ლევან კაპანაძე----ობლი

როგორი სათუთი ბავშვი ხარ, თვალები გიგავს ნიბლიას ცუდად უხეშად გითხარი მას შემდეგ ვერ გამიგია რა... არ ვიცოდი მაგ სათუთ გულს თუ ამდენი დარდი ჰქონდა,

ფასი

მე უბრალოებას დავადე ფასი და ეს ფასი ოცდაათი ვერცხლია მე ვყიდი ყველაფერს ნამუსაც კი, სხვანაირად არ შემიძლია, ვიცხოვრებ ისე როგორც შენთვის ალბათ სირცხვილია მეც ვხედავ უბადრუკ ხალხს, ურცხვად რომ გიცინიან,

დედი უშენობა ფერფლად გადავმარხე

იცი მე არმახსოვს როდის დაგინახე იცი არც ის მახსოვს როდის შეგიგრძენი იცი უშენობაც ფერფლად გადავმარხე მაგრამ სინანულიც სწრაფად შევიგრძენი! იცი ყველა წამი შავად შემიღებე იცი უკუნითით ვცოცხლობ ყოველ ღამე

ჩემი ლექსები...

აპრილი მოვა... აპრილი მოვა ლამაზ ფერებით, ფერად-ფერადი ცისარტყელებით და უნაზესი ფერებ-ფერებით, ახავერდებულ მინდორ-ველებით... კი მოვა, მაგრამ მე რას მომიტანს?_ შენ თან მოგიყვანს?! სხვა მამჯობინე! ის სიყვარული გავატანე დუდუნა წვიმას, შენ რომ კარებთან

ჩემი თვალით დანახული

და ცხოვრება ახლიდან დავიწყე ნელა ვაკეთებდი ყველაფერს არ მეჩქარებოდა და მთელი ცხოვრება კეთილი სულით ავიწყე ყველაფერი დალაგდა ყველაფერი გამოსწორდა სამყაროში ხალხს დიდი იმედი გაუჩნდა ბევრი ტკივილი ბევრი ბოროტება ამოწყდა სამყაროსკენ მომავალი

მოდი, რომ ღიმილი გაგიყო შუაზე

მოდი, რომ გავიყოთ ღიმილი თანაბრად, მერე რომ ვათენოთ ჩრდილამდე ჩრდილიდან, და გრძნობა სხეულში ჩარჩენილ "ანაბრად" იმატებს წონაში, ხოლო შენ ტირი და გარბიხარ... მოგყვები გიჟივით, -ვარ კიდეც გიჟი და სამყარო მავალებს გიცავდე იქამდე, სადამდეც თბილ ხელებს

Tired with all these, for restful death I cry ..

რადგან სიმართლე სისულელედ ითვლება ახლა, რადგან სიკეთე ბოროტების ტყვედ ჩავარდნილა. ასე დაღლილი ამ ქვეყნიდან გაქცევას ვარჩევ, მაგრამ არ მინდა, ჩემი სატრფო ობლად რომ დარჩეს.

დღეს უნდა გიწოდო ბოლომდე ჩემი

გაჩუმდი,უნდა შევიგრძნო სრულად ამ ღამით შენი შეშლილი ტანი , და გაგაშიშვლო მთვარის წინ ურცხვად რომ გაგიჟდე და დაკარგო თავი . მერე დავთვალო შიშველ სხეულზე სიგიჟით ხერხემლის სულ ყველა მალა, მეტასტაზებად შენს ტანს შევუჩნდე არ დაგაცადო სიმშვიდით დაღლა.

არ მიყვარს დღეები ჩემგან რომ მიდიან...

არ მიყვარს დღეები ჩემგან რომ მიდიან, ზოგჯერ კვალიანად, ზოგჯერ კი უკვალოდ... არ მიყვარს დღეები ცრემლებს რომ მიშრობენ, სახეზე ღიმილს რომ მიქრობენ უბრალოდ!

13 ივნისი

ლექსი დაწერილია მაშინ როდესაც 13 ივნისის მერე რამოდენიმე თვე გავიდა ეძღვნება ყველა იმ ადამიანს ვინც დაიღუპა მეც იქ ვიყავი და ვიგრძენი თუ როგორი შიში გამოიარა მან ვინც გადარჩა ხოლო ვინც დაიღუპა ყოველთვის მოვიგონოთ და ნათელი სანთელი დავუნთოთ... ჩემი