აივანი მაზნიაშვილზე (VI თავი)

არ იქნება გაზვიადებული ნათქვამი თუ ვიტყვი,რომ ყოველთვის, როცა ტელეფონზე შეტყობინება მოვიდოდა ანას სულ ოდნავ მაინც გაუელვებდა სურვილი, რომ ის დემეტრესგან ყოფილიყო, თუმცა არა, ისევ აორთქლდა ბურდული და ისევ ვითომ აუღელვებლად იყო ანა.
პარასკევი საღამო სრულდებოდა გოგონამ ლეპტოპი რომ დახურა, სამუშაო დღე დასრულდა და წინ 48 საათი ჰქონდა სრული განტვირთვისთვის. ტელეფონი იქვე, კუთხეში მიაგდო, დინამიკებში სიმღერები ჩართო და აწი აღარ დამჭირდებაო გაიფიქრა. ტანის რხევით, მუსიკაზე სხეულის აყოლებით და შიგადაშიგ ვოკალური ნიჭის გამომჟღავნებით ჩამოუარა სახლს და რაც დასალაგებელი ჰქონდა მოაწესრიგა. აივნის კარი შეაღო, გვიანი გაზაფხულის თბილი ნიავი შემოუშვა სახლში, თვითონ კი ისევ ცეკა-ცეკვით გააგრძელა საქმის კეთება - სახლში ერთადერთი სანათი ანათებდა, ისიც მხოლოდ სამზარეულოში რომ დაენახა გოგონას რას ჭრიდა და შემთხვევით თითი არ მიეყოლებინა ბოსტნეულთან ერთად. ფიქრებში იყო გართული , ტელეფონიც ისევ სადღაც ოთახის კუთხეში მიგდებული, ხმაგამორთული, მხოლოდ სიმღერები აღწევდა მის ყურამდე.
-შეიძლება?- ზურგს უკან მოულოდნელად მოესმა გოგონას ხმა და მაშინვე ბასრმა დანამაც მის თითზე გადაიარა. შეიკივლა, დანა მიაგდო და უკან მიბრუნდა . ხელში აივნის კართან მდგარი დემეტრე შერჩა, რომელიც აშკარად ახალგამოსული იყო აბაზანიდან, რადგან თმას ჯერ კიდევ ეტყობოდა სისველის კვალი.
-ხომ შეიძლება ერთხელ ისე ქნა რომ არ შემაშინო?!- წარბებშეკრულმა არც კითვაზე უპასუხა და არც გამარჯობა უთქვამს ანას , ონკანს შეუშვირა ხელი.
-გაიჭერი? მანახე - აღარც დემეტრე დალოდებია პასუხს, ისე მიეჭრა გოგონას - ბამბა სად გაქვს, არ გიშველის წყალი.
-სააბაზანოში, სარკის უკან, გამოაღე. - სახეშეჭმუხნულს ჯერ კიდევ არ გაუზარებია რომ ასე უეცრად გამოჩნდა დაკარგული დემეტრე, ისე უეცრად და მოულოდნელად.
-მოდი, მანახე - ბიჭმა , უკვე დაოსტატებულმა ამ საქმეში, გოგონას ხელი თავისაში მოიქცია. უცებ და მოხერხებულად დაუმუშავა ჭრილობა და გადაუხვია.
-ბოდიში , მაგრამ არ არის ჩემი ბრალი, რამდენჯერ მოგწერე წითურო, რომ არ მიპასუხე ვიფიქრე ისე მოვიდოდი და გნახავდი ხომ მშვიდობა გქონდა.
-მომწერე?
-კი, წითელი, სად გაქვს ტელეფონი?
-სადღაც კუთხეში მივაგდე, არ მეცალა.
-დავინახე, საკმაოდ გართული იყავი. რას აკეთებ, კარგი სუნია.
-არ ვიცი, რაც მოვძებნე სახლში ყველაფერს ერთ ქვაბში ვყრი.
-შენებური აჯაფსანდალია?
-არა, მაკარონი მაქვს მოსახარშად დადგმული, არ გამოდის აჯაფსანდალი.
-სულ ცეკვა-ცეკვით საქმობ?
-არა, ვიცოდი რომ მოდიოდი და შოუს დადგმა გადავწყვიტე.
-აი, ირონიაც დაბრუნდა, ანუ კარგად ხარ.
-გინდოდა რამე? წერილს ვგულისხმობ.
-ერთი საათის წინ დავბრუნდი ქალაქში, ერთადერთი რაც მინდოდა შენი ნახვა იყო, სისხლის დაღვრის გამოკლებით, რა თქმა უნდა - გაჭრილ ხელზე მიანიშნა გოგონას.
-სად იყავი?
-ისევ სამსახურის საქმეები. - უხმოდ დაუქნია ანამ თავი და ისევ სამზარეულოშ დაბრუნდა საქმის გასაგრძელებლად.
-დაგეხმარო?
-არა, არ მიყვარს მზადებაში ხელს რომ მიშლიან.
-როგორც იტყვით,ქალბატონო- ხელები დანებების ნიშნად მაღლა აწია ბურდულმა. შემდეგ ფეხზე წამოდგა და აივნისკენ დაიძრა, დამშვიდობებას აპირებდა ანამ რომ შეაჩერა.
-არ დარჩები? ვერ გავთვალე და ერთი ადამიანისთვის ბევრია ამდენი მაკარონი.
-რახან ასე თავაზიანად მთხოვ უარს ვერ გეტყვი.

