ბედის ირონია 13 თავი

-წინააღმდეგი ხომ არ იქნებით?- ინტერესით ჰკითხა უცნობმა მარიამს და წამიერად მზერა გასწორა, ამ დროს მათი თვალები პირველად შეხვდა ერთმანეთს.
- ... -მისი კითხვა უპასუხოდ დატოვა მარიამმა და დაბნეული მზერა ვაჩეზე გადაიტანა რომელიც მოღუშული სახით მიუახლოვდა მას
-დედიკო გთხოვ ძალიან გთხოვ, უფლება მოგვეცი რომ ვითამაშოთ
-კარგი... როგორც გინდა- დაღლილი ხმით უთხრა მარიამმა გახარებულ ბიჭს და კარგა ხნის სიჩუმის მშვიდად დაამატა- მაგრამ იცოდე მალე უნდა წავიდეთ სახლში!
-გასაგებია-სერიოზული ტონით უთხრა ვაჩემ და უცნობს ბურთი გამოართვა- წავიდეთ ვითამაშოთ- სტადიონისკენ მიუთითა და გახარებული იქით გაიქცა.
უხერხული სიჩუმე ჩამოწვა, რომელიც მოულოდნელად, უცნობის მშვიდმა ხმამ დაარღვია
-როგორც ჩანს მხოლოდ ცხოვრებიდან კი არა გონებიდანაც ამოშლილი გყავარ მარიამ?!
-უკაცრავად?- გაოგნებული გოგონა მაშინვე მისკენ მიტრიალდა წაშლილი სახით
- ...
-ჩემი სახელი საიდან იცით? მიცნობთ?
- ...
-ესე იგი მიცნობთ?!
-ასეა!
-მაგრამ მე... ვერ ვიხსენებ თქვენს სახეს და ხმას
-ალექსანდრე დადეშქელიანი... ეს სახელი და გვარი რამეს გეუბნება?
- ...
-მარიამ?!- უეცრად თავზე წამოადგა აღელვებული ბიჭი თვალებაწყლიანებულ გოგონას და უემოციო მზერით თვალებში ჩააცქერდა -ესე იგი მართლა დამივიწყე?!- ნაწყენი ტონით ჰკითხა და სევდიანად გაუღიმა-აი მე კი დღემდე ვერ შევძელი შენი დავიწყება
- ...
-საერთოდ არ შეცვლილხარ... ისევ ისეთი სევდიანი, ნაზი და ლამაზი ხარ
-სამაგიეროდ შენ შეიცვალე... თან ძალიან- გაუბედავად უთხრა მარიამმა და წამიერად მზერა გაუსწორა
-ასეა!- დაეთანხმა ალექსანდრე და ცივად გაუღიმა.
უხერხული სიჩუმე ჩამოწვა, რომელიც ვაჩეს მოუთმენელმა ხმამ დაარღვია
-დედიკოო! მოდით!
ვაჩესთან თამაშით ძალიან გაერთო 4 ალექსანდრე, იმის მიუხედავად რომ მის კარში 11 გოლი გავიდა და საბოლოოდ 11:5 წააგო.
სანამ ვაჩე და ალექსანდრე ფეხბურთს თამაშობდნენ აღელვებული მარიამი დამშვიდებას ცდილობდა, მაგრამ ვერ 4 ახერხებდა. მომხდარის გამო თავს ძალიან ცუდად გრძნობდა, ამიტომ ვერაფრით ახერხებდა გაძლენელებული სუნთქვის, გახშირებული გულისცემის და აჩქარებული პულსაციის დამორჩილებას.
ეცრად წვიმა წამოვიდა
-ვაჩე! სახლში წასვლის დროა!
-აუ ცოტა ხანს კიდევ ვიყოთ რა...
-არ შეიძლება! ... გაცივდები!
-დედიკო მართალია- დაეთანხმა ალექსი მარიამს და ხელში აიყვანა გაბრაზებული პატარა
-სახლში წასვლა არ მინდა!
-არც მე არ მინდა... მაგრამ სხვა გზა არ გვაქვს... შეხედე რა გაბრაზებული სახით გვიყურებს დედაშენი-მარიამზე მიუთითა ალექსმა, რა დროსაც თავი ვერ შეიკავა ვერცერთმა და ორივეს გაეცინათ

-არ არინახვა დროს კიდევ ვითამაშოთ
-