-ეს ომია? -სულაც არა ეს ჩემი ხასიათია - დასასრული

-მომისმინე ბექა ნუ დაგავიწყდება რომ შენ მე მიღალატე მ ი ღ ა ლ ა ტ ე გესმის? ძალიან კარგად იცოდი თავიდანვე ჩემი ხასიათები ზედმეტად მეტი იცოდი და შენ მაინც მიღალატე იცოდი რომ არ გაპატიებდი იცოდი რომ ამას არ გაპატიებდი და შენ მაინც მიღალატე ზუსტად იმ

ეს შემთხვევითობა არაა, ეს ჩვენი ბედისწერაა 2 სრულად

--ანიტა-- საშინელება როცა ხვდები რომ გიყვარს მაგრამ იცი რომ ეს გრძნობა ცალმხრივია. უკვე 2თვეა დემესთან არ მისაუბრია გული მტკივა როცა ჩვენ საუბრებს ვიხსენებ ყოველი დღე მასზე ფიქრით იწყება და მისით მთავრდება. მიყვარს მაგრამ ვიცი რომ ესე არ უნდა

ეს შემთხვევითობა არაა ... ეს ჩვენი ბედისწერაა.....

ზამთრის ისეთი საღამო იყო როგორიც, მე მიყვარს ქალაქი ნისლში გახვეულიყო, პირქუშ ღრუბლებს პირი შეეკრათ და ცასაც მოეღუშა. საღამო იყო, მაგრამ ხალხი მაინც მოძრაობდა, მიუხედავად ხალხის სიმცირისა ქუჩას ახალგაზრდა ონავარი ბიჭების გამაყრუებელი სიცილი

-ეს ომია? -სულაც არა ეს ჩემი ხასიათია - 6

მხოლოდ მარწყვის და კივის ნაყინი ვჭამე მერე კი ნიკას თავი დავადე და ეგრევე ჩამეძინა დილით კი მზის სხივებმა მომჭრა თვალი და ავდექი ვიბანავე და ჩავიცვი ჩემი ლამაზი სულ სწორი შავი კაბა შუაში მთელ ჩაყოლებაზე ლამაზი შავი ბრჭყვიალები ქონდა იმავე ფერის

-ეს ომია? -სულაც არა ეს ჩემი ხასიათია - 5

რომ ჩავედი ნიკასთან მივედი მას არაფერი უკითხავს უბრალოდ მაგრად ჩავეხუტე და უსიტყვოდ მიხვდა რომ რაღაც ისე არ არის როგორც უნდა იყოს დავსხედით და ვლაპარაკობდით უამრავ რაღაცაზე ვისაუბრეთ.

-ეს ომია? -სულაც არა ეს ჩემი ხასიათია - 4

-მეც მაგრამ უნდა წახვიდეწადი სახლში და არ ინერვიულო - ამ დროს გარედან დაცვამ დამიძახა გასვლის დრო იყო მე გავედი მაგრამ სახლში არ წავსულვარ თეოსთან წავედი ის გიგის ცოლი იყო მასთან ვიყავი ერთმანეთსაც ვერ ვამშვიდებდით ორივე ძალიან ცუდად ვიყავით ერთი

ჩვენ ეს შევძელით...(10)

დღეები სწრაფად გადიოდა უკვე 2 სემესტრი დამთავრდა, სულ დასვენებაზე ვფიქრობდი ზღვა , მთა სოფელი... ლუკა კი ისე ხშირად ვეღარ მნახულობდა რაც სიმართლე ვთქვა მწყინდა , მაგრამ მაინც არაფელს არ ვიმჩნევდი, ვგრძნობდი რომ ნელნელა ჩვენი ურთიერთობა ცივდებოდა,

-ეს ომია? -სულაც არა ეს ჩემი ხასიათია - 3

იმ საღამომ კარგად ჩაიარა მე ბექას ძმაკაცებთან ერთად ვიყავი სულ და იმდენ რამეს მიყვებოდნენ ბექაზე რომ ვერ აგიღწერთ და ასე სიცილ სიცილში მოვიდა ჩვენი წასვლის დრო მე ჩანთები ავიღე ყველას დავემშვიდობე და წამოედით მთელი გზა ხმა არ ამოგვიღია არც ერთს

ჩვენ ეს შევძელით...(9)

..აი შემდეგი თავიც აბა შემიფასეთ ... ბავშვებო მე ამ მოთხრობას რვეულში ვწერ და დიდი გამოვიდა დაახლოვებიტ 30 თავი იქნება და რავქნა ეხლა დავამთავრო თუ გავაგრძელო ბოლომდე? -ნიკას დავშორდი(ლიკა) -რაა რატო? (მე) -ზედმეტები მოუვიდა...(ლიკა) -დიდი ხანია?(მე)

-ეს ომია? -სულაც არა ეს ჩემი ხასიათია - 2

-გირჩევია მოემზადო ზეგ იქნება წვეულება და იმედია კარგად მოიქცევი - ეს თქვა სახეზე ცინიკური ღიმილი აიკრა და ოთახი დატოვა მე კი კარებს ბალიში ვესროლე ისევ დავწექი და ტირილი დავიწყე.