიდან გამდმოსულმა ჰაერი ღრმად ჩავისუნთქე და თავის ხელში აყვანა ვცადე, რომ მშვიდად შემებიჯებინა შემინულ შენობაში. არ მინდოდა მატილდას შეემჩნია, რომ მიწას მომწვიტა მისმა მოულოდნელად გამოჩენამ.
წითლად აბრიალებულ ჰოლში უამრავი მგზავრი ირეოდა; ყველას სადღაც მიეჩქარებოდა და ეს საყოველთაო შფოთვა აურზაურის შეგრძნებას გიჩენდა. შიში გეუფლებოდა, რომ აუცილებლად რაღაც უნდა დაგეკარგა ან დაგრჩენოდა. ჭირდა სახეების გარჩევა, მაგრამ მაინც დაჟინებით ვაცეცებდი თვალებს აქეთ-იქით, რომ როგორმე, სადმე მატილდას მშვენიერებას წავწყდომოდი. მეწამულ სკამებს საგულდაგულოდ ჩამოვუარე და პირველ რიგში შევნიშნე. ლურჯი კოსტუმი ეცვა, საგულდაგულოდ დასწორებული თმა უკან გადაეყარა, გადაჯვარედინებული ხელები გულზე დაეკრიფა, კისერი უკან გადაეწია და ჭერს მიშტერებოდა, თითქოს ღმერთისგან ნიშანს ელოდებოდა. ყოველთვის ასე იყო - იქით იყურებოდა, სადაც მე ვერ დამინახავდა... ხოლო თუ შემთხვევით თვალში მოვხვდებოდი ან პატივს დამდებდა და ჩემკენაც მოაპყრობდა მზერას, უთქმელად მაგრძნობინებდა, რომ ეს დაუშვებელი იყო... ერთმანეთისთვის არ უნდა გვექცირა... იქნებ სწორედ ამიტომ იყო აღუწერლად სასიამოვნო ყოველი წამი, როცა ერთმანეთის თვალებში ვიძირებოდით.
შევჩერდი, რომ სანამ შემნიშვნავდა, ჩემს ცხოვრებაში მისი დაბრუნების მომენტი ბოლომდე შემეგრძნო. მშობლიური განცდა დამეუფლა... მატილდას თან ჩამოეტანა საქართველოს სუნი, ჩემი წარსულში დატოვებული ცხოვრება და ბავშვობაც კი. ისე, როგორც არასდროს, ვიგრძენი რომ სხვა მიწის შვილი ვიყავი და არასდროს ვიქცეოდი აქაურად, ეს კი ერთდროულად ძალიან სასიამოვნო და სევდიანი იყო. არ ვიცი, რა ბზიკმა მიკბინა, შესაძლოა თავად მატილდას ჰქონდა ასეთი აურა ჰქონდა - სახლის, საყვარელი ადამიანებისა და მოგონებების მატარებელი, ან უბრალოდ, ემიგრანტის სენტიმენტებმა გაიღვიძა ჩემში. მის პროფილს დავაკვირდი - მოგრძო, ბეწვის ხიდივით ვიწრო ცხვირი, თხელი ლოყები და მორცხვი ტუჩები ჰქონდა. დროში გარინდულ ქანდაკებას ჰგავდა, რომელშიც ოსტატი წვეთწვეთად ასხამდა სიცოცხლის ნექტარს, გააცოცხლებდა და უსათუოდ თავისთვის დაიტოვებდა ამ სრულყოფილებას. ნეტავ, რაზე ფიქრობდა იმწუთას მატილდა... ნეტავ, ჩემსავით მოუთმენლად ელოდა ჩვენს შეხვედრას?
გვერდით უსიტყვოდ, ლამის თავხედურად, მივუჯექი და ჯიბეებში ხელები ჩავიყავი:
- რამდენი ხანი გავიდა? - ვიკითხე, რადგან მართლა არ მახსოვდა.
- სამი წელი, - ჭერს თვალი მოაშორა, ფეხები გაასწორა და ჩემკენ გადმოწამოიწია.
- შანსი არ არის, - ჩავილაპარაკე და მის ნაზ, სუსტ მკლავებში აღმოვჩნდი. - ხუთი მაინც იქნება... - წავილუღლუღე უხერხულად. ვერ გავბედე ჯიბეებიდან ხელების ამოღება, რომ წელზე მოვხვეოდი.
- სამია, ლუკას, სამი... - მტევნები ჩამოუშვა და მომრგვალებულ მუხლებზე დაილაგა.