სამზარეულოს მაგიდასთან ისხდნენ, ოთახში სიმღერების დაბალი ხმა და მაკარონის ორთქლის სურნელი ტრიალებდა. ანა ცდილობდა ზედმეტად არ დაკვირვებოდა დემეტრეს, რომელსაც სველი თმა ოდნავ აწეწოდა, თუმცა მაინც გრძნობდა მის მზერას.
— ესე იგი, სულ ასე მარტო ცეკვავ ხოლმე პარასკევობით? — ჰკითხა დემეტრემ კიდევ ერთხელ , თითქოს სალაპარაკო თემას ეძებსო და ჩანგალი მოხერხებულად დაატრიალა.
— მხოლოდ მაშინ, როცა მგონია, რომ სახლში არავინ შემომეპარება, — მიუგო ანამ და გაჭრილი თითი ისე აამოძრავა, თითქოს ამოწმებდა, რამდენად უშლიდა ხელს ჭამაში, — საერთოდ, კარების ჩაკეტვა უნდა ვისწავლო. ან შენ — ზარის დარეკვა.
— აივნიდან შემოსვლა უფრო ეფექტურია, აღიარე, — ჩაეღიმა ბიჭს.
ანა გაჩუმდა. სინამდვილეში, იმ მომენტში, როცა დემეტრე ზურგს უკან ამოუდგა, შიშზე მეტად სხვა რამ იგრძნო — ის უცნაური სიმშვიდე, რომელიც მხოლოდ მაშინ ეუფლებოდა, როცა „აორთქლებული“ ბურდული ისევ მის თვალსაწიერში ჩნდებოდა.
— სამსახურიო... მშვიდობაა ასე ხშირად რომ გიწევს ქალაქიდან გასვლა? — ჰკითხა გოგონამ და ეცადა, ხმაში ზედმეტი ინტერესი არ გაჰპარვოდა.
დემეტრემ მაკარონი გადაყლაპა და ცოტა ხნით ფანჯარაში გაიხედა, სადაც თბილისის ღამის ნიავი ფარდებს არხევდა.
— ჩვეულებრივი ამბავია, მშენებლობები, ათასი პროექტი , არაფერი სანერვიულო. — დემეტრე ფეხზე წამოდგა და თეფში ნიჟარაში დადო,
— მოდი, ახლა მე დაგეხმარები დალაგებაში, შენ კი ის ტელეფონი იპოვე, — თვალი ჩაუკრა დემეტრემ, — მინდა დავრწმუნდე, რომ ჩემი შეტყობინებები მართლა მივიდა.
—ასეთ თავაზიანობასაც არ ველოდი — ვითომ ხმადაბლა, თუმცა მაინც ბიჭისთვის გასაგონად ჩაილაპარაკა ანამ.
— უბრალოდ, შენი გაჭრილი თითის სისხლი მავალდებულებს, ცოტა თავაზიანი ვიყო.
— სისხლის დაღვრა თუ არ გინდოდა, ისე უნდა მოსულიყავი, — ამოიოხრა ანამ, თუმცა უკვე ხვდებოდა, რომ ამ 48 საათიან განტვირთვას, რომელსაც ასე გეგმავდა, სულ სხვა მიმართულება მიეცემოდა. დგილიდან არ დაძრულა გოგონა, უყურებდა როგორ რეცხავდა დემეტრე თეფშს და ფიქრობდა, რომ ამჯერად ბურდული ასე ადვილად ვეღარ აორთქლდებოდა.


დალაგებას დიდხანს არ მოუნდნენ. დემეტრე ისეთივე მოხერხებული აღმოჩნდა თეფშების რეცხვაში, როგორც ჭრილობის დამუშავებაში. ანამ კი, როგორც იქნა, იპოვა თავისი ტელეფონი — დივანის ბალიშებს შორის ჩავარდნილიყო. ეკრანზე მართლაც ენთო დემეტრეს რამდენიმე შეტყობინება.
ბოლოს, როცა სამზარეულო ისევ პირვანდელ სახეს დაუბრუნდა, დემეტრე აივნის კარისკენ გაემართა. აშკარა იყო, წასვლას აპირებდა, თუმცა ზღურბლთან შეჩერდა და ანასკენ მიტრიალდა.
— ხვალ საღამოს რას აპირებ? — ჰკითხა ისე, თითქოს სხვათა შორის, თუმცა მის მზერაში ისევ ის დამახასიათებელი ნაპერწკალი გაკრთა.
—ალბათ, სახლში ვიქნები და დანებს მოვერიდები.
— მაგ გეგმაში მცირე კორექტივის შეტანა მოგიწევს, — ჩაეღიმა ბიჭს, — ხვალ ოფიციალური გახსნაა ბარის , ვიფიქრე ერთად წავიდოდით, ისევ.
ანას მაშინვე გაახსენდა ის საღამო — ძველი თბილისის ერთ-ერთი ვიწრო ქუჩა, ნახევრად ჩაბნელებული დარბაზი და ის უცნაური დაძაბულობა, რომელიც მათ შორის პირველად სწორედ იქ გაჩნდა. რამდენიმე წამით დადუმდა. ეცადა, სახეზე ისევ ის აუღელვებლობა მოერგო, რომელიც მთელი საღამო ასე ღალატობდა.
— ანუ, პაემანზე მეპატიჟები? — ჰკითხა და წარბი ოდნავ აზიდა.
— ჩათვალე, რომ ეს კომპენსაციაა იმ სისხლისთვის, რომელიც ჩემი მოულოდნელი გამოჩენის გამო დაღვარე, — დემეტრე ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა, — რვაზე გამოგივლი. ვიცი, ორჯერ იმავე ადგილას არ უნდა მიმყავდე, მაგრამ კიდევ ერთი გამონაკლისი დავუშვათ.
— ვნახოთ, ბურდულო, — ჩაილაპარაკა ანამ, თუმცა ორივემ იცოდა, რომ ეს „ვნახოთ“ თანხმობას ნიშნავდა.
დემეტრემ ხელი მსუბუქად დაუქნია და აივნიდან ისე გაუჩინარდა, როგორც გამოჩნდა. ანამ კარი დაკეტა, ზურგით მიეყრდნო და ტელეფონს დახედა. 48 საათიანი განტვირთვა მართლაც ჩაიშალა, მაგრამ ამჯერად ამაზე საერთოდ არ ნერვიულობდა.

შაბათი საღამო განსხვავებული ენერგიით დაიწყო. ანამ საგულდაგულოდ შეარჩია სამოსი — რაღაც ისეთი, რაც არც მეტისმეტად ოფიციალური იყო და არც ზედმეტად ყოველდღიური. საღამოს შვიდი საათიდან უკვე მზად იყო, თუმცა სარკესთან იმაზე მეტხანს გაჩერდა, ვიდრე ჩვეულებრივ სჩვეოდა. თითზე გადახვეული დოლბანდი, რომელიც გუშინდელი შემთხვევის „სუვენირი“ იყო, ახლა რაღაცნაირად პიკანტურად და მნიშვნელოვნად ეჩვენებოდა.
ზუსტად რვა საათზე ტელეფონი აზუზუნდა. დემეტრესგან მხოლოდ ერთი სიტყვა იყო: „გელოდები“.
როცა ქვემოთ ჩავიდა, დემეტრე მანქანასთან იდგა. დღეს განსხვავებულად გამოიყურებოდა — მუქი პერანგი და ოდნავ მოწესრიგებული თმა, თუმცა თვალებში ისევ ის ოდნავ თავხედური ბზინვარება ჰქონდა.

