ჩემპიონი (ნაწილი 12)

კობას ხელები აუკანკალდა, ჯერ ქორწინების მოწმობას უყურებდა…
შემდეგ ირაკლის…შემდეგ ისევ მარიამს. თითქოს ტვინი უარს ამბობდა იმის გააზრებაზე, რაც მოისმინა.
- არა… არა… არა!! - თავი გააქნია გაცოფებულმა
- ეს ტყუილია! ეს შეუძლებელია!! - მარიამი მშვიდად იდგა მის წინ,
იმდენად მშვიდად თითქოს არაფერი მომხდარა..კობა უცებ ირაკლისკენ გავარდა.
- !! - ბოლო ხმაზე იღრიალა და საყელოში სწვდა
- ეს რა უქენი ჩემს შვილს?! რა გაუკეთე?! რა მოატყუე ასეთი?! -
ირაკლის სახეზე მხოლოდ ცივი ღიმილი გადაეფინა.
- შენი შვილი ბავშვი აღარ არის კობა… თავად მიიღო გადაწყვეტილება.
- გაჩუმდი!! - კობა უკვე კონტროლს კარგავდა
- შენ ჩემი ცხოვრების დანგრევა გინდოდა და ახლა ჩემს შვილამდე მოხვედი?! ჩემს შვილამდეეე?! -
მარიამმა ნელა გადაიჯვარედინა ხელები მკერდზე, თვალებში უცნაური ბრწყინვალება ედგა, სიამოვნებდა..სიამოვნებდა იმის ყურება, როგორ ინგრეოდა კობა მის თვალწინ.
- მამა კარგი რაა… ასე როგორ შეიძლება? ნუთუ არ მოგვილოცავთ?- ირონიულად გაიღიმა.
- გაჩუმდი!! - კობა ახლა უკვე მარიამისკენ მიტრიალდა
- შენ საერთოდ ხვდები რას აკეთებ?! ეს კაცი ჩემი მტერია!!
- ვიცი
- მაშინ რატომ?! რატომ გააკეთე ეს?! მითხარი!!
- იმიტომ რომ მომინდა… იმიტომ რომ ყურებამდე ვარ მასზე შეყვარებული მამიკო - მშვიდად უპასუხა მარიამმა, კობას სახე დაემანჭა.
- არა… არა… შენ ამას საკუთარი სურვილით არ იზამდი… - მძიმედ სუნთქავდა
- მან გაიძულა! ხომ ასეა?! რაღაც ჩაგაგონა! გითხრა! გატყუებს!! -
მარიამს ჩაეცინა მშვიდად, ცივად.
- შენ ყოველთვის ფიქრობდი რომ ყველას აკონტროლებდი მამა… მაგრამ თურმე შენი შვილის გაკონტროლებაც ვერ შეძელი.
- მარიამ!!
- რა? სიმართლე გტკივა? - კობა უკვე კანკალებდა ბრაზისგან, სტუმრები გაშეშებულები იდგნენ, ვერავინ იღებდა ხმას, ნინო გაოცებული უყურებდა ორივეს..გიორგის სახე კი ნელ-ნელა დაეცალა ფერისგან… თითქოს ვიღაცამ პირდაპირ გულში დაარტყა.
- თქვენ ორივე გაგიჟდით? - ბოლოს ნინომ ძლივს ამოიღო ხმა
- რას ნიშნავს ეს?! თქვენ ხომ… შენ ხომ დასანახად ვერ იტანდი მას?
- კი… ასე იყო… - მარიამმა ირაკლის გახედა
- თუმცა ჩემმა ძვირფასმა მეუღლემ მოახერხა და ჩემი გული მოიგო -
მარიამი ირაკლის მიუახლოვდა
და კობას თვალწინ ლოყაზე ნელა აკოცა..კობას თითქოს სუნთქვა შეეკრა.
- მარიააამ!! - დაიღრიალა ისევ
- ამას სპეციალურად აკეთებ!! სპეციალურად მტკენ!!
- არა მამიკო, მართლა მთელი გულით შეგვიყვარდა ერთმანეთი - ჩუმად ჩაიცინა მარიამმა, ნინო სწრაფად მივარდა, მარიამს ხელი ჩაავლო და ხალხს გაარიდა.
- ამიხსენი რა თამაშს თამაშობთ! - ჩუმად, მაგრამ გაბრაზებით უთხრა
- გუშინ დილით ორივეს გამოგვიცხადე რომ გეზიზღებოდით და დღეს რა შეიცვალა?! რომელ ქორწინებაზე მელაპარაკებით?! რა მოხდა წუხელ ჩემი წასვლის შემდეგ?! - მარიამი წამით გაჩუმდა,
თვალები სადღაც შორს გაექცა..
გონებაში ისევ თავიდან დატრიალდა წინა ღამე…ირაკლის ხმა..სიმართლე და ის წამი როცა საბოლოოდ გადაწყვიტა კობა გაემწარებინა..


ერთი დღით ადრე…
მარიამი სპორტდარბაზიდან გიჟივით გამოვარდა, სუნთქვა უჭირდა..გულზე ხელს ძლიერად იჭერდა, თითქოს მკერდში რაღაც ენგრეოდა..თვალები ცრემლებით ჰქონდა სავსე, არა სისუსტისგან არამედ ბრაზისგან..მოტყუებულად გრძნობდა თავს, გამოყენებულად.
ყველა სიტყვა, ყველა შეხება, ყველა მზერა ახლა თავში სხვა მნიშვნელობით უტრიალებდა..სწრაფად წავიდა მანქანისკენ, დარბაზში კი ნინო და ირაკლი დარჩნენ.
- მორჩა… - დაბალი ხმით თქვა ნინომ
- მან უკვე ყველაფერი იცის - ირაკლი ადგილზე გაშეშდა.
- ისე არ ყოფილა ყველაფერი როგორც თქვენ გგონიათ! - უცებ აფეთქდა
- ის სიტყვები მახე იყო გიორგისთვის! ჯანდაბა!! - მთელი ძალით დაარტყა მუშტი ტომარას,
ტომარა ძლიერად გადაიქანა, მაგრამ ირაკლი მაინც ვერ ცხრებოდა.
- აზრი აღარ აქვს… - ნინომ დაღლილი ხმით თქვა
- იქნებ ასეც სჯობდა… - ჩანთა აიღო და წავიდა..ირაკლი მარტო დარჩა, რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იდგა.
შემდეგ წინ და უკან დაიწყო სიარული..ტვინი ქაოსში ჰქონდა.
ერთ მხარეს - შურისძიება კობაზე,
წარსული..ტკივილი..მეორე მხარეს კი - მარიამი, მისი თვალები, მისი ხმა..მისი უდანაშაულო ღიმილი.. უნდოდა კობას ყველაზე მტკივნეული დარტყმა მიეღო, მაგრამ იმავდროულად ვეღარ იტანდა იმ აზრს, რომ მარიამს მართლა ეგონა თითქოს უბრალოდ თამაშის ნაწილი იყო.
- ჯანდაბა… - კბილებში გამოსცრა,
მთელი სისწრაფით გავარდა გარეთ,
მანქანაში ჩაჯდა და ძრავა გაცოფებულმა აამუშავა..ქალაქის ქუჩებში მანქანა სწრაფად მიჰყავდა.
