სინდისის კივილი (სრულად)

თვრამეტ წლამდე წიგნის ჭია მერქვა და სულაც არ მწყინდა ეს ზედმეტსახელი. პირიქით, ვამაყობდი კიდეც, რადგან წიგნების სამყაროში ვცხოვრობდი და ამ დაუნდობელ სამყაროს ვარდისფერი სათვალით შევყურებდი.

სულის კივილი

დაგვათენდა ადრიანად, სიმღერაც კი აღარ ისმის ისე გალობს ბულბულები, ჩურჩულიც კი აღარ მესმის,

სულის კივილი

და ისე ჟღერდა სახელი შენი, ვით სულთამობრძავს აღმოხდა ლოცვა...

ტ(კივილი)

და რა არის ტკივილი?! კანი რომ გტკივა , სულს რომ გრძნობ . თვითოეულ კაპილარს ვენას და სისხლის წვეთებს რომ გრძნობ სად ჩაიარეს სად დატოვეს კვალი და სად შეწყვიტეს არსებობა... ადრეუფრო ხშირად ვწერდი... ყოველ დღე ვწერდი, ხან თავი მტკიოდა და ხან გული,

და როგორც მანამდე, ახლაც მსურს კივილი.

მიზიხარ გვერდით და შენს თავთან კამათობ, უეცრად საყვარლად... საყვარლად მიღიმი, მე ვხვდები ღიმილმა