გზაში ცოტას საუბრობდნენ, უფრო მეტად ისეთი წვრილმანების შესახებ, რაც მათ ორს ეხებოდათ. ანა ხვდებოდა, რომ დემეტრეს გვერდით ყოფნა უკვე აღარ იწვევდა იმ მღელვარებას, რომელიც ადრე საღამოს წამლავდა. ახლა ეს მღელვარება უფრო სასიამოვნო მოლოდინში გადაზრდილიყო.

როცა ადგილზე მივიდნენ, ანამ მაშინვე იცნო ის ვიწრო შესასვლელი. შიგნით შესულებს კი სულ სხვა სურათი დახვდათ: მკრთალი, თბილი განათება, რომელიც კედლებზე ძველებურ ლაქებად ეცემოდა და ფირსაკრავი, რომელიც კუთხეში ისევ ისეთივე მონოტონურობით ტრიალებდა, როგორც მაშინ. ოღონდ ახლა ხალხის გუგუნი და ჭიქების წკრიალი ავსებდა სივრცეს.
— ფირფიტებიც დააბრუნეს, — ჩაილაპარაკა დემეტრემ და ხელით იმ თაროსკენ მიანიშნა, სადაც ასობით ვინილი ეწყო.
ბართან მაღალ სკამებზე დასხდნენ. წინ თბილისის ხედი იშლებოდა — ათასობით სინათლე, რომელიც ისე ციმციმებდა, თითქოს ქალაქი სუნთქავსო.
— მეგონა, რემონტის მერე აქაურობას „გააოფიციალურებდნენ“ და სულს ამოხდიდნენ, — თქვა ანამ და ბარმენს თავი დაუქნია. — მაგრამ ისევ ისეთივე ბუნდოვანია ყველაფერი.
— ბუნდოვანი და მკრთალი განათებით? — დემეტრემ სასმელი შეუკვეთა და ანასკენ მიტრიალდა. — მეგონა, გუშინდელი „შოუს“ მერე ცოტა მეტ სინათლეს მოითხოვდი, რომ დანა აღარ აგცდენოდა.
— ჩემს ცეკვაზე თუ კიდევ ერთხელ ჩააგდებ რეპლიკას, ამ ფირფიტას, რომელიც ახლა ტრიალებს, პირდაპირ შენსკენ გამოვუშვებ, — მშვიდად დაემუქრა ანა, თუმცა თვალები ეღიმებოდა.
დემეტრეს გაეცინა. ისევ ისეთი იყო — თავდაჯერებული, ოდნავ ირონიული და აშკარად კმაყოფილი იმით, რომ ანა ისევ მის გვერდით იჯდა და არა სახლში, მარტო, ტელეფონთან.
— ისე, მაშინ, როცა პირველად მოვედით, — დაიწყო ანამ და ქალაქის ხედს გადახედა, — რაღაცნაირად უფრო მშვიდად იყავი. ახლა კი ისეთი შეგრძნება მაქვს, თითქოს სულ სადღაც გეჩქარება. სამსახურის ამბებია თუ ისევ „აორთქლებას“ აპირებ?
— „აორთქლებას“ გეგმაში აღარ შედის, — დემეტრემ ჭიქა ასწია. — უბრალოდ, რთულია ერთ ადგილზე გაჩერება, როცა იცი, რომ პარასკევ საღამოს ვიღაცამ შეიძლება კარები ჩაგიკეტოს და აივანზე მოგიწიოს ყურყუტი.
— არსად ყურყუტი არ მოგწევია, ქურდივით შემომეპარე სახლში და აი შედეგიც — შეახსენა ანამ.
—უფრო დასამახსოვრებელია, — თვალი ჩაუკრა ბიჭმა და ფირსაკრავიდან წამოსულ ძველ ჯაზურ მელოდიას აჰყვა თითების მაგიდაზე კაკუნით.
დიდხანს ისხდნენ ასე, მკრთალ შუქზე, უყურებდნენ თბილისს და ერთმანეთს ისე „ეკბინებოდნენ“, როგორც მხოლოდ მათ შეეძლოთ. არანაირი ზედმეტი სენტიმენტი — მხოლოდ ღამის ქალაქი, უცნობი ხალხის ხმაური და ის უცნაური მიზიდულობა.

ფირსაკრავიდან ახლა უკვე უფრო რიტმული, ძველი იტალიური მელოდია ისმოდა. დემეტრე ჭიქას ათამაშებდა და ანას დაკვირვებით უყურებდა, რომელიც ქალაქის ხედს ისეთი გამომეტყველებით გადაჰყურებდა, თითქოს რაღაც დიდ სტრატეგიულ გეგმას აწყობსო.
— ისეთი სახე გაქვს, თითქოს ამ წუთას შენს გონებაში ვიღაცას შამათს უცხადებ, — ჩაილაპარაკა დემეტრემ.
ანას გაეღიმა და მისკენ მიტრიალდა.
— თითქმის. ამ ბოლო დროს ჭადრაკს მივუჯექი ისე, შამათის ხსენების არ იყოს.
— ჭადრაკს? — დემეტრემ ცალი წარბი აზიდა. — შენ და ლოგიკური, ცივსისხლიანი გათვლები? შენი სტილი უფრო ის „აჯაფსანდალი“ მეგონა, ყველაფერს ერთად რომ ყრი და რაც გამოვა, გამოვა.
— ნუ დამცინი, ბურდულო. სხვათა შორის, სულ ახლახან ვისწავლე და აღმოჩნდა, რომ იმაზე აზარტულია, ვიდრე მეგონა. თურმე სულაც არ არის საჭირო ფიგურების ლამაზად განლაგება, მთავარია, მოწინააღმდეგე ჩიხში მოამწყვდიო.
— ახალნასწავლი გაქვს და უკვე ჩიხებზე ლაპარაკობ? — ჩაეცინა ბიჭს. — ანუ, ჯერ კიდევ იმ ეტაპზე ხარ ცხენი „გ“ ასოსავით დადისო, რომ იხსენებ ხოლმე?
— დაახლოებით, — არ დაუთმო ანამ. — მაგრამ სკეპტიკურად ნუ მიყურებ, საკმაოდ კარგად ვთამაშობ, ჩემი იარაღი არაპროგნოზირებადობაა.- ახლა უკვე ანაც იცინოდა, თუმცა ჯერ დათმობას არ აპირებდა.
— ეგ ჭადრაკში კი არა, უფრო „ომობანაშია“ კარგი იარაღი.— დემეტრე სკამზე უფრო მოხერხებულად მოკალათდა და ანას თვალებში ჩახედა. — ერთხელ უნდა ვითამაშოთ, როცა ორივე მოვიცლით. ოღონდ გაფრთხილებ, მე დათმობები არ მიყვარს.
— არც მე მჭირდება შენი დათმობები. პირიქით, მინდა ვნახო, როგორია შენი სტრატეგია. ალბათ, მანდაც ისე იქცევი, როგორც ცხოვრებაში — მოულოდნელად ჩნდები ცენტრში და მერე სადღაც კუთხეში „ორთქლდები“.
— ეგ „ორთქლდები“ ძალიან აგეკვიატა, — ჩაილაპარაკა დემეტრემ. — ჭადრაკში მაგას პოზიციური უპირატესობის მოპოვება ჰქვია. მოკლედ, შევთანხმდით: პირველივე თავისუფალ საღამოს დაფას ვშლით. ოღონდ წაგებულმა რა ქნას?
— წაგებულმა შემდეგი ვახშამი მოამზადოს, — თქვა ანამ პაუზის შემდეგ. — ოღონდ ნამდვილი ვახშამი და არა ბარში დაპატიჟება.
— მოსულა. უკვე ვხედავ, როგორ ეძებ ინტერნეტში „როგორ გადავარჩინოთ მეფე ხუთ სვლაში“.
— შენ კიდევ უკვე შეგიძლია წინსაფარი შეარჩიო, ბურდულო. მგონი, სამზარეულოში ტრიალი უფრო გიხდება, ვიდრე დიდოსტატის ამპლუა.
დემეტრემ ჭიქა მიუჭახუნა.
— ვნახოთ, ანა. ვნახოთ, ვინ აღმოჩნდება ჩიხში.
საღამო გრძელდებოდა, ფირფიტა ისევ ხრაშუნებდა, და მათ დიალოგში ახალი, „სტრატეგიული“ ინტერესი გაჩნდა, რომელიც ორივესთვის ბევრად უფრო სახალისო იყო, ვიდრე უბრალო კომპლიმენტები.