თვალები გამუდმებით გზას და მანქანებს შორის ეძებდა მარიამის ავტომობილს..გონებაში ყველაფერი ერთმანეთში ერეოდა.. „უნდა დაველაპარაკო…“, „უნდა გაიგოს სიმართლე…“, „მაგრამ მერე?.. მერე რას გავაკეთებ?..“ რაც უფრო უახლოვდებოდა მას, მით უფრო ეშლებოდა ყველაფერი თავში..უცებ შორს ნაცნობი მანქანა შენიშნა - მარიამი იყო..ირაკლის თვალებში დაძაბულობამ გაიელვა, გაზს ძლიერად დააჭირა, მანქანებს შორის სწრაფად მანევრირებდა, მხოლოდ იმისთვის რომ დასწეოდა, ბოლოს მის ავტომობილს გაუთანაბრდა.
- მარიამ! - იყვირა ფანჯრიდან, მაგრამ მარიამმა არც გახედა, პირიქით უფრო მოუმატა სიჩქარეს.. ირაკლის ყბა დაეჭიმა, წინ გადავიდა, სწრაფად შეუჭრა გზა და მანქანა ისე გააჩერა, რომ მარიამსაც მკვეთრად მოუწია დამუხრუჭება, საბურავების ხმა გაისმა..მარიამი გაცოფებული გადმოვიდა მანქანიდან, კარი მთელი ძალით მიაჯახუნა, ექოდ გაისმა ხმა.
- გაგიჟდი?! რას აკეთებ?! - თვალები ცეცხლივით უელავდა, ირაკლიც სწრაფად გადავიდა მანქანიდან და პირდაპირ მისკენ წავიდა. სახე დაძაბული ჰქონდა, სუნთქვა გახშირებული. აშკარად ეტყობოდა, რომ საკუთარ თავთან ბრძოლა უკვე აღარ შეეძლო.
- მომისმინე!
- არაფერი მაქვს შენთან სალაპარაკო!
- მარიამ!
- არა!! - ბოლო ხმაზე დაუყვირა
- კიდევ რას მეტყვი?! რომ ყველაფერი თამაში იყო?! რომ მამაჩემის გამო დამიახლოვდი?! - ირაკლი რამდენიმე წამით გაჩუმდა. თითქოს სწორ სიტყვებს ეძებდა, მაგრამ პირველად ცხოვრებაში სიტყვები აღარ ემორჩილებოდა.
- არა… ასე არ ყოფილა… მამაშენი მეზიზღება, მაგრამ ჩემი შენთან დაახლოება… ბუნებრივად მოხდა და არა გამიზნულად… ვაღიარებ, თავიდან ძალიან ვბრაზობდი… მითუმეტეს როცა გავიგე, რომ შენი ხელიდან მიმიღია დოპინგი - მარიამის მზერა მაშინვე გამყარდა სახეზე ტკივილი და ბრაზი ერთად დაეტყო.
- და სწორედ ამიტომ მოიფიქრე ეგ გენიალური გეგმა?
- არანაირი გეგმა არ მომიფიქრებია!
- ახლა რას იზამ? მიდი და მომკალი ბარემ! აქ ვარ!!
- ნუ სულელობ მარიამ! შენი მოკვლა რაში მჭირდება?! იაზროვნე!!
- შენ რაც გჭირდება, მე იმაში ვერანაირად ვერ დაგეხმარები! მე ნინო არ ვარ! მე არ მძულს მამაჩემი! -
მკვეთრად შეტრიალდა და მანქანისკენ წავიდა. ირაკლი სწრაფად დაეწია, მკლავში ხელი ჩაავლო და შეაჩერა.
- ახლა ჩემთან ერთად წამოხვალ… და მერე შენ თვითონ გადაწყვიტე მამაშენი ისევ გეყვარება თუ შეიძულებ!
- არსად არ წამოვალ შენთან ერთად! -
მარიამმა ქუსლიანი ფეხსაცმელი მთელი ძალით ჩაარჭო ირაკლის ფეხზე. ირაკლი ტკივილისგან მოიკეცა, ყბა დაეჭიმა, მაგრამ ხელი მაინც არ გაუშვა. მარიამმა სწრაფად გააღო მანქანის კარი, თუმცა ირაკლიმ გასაღები წაართვა, მაჯაში ჩაავლო ხელი და თითქმის ძალით გადმოიყვანა.
- მეზიზღები! იცოდე გიჩივლებ ძალადობისთვის!! - ყვიროდა გაცოფებული.
- გაჩუმდი!! - ისეთი ხმით დაუყვირა ირაკლიმ, თვითონვე გაეყინა სახე.
მარიამი შეშინდა, რამდენიმე წამით გაჩუმდა. ირაკლიმ მძიმედ ჩაისუნთქა, ხელი შუბლზე გადაისვა.. საკუთარ თავზე გაბრაზებული ჩანდა.
მის თვალებში ახლა სრული ქაოსი ტრიალებდა..ერთ მხარეს კობა იდგა… სიძულვილი… შურისძიება… მეორე მხარეს კი - მარიამი..ქალი, რომლის გამოყენებაც უნდოდა… და ქალი, რომლის დაზიანებაც უკვე აღარ შეეძლო..ირაკლიმ ღრმად ჩაისუნთქა, მერე ტელეფონი ამოიღო და ვიღაცასთან დარეკა.
- ქალბატონო ხათუნა, სალამი… შეგვიძლია ახლა შევხვდეთ? მინდა მარიამი გაგაცნოთ - მეორე მხრიდან მშვიდი ქალის ხმა გაისმა.
- კარგი… ათ წუთში ვიქნები თქვენს ბინაში - ირაკლიმ ტელეფონი გათიშა, მარიამი დაბნეული უყურებდა.
- ვინ არის ხათუნა? - ირაკლიმ ძრავა დაქოქა, მერე ნელა გახედა.
- მალე გაიგებ
- არა! მე შენთან ერთად არსად არ წამოვალ! არ გენდობი!! შენ ავადმყოფი და ცუდი ხარ!! - დაქოქილი მანქანიდან გადახტომას ცდილობდა მარიამი. ქუსლიანი ფეხსაცმელი კარს ედებოდა, ხელები უკანკალებდა, სუნთქვა ეკვროდა..ირაკლი ცალი ხელით საჭეს მართავდა, მეორეთი კი მარიამის შეკავებას ცდილობდა. მანქანა გზაზე ოდნავ აცურდა კიდეც. ბოლოს, მოთმინებადაკარგულმა, მუხრუჭს მთელი ძალით დააჭირა.. საბურავების ხმა გაისმა, მანქანა მკვეთრად გაჩერდა..რამდენიმე წამი მხოლოდ მათი მძიმე სუნთქვა ისმოდა..მარიამი კარის გაღებას ისევ ცდილობდა, მაგრამ ირაკლიმ მკლავში ხელი ჩაავლო და თავისკენ შეატრიალა. თვალები ჩაწითლებული ჰქონდა
- საკმარისია!! - დაიღრიალა ბოლოს.
- მამაშენმა დედაშენი მო*ლა, გესმის?! მან დაგაობლა! მან დაგტოვა უდედოდ! ახლა გესმის რატომ უნდა გძულდეს მამაშენი?! ახლა ხვდები ამას?! - სიმწრისგან ნათქვამმა სიტყვებმა მანქანაში თითქოს ყველაფერი გაყინა, მარიამს სახეზე ფერი წაერთვა. რამდენიმე წამი საერთოდ ვეღარ სუნთქავდა. მერე ნერწყვი ძლივს გადაყლაპა.
