ზარი

-სულ შავები რატომ გაცვია ? -უბრალოდ -სად წავიდა ის გოგო რომელსაც ცხოვრება უხაროდა და ყოველთვის ღია ფერს ატარებდა? -................ -რამ შეგცვალა? -ერთმა ზარმა -ვინ დარეკა მასეთმა -საქმე იმაში არაააა ვინ დარეკა საქმე იმაშია რა ითქვა იმ ზარში -და რა

წერილი (ნამდვილი ამბავი )

,,ადამიანებს მხოლოდ ცხოვრება გვასწავლის ადამიანობას… შეხედე შენს თავს სარკეში და რაც ჩემი მსგავსი დაინახო, დაასამარე… წაშალე და დაივიწყე, შვილო… შენს თვალებში აუცილებლად ნახავ ბაბუას სახეს…

რა ხდება მაშინ,როდესაც გიყვარს და არ იცი,რომ ეს სიყვარული მოგგკლავს

რა ხდება მაშინ,როდესაც გიყვარს და არ იცი,რომ ეს სიყვარული მოგგკლავს.აი ეს ხდება ზუსტად.-ეს... ეს უკვე მოხდა.გიყვარდა და არ იცოდი,რომ ეს სიყვარული ბოლოს მოგიღებდა.როგორი დრამატული ხარ.საკუთარ თავს ელაპარაკები რადგან სიკვდილთან ახლოს ისე არავინ

კიდევ გნახავ ?

ხან ხუმრობთ ხან ჩვეულებრივად ვეტყოდი არა მეორე წუმს ვამბობდი ვნახოთ ასე გრძელდებოდა მაგრამ ერთ დღესაც დამშვიდობებისას მას აღარ უკითხავს კიდევ თუ ვნახავდი და ძლიერად ჩავეხუტე მივხვდი რომ ეს ბოლო ნახვა იყო მის შემდეგ აღარ მინახავს

სანამ ფიქრები გამექცევა

ერთი ისეთი ადამიანი,რომელზეც იფიქრებს და მასზე ფიქრიც გააბედნიერებს.არ ვიცი რატომ ვტოვებთ ადამიანები ერთმანეთ,მაგრამ ფაქტია ვტოვებთ.მე ვფიქრობ გაუსაძლისი,როდესაც ხდურთიერთობას გულის ტკენის

მანია

ეს ჩანახატი უცებ დავწერე , არ ვიცი კარგი არის თუ არა. კაცი რომელიც არის მკვდარი და მისი საყვარელი რომელიც წერილსს პოულობს მის კაბინეტში. ზის და კითხულობს შემდეგ კი....იცი რა მინდა ახლა ყველაზე მეტად. ღამე. მე. შენ. ჩვენ. ერთად ვიწვეთ. მე შენს წვრილ

ჩანახატი

მამა-შვილი პარკში სეირნობს.ეს პატარა გოგონა ისე ეკვრის მამას, გეგონებათ ვინმე მის წართმევას ცდილობსო.-მამიკო შენ ხომ არ წახვალ არსად?-შენს გარეშე არა საყვარელო.-და დედიკოს როდის ვნახავთ?

ჩანახატი

ანი და გიორგი ქუჩაში სეირნობენ. უკვე სამი წელია რაც შეყვარებულები არიან. -აუ წამო რა სადმე დავსხდეთ და ვჭამოთ, თორე თავბრუ მესხმის(ანი) -წამო აქვე ახლოს ძაან მაგარი კაფეა(გიორგი) -წამო(ანი) ვეღარ ითმენდა ისე შიოდა. ათ წუთში უკვე კაფის წინ იყვნენ.

შავი ჩარჩო

დღეს უკვე მერამდენედ დავფიქრდი ერთსა და იმავე საკითზე, თუმცა პასუხი არსად ჩანს . გონებაში დალექილი კითხვის ნიშნები ისე ხმაურიანად აკაკუნებენ,რომ მინდა გავიქცე და დავემალო თითოეულ კითხვის ნიშანსა თუ ძახილისას.არეულობაა გარშემო და აბლაბუდა იბმევა. თუ

ჩემი ბიჭები

სახლში წასვლის დროა,საათი შვიდს აჩვენებს.. თუმცა სულაც არ მიხარია.. ქალაქში გაზაფხულს მარტი მაიცნ ებრძვის და მაინც მოღუშა ზეცა,მეც ხასითში გადამივიდა...მონატრება უფრო გამიმძაფრდა..ისე მივედი სახლამდე ვერც გავიგე,ვფიქრობდი თუ როგორი მე ვიქნებოდი მე