სულ რამდენიმე წამით დავხედე, მაინტერესებდა ბეჭედი თუ ეკეთა. არათითზე არაფერი დამხვედრია და შვებით ამოვისუნთქე. ახლა რომ ვუფიქრდები, დაქორწინებულიც რომ ყოფილიყო, ეს ფაქტი ჩემთვის არაფერს შეცვლიდა; მაშინ კი მეგონა, რომ ჩემთვის არსებობდა შეულახავი სიწმინდეები - მაგალითად, ოჯახი - მაგრამ, სინამდვილეში, იდეალები არ მქონდა, ამიტომ მაგ ფასეულობასაც წარბშეუხრელად გადავალაჯებდი. მატილდას ოვალურ ფრჩხილებზე ღია ვარდისფერი მანიკური ესვა, მომეჩვენა, რომ ეს ფორმა და ფერი ყველა სხვა ლაქზსა თუ დიზაინზე მეტად უხდებოდა... ან შეიძლება, მონატრებული მყავდა და ყველა დეტალს გამძაფრებით აღვიქვამდი.
- ახლა ხომ ოცდახუთის ხარ? - მკითხა და ჩემი სახე ხელებში მოიქცია. ისე მაკვირდებოდა, თითქოს პატარა ბავშვი ვიყავი და ჩემი ბაგა ბაღიდან გამოყვანა დაავალეს.
- ეგრეა. - ნერვები ამეშალა, მაგრამ მტევნები მაინც არ გავაწევინე. მისი ხელისგულები თბილი და ოდნავ ნამიანი იყო.
- ხოდა, ოცდაორი წლის იყავი მაშინ...
- გამოდის, შენ ოცდარვის ხარ ახლა.
- ამ ფაქტს ვერსად გავექცევით? - გადაიკისკისა და შუაზე გადაყოფილ თმაში ნერვიულად შეიცურა ხელები.
- არსად არაფერს არ გავექცევით... არც ასაკს, რა თქმა უნდა. - მაჯაში ჩავავლე და ჩემი ტუჩებისკენ მივწიე მისი ნატიფი თითები.
არ დამაცადა კოცნა. ხელი ამიქნია და წკიპურტი მითავაზა შუბლში.
- მაგარი უნამუსო ხარ, ისე...
- რას მერჩი?! - გულახდილად გაიკვირვა.
დაღლიობა ეხატა, მაგრამ მაინც მიღიმოდა. უწინაც, მის სახეზე ყოველთვის მოიძებნებოდა ჩემთვის განკუთვნილი ღიმილი. რატომ არ მაკოცნინე-მეთქი, მინდოდა მესაყვედურა, მაგრამ გადავაკეთე:
- ჩემი ასაკი მშვენივრად გახსოვს და დაბადების თარიღი - არა?
- ეგეც მახსოვს.
- მაშინ, რატომ არ მომილოცე?
- ვერ მოვიცალე.
- კაი, წელს ვერ მოიცალე. წინა წელს? ანდა, იმის წინ?
- ლუკას... გთხოვ.
- მომავალ წელს მომილოცავ? - არ მოვეშვი.
- მოგილოცავ.
- მატყუარა...
მაკიაჟი არ ესვა, არადა, ძალიან უყვარდა პრანჭვა - დღის შუქზე უტონალუროდ არც არასდროს მინახავს, თვალებსაც მთელი მონდომებით იღებავდა, ყველაზე მეტად ბრჭყვიალა, ყავისფერი ჩრდილები უყვარდა. მანქანაში რომ ჯდებოდა, უმალ სარკეში იყურებოდა და წუწუნებდა, რომ სხვადასხვა თვალზე განსხვავებულად ესვა ლაინერი, რადგან ორი იდენტური ხაზის გავლება არ შეეძლო. სულ მეცინებოდა, როცა ამას ამბობდა, რადგან პირადად მე განსხვავებას ვერასდროს ვამჩნევდი. შესაძლოა ჩემგან გადარწმუნებას ელოდა, მაგრამ მე არაფერი შემეძლო მასთან სიახლოვის ნეტარებით გაბრუებულს; მერე კი, როცა მტვერივით გაფანტულ თავდაჯერებას ვიბრუნებდი (ამაშიც, რა თქმა უნდა, თავად მეხმარებოდა), აუცილებლად ვეუბნებოდი, რომ საუცხოოდ გამოიყურებოდა! ჩემს მანქანაში ხან ტუში რჩებოდა და ხან პომადა, მე კი არ ვეუბნებოდი, რომ მისგან სამახსოვროდ რამე მაინც დამრჩენოდა. სამაგიეროდ, „ცოდვის გამოსასყიდად“, ახალს ვჩუქნიდი. ზოგჯერ ვფიქრობ, ხვდებოდა, რომ მის პარფიუმერიას ვინახავდი და არ იმჩნევდა. საქართველოდან წამოსვლამდე კი ყველაფერი გადავყარე, თან ისე უგულოდ მოვისროლე სანაგვეში, თითქოს არც არაფერს ნიშნავდა ჩემთვის...