- შენ... შენ ავადმყოფი ხარ... - ჩუმად თქვა ბოლოს, თუმცა ხმაში უკვე შიში იგრძნობოდა
- შენი არ მჯერა... - ირაკლი თვალს არ აშორებდა.. ისეთი მზერა ჰქონდა, თითქოს საკუთარი თავიც სძულდა ამ ყველაფრის თქმისთვის.
- რატომ ვერ იტანს შენი აზრით ნინო მამაშენს?! - დაბალი, მაგრამ დაძაბული ხმით გააგრძელა
- ნინომ იცის მთელი სიმართლე... უბრალოდ არასდროს ჰქონდა გამბედაობა შენთვის ეთქვა. მომეცი საშუალება და დაგიმტკიცებ ჩემს სიტყვებს!
- არა... არა... არა... - მარიამმა თავი გააქნია ისტერიულად
- მამა ამას არ გამიკეთებდა... შენ იტყუები! მატყუარა ხარ!! - მის თვალებში უკვე ცრემლები იდგა, თითები უკანკალებდა, ცდილობდა რეალობა არ მიეღო, თითქოს სიტყვების არ დაჯერებით სიმართლე გაქრებოდა..ირაკლი რამდენიმე წამი ჩუმად უყურებდა. მერე უფრო მშვიდად, მაგრამ ბევრად მძიმედ წარმოთქვა:
- ახლა იმ ქალთან წავალთ, ვინც დედაშენს საგიჟეთში პირადად უვლიდა... დედაშენი გიჟი არ ყოფილა, მარიამ..ის ძალით გააგიჟა კობამ - მარიამმა უცებ ორივე ხელი ყურებზე აიფარა.
- გაჩუმდი!! აღარ თქვა!! - თითქმის ტირილით დაუყვირა
- ამას იმიტომ მეუბნები რომ გინდა მამაჩემს დამაპირისპირო! შენ რა ადამიანი ხარ?! შენ არაკაცი ხარ!! -
მანქანაში ისევ მძიმე სიჩუმე ჩამოვარდა, მხოლოდ მარიამის ჩქარი სუნთქვა ისმოდა..ირაკლიმ ძრავა ისევ დაქოქა.
- ხათუნას მოუსმინე... - დაბალი ხმით თქვა და გზა განაგრძო
- მერე რაც გინდა ის გააკეთე..

ხათუნას პატარა, ძველ ბინაში მძიმე სიჩუმე იდგა, კედლებზე ძველი ფოტოები ეკიდა, ჰაერში კი წამლებისა და ძველი ავეჯის სუნი ტრიალებდა..მარიამი ჩუმად იჯდა დივნის კიდეზე. თითები ერთმანეთში ჰქონდა გადახლართული, ნერვიულობისგან ფრჩხილებს თითქმის ისრესდა. ირაკლი მის გვერდით იდგა, თუმცა ამჯერად არაფერს ამბობდა, მხოლოდ აკვირდებოდა..ქალმა მარიამის დანახვისთანავე სევდიანად გაიღიმა.
- ქალბატონო ხათუნა... მარიამს სიმართლე აინტერესებს... - თქვა ირაკლიმ დაბალი ხმით, ქალმა ღრმად ჩაისუნთქა, თითქოს სათქმელად ემზადებოდა, მერე მარიამს დააკვირდა.. დიდხანს უყურებდა.
- ძალიან ჰგავხართ დედათქვენს... ძალიან ლამაზი და კარგი ადამიანი იყო... აცხონოს უფალმა - მარიამს სუნთქვა შეეკრა, ირაკლის სწრაფად გადახედა, მერე ისევ ქალს მიუბრუნდა.
- დედაჩემს... კარგად იცნობდით?.. - აკანკალებული ხმით ჰკითხა.
- მთელი ორი წელი მე ვუვლიდი პირადად... როცა თქვენ გაგაჩინათ, მალევე მოიყვანეს ჩვენთან..ძალიან უნდოდა თქვენი ნახვა... მხოლოდ ორი კვირა იყო თქვენთან... მერე კი საგიჟეთში მოხვდა - მარიამის თვალებში ცრემლები მაშინვე ჩადგა, ტუჩები აუკანკალდა.
- ქალბატონო ხათუნა... გთხოვთ დეტალები მოუყვეთ... - ჩუმად თქვა ირაკლიმ, ქალმა თავი დახარა.
- როცა მოიყვანეს, სრულ ჭკუაზე იყო... არაფრით ჰგავდა ნამდვილ გიჟებს... დალაგებულად საუბრობდა... აზროვნებდა, შვილების ნახვას ითხოვდა, მაგრამ...
- მაგრამ რა?.. - გაფაციცებით ჩაეკითხა მარიამი.
- მამათქვენი ამის უფლებას არ აძლევდა - მარიამს სუნთქვა აუჩქარდა, თვალებიდან ცრემლები უკვე შეუჩერებლად ჩამოსდიოდა. გაუცნობიერებლად ირაკლის ხელს ჩასჭიდა ხელი.. ისე ძლიერად მოუჭირა, თითქოს იძირებოდა და მას ეჭიდებოდა გადასარჩენად, ირაკლიმ არაფერი თქვა.. მხოლოდ ხელი გადააფარა ზემოდან.
- მიზეზი რა იყო?..
- როგორც თავად მეუბნებოდა... არ უყვარდა თავისი ქმარი... და ეს იყო მიზეზი... მამათქვენმა ასე დასაჯა...
- მაგრამ... როგორ არ უყვარდა?.. - ტირილით ჩაილაპარაკა მარიამმა
- დედამ ხომ სამი შვილი გაუჩინა... თუ არ უყვარდა, მაშინ როგორ? -
ხათუნამ მძიმედ ამოისუნთქა, აშკარად უჭირდა გაგრძელება.
- ყველაფერს მიყვებოდა... მანამ, სანამ მართლა ჭკუიდან აიჭრებოდა...
- ანუ... საბოლოოდ გაგიჟდა?..
- კი არ გაგიჟდა... გააგიჟეს... რაღაც ნემსებს უკეთებდნენ... მთავარი დირექტორი პირადად აკონტროლებდა ყველაფერს... ნელ-ნელა მართლა შეურაცხადი გახდა... ბოლოს კი... თავი მოიკლა - მარიამს თითქოს ჰაერი წაართვეს.. მკერდზე ხელი მიიჭირა, ყოველი სიტყვა პირდაპირ გულში ერჭობოდა..
ირაკლის ხელს უკვე მთელი ძალით უჭერდა.. თითები უკანკალებდა..
- თავიდან ბედნიერი ოჯახი ჰქონდათ... ორი შვილი ჰყავდათ... მერე ურთიერთობა დაეძაბათ... დედათქვენს განქორწინება უნდოდა... ბავშვების წაყვანაც...მერე კი...
- მერე რა მოხდა?.. - ჩურჩულით ჰკითხა მარიამმა..ქალმა თვალები დახუჭა.
- მერე მამათქვენმა მასზე იძალადა... და კიდევ ერთი შვილი გააჩინა... -
ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა, ისეთი მძიმე, რომ სუნთქვაც კი რთული გახდა. მარიამის სახეზე ფერი მთლიანად გაქრა. თვალები გაუფართოვდა, რამდენიმე წამი ხმას ვერ იღებდა.. მერე ტუჩები აუკანკალდა.