ბარის მკრთალი განათება ღამის თბილისის გრილმა ჰაერმა შეცვალა. სახლის გზაზე მანქანაში ისევ ის იტალიური მელოდია ღიღინებდა, რომელიც ბარში მოისმინეს. დემეტრე ჩვეულზე მშვიდად მართავდა მანქანას, ანა კი ფანჯარაში იყურებოდა და ქუჩის ლამპიონების შუქს აყოლებდა თვალს.
როცა კორპუსთან გაჩერდნენ, დემეტრემ ძრავა გამორთო. სიჩუმე ჩამოვარდა, ოღონდ არა ისეთი, უხერხულობას რომ იწვევს, არამედ ისეთი, რაღაცის დასასრულს რომ ახლავს.
— აბა, „დიდოსტატო“, მოემზადე, — ჩაილაპარაკა დემეტრემ და ანასკენ მიტრიალდა. — იმედია, სიზმარში მაინც დაამუშავებ იმ შენს არაპროგნოზირებად სვლებს.
— შენ შენს წინსაფარზე იდარდე, ბურდულო, — მიუგო ანამ, კარი გააღო და გადასვლამდე ერთი წამით შეყოვნდა. — მადლობა საღამოსთვის. მართლა კარგი იყო... იმის მიუხედავად, რომ ცივილიზებული დანა-ჩანგალი დაგვახვედრეს.
— ჩემი გამოჩენა ყოველთვის ეფექტურია, — თვალი ჩაუკრა ბიჭმა.
— ისევ ყეყეჩობს — გაეღიმა ანას და მანქანიდან გადავიდა.
— ფაქტია, წითურო.
— ძილინებისა, დემეტრე — კიდევ ერთხელ გაუღიმა ანამ და ისე გაუჩინარდა სადარბაზოში უკან მომავალი ბურდულისთვის აღარ შეუხედავს და არც დალოდებია.


მეორე დღეს, კვირას, ანას „განტვირთვის 48 საათი“ ისევ სხვა სცენარით გაგრძელდა. შუადღისას გოგონებს შეხვდა ერთ-ერთ ღია კაფეში. მზე სასიამოვნოდ აჭერდა, მაგიდაზე ცივი ყავის ჭიქები იდგა და მათ შორის ერთი ფორთხოლის წვენი.
— აბა, რა ხდება? — მაშინვე დაესხნენ თავს მეგობრები. — გუშინდელ ფოტოებში ისეთი სახე გქონდა აშკარად რაღაც ამბები გაქვს მოსაყოლი.
ანა წვენს სვამდა და ცდილობდა, ზედმეტი ემოცია არ გამოეხატა.
— არაფერიც, უბრალოდ იმ ბარის გახსნაზე ვიყავით წინა კვირას რომ ვნახეთ. - ისე ჩაილაპარაკა ვითომც აქაც არაფერი, უკვე ყოველი მეორე დღე დემეტრესთან ერთად დავდივარ პაემანზეო.
—ოჰო, მეორე კვირა, მეორე პაემანი.
—ნუ, გუშინ წინ ღამით სახლში დამადგა.
—როგორ, უკაცრავად?- ნენემ ცარიელი ყავის ჭიქა გვერდით გადადგა და მთელი ყურადღება დაქალზე გადაიტანა.
—კარგი ახლა, რა საჭიროა ყველა დეტალის მოყოლა, რომ არ მიპასუხე წერილზე შემოგიხედეო და ვახშამზე დარჩა.
—ეს რა დღეში ყოფილა, ორი დღეა არ გვინახავს და უკვე რა ამბებშია- მერიკომ ვითომ ნაწყენმა ჩაილაპარაკა , თუმცა ღიმილი მაინც დასთამაშებდა სახეზე.
—არაფერ დღეში არ ვარ.
—მოხდებოდა კიდევ რაღაც, მიდი ახლა, რაღას მალავ - თაიამ არ დაანება, სადაც ამდენი გვითხარი ბარემ ბოლომდე მოყევიო.
—ჭადრაკში გამომიწვია, — ჩაიცინა ანამ. — წარმოგიდგენიათ? ტიპი ისეთი თავდაჯერებულია, ჰგონია, რომ დამამარცხებს და მერე ვახშამს მოვუმზადებ.
— ჭადრაკი? — გადაიკისკისა ნენემ. — ანა, ეგ პაემანია თუ სტრატეგიული ომი? თუმცა, შენს შემთხვევაში, ეგ ერთი და იგივეა.
— ნუ გვარწმუნებ, რომ მხოლოდ ჭადრაკის სტრატეგიებზე ისაუბრეთ - მერიმ კიდევ ერთხელ შეუკვეთა ყავა და თან ანას ანიშნებდა ნუ წყვეტ საუბარს, გააგრძელეო.
—აბა სხვა რაზე უნდა გვესაუბრა?!
—ათასი რამე არსებობს, რა ვიცი.
—დემეტრე ბურდული და მისი „შემთხვევითობები“ უკვე ლეგენდად იქცა ჩვენს სამეულში. აბა, გვითხარი, გუშინდელ „ოფიციალურ“ ვერსიაზე რა შეიცვალა? ისევ ისეთი ირონიულია? - თაია ჩაერთო საუბარში, სიტუაციის განმუხტვა სცადა.
— იმაზე მეტადაც კი, — ამოიოხრა ანამ, თუმცა ღიმილს მაინც ვერ მალავდა. — მთელი საღამო ჩემს „ვოკალურ მონაცემებსა“ და სამზარეულოში ცეკვაზე მამწარებდა. კიდევ იმით მემუქრებოდა, რომ თუ ჭადრაკს წავაგებ, ვახშამი ჩემზეა.
— ანუ ტიპი პირდაპირ გეუბნება, რომ კიდევ ერთი საღამოს გატარება უნდა შენთან ერთად, ოღონდ ახლა უფრო შინაურულ გარემოში, — დასკვნა გამოიტანა ნენემ და ანა შეაგულიანა კარგად მოემზადე თამაში არ წააგოო.
— ჭადრაკი... — მერიკომ ჩაილაპარაკა და მზერა ისევ მეგობარზე გადაიტანა. — ყველაზე ჭკვიანური პაემანია, რაც კი მომისმენია. დროსაც მოიგებს, შენს სიჯიუტესაც გამოსცდის და ბოლოს მაინც სახლში დარჩება ვახშამზე. ანა, აღიარე, რომ ეგ ბიჭი შენს ყველა სვლას წინასწარ თვლის.
— მაგასაც ვნახავთ, — ჯიუტად ჩაილაპარაკა ანამ, დანებებას არ აპირებდა. ამ დროს შეტყობინება მოუვიდა და ტელეფონს დახედა, სადაც დემეტრესგან დახვდა წერილი: „იმედია, გოგონებთან ჩემს სტრატეგიულ გეგმებს არ ყიდი“.
დაფეთებულმა იქეთ-აქეთ დაიწყო თვალების ცეცება გოგონამ, სადმე აქვე ხომ არ არის, აბა საიდან იცის გოგონებთან ერთად რომ ვარო, თუმცა ამაოდ, ვერსად დაინახა ბურდული.
— რამ დაგაფეთა, რა იყო - თაიამაც იქეთ-აქეთ დაიწყო ყურება , იქნებ დაენახა რას ეძებდა ანა.
—შეხედე რა მომწერა - გაკაპასდა მესხი და წარბები შეკრა — ვამბობ მე , ყეყეჩია!
—მე ძალიან ვერთობი- ნენემ გაიცინა და სკმას ზურგით მიეყრდნო, უფრო კომფორტულად რომ მოკალათებულიყო.