დაკვირვების გარეშე შევნიშნე მატლდას გამუქებული უპეები და ალაგ-ალაგ გამონაყარისგან დატოვებული ლაქებიც კანზე, მისი ტუჩები მზეზე დამწვარი ბროწეულივით იყო გადამსკდარი. და მაინც, როგორ მდგომარეობაშიც უნდა მენახა, ყოველთვის მაჯადოებდა მისი სილამაზე... არც ამჯერად დაუგვიანია ამ, უკვე კარგად ნაცნობ გრძნობას... თავად ვერ ხვდებოდა, რამდენად ამაღელვებელი სილამაზის პატრონი იყო, შესაძლოა იმიტომ, რომ ამ სილამაზეს მხოლოდ მისი ვიზუალი არ ქმნიდა. შეგიმჩნევიათ, რომ ლამაზი ქალების უმეტესობა არც კი ეჭვობს, რომ ლამაზია? მეტიც, უმარავი მათგანი თვითგვემასაა მიცემული და იტანჯება საკუთარ სხეულში. მატილდას თავი ისე ეჭირა, თითქოს იცოდა, ვინ იყო და რა შეეძლო, ზოგი ზედმეტად ამაყად მიიჩნევდა, სხვები ზურგსუკან ჭორაობდა, რა ამპარტავანიაო, მაგრამ მე ყოველთვის ვხდებოდი, რა იმალებოდა ამ თავდაჯერებულობის მიღმა.
- როგორ ხარ, მატილდა? - თვალებში ჩავხედე.
- დაღლილი და გაბრაზებული ვარ, მაგრამ შენი ნახვის სიხარული არ მაცდის ხეირიანად ცუდად ყოფნას. - მუშტი მსუბუქად გამკრა მკლავზე.
- ვინ გაგაბრაზა? - ინსტინქტურად მიმოვიხედე, თითქოს იქვე ჩამოგდებოდა ის ტიპი და დამელოდებოდა თავ-ყბას როდის გავუერთიანებდი.
- გამქურდეს, ლუკას.
- რაო?! ვინ გაგქურდა?!
- დაფიქრდი, აბა, ვინაობა და მისამართი რომ ვიცოდე, აქ ვიჯდებოდი?! უკვე შევატყობინე აეროპორტის უსაფრთოების სამსახურის ხელმძღვანელს, პოლიციაც საქმის კურსშია და ეძებენ. დიდად არ მაქვს იმედი, რომ იპოვიან, მაგრამ დაველოდები, სხვა რა გზაა? ისე, კიდევ კარგი, ინგლისურად საუბრობენ, თორემ მე ფრანგულად ერთადერთი წინადადება ვიცი: - C'est la vie, - ერთხმად ვთქვით.
- ხოდა, ცხოვრება რომ ასეთია... ზუსტად მაგიტომ ვზივარ უკაპიკოდ, უატნსაცმლოდ, უპასპორტოდ, სრულიად ცარიელტარიელი აეროპორტში. მობილურიც იმიტომ შემრჩა, რომ ხელში მეჭირა.
- მიუხედავად მისი სიმცირისა, ჩემი სახლის კარი შენთვის ყოველთვის ღიაა შენთვის.
- ხოდა, „კაკრაზ“ მაგ ღია კარში ვაპირებ შემოსვლას, სანამ ფულს გამომიგზავნიან. შენს ანგარიშზე რომ დამირიცხონ, ხომ არ იქნება პრობლემა?
- მე მოგცემ ფულს. მაქვს იმდენი, რომ არ გაგიჭირდეს ჩემ გვერდით.
გაეცინა. არ ვიცი, ჩემს ნათქვამში რა დაინახა სასაცილო, მაგრამ არ გამოვედევნე. წამოვდექით და გასასვლელისკენ დავიძარით.
- საკონტაქტო ინფორმაცია დატოვე?
- რა თქმა უნდა. შენი ფრანგული ნომერიც მივეცი.
- არასდროს შემპარვია ეჭვი შენს გონიერებაში, - სითბოთი სავსე მზერა მივაპყარი და თავზე მოვეფერე. მერე კი ხელკავი გამოვადებინე, მოვიმიზეზე, ბევრი ხალხია და ერთმანეთი არ დაგვეკარგოს-მეთქი.