- ღმერთო.. - ნელა თავი გააქნია, მერე საკუთარ თავზე მიუთითა.
- მე... - ხმა ჩაუწყდა.
- ეს... მე ვიყავი... - ცრემლები ერთბაშად წამოუვიდა.. ირაკლი მაშინვე მიუახლოვდა, ხელი წელზე მოხვია რომ არ წაქცეულიყო.
- მარიამ...
- მე ვიყავი ეს!! - უკვე ისტერიულად ტიროდა
-გესმის ამ ქალმა რა თქვა?! მე ძალადობის ნაყოფი ვარ!! - მის თვალებში რაღაც გატყდა, ტკივილი ნელ-ნელა სიძულვილმა ჩაანაცვლა, მზერა აემღვრა, უცებ ხათუნასკენ წავიდა და მკლავებში ჩააფრინდა.
- ქალბატონო ხათუნა! უნდა დამეხმაროთ! უნდა დავამტკიცო რომ დედაჩემს ეს ყველაფერი ძალით გაუკეთეს! დამიმტკიცეთ! დამარწმუნეთ! მამაჩემს ისე მწარედ ვაზღვევინებ... ისე, რომ სიკვდილს ინატრებს!! - ქალი შეშინებული უყურებდა.
- შვილო... მე დღემდე იქ ვმუშაობ... ისეთს ვერაფერს გავაკეთებ, რომ ჩემში ეჭვი შეიტანონ... ყველაფერი დირექტორის კაბინეტში ინახება... ძალიან კარგად დაცულად... მე იმ საბუთებს ვერ ავიღებ... თავს საფრთხეში ვერ ჩავიგდებ... ისედაც ზედმეტი ვთქვი - მარიამი ნელა წამოდგა, სუნთქვა ისევ უჭირდა.. ხელი გულზე მიიჭირა, თვალები დაუბნელდა.
- მარიამ! - ირაკლი მაშინვე მიეშველა, წელზე ხელი მოხვია რომ არ წაქცეულიყო..სავარძელში ჩასვა და წყლის ჭიქა მიაწოდა, საკუთარი ხელით მიადო ტუჩებთან.
- საავადმყოფოში წაგიყვან... ძალიან დიდი სტრესი მიიღე...
- არა... - ძლივს ამოთქვა მარიამმა
- არ მინდა... კარგად ვარ.. - რამდენიმე წამი ჩუმად იჯდა, მერე ნელ-ნელა ასწია თავი..თვალებში უკვე ცრემლები აღარ ჰქონდა, იქ სხვა რაღაც ჩანდა - ცივი, საშიში გადაწყვეტილება.
- მე გავაკეთებ ამას... - ჩუმად თქვა,
ირაკლიმ წარბები შეკრა.
- რას გულისხმობ? - მარიამი ნელა წამოდგა ფეხზე
- მე ავიღებ იმ საბუთებს..

ხათუნას ბინიდან გამოსვლის შემდეგ მარიამის თვალებში რაღაც გატეხილიყო.. რაღაც სამუდამოდ შეცვლილიყო..მის სულში ახლა მხოლოდ ერთი რამ იყო გაღვივებული - სიძულვილი..ის სწრაფად მიდიოდა ქუჩაში, ქუსლების ხმა მკვეთრად ისმოდა. ირაკლი უკან მიჰყვებოდა, თვალს არ აშორებდა. პირველად ხედავდა მარიამს ასეთ მდგომარეობაში - ცრემლების გარეშე, მაგრამ ბევრად უფრო საშიშს.
- მარიამ, ეს სიგიჟეა! - ბოლოს წინ გადაუდგა ირაკლი
- იქ გიჟებში როგორ უნდა მიგიყვანო?! რომ არ დაგიჯერონ?! რამე რომ დაგიშავონ?! - მარიამმა ცივად შეხედა.
- ეჭვი არ შეეპარებათ... - მშვიდი, მაგრამ უცნაურად ცივი ხმით თქვა
- შენ ჩემი თეატრალური ნიჭი არ იცი. ნამდვილი გიჟისგან ვერ გამარჩევს ის ნაძირალა დირექტორი - ირაკლიმ ყბა დაჭიმა, აშკარად არ მოსწონდა ეს იდეა.
- არ მომწონს ეგ აზრი.
- მე შენ გკითხე რა მოგწონს და რა არა?! - მკვეთრად მიახალა მარიამმა - მე იქ წავალ! ან შენ დამეხმარები, ან სხვა გზას მოვიფიქრებ! ხელში უნდა ჩავიგდო ის საბუთები და მამაჩემს ვაზღვევინო! - ირაკლი რამდენიმე წამი უხმოდ უყურებდა..ეს უკვე ის მარიამი აღარ იყო, რომელსაც ვიოლინოს ხმა და ვარსკვლავები უყვარდა..ტკივილმა სხვა ადამიანად აქცია.
- თავს დაიცავ მაინც?.. - შედარებით მშვიდად ჰკითხა ბოლოს, მარიამს ირონიულად ჩაეღიმა.
- შენ გარეთ დამიცდი... თუ რამე მოხდება, ერთს დავიკივლებ და შენც რემბოსავით იქ გაჩნდები - ირაკლის უნებურად გაეღიმა, მაგრამ თვალებში დაძაბულობა მაინც დარჩა.
- რა თქმა უნდა იქ ვიქნები... მარტო როგორ დაგტოვებ?.. - მარიამი მანქანასთან გაჩერდა, რამდენიმე წამით ჩაფიქრდა.. მერე ირაკლისკენ შებრუნდა.
- ხოდა წავედით...დროა გიჟი საგიჟეთში ჩააბარო!..

ძველი ფსიქიატრიული კლინიკა ქალაქის გარეუბანში იდგა..რუხი, ჩამონგრეული კედლები, რკინის ჭიშკარი და უცნაური სიჩუმე ადგილს ისედაც მძიმე ატმოსფეროს აძლევდა. მხოლოდ შორიდან ისმოდა ვიღაცის ყვირილი და მერე უცებ გაურკვეველი სიცილი.. ირაკლის მანქანა მოშორებით გააჩერა, ორივე რამდენიმე წამი ჩუმად უყურებდა შენობას.
- ჯერ კიდევ შეგიძლია გადაიფიქრო... - ჩუმად თქვა ირაკლიმ, მარიამმა ნელა მიატრიალა თავი მისკენ..სახეზე ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, ირაკლი მიხვდა, აზრი აღარ ჰქონდა გადარწმუნებას.
- არა! - მერე უცებ... სრულიად მოულოდნელად, თვალები ფართოდ გაახილა და ჩურჩულით თქვა:
- იცი რას ვხედავ? - ირაკლიმ წარბი აწია.
- რას? - მარიამმა ცას ახედა.
- ის მტრედი... მგონია მიყურებს...
არა, მოიცა... სამი მტრედია... არა ოთხი...ირაკლი, ისინი ჩემს აზრებს კითხულობენ! - ირაკლის სიცილი წასკდა, მაგრამ ძლივს შეიკავა თავი.
- უკვე დაიწყე?
- როლში შევდივარ! ნუ მიშლი ხელს!- გაბრაზებით ჩაუჩურჩულა და მანქანიდან გადავიდა.
