აივანი მაზნიაშვილზე (VIII თავი)

— მთელი ოთხი დღეა ვცდილობდი გამეხსენებინა, რატომ იყო ეს ბინა ასეთი დიდი და ცარიელი. დღეს კი გავიღვიძე, სამზარეულოში ყავას ვადუღებდი და უცებ მივხვდი — საძინებელში ვიღაც წითური გოგო მყავს „დატყვევებული“, რომელიც ჩემს საწოლსაც ითვისებს და ჩემს ძაღლსაც.

აივანი მაზნიაშვილზე (VII თავი)

—ჩემი მოგებული ერთი სურვილი ახლა მინდა რომ გამოვიყენო — ისევ აუჩქარდა გოგონას გული, მიხვდა და იცოდა საითაც მიდიოდა ეს ყოველივე. —რა სურვილია? —მინდა რომ გაკოცო. შემიძლია, ანა ? — არაფერი უპასუხია გოგონას, მზერა აარიდა, თვალები დახარა და რამდენიმე

აივანი მაზნიაშვილზე (VI თავი)

— ანუ, პაემანზე მეპატიჟები? — ჰკითხა და წარბი ოდნავ აზიდა. — ჩათვალე, რომ ეს კომპენსაციაა იმ სისხლისთვის, რომელიც ჩემი მოულოდნელი გამოჩენის გამო დაღვარე, — დემეტრე ერთი ნაბიჯით მიუახლოვდა, — რვაზე გამოგივლი. ვიცი, ორჯერ იმავე ადგილას არ უნდა

აივანი მაზნიაშვილზე (V თავი)

-შემომხედე, წითურო, რატომ მარიდებ თვალს? -არ... -ჩუმად, შემომხედე. მზერა გაუსწორა ანამ ბიჭს. დემეტრე თითქოს მშვიდად დაჰყურებდა გოგონას, მაგრამ თვალებში გოგონას ანარეკლი უბრწყინავდა. ღიმილს ვერ იკავებდა, უხმოდ დაჰყურებდა ანას ზემოდან — მომღიმარი,

აივანი მაზნიაშვილზე (VI თავი)

პირველი ღამით და მეორე დღით ტკივილი საკმაოდ მსუბუქი იყო,იმდენად უმნიშვნელო,რომ წამით არ გაჩერებულა ანა ერთ ადგილას.ხან ერთ კუთხეს მივარდებოდა,ხან მეორეს - დედამისის გამოგზავნილი ამანათი გახსნა,გადაალაგა, საჩუქრები გადაახარისხა,სახლი

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი III)

-არ იკივლო-მხოლოდ ეს უთხრა ანას და წამში ხელში აიყვანა. ისე ასწია ჰაერში თითქოს ბუმბული ყოფილიყოს გოგონა და ქარში აფრენილიყო. -დამსვი,დემეტრე,დამსვი! -ნუ ხვანცალებ წითურო და ჩუმად, გვიანია,ძინავს ხალხს.- მიხვდა ანა რომ ახლა აზრი აღარ ჰქონდა

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი II)

-დავუწევ,ოღონდ ასე ძალიან ნუ ცდილობ გამექცე და თავი ამარიდო წითურო,არ ვიკბინები. ტკბილი ძილი - ბიჭმა თვალი ჩაუკრა,კარი მიიკეტა და რამდენიმე წამში სიმღერის ხმას საერთოდ შეწყდა. დილით ადრე მივიდა ანა სადგურზე, ერთი პატარა ჩემოდანი ჰქონდა თან,რომელშიც

აივანი მაზნიაშვილზე (თავი I)

ნასვამზე უფრო მარტივი იყო იმის აღიარება რომ აივანზე სუფთა ჰაერისთვის კი არა იმ უცნობის ნახვის იმედით გადიოდა. ფრთხილად გაკაკუნდა მოაჯირთან, ამჯერად სიგარეტი არ ამოუღია,უბრალოდ ეზოს უყურებდა და ელოდებოდა,იქნება გაღებულიყო კარი და გამოსულიყო უცნობ ი