ყავის ჭიქები ნელ-ნელა დაიცალა და ბიჭების თემაც, როგორც იქნა, გვერდზე გადაიდო. მზემ უფრო მეტად დააჭირა, კაფეს ღია ტერასაზე კი ნიავმა თბილი ჰაერი სახეში შემოაფრქვია გოგონებს, რამაც საუბარი ავტომატურად ზაფხულისკენ წაიყვანა.
— ახლა არ დავჯავშნით რამეს, აგვისტოში ისევ თბილისის ასფალტზე მოგვიწევს დნობა, — თქვა ნენემ და ლეპტოპი პირდაპირ მაგიდის ცენტრში გადმოაჩოჩა.
— მე წელს რაიმე ისეთი მინდა, სადაც ტელეფონი არ დაიჭერს და მხოლოდ ბუნების ხმა იქნება, — ჩაერთო ანა და სკამზე უფრო მოხერხებულად მოკალათდა. — სადმე მაღალმთიანეთში რომ ავიდეთ? ოღონდ ისეთ ადგილას, სადაც დილით ნისლი პირდაპირ ფანჯრებში შემოდის.
— რაჭა? თუ ისევ სვანეთს მივაწვეთ? — იკითხა თაიამ და საძიებო სისტემაში სასტუმროების დათვალიერება დაიწყო, მეც მოვძებნი და უფრო სწრაფად ვიპოვნით რამესო.
— სვანეთი კარგია, მაგრამ ვიყავით შარშან, რამე ახალი მინდა. უფრო ისეთი დასვენება, ხის აივანზე რომ იჯდე, ყავას სვამდე და ხედით ტკბებოდე.
— მეც ზუსტად მაგას ვამბობ, — დაეთანხმა ანა. — წელს მართლა მჭირდება სრული იზოლაცია. ისეთი სახლი ვიპოვოთ, ეზოში დიდი ხეებით და ჰამაკით. საღამოობით წიგნებს წავიკითხავთ, ან ცეცხლს დავანთებთ, ან ვითამაშებთ - არანაირი გაჯეტები!
— და საჭმელი? — იკითხა ნენემ ეშმაკური ღიმილით. — იქაური ხაჭაპურების და ლობიანის გარეშე არანაირ იზოლაციაზე არ ვარ თანახმა.
— მაგაზე მე ვიზრუნებ, — გაეცინა ანას. — ოღონდ პირობა დადეთ, რომ კომპიუტერებს სახლში დატოვებთ. სამუშაოზე საუბარი აკრძალულია. მხოლოდ ჩვენ, მთები და სიმშვიდე.
გოგონები ენთუზიაზმით შეუდგნენ სხვადასხვა კოტეჯების ფოტოების თვალიერებას. განიხილავდნენ ყველაფერს: დაწყებული იმით, თუ რომელი მზის დამცავი კრემი უნდა წაეღოთ, დასრულებული იმით, თუ რომელი მარშრუტით აჯობებდა მგზავრობა, რომ გზად ლამაზი ჩანჩქერებიც ენახათ.
იმ დღეს დასვენების გეგმებმა ყველაფერი დაჩრდილა. დიდხანს მსჯელობდნენ იმაზე, თუ რომელი ფეხსაცმელის წაღება სჯობდა, ან რამდენი წყვილი უნდა წაეღოთ, თეთრეული ვის ჩანთაში ჩაედოთ ან რამდენი ხნით აპირებდნენ წასვლას საერთოდ.