კლინიკისკენ მიდიოდნენ თუ არა, მარიამი უფრო და უფრო “შედიოდა” როლში..ხან ბუჩქს ესაუბრებოდა, ხან საკუთარ ფეხსაცმელს უყურებდა ეჭვის თვალით.
- ეს ფეხსაცმელი ჩემი არაა... ღამე შეცვალეს... - ჩაილაპარაკა ეჭვით -
ირაკლი უკვე სახეზე ხელს იფარებდა სიცილის დასამალად.
- ცოტა ნორმალურად ვერ ითამაშებ?
ჩუმად იყავი! მე არტისტი ვარ! -
კლინიკის კარები გაიღო და შუახნის, მკაცრსახიანი დირექტორი გამოვიდა. თეთრი ხალათი ეცვა და სათვალის ზემოდან აკვირდებოდა მათ..მარიამმა დირექტორი რომ დაინახა, უცებ ადგილზე გაშეშდა... მერე ძალიან ნელა მიიწია ირაკლის უკან და ჩურჩულით უთხრა:
- ეს კაცია?
- ეს მგონია მარსიდანაა... თვალები აქვს საეჭვო... - ირაკლი ძლივს იკავებდა სიცილს.. ყელი ჩაიწმინდა და სერიოზული სახე მიიღო..
- გამარჯობა ექიმო... ჩემი დაა... -
მარიამმა უცებ ხელი დაუქნია დირექტორს.
- გამარჯობა ბატონო ასტრონავტო! -
ირაკლიმ თავი დახარა, რომ სიცილი არ დასტყობოდა..დირექტორმა დაბნეულად შეხედა მარიამს.
- რამ გამოიწვია ასეთი მდგომარეობა? - ირაკლიმ მძიმედ ამოისუნთქა, ვითომ ძალიან შეწუხებული იყო.
- იცით... ქმარმა მიატოვა... და მას შემდეგ ჭკუიდან გადავიდა... -
მარიამმა უცებ შეჰკივლა:
- მოღალატე იყო!! მაგრამ მე მაინც მიყვარს გოჭები!! - დირექტორი გაშეშებული უყურებდა.
- რას ფიქრობთ ექიმო... ეშველება რამე?.. - გააგრძელა ირაკლიმ, თან სახე გვერდზე ჰქონდა შებრუნებული, რომ სიცილი არ წასკდომოდა.
- დავაკვირდებით... იმის მიხედვით გეტყვით... - ბოლოს თქვა დირექტორმა..შემდეგ ორ თანამშრომელს უხმო, ერთს გასაღებების შეკვრა ეკიდა, მეორეს ხელში პლასტმასის ჭიქა ეჭირა.
- წამობრძანდით...- მარიამმა უცებ თანამშრომელს ხელი მოჰკიდა და თვალებში ჩააშტერდა.
- შენ... შენ მე გიცნობ! შენ ჯადოქარი ხარ! - ქალი დაიბნა.
- ვიცოდი!! - ტრიუმფალურად იყვირა მარიამმა
- მან გააკეთა! მან მოწამლა ფიფქია!- მარიამს ხელზე ფრთხილად მოჰკიდეს ხელი და დერეფანში წაიყვანეს..კლინიკის შიგნით მძიმე სუნი იდგა.. წამლების, სველი კედლების და ქლორის ნაზავი..სადღაც ვიღაც გაუჩერებლად იცინოდა, მეორე პალატიდან კი ვიღაც ყვიროდა:
- “ჩემი კატა პრეზიდენტია!”
მარიამმა მაშინვე აჰყვა:
- ჩემი მტრედი პრემიერ-მინისტრია! -
ერთ-ერთ თანამშრომელს გაეცინა კიდეც..პატარა პალატასთან მიიყვანეს. რკინის კარი ჰქონდა და შიგნით მხოლოდ საწოლი, პატარა მაგიდა და ფანჯარა იყო გისოსებით..
- ჯერ დამამშვიდებელს დავლევინებთ... - თქვა მედდამ და პლასტმასის ჭიქა გაუწოდა..მარიამმა ჭიქას ხელი გაჰკრა
- ეს შხამია?
- არა, დამამშვიდებელია - მარიამმა უცებ ცხვირი ახლოს მიუტანა და დაიჩურჩულა:
- გველის სუნი აქვს... - მარიამმა ბოლოს ჭიქა გამოცალა, მერე საწოლზე დაჯდა და თანამშრომლებს მიუბრუნდა:
- ღამე თუ უცხოპლანეტელები მოვლენ, გამაღვიძეთ... მარტო მეშინია ხოლმე... - კარი დაიხურა.
და როგორც კი ნაბიჯების ხმა გაქრა...
მარიამმა წამებში შეიცვალა სახე.
გიჟური გამომეტყველება გაქრა.. თვალები დაუბნელდა და ცივად მოავლო თვალი პალატას.. მარტო დარჩენილი მარიამი ნელა ჩამოჯდა რკინის საწოლზე, ოთახში სიჩუმე იდგა.. მხოლოდ დერეფნიდან ისმოდა ვიღაცის გაურკვეველი სიცილი და კედელზე საათის მონოტონური წიკწიკი.. უცებ გააცნობიერა რომ დედამისიც აქ იყო..ზუსტად ასეთ ოთახში, ზუსტად ასეთ სიჩუმეში..მარიამს სუნთქვა დაუმძიმდა, თვალები ნელა დაებინდა, საწოლის კიდეს ხელი ძლიერად ჩაავლო..წარმოიდგინა ახალგაზრდა სალომე - სრულიად მარტო... შეშინებული... შვილების ნახვა რომ უნდოდა და ამის უფლებას არ აძლევდნენ...
წარმოიდგინა როგორ ეძახდა პატარა მარიამს... როგორ ელოდა... როგორ ნელ-ნელა კარგავდა საკუთარ თავს ამ ჯოჯოხეთში...
მარიამმა თვალები დახუჭა.
- დედა... - ძლივს გასაგონად ჩაილაპარაკა..გულზე ისეთი ტკივილი დააწვა, თითქოს ვიღაც შიგნიდან გლეჯდა, ცრემლები ჩუმად ჩამოუგორდა. პირველად მთელი ამ დღის განმავლობაში აღარ ბრაზობდა, აღარ ყვიროდა, უბრალოდ სტკიოდა..ზუსტად ამ დროს კარზე ფრთხილი კაკუნი გაისმა, ხათუნა იყო..ქალი სწრაფად შემოვიდა და კარი ფრთხილად მიხურა.
- საღამოს შვიდ საათზე ცვლას აბარებენ... - ჩურჩულით უთხრა
- არეულობაა ხოლმე მაგ დროს... კარგი დროა. კაბინეტში შედი და მაგიდასთან ბოლო უჯრაში დევს ის საბუთები - მარიამი წამოდგა. თვალებში პირველად გაუელვა იმედის მსგავსმა რაღაცამ..
- არასდროს დაგივიწყებთ ამას... დიდი მადლობა... - ხათუნამ სევდიანად გაუღიმა და გასვლა დააპირა, მაგრამ მარიამმა უცებ შეაჩერა, ხმაში ტკივილი ჰქონდა.
