ჭორიკანნო

ენაჭარტალა მათხოვრებო, თქვენ რაღა გინდათ თუარა ჭორი, რომ ააგდოთ და ატრიალოთ, ზურგს უკან თქვენი ცოდვებისგან ბუნაგი გიდგათ და იმას ეძებთ მეზობლის ბავშვს ვინ ჰყვარიაო.

ჩემში ქარიშხალია

ქარი უბერავს, ანგრევს ყველა ერს ესხმის თავს ყველას, ყველას ყველაფერს თითქოს ახლა შლის ის ჩემს ყველა ფერს ერთს ის ვერ წაშლის, მხოლოდ ჩემს ნაფერს ვიცი არ მოგწონს ეს სიყვარული, ახლაც მთვრალი ვარ, მაქვს სიარული ნუ მიწყენ, მე მაქვს გრძნობა ფარული კარს

არ ღირს .....

არ ღის დატირება არცა თავის გლოვა სიკვდილი ისედაც კარდაკარ დაგყვება . ხვალ თუ გაგითენდა ისიც კარგია ღამეს ვინღა ჩივის , მთვარეც კი შავია. არ ღირს.... აღარ ღირს წარსულის მოკრეფვა ხომ უკვე დაფანტე გზა და გზა დარდებად დატოვე ეყაროს

ნეტავ იცოდე ჩემთვის ვინ ხარ

ნავში ჩავჯექი, გავცურე ზღვაში ერთხელ მოგხედე მშვენიერ სახლში ტყესთან გავჩერდი, იმ ჩუმ საზღვარში აღარ მინდოდა ყოფნა იმ ნავში ვფიცავ მინდოდა შენთან იმ ბაღში ისრით დამჭერი გულ-მკერდში, თავში ცას ვერ ვხედავდი, ბნელ იყო თვალში ოღონდ გაგევლო ჩემს წინ

სისხლის გუბეში მბორგავ სხეულზე

სისხლის გუბეში მბორგავ სხეულზე წვიმის წვეთები თითებს დაუყვა ჩამორეცხილი სისხლის ნაკადი ქართული მიწის ნაპრალს ჩაუყვა ვერ შეგვაშინებს ჩვენ ტყვიის წვიმა და ვერც სიკვდილი მომხდურთა ხელით

ქეთი არაამქვეყნიურად მიყვარხარ

ქალაქს მოვდივარ, გითხრა სათქმელი ერთხელ ვიყიდე გზაში სასმელი თითქოს ამ შავი ღვინით დავთვერი ისევ ჩამოწვა ჩემში ნამქერი აღარ ვაპირებ არცერთ სიჩუმეს რადგან სიყვარულს ვატყობ იჩხუბებს აღარ ვაპირებ რომ შევინახო მხოლოდ ჩემს გულში არ შემიძლია რომ ეს სიჩუმე

მინდა დამებედო

მინდა ჩაგიხუტო გულში ამ ახალ წელს,მინდა ჩაგიხუტო გულში ამ ახალ წელს, ჩვენი სიყვარულით მთვარეს შევეხიზნოთ, შენთან დავაბიჯებ ფერად, ბუშტიან ველს, თოვლის ფიფქებივით ერთურთს შევეფიფქოთ. ჩემი სიყვარული მთებსაც მოგატარებს, ისე გაგალაღებს,როგორც არასოდეს,

მიყვარხარ

ქარი ცივი ჰყინავს ჩემს გულს ერთადერთი მითბობს ჩემს სულს თვის მშვენებით მიფრთხობს ჩემს რულს ერთ სიყვარულს მიღვიძებს რთულს ვიცი დამტოვებს ის ეულს არ დამარქმევს მე მის რჩეულს ნუ, დავარქმევ მე მას გრძნეულს კარგად ვიცი აზრი არ აქვს სიყვარულს აღმა-დაღმა

ვამძიმებ ფურცლებს როგორც თვალებს, როცა ძილი სურთ

ვზივარ ფიქრებით გაფრენილი, როგორ ვიღლები... ვამძიმებ ფურცლებს როგორც თვალებს, როცა ძილი სურთ, ვწერ და შექმნილი უაზრობით ცრემლად ვიღვრები, ჩემი ცრემლების ნაკვალევით სახლი გაივსო.

* * *

ანგელოზნი გალობენ და ლხენის რეკენ ზარებს, სადაცაა ჩვენი მეკვლეც შემოაღებს კარებს, საჩუქრებით სავსე სახლით რომ ვახარებთ ბავშვებს, სიბნელეში რომ დავანთებთ სიხარულით სანთლებს. არ გვენახოს მტრის სიავე, ჩვენი ქვეყნის დარდი,