გოგონებთან გატარებული მხიარული დღის შემდეგ, ანა შინ გვიან დაბრუნდა. უკვე იმაზე ფიქრობდა, როგორ გადაიცვამდა თავის კომფორტულ ხალათს და ბოლოს და ბოლოს როგორ ჩაუჯდებოდა იმ მთების კოტეჯების შერჩევას, რომლებზეც კაფეში საუბრობდნენ.
თუმცა, საკუთარ სართულზე მისულს, კარზე რაღაც უცნაური დახვდა. პირდაპირ სახელურის ზემოთ, თვალის სიმაღლეზე, მკვეთრი ყვითელი სტიკერი იყო გაკრული. ანამ ნაბიჯს აუჩქარა, თვალები მოჭუტა და ნაჩქარევად ნაწერი სტრიქონები წაიკითხა:
„ოფიციალური შეტყობინება:
თქვენ მოწვეული ხართ ბურდული-მესხის სახელობის დახურულ ჩემპიონატზე ჭადრაკში.
ლოკაცია: შენი სამზარეულო (ან ისევ აივანი, თუ კარებს არ გააღებ).
თარიღი: როცა დაფას იპოვი.
პრიზი: დამარცხებულის მიერ მომზადებული ვახშამი (წინსაფარი უკვე შევიძინე, ყოველი შემთხვევისთვის).“

ანას უნებურად გაეღიმა. სტიკერი მოაძრო და ხელში აათამაშა. დემეტრეს ხელწერა ისეთივე იყო, როგორც მისი ხასიათი — მკვეთრი, ოდნავ დახრილი და თავდაჯერებული.
— მართლა წინსაფარი იყიდა? — ჩაილაპარაკა თავისთვის და კარი გააღო.
სახლში შესულს სიჩუმე დახვდა, მაგრამ ის შეგრძნება, რომ ვიღაცამ მის პირად სივრცეში ასეთი სახალისო კვალი დატოვა, საოცრად სასიამოვნო აღმოჩნდა. ანამ სტიკერი მაცივარზე მიაკრა, ტელეფონი აიღო და დემეტრეს მისწერა:
„სტიკერების გაკვრა ვანდალიზმია, ბურდულო. რაც შეეხება ჩემპიონატს — იმედია, წინსაფარი შენს პერანგს უხდება, იმიტომ რომ სამზარეულოში დიდხანს მოგიწევს ტრიალი.“
პასუხმა არ დააყოვნა. ეკრანი მაშინვე განათდა:
„ჩემი პერანგი ყველაფერს უხდება. მთავარია, შენს მეფეს რა მოუვა საღამოს. მოემზადე, წითურო.“
ანამ ტელეფონი საწოლზე მიაგდო. ახლა მთების კოტეჯებზე ფიქრი სადღაც მეორე პლანზე გადავიდა. მის გონებაში უკვე ჭადრაკის დაფა იშლებოდა, სადაც მთავარი ბრძოლა სულაც არ იყო ფიგურებს შორის.
უცებ გამოიცვალა, კომფორტული სამოსი ჩაიცვა, თმა დაუდევრად აიწია და მისაღებში გავიდა - იფიქრა აივანზე გავალ და მივუკაკუნებ ბურდულსო, თუმცა დემეტრემ , როგორც ყოველთვის, დაასწრო.