- დედაჩემიც... ასეთ ოთახში იყო არა?..მასაც ასე ეპყრობოდნენ?.. გიჟივით?.. - ხათუნამ პასუხი ვერ გასცა, მხოლოდ თავი დაუქნია ჩუმად და სწორედ იმ წამს...მარიამში რაღაც საბოლოოდ მოკვდა, თვალები ჩაუმუქდა, სახე გაეყინა.
- ისეთ რამეს გაგიკეთებ მამა... - ჩურჩულით თქვა
- ისე გატკენ გულს... ჩემი სახელის გაგონებაც კი შეგზიზღდება... - საღამოს შვიდის ნახევარზე კლინიკა მართლა აირია, მედდები წინ და უკან დადიოდნენ, ვიღაც საბუთებს ალაგებდა, ვიღაც პაციენტს დასდევდა რომელიც ყვიროდა “ნაპოლეონი ვარო”. მარიამმა კარი ფრთხილად გამოაღო, ფეხაკრეფით გავიდა დერეფანში..გულისცემა ყურებში ესმოდა, ერთ კედელს აეკრო, მერე მეორეს, როცა თანამშრომლის ნაბიჯების ხმა გაიგონა, სწრაფად შეიმალა კუთხეში..თეთრ კაბაში, გაშლილი თმებით და დაძაბული თვალებით მართლა მოჩვენებას ჰგავდა,
ბოლოს დირექტორის კაბინეტთან მივიდა..კარი დაკეტილი არ იყო.
შიგნით შევარდა და სწრაფად დაიწყო უჯრების ქექვა, ხელები უკანკალებდა..პირველი უჯრა,
მეორე, მესამე და იპოვა საქაღალდე.
“სალომე მესხი” - სწრაფად გადაშალა, თვალები გაუშეშდა ერთ-ერთ ჩანაწერზე. “პაციენტი კლინიკაში შემოყვანისას ფსიქიკურად სრულიად სტაბილური იყო. დეზორიენტაცია და ფსიქიკური დარღვევები ხელოვნურად გამოწვეული მედიკამენტოზური ზემოქმედების შემდეგ განვითარდა...” - მარიამს სუნთქვა შეეკრა, ხელები აუკანკალდა..ეს იყო
სიმართლე..დამტკიცებული..
საბუთები ძლიერად მიიკრა მკერდზე, ზუსტად ამ დროს კარი ხმაურით გაიღო.
- შენ აქ რა ჯანდაბას აკეთებ შეშლილო?! - დირექტორი შემოვარდა, მარიამმა წამებში შეიცვალა სახე, თვალები უაზროდ ააფახულა და უცნაური ღიმილი აიკრა.
- მე?.. მე საჭმლის გაკეთება მინდოდა შენთვის ჩემო სიცოცხლე.. -
დირექტორი გაცოფდა.
- დაიჭირეთ!! ნემსი გაუკეთეთ და დააძინეთ!! როგორ გამოვიდა ოთახიდან?! რატომ დატოვეთ უმეთვალყურეოდ?! - ორი თანამშრომელი მივარდა, ხელები დაუჭირეს.
- არა! გამიშვით!! არ მომეკაროთ!! -
მესამე ნემსს ამზადებდა, მარიამმა პირველად მართლა შეშინებული თვალებით შეხედა მათ და მთელი ხმით დაიყვირა:
- ირაკლიიიი!! - შემდეგ ყველაფერი წამებში მოხდა, კაბინეტის კარი ისეთი ძალით შემოინგრა თითქოს აფეთქება მოხდა.. ირაკლი იყო,
თვალებში ნამდვილი მხეცური ბრაზი ედგა..პირველს მუშტი პირდაპირ სახეში გაარტყა, კაცი კედელს მიენარცხა..მეორეს ყელში ხელი წაავლო და იატაკზე დააგდო..
ნემსიანი თანამშრომელი მარიამისკენ რომ გაიწია, ირაკლიმ მაჯა გადაუგრიხა და ისეთი დაარტყა, კაცი მაგიდაზე გადავარდა.
- ხელი არ დააკაროთ!! - დაიღრიალა,
დირექტორი უკან იხევდა.
- დაცვა!! დაცვა!! - ირაკლი მასთან მივიდა და საყელოში ხელი ჩაავლო.
- შენ შეეხე იმ ქალს?! შენ?! - სახეში ისეთი ძალით დაარტყა, დირექტორი პირდაპირ იატაკზე დაეცა,
თანამშრომლები გარბოდნენ, სხვები მოდიოდნენ, მაგრამ ირაკლი ყველას ერთმანეთის მიყოლებით ანარცხებდა, მარიამი გაშტერებული უყურებდა..მართლა რემბოსავით იყო, ბოლოს ირაკლი მასთან მივარდა, მკლავში ხელი ჩაავლო და თვალებში ჩახედა.
- კარგად ხარ?! - მარიამმა უხმოდ დაუქნია თავი.
- წამოდი! - ორივე დერეფანში გავარდა, უკან ყვირილი ისმოდა,
ვიღაც მათ მისდევდა, მანქანაში ჩახტნენ და ირაკლიმ ისეთი სისწრაფით მოსწყვიტა მანქანა ადგილიდან, საბურავებმა დაიწივლა.
რამდენიმე წუთის განმავლობაში მხოლოდ ორივეს მძიმე სუნთქვა ისმოდა..
- ეს სიგიჟე იყო!! - ბოლოს აღელვებულმა თქვა ირაკლიმ
- რამე რომ დაეშავებინათ შენთვის?! -
მარიამს უცებ გაეღიმა.
- რა გაცინებს შეშლილო?!
- ვიცოდი გარეთ რემბო მელოდებოდა... ამიტომ მშვიდად ვიყავი... - ირაკლის უნებურად გაეცინა, მაგრამ მარიამის ღიმილი მალევე გაქრა.
- თანაც... იმაზე მეტს ისინი ვერაფერს დამიშავებდნენ... რაც საკუთარმა მამამ დამიშავა... -
ბოლო სიტყვები ისეთი ტკივილით თქვა, ირაკლის სახეც დაეძაბა, მანქანა გააჩერა..ღამე ჩუმი იყო..
ქალაქის შუქები შორიდან ანათებდა.
- ახლა რას აპირებ?.. - ჩუმად ჰკითხა ირაკლიმ
- როცა სიმართლე იცი... რას გააკეთებ?.. - მარიამმა ნელა მიატრიალა თავი მისკენ, თვალებში უკვე აღარ იყო ძველი მარიამი..იქ ახლა მხოლოდ შურისძიება იდგა.
- გავანადგურებ... - ჩუმად თქვა
- ისე როგორც დედაჩემს გაუნადგურა სიცოცხლე... დედის გარეშე დამტოვა... სულ ჩვილი...დედაჩემი იმ სისასტიკისთვის გაიმეტა, რაც ახლა ჩემი თვალით ვნახე...იმ ქონებაშია მოკალათებული, რაც დედაჩემის წყალობით აქვს...მე კი წავართმევ... ყველაფერს წავართმევ... - შემდეგ ირაკლის გახედა, სიჩუმე ჩამოვარდა..
მხოლოდ მათი სუნთქვა ისმოდა.
თვალებით თითქოს ერთმანეთის აზრებს კითხულობდნენ, ირაკლი ელოდა, გრძნობდა..ახლა რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი უნდა ეთქვა,
მარიამი ნელა მიუახლოვდა.
- ცოლად მომიყვანე! - ირაკლი რამდენიმე წამი გაშეშებული უყურებდა, მერე გაეცინა.
- მგონი იქ ყოფნამ მართლა იმოქმედა შენზე.
- არ მეცინება იდიოტო!! - მაშინვე მიახალა
- უნდა ვიქორწინოთ! ამით უფრო მეტად გავანადგურებ! რესტორანს შენ გადმოგცემ! - ირაკლის ღიმილი ნელ-ნელა გაუქრა.
- არა... არ მინდა ასე... ყველას თვალში გამოვა რომ მართლა გამოგიყენე...
- მე მინდა!! ცოლად მომიყვან და მორჩა!
- მარიამ, ჭკუიდან აიჭერი?! არ მინდა! ძალდატანებაა?!
- კი! ძალდატანებაა! - ცინიკურად გაუღიმა
- შენ მითხარი სიმართლე, ახლა ვალდებული ხარ დამეხმარო!
მაგრამ არავინ არ უნდა გაიგოს ეს, არც ნინომ..ხვალ დილით ხელს მოვაწერთ... საღამოს კი მამაჩემის დაბადების დღეზე ბედნიერი წყვილივით წარვსდგებით ყველას წინაშე..ნუ ღელავ... ეს დროებითი იქნება. სამუდამოდ შენს ცოლობას კი არ ვაპირებ, მალე ისევ გავშორდებით. - ირაკლი უფრო მიუახლოვდა.
- მე ხომ ცუდი ადამიანი ვარ... სასტიკი... რატომ გინდა ჩემი ცოლობა? არ გეშინია ჩემი?.. -
მარიამმა ეშმაკურად გაუღიმა.
- მერე შენ არ იცი?.. გოგოებს ცუდი ბიჭები რომ მოგვწონს... - ორივეს გაეცინა, მაგრამ იმ სიცილშიც ისეთი დაძაბულობა იყო... ისეთი ქიმია...
თითქოს ორივე ხვდებოდა, ეს თამაში ბევრად საშიში გახდებოდა, ვიდრე თავიდან ეგონათ..
- საბუთების წამოღება ვერ მოასწარი?.. - ცოტა დამშვიდებულმა ჰკითხა ირაკლიმ.
- კი, როგორ არა... - ნელა დაიხედა საკუთარ კაბაზე, მერე მკერდთან შეაცურა ხელი..ირაკლის თვალები ინსტინქტურად გაექცა მის მოძრაობაზე, მარიამმა დაკეცილი საქაღალდე ამოიღო კაბის შიგნიდან,
ირაკლიმ მაშინვე ჩაახველა და გვერდზე გაიხედა.
- აი აქ მაქვს! - გამარჯვებული ბავშვივით გაუღიმა მარიამმა და საბუთები აუფრიალა, ირაკლის სიცილი უნებურად წასკდა..
- შენ მართლა შეშლილი ხარ...
- ახლა მაინც გჯერა რომ კარგი მსახიობი ვარ?
- ძალიან კარგი... ზედმეტადაც კი... - მარიამის თვალებში რაღაც ახალი ჩანდა სიგიჟესა და მონდომებას შორის რაღაც..ირაკლი უხმოდ უყურებდა, ჯერ კიდევ ვერ იჯერებდა, რომ ეს ყველაფერი რეალურად ხდებოდა.
- უკვე უკან დასახევი გზა აღარ მაქვს,
ან ბოლომდე მივიყვან ამ ყველაფერს...ან მეც იმ ქალივით დავინგრევი, ვინც მთელი ცხოვრება ჩუმად იტანჯებოდა - ირაკლის მზერა დაუმძიმდა, მერე ნელა დახედა ხელში ჩაჭერილ საბუთებს, შემდეგ ისევ მარიამს შეხედა.
- იცი ყველაზე საშიში რა არის?..
- რა?
- შენ ახლა ზუსტად ჩემნაირად ლაპარაკობ.. - მარიამს ირონიულად ჩაეღიმა.
- ცუდი გავლენა ხარ ჩემზე, ირაკლი..
- და მაინც გინდა ჩემი ცოლობა?!
- ჰო... - ჩუმად თქვა და თვალებში პირდაპირ ჩახედა
- იმიტომ რომ ჩემზე ახლა შენზე მეტად არავინ მჭირდება!..

მეორე დილა საოცრად უცნაური იყო..
ერთ მხარეს - ირაკლი..შავი ოფიციალური შარვალი, თეთრი იდეალურად გაუთოებული პერანგი, მუქი პიჯაკი, საათი, შეკრული თმა... ისეთი იერი ჰქონდა, თითქოს მართლა ცოლი მოჰყავდა, მეორე მხარეს კი - მარიამი. მანქანიდან სრულიად არხეინად გადმოვიდა ჯინსის შარვლით, თეთრი ვიწრო ბრეტელებიანი მაისურით და თეთრი კედებით. თმები უბრალოდ ჰქონდა შეკრული, მაკიაჟიც თითქმის არ ეტყობოდა..ირაკლი რამდენიმე წამი გაშტერებული უყურებდა.
- ეს რა არის?.. რა ჩაგიცვამს?.. - მარიამმა ირაკლის თავიდან ფეხებამდე შეხედა... და სიცილი აუტყდა.
- მე?! შენ რა გაცვია?! მართლა ქორწილი ხომ არ გგონია?
- მარიამ, ეს ქორწილია.. ასე ვინ აწერს ხელს?
- თეთრ კაბაში გამოწყობილს მელოდებოდი? ლამაზი ყვავილებით ხელში? - ირონიულად ჰკითხა.
- ყოველ შემთხვევაში ჯინსის შარვლით არ გელოდებოდი.
- კარგი რაა... - ხელი აიქნია
- წამოდი, სწრაფად მოვაწეროთ ხელი. დაბადების დღისთვის ყველაფერი ისე უნდა გავაკეთო როგორც დავგეგმე! - ირაკლიმ კიდევ ერთხელ დახედა მის ჩაცმულობას.
- ასე რომ შევალთ უხერხულია. მე ოფიციალურად მაცვია, შენ კი... -
მარიამმა თვალები აატრიალა, უცებ რაღაც გაახსენდა..მანქანის კარი სწრაფად გააღო და იქიდან თეთრი საპატარძლო ფატა ამოიღო.
- აი ეს მაქვს! - თავზე დაიმაგრა კმაყოფილი სახით
- ანის დარჩა ჩემს მანქანაში. მეტი არ არის საჭირო! წავედით! -
ირაკლიმ სიცილი ძლივს შეიკავა.
- შენ ნორმალური არ ხარ.
- მადლობა, კომპლიმენტად მივიღებ- რამდენიმე ნაბიჯი გადადგეს, მერე ირაკლი უცებ გაჩერდა.
- მოიცა... მეჯვარეები? - მარიამიც გაშეშდა.
- უი... ეგ აღარ გამახსენდა - რამდენიმე წამი იფიქრა, შემდეგ ქუჩაში მიმავალ დაახლოებით ორმოცდაათი წლის ცოლ-ქმარს მოჰკრა თვალი.
- იდეალურები არიან! - თქვა და პირდაპირ მათკენ წავიდა, ირაკლი გაოცებული უყურებდა.
- დეიდა... ბიძია... - ისეთი საყვარელი ღიმილით მიმართა, უარის თქმა შეუძლებელი იყო
- გთხოვთ დაგვეხმარეთ... სპონტანურად ქორწინება გადავწყვიტეთ... მეჯვარეები იქნებით ჩვენი? - ქალი და კაცი გაკვირვებულები გადახედავდნენ ერთმანეთს.