***
- რამდენი ხნით ხარ ჩამოსული? - ვკითხე, როცა სადარბაზოს კარი გავუღე და წინ გავატარე.
ძველ შენობაში ვცხოვრობდი და ლიფტი არ გვქონდა. სამაგიეროდ, ოთხივე სართულს მუხის ულამაზესი, რიკულებიანი კიბე მიუყვებოდა. ჩვენი დიასახლისი ტიკიანი ქალი იყო, შემოსასვლელიდან დაწყებული, ყველაფერს სისუფთავისგან უნდა ებზინა, თორემ ღამე მშვიდად ვერ დაიძინებდა, ამიტომ პირადად ზრუნავდა ამ საკითხზე. წვიმიან ამინდში შინ დაბრუნება ჯოჯოხეთში მოხვედრის ტოლფასი იყო, ერთი საათი მაინც უნდა გესმინა ფრანგულად ლანძღვა და წყევლა-კრულვა, თითქოს შენი ბრალი იყო, რომ საფრანგეთში ხან წვიმს, ხან - დარია.
- ერთი კვირით. - მიპასუხა, მაღალქუსლიანი ფეხსაცმელი გაიხადა და ისე აუყვა დარჩენილ საფეხურებს.
- ერთი კვირა ერთ ოთახში, - ჩავიცინე.
- უკაცრავად? - შეჩერდა და წარბებაწეულმა, ისარივით მესროლა მრისხანე მზერა.
- გახსოვს, როგორც ჩანს.
- არც კი გაბედო...
- რა არ გავბედო? - თვალებში ეშმაკებმა გამირბინა.
- რამე სისულელის გახსენება ჩვენი ცხოვრებიდან.
- ო, რამე „ვერ გასახსენებელიც“ მოხდა? - თავი გავისულელე.
- ჯერ ერთი, ჩვენ არ ვიქნებით ერთი კვირა ერთ ოთახში, თანხას დამირიცხავენ თუ არა, სასტუმროში გადავალ; მერე მეორე, რომც გავატაროთ ერთი კვირა ერთ ოთახში, ჩვენ შორის არაფერი მოხდება. მაგის გარანტიას მე გაძლევ.
- კარგი, კარგი... ხელები ამიწევია! - სიცილით ვუპასუხე და, ამასობაში, ჩემს კარსაც მივადექით.
ჯიბე მოვისინჯე, გასაღებს მივაგენი და ამოვაძვრინე. ვიგრძენი, რომ მატილდა დაძაბული და დაბნეული იდგა ჩემ გვერდით. მისი განცდები მეც გადმომედო. მუდამ ასე მოქმედებდა ჩემზე - ვირეკლავდი ან სამზარეულოს ღრუბელივით ვიწოვდი მის ემოციებს და უმალვე იდენტურ ტალღაზე აღმოვჩნდებოდი. მაინც და მაინც ხელებზე შემომეხვია შფოთვა, ამიტომ სანამ გასაღებს ამოვაძვრენდი, სიტუაციის განმუხტვა ვცადე (კარი როგორმე ხომ უნდა გამეღო?!).
- მიხარია, რომ ასე მოხდა... არასწორად კი ნუ გამიგებ. ვწუხვარ, რომ გაგქურდეს, მაგრამ მიხარია, რომ მაგ მიზეზით ახლა ჩემთან ხარ.
გასაღები ბუდეში მოვათავსე და გადავაბრუნე. მომეჩვენა, რომ გადატრიალებისას ხმა უცნაურად გაისმა... ისე, როგორც უწინ არასდროს (არადა, რამდენჯერ შევსულვარ ამ სახლში); იყო ამ ყველაფერში რაღაც საბედისწერო... ან, უბრალოდ, ოხდახუთი წლის ასაკში წყალწაღებული, გამოუწსორებელი რომნატიკოსი ვიყავი - ასეთებს კი არაფერი შველით.
მატილდამ მორიდებით შეაბიჯა ჩემს ბინაში, თითქოს ელოდა, რომ ვინმე დახვდებოდა და თავი უნდა ემართლებინა სტუმრობისთვის. ეს იყო რძისფერში გადაწყვეტილი „დუპლექსი“, რომელიც სამზარეულოს და საძინებელს აერთიანებდა. არც მდიდრული იყო, არც - ღარიბული. სადა ინტერიერი ჰქონდა, თუმცა კეთილმოწყობილი მაინც ეთქმოდა.