აივანზე მხოლოდ ერთი სანათი ბჟუტავდა, რომელიც მაგიდასა და ჭადრაკის დაფას მკრთალ, ოქროსფერ შუქს ჰფენდა. დემეტრე სკამზე ოდნავ გადაწოლილიყო და თითებს ნიკაპზე ისვამდა, თითქოს ანას პოზიციაში რაღაც საბედისწერო ხარვეზს ეძებდა.
— ესე იგი, „გ“ ასოთი სიარული დავამთავრეთ და პირდაპირ ფლანგურ შეტევაზე გადავედით? — ჩაილაპარაკა ბიჭმა და ლაზი ერთი უჯრით წინ გასწია. — გაბედული ნაბიჯია, წითურო, მაგრამ ცოტა დაუფიქრებელი.
— ჩემს დაფიქრებას ნუ დარდობ, ბურდულო. შენ შენს მხედრებს მიხედე, სათითაოდ რომ გიყრიან ფარ-ხმალს, — მიუგო ანამ და კუს ხელი დაავლო.
აივანზე გვიანი გაზაფხულის სურნელი იდგა. ქვემოდან მანქანების შორეული ხმაური ისმოდა, მაგრამ აქ, სიმაღლეზე, მხოლოდ ფიგურების ხის დაფაზე კაკუნი და მათი დიალოგის რიტმი სუფევდა.
— სხვათა შორის, — დემეტრემ თვალი მოაცილა დაფას და ანას შეხედა, — ის სტიკერი კარზე... მეგონა, უფრო ადრე ჩამოხსნიდი. მთელი დღე იქ ეკიდა?
— რომ მოვედი, მაშინ ვნახე. ვანდალიზმისთვის ჯარიმა უკვე დაგიწერე და ამ პარტიის ბოლოს მოგართმევ, — ანამ კუ დაფის ცენტრში დადგა. — ქიში.
დემეტრემ წარბი აზიდა. დახედა დაფას, მერე ისევ ანას.
— ქიში? მართლა? ანუ გინდა მითხრა, რომ ეს ყველაფერი გათვლილი გქონდა და შემთხვევით არ შეგხებია ხელი იმ ფიგურაზე?
— შემთხვევითობები შენი სტილია, ჩემი — სტრატეგიაა. თუნდაც ახალნასწავლი, — ნიშნის მოგებით გაუღიმა გოგონამ.
ბიჭმა სკამი მაგიდასთან ახლოს მოაჩოჩა. მათი მუხლები ერთმანეთს სულ ოდნავ შეეხო, მაგრამ არცერთს არ გაუწევია. სიჩუმეში მხოლოდ მათი სუნთქვა ისმოდა.
— კარგი, ვნახოთ, — თქვა დემეტრემ ხმადაბლა. — თუ ამ პარტიას მოიგებ, იმ წინსაფარს მართლა გავიკეთებ და რასაც მოისურვებ იმას ჩემი ხელით მოგიმზადებ. ოღონდ ერთი პირობით.
— პირობებით ნუ მევაჭრები, ჯერ მეფე გადაარჩინე.
— პირობა ასეთია: თუ მე მოვიგებ, — დემეტრემ მეფე უსაფრთხო უჯრაზე გადააადგილა და ანას თვალებში ჩახედა, —ერთი სურვილი მექნება, უვადო სურვილი, რომლის გამოყენებაც ნებისმიერ დროს შემეძლება.
—უსამართლობის სუნი მცემს.
— აბა, რას იტყვი? მივიღო შენი დანებება, თუ გავაგრძელოთ ეს უიმედო წინააღმდეგობა?
ანამ დაფას გადახედა. მისი პოზიცია მართლაც რთული იყო, მაგრამ დემეტრეს მზერა უფრო მეტად აბნევდა, ვიდრე ფიგურების განლაგება.
— ჯერ არ დამითავრებია, — თქვა მტკიცედ და ცხენი წინ წამოსწია. — შენი სვლაა, ბურდულო. და იცოდე, მეფეს ასე ადვილად არ ჩაგაბარებ.
აივანზე დაძაბულობა პიკს აღწევდა. ანა ხვდებოდა, რომ მისი არაპროგნოზირებადი სვლები დემეტრეს კი არ აბნევდა, არამედ აზარტში აგდებდა. ბიჭი სკამზე ოდნავ წინ გადმოიხარა, იდაყვებით მაგიდას დაეყრდნო და თითქმის ჩურჩულით თქვა:
— იცი, ანა, ჭადრაკში არის ერთი მომენტი, როცა ხვდები, რომ ყველა გზა ჩაკეტილია, მაგრამ მაინც გინდა, რომ ბოლომდე იბრძოლო. შენ ახლა ზუსტად მაგ წერტილში ხარ.
— ნუ ჩქარობ ჩემს დასამარებას, ბურდულო, — მიუგო ანამ და მხედრით ისეთი სვლა გააკეთა, რომ დემეტრეს ლაზს პირდაპირი საფრთხე შეუქმნა. — აი, შენი მთავარი იარაღი ახლა ჩემი სამიზნეა. რას იზამ?
დემეტრემ დაფას დახედა. მის სახეზე კმაყოფილმა ღიმილმა გადაირბინა, რაც ანას არ მოეწონა. როგორც წესი, ასეთი ღიმილი იმას ნიშნავდა, რომ ბურდულმა რაღაც ისეთი დაინახა, რაც მას გამორჩა.
— ლაზის შეწირვა ხანდახან გამარჯვების ერთადერთი გზაა, — თქვა დემეტრემ და ლაზი საერთოდ არ გადააადგილა. ამის ნაცვლად, კუ პირდაპირ ანას მეფის ფლანგზე გადმოისროლა. — ქიში.
ანა წამით გაშეშდა. დაფას დახედა და მიხვდა, რომ ხაფანგში გაება. მისი მხედარი ლაზს კი უტევდა, მაგრამ საკუთარი მეფე სრულიად დაუცველი დაეტოვებინა.
— ეს... ეს როდის მოამზადე? — ჰკითხა დაბნეულმა და მეფის გადასარჩენად ერთადერთი თავისუფალი უჯრის ძებნა დაიწყო.
— იმ მომენტში, სურვილის უსამართლობაზე რომ წუწუნებდი, — ჩაეცინა დემეტრეს. — ყურადღება გაგეფანტა, წითურო. ჭადრაკი ემოციებს არ პატიობს.
— ჯერ არ წამიგია! — ანამ მეფე გვერდზე გადაწია, თუმცა ხედავდა, რომ დემეტრეს შემდეგი სვლა საბედისწერო იქნებოდა. — ერთი სვლაც და...
— ერთი სვლაც და სამზარეულოში მოგიწევს შესვლა და ჩემი სურვილის მოლოდინში ყოფნა, — დაასრულა დემეტრემ და თავისი ეტლი დაფის ბოლოში, ანას მეფის პირდაპირ დააჯახუნა. — შამათი, ანა.
აივანზე სიჩუმე ჩამოვარდა. ანა გაოგნებული უყურებდა დაფას. მართლაც, მისი მეფე ყველანაირად ბლოკირებული იყო.
— არ არსებობს... — ამოილაპარაკა მან და სკამის საზურგეს მიეყრდნო. — მე მეგონა, რომ...
— გეგონა, რომ ჩემი ლაზი უფრო მაინტერესებდა, ვიდრე შენი შამათი? — დემეტრე ფეხზე წამოდგა, მაგიდას შემოუარა და ანასთან ახლოს დადგა. — ხომ გითხარი, დათმობები არ მიყვარს-მეთქი.
ანამ ამოიოხრა და თავი ხელებში ჩარგო.
— კარგი, მაგრამ თავში არ აგივარდეს!- გამაფრთხილებლად დაუქნია გოგონამ თითი დემეტრეს, რომელსაც გამარჯვებული ღიმილი არ შორდებოდა სახიდან.
— აბა,ახლა რას აპირებ?— ხელი მხარზე მსუბუქად დაადო. — შემიძლია წინსაფარი გათხოვო.
— ყველაზე აუტანელი გამარჯვებული, ვისაც კი ოდესმე შევხვედრივარ, — უთხრა ანამ, თუმცა თავადვე გაეღიმა.
— სამაგიეროდ იმაში დავრწმუნდით რომ ძალიან ცუდი მოთამაშეც არ ხარ.
—ანუ ცუდი ვარ?
—სასწავლი გაქვს რაღაცები.
—ვისწავლი და რევანშს ავიღებ.
—დაგელოდები,წითელო.

ანა სამზარეულოში ტრიალებდა და თან დაბალ ხმაზე რაღაცას ბუზღუნებდა. დამარცხება ისედაც მწარე იყო, მაგრამ დემეტრეს კმაყოფილი სახის ყურება, როცა ის მაგიდასთან იჯდა და მის ყოველ მოძრაობას აკვირდებოდა, ნამდვილი გამოცდა აღმოჩნდა.
— წინსაფარი გიხდება, — ჩაილაპარაკა დემეტრემ და ჭიქაში წყალი დაისხა. — თუმცა, მგონი, დამარცხებულის ამპლუა უფრო მეტ ეშხს გმატებს.
— თუ ჩუმად არ იქნები, ბურდულო, ამ სადილს მარტო მე შევჭამ, შენ კი ისევ იმ მაკარონის იმედად დაგტოვებ, გუშინწინ რომ მოგეწონა, — მიუგო ანამ და ხახვის ჭრას ისეთი მონდომებით შეუდგა, თითქოს შურისძიებას აპირებდა.
— არა, არა, პირობა პირობაა. დამარცხებულმა უნდა მომამზადოს ვახშამი, — შეახსენა ბიჭმა და სკამზე უფრო მოხერხებულად მოკალათდა. — თანაც, რაღაც განსაკუთრებულს ველოდები
სამზარეულოში ტაფის შიშხინისა და სანელებლების სურნელი დატრიალდა. ანა მართლა ცდილობდა. მიუხედავად იმისა, რომ წაგებული იყო, არ უნდოდა, დემეტრეს მისი კულინარიული შესაძლებლობები დაეწუნა.
ბურდულმა ჯერ კერძი დაყნოსა, მერე კი ჩანგალი აიღო. პირველი ლუკმის შემდეგ პაუზა გააკეთა, თითქოს რაღაც დიდ აღმოჩენას აკეთებდა.
— რა იყო, ასეთი ცუდია? — იკითხა ანამ და სკამზე ჩამოჯდა.
— არა, პირიქით, — თქვა დემეტრემ და თვალებში ჩახედა. — იმდენად გემრიელია, რომ მგონი, სპეციალურად წავაგებ შემდეგ პარტიას.
— ოო, შენ და დათმობა? არ დაგიჯერებ, — ჩაეცინა ანას.
— დათმობა არა, ამას „ინვესტიცია“ ჰქვია, — თვალი ჩაუკრა ბიჭმა და ჭამა განაგრძო.
იმ საღამოს სამზარეულოში აღარ იყო არც შამათი და არც ჩიხი. მხოლოდ ორი ადამიანი, თბილი შუქი და ის უცნაური შეგრძნება, რომ წაგებაც კი შეიძლება გამარჯვებაზე სასიამოვნო აღმოჩნდეს.

ანა სკამზე მოხერხებულად მოკალათდა და ფანჯრის მიღმა მოციმციმე თბილისის ჩირაღდნებს გახედა. ჭადრაკის დაფა უკვე გვერდზე გადაედოთ, ვახშმის შემდეგ სამზარეულოში მხოლოდ სასიამოვნო სითბო და სიმშვიდე დარჩა.
— იცი, ხანდახან მგონია, რომ ამ ქალაქს საკუთარი რიტმი აქვს, რომელიც ჩვენსას საერთოდ არ ჰგავს, — თქვა ანამ და ჭიქაში ჩაი დაისხა. — დღეს გოგონებთან რომ რომ ვიყავი, მივხვდი, როგორ მჭირდება უბრალოდ გაჩუმება. სადმე შორს წასვლა, სადაც მანქანების ხმა არ ისმის.
დემეტრემ, რომელიც აქამდე ჩუმად აკვირდებოდა, თავი დაუქნია.
— აპირებ მაგ სურვილის ასრულებას? — ჰკითხა მან და მზერაში ისევ ის სვანური სიმშვიდე დაუბრუნდა, რომელიც მის გვარს, ბურდულს, ასე ორგანულად ახლავს.
— ჰო. ერთი პატარა სახლია რაჭაში, ტყის პირას. მინდა დილით ნისლმა გამაღვიძოს და არა მეზობლის მანქანის სიგნალიზაციამ.
— რაჭა ლამაზია, ნაზია... — ჩაილაპარაკა დემეტრემ. — მაგრამ მე, როგორც სვანს, მთაში სხვა რაღაცები მიზიდავს. სვანეთში ნისლი კი არ გაღვიძებს, ისეთი შეგრძნება გაქვს, თითქოს მწვერვალები გითვალთვალებენ. იქ სიჩუმესაც სხვა წონა აქვს — უფრო მძიმეა, მაგრამ უფრო ნამდვილი.
— სვანეთზე ყოველთვის ისე ლაპარაკობ? თითქოს იქ სხვა სამყარო იყოს? — გაეღიმა ანას.
— იმიტომ, რომ არის კიდეც. იქ ჩემი სახლია, ანა. იქაურ კოშკებს ჩემი წინაპრების ხელების სუნი ასდის. აქ, ქალაქში, შეიძლება ხანდახან „ავორთქლდე“, მაგრამ იქ... იქ ჩემი ფესვებია. იქიდან არსად ქრებიან.
ანამ იგრძნო, რომ დემეტრეს ეს მხარე ბევრად უფრო ახლოს იყო მასთან, ვიდრე ის ირონიული ბიჭი, რომელიც აივნიდან ეპარებოდა.
— იცი, — თქვა დემეტრემ მცირე პაუზის შემდეგ, — გოგონებთან ერთად რაჭაში წადი, დაისვენე. მაგრამ პირობას გაძლევ: როცა მართლა მოგინდება გაიგო, რას ნიშნავს მწვერვალზე დგომა და ნამდვილი მთის სუნთქვა, მე თავად წაგიყვან სვანეთში. იქ სულ სხვანაირად დაგანახებ სამყაროს.
ანა წამით დადუმდა, მერე კი თბილად შეხედა.
— თავად წამიყვან? და რა გარანტია მაქვს, რომ იქაც არ მომიწევს შენი ძებნა ნისლში?
— იქ გზას მე გიჩვენებ, — თვალი ჩაუკრა დემეტრემ და ფეხზე წამოდგა. — გვიანია. ხვალამდე, ანა.
როცა კარი დაიხურა, ანა დიდხანს იჯდა აივანზე. ღამის ნიავი ისევ ისეთივე თბილი იყო, მაგრამ ახლა ის აღარ ფიქრობდა არც ჭადრაკზე და არც სამუშაოზე. ფიქრობდა კოშკებზე და ჯერ ძალიან შორს მყოფ და შესაძლოა მიუწვდომელ მომავალზეც კი, რომელზეც რამდენიმე წუთის წინ დემეტრემ დაუწყო საუბარი და რომლის პირობაც მისცა.

ანასთვის მომავალზე ფიქრი და ოცნება ყოველთვის უფრო მარტივი და ხელმისწვდომი იყო, ვიდრე საუბარი და მისი შესრულება. ზოგადად არ უყვარდა წინასწარ საუბარი იმაზე, რაც დაზუსტებით არ იცოდა - თუმცა ახლა, დემეტრეს ნათვქამის შემდეგ , თითქოს ბიძი მიეცა, თითქოს ხელჩასაჭიდი, დასაყრდენი და საიმედო ჰქონდა დემეტრეს სიტყვა, რომ მართლაც დაავლებდა ბიჭი ხელს, წაიყვანდა მთაში და მიუხედავად იმისა რომ უკვე ენახა გოგონას სვანეთის თვალუწვდენელი მთები ახლა დემეტრე თავიდან ჩამოატარებდა მისთვის უცნობ ბილიკებს და კიდევ ერთხელ დაანახებდა სამოთხეს დედამიწაზე.
იმ ღამით ანას მთები ესიზმრა, თითქოს ღრუბლებში დადიოდა, თმაში ჩაწნილი მინდვრის ყვავილებით, სიფრიფანა თეთრი სარაფნით და გრძნობდა უკან როგორ მოყვებოდა ვიღაც, რომელიც გოგონას ხელს არ უშვებდა , თითქოს ფაფუკ ღრუბლებში უკვალავდა გზას.