- შვილო... ჩვენ?..
- გთხოვთ... ჩვენს სიყვარულს უარს ნუ ეტყვით... - არტისტობას აგრძელებდა მარიამი და ირაკლის მკლავში ხელი გამოსდო, ირაკლი უკვე აშკარად ხალისობდა.
- ხედავთ როგორი შეყვარებულია? - სრულიად სერიოზული სახით თქვა მარიამმა
- ნერვიულობისგან ლაპარაკიც აღარ შეუძლია - მიზანს მიაღწია, მეჯვარეები ადვილად იშოვა, რამდენიმე წუთში კი...ხელის მოწერაც შედგა..პატარა ოთახი,
დაბნეული თანამშრომელი,
უცნობი მეჯვარეები. ჯინსის შარვალში გამოწყობილი პატარძალი ფატით და ირაკლი, რომელიც მთელი პროცესის განმავლობაში ვერ წყვეტდა ღიმილს..საბოლოოდ ქორწინების მოწმობა ხელში ეჭირათ, მარიამმა კმაყოფილმა დახედა საბუთს, ირაკლიმ გვერდიდან გადმოხედა.
- გილოცავ მეუღლე... ძალიან გაგიმართლა, რომ მე ამირჩიე ცხოვრების მეგზურად - ირაკლიმ მაშინვე წარბაწეულმა გახედა.
- ფაქტიურად იძალადე ჩემზე! არჩევანი არ დამიტოვე - მარიამმა ფატა მოიხსნა და მანქანისკენ წავიდა, შუა გზაში მოტრიალდა.
- საღამოსთვის მოემზადე! კარგად გავერთობით... - თვალი ჩაუკრა, შემდეგ მანქანაში ჩაჯდა და წავიდა..
ირაკლი დიდხანს უყურებდა მიმავალ მანქანას..მერე თავი ოდნავ გადააქნია და თავისთვის ჩაილაპარაკა:
- მეც გიჟი ვარ... ამ გიჟს რომ ავყევი...

სწორედ ასე წარსდგნენ ირაკლი და მარიამი კობას წინაშე როგორც ცოლ-ქმარი.. მარიამმა მიზანს მიაღწია, მამას ყველაზე მტკივნეულ ადგილას დაარტყა, მის უდიდეს მტერთან გაერთიანდა და მისი ქონებაც მის მტერს ჩაუგდო ხელში.. მარიამი სტუმრების და კობას წინაშე დაბრუნდა, ირაკლის გვერდით დადგა ისევ და ხელმკლავი გამოსდო
- ძვირფასო საზოგადოებავ.. ჩემს ქმარს უკვე იცნობთ! ის ძალიან დიდი ფიგურაა ძიუდოში, ალბათ ყველას გახსოვთ ის ძალიან ცუდი ფაქტი რაც ათი წლის წინ მოხდა.. მე სიმართლეს გეტყვით.. ირაკლი მაშინ მე მოვწამლე.. მე მივაღებინე დოპინგი! - ყველა რაღაცას ჩურჩულებდა..
- მამაჩემმა, უცოდველი რვა წლის ბავშვი გამოიყენა მაშინ და ასე უსინდისოთ ჩამოაშორა ნიჭიერი ადამიანი სპორტს.. ეს კაცი არამზადაა!! - თითით მიუთითა კობასკენ
- უამრავი ცუდი რამ აქვს გაკეთებული! მან ძალა იხმარა საკუთარ ცოლზე! - კობას რეაქციები ამიღწერე უხმო, უკვე განადგურებული რომაა და გულზე ხელს იკიდებს.. მარიამის სიტყვები მეხივით ეცემა თავზე
- მან საკუთარი ცოლი და შვილების დედა სასიკვდილოდ გაიმეტა! მან დააობლა მისი სამი შვილი!! გაიცანით ეს ლეგენდარული მამაჩემი - კობა ხეცურიანია! - მარიამის სიტყვით გამოსვლის შემდეგ პოლიციის სირენების ხმა გაისმა, ხალხი შოკში იყო მოსმებილით.. კობას აღარაფრის თავი აღარ ჰქონდა.. მხოლოდ ცრემლიანი თვალებით გადახედა მის შვილებს.. მარიამი უკვე აღარ უყურებდა მამამისს.. პოლიცია მოვიდა, კობას ხელებზე ბორკილები დაადეს.. მარიამი მიუახლოვდა, მხოლოდ ახლა ჩახედა თვალებში
- შენ პასუხს აგებ იმისთვის რაც დედაჩემს და ირაკლის დაუშავე!! ამას მე ვაკეთებ, შენი საყვარელი შვილი! მე გიშვებ ციხეში!! - შემდეგ შემოტრიალდა და იქაურობა დატოვა.. თავისი ოთახოსკენ წავიდა.. ახლა როცა ბედნიერი უნდა ყოფილიყო და ეზეიმა მამამისის განადგურება გულში მაინც მძიმე, ამოუცნობი რაღაც სჭამდა.. არ იყო მისთვის ეს ყვეკაფერი ადვილი.. მამას აღმერთებდა, ახლა კი საკუთარი ხელით გაანადგურა.. ღრმად ამოისუნთქა.. გრძნობდა გული ძლიერად აეწვა.. ღრმად სუნთქავდა.. ირაკლი ამსთან მივიდა, მისი სახე ხელის გულებში მოიქცია
- კარგად ხარ? მარიამ.. ღრმად ისუნთქე.. მითხარი რომ კარგად ხარ.. - ნელ-ნელა დაუქნია თავი, შემდეგ ცრემლები წასკდა.. ვეღარ შეიკავა თავი, ტიროდა. არ უნდოდა მაგრამ მაინც ტიროდა მამამისის გამო..
- კარგი.. დამშვიდდი.. - ირაკლიმ გულთან მიიკრა და ამშვიდებდა.. მარიამმა ცრემლიანი თვალებით და გახშირებული სუნთქვით ამოხედა
- წამიყვანე.. გთხოვ აქედან წამიყვანე.. სადმე შორს.. ცოტახნით.. სადაც ვერავის ვნახავ.. წამიყვანე სადმე.. - ბუტბუტებდა მარიამი
- დამშვიდდი უდაბნოს ვარდო.. გთხოვ.. დაწყნარდი - შემდეგ გონებაში რაღაც აზრმა გაუელვა
- წამიყვანე ირაკლი.. წამიყვანე გთხოვ.. მინდა ყველაფერი დავივიწყო..
- წამოდი, წაგიყვან! - მარიამმა გაკვირვებით შეხედა, ირაკლიმ ხელი ჩასჭიდა.. ქაოსი, ხალხი.. ყველაფერი უკან მოიტოვეს, მარიამი მანქანაში ჩაისვა და წაიყვანა.. აეროპორტში მივიდნენ
- აქ რა გვინდა? - ჩუმად ჰკითხა მარიამმა
- შენ მთხოვე ისეთ ადგილას წაყვანა სადაც ყველას დავიწყებას შეძლებდი, მაშინ წამოდი, ჯადოსნურ სამყაროში გეპატიჟები! - მარიამს გაუღიმა, ბილეთები იყიდა, ორ საათში კი ცაში აფრინდნენ საუდის არაბეთისკენ..