- მარტო ვცხოვრობ. - ვუთხარი, ოთახი გადავჭერი და აივნის კარი გამოვაღე, რომ სუფთა ჰაერი შემომეშვა.
- კარგი ხედი გაქვს? - მკითხა და ჩემკენ წამოვიდა, რომ ჰორიზონტი შეეთვალიერებინა.
- რა ვიცი, ცუდიც არ ეთქმის. - მხრები ავიჩეჩე, სანამ გვერდით ამომიდგა.
აივანზე ერთად გავედით, იქ თეთრად შეღებილი, ხის მაგიდა და ორი სკამი იდგა, ბალიშებით. ზედ ჭუჭყიანი, ნამწვავებით სავსე საფერფლე დამეტოვებინა. ვიუხერხულე, უნდა გადამეყარა, მაგრამ ზარმაცი რომ იქნები ადამიანი. აბა, რას წარმოვიდგენდი წინა დღით, რომ მატილდასთან ერთად დავბრუნდებოდი შინ?!
- მოვწიოთ? - ვკითხე და კოლოფს თავი მოვხადე.
- ხომ იცი, რომ არ ვეწევი?
- ვიცი, მაგრამ ყოველ დღე ხომ არ გქურდავენ უცხო ქვეყანაში ჩასულს?
- კარგი, მოიტა. ერთხელ მოწევით არაფერს დავაშავებ.
- მთელი კვირაც რომ მოწიო, არ მგონია მაგით რამე დააშავო.
სკამებზე მოვკალათდით. ჩვენ წინ პარიზის ვიწრო და ლამაზი ქუჩა გადაიშალა. მოპირდაპირე ხუთსართულიანი კორპუსის ფანჯრები გარედან, ალაგ-ალაგ ქოთნის ყვავილებით იყო შემკული, ყვავილების მაღაზიას მოგაგონებდათ. მის მიღმა კი ეიფელის კოშკის წვერი ჩანდა, რომელიც ლამის ცას სწვდებოდა და ქულა ღრუბლებს ბამბასავით წეწავდა.
მატილდამ ბალიში მიიხუტა. უზომოდ ბავშვური იყო იმწუთას... ბავშვური და საყვარელი, ძლიერად ჩახუტებას რომ მოგანდომებს, ზუსტად ისეთი. გავაბოლეთ და დავმშვიდდით. არ ვიცი, სიგარეტის დამსახურება იყო, თუ ნელ-ნელა შევეჩვიეთ ერთმანეთს და, როგორც იქცნა, დავიჯერეთ, რომ ნამდვილად ერთად ვიყავით.
- ხედი, მართლაც, მშვენიერი გქონია... - მატილდამ ბალიშს თითები მოუჭირა.
- კი, არის მასში რაღაც... პარიზული. - ჩემივე ნათქვამ სისუსლელეზე ორივეს გაგვეცინა.
მატილდა... შენ ვერასდროს წარმოიდგენ, როგორი ბედნიერი ვიყავი იმ მომენტში შენთან ერთად... როგორი ცოცხალი ვიყავი და როგორ ვნატრობდი, რომ არასდროს დასრულებულიყო ჯერ არდაწყებული ერთი კვირა.
- ჩვენ ხომ პარიზში ერთად წასვლა გვინდოდა? - მომაგონდა.
- მართალია.
- ხოდა, სურვილი აგვიხდა.
- აწი უფრო ფრთხილად და კონკრეტულად ვიოცნებოთ.
საიდანღაც სასიამოვნო სიოს ის მელოდია მოჰქონდა, დილით კაფეში რომ მოვისმინე... ძველი, ფრანგული სიმღერა იყო აკრძალულ სიყვარულზე.



ანუ მატილდა აკრძალული სიყვარულია? აკრძალული და ყველაზე ტკბილი :)

 


რუსკიმარუსია
ანუ მატილდა აკრძალული სიყვარულია? აკრძალული და ყველაზე ტკბილი :)

მაგ კითხვაზე გვიპასუხებს ყველა მომდევნო თავი. <3

 


№3 სტუმარი one

o la la ))) paღizuli ambebi)))
abba vnakhod, rogor ganvitardeba movlenebi))

 


one
o la la ))) paღizuli ambebi)))
abba vnakhod, rogor ganvitardeba movlenebi))

დიახ, დიახ, ფრანგული ამბები <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent