შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარიონეტი მეთერთმეტე თავი


27-12-2017, 15:51
ავტორი murachashvili
ნანახია 362

მარიონეტი   მეთერთმეტე თავი

მიუხედავად იმისა, რომ დიდად არ უყვარდათ, დღემდე მაინც უჩვეულოდ სევდიანად ახსენდებოდა ლამარა დირექტორი. ვინაიდან სასწავლო წლის დასრულებამდე სულ რაღაც ერთი თვე იყო დარჩენილი, სკოლაში ახალი დირექტორი არ დაუნიშნავთ, მისი მოვალეობები დროებით სასწავლო ნაწილმა შეითავსა.
იმ პოლიტიკურ მოვლენათა ფონზე, რაც მაშინ საქართველოში ტრიალებდა ყველაზე ნაკლებად სწორედ ეგ საკითხი ადარდებდათ. რა თქმა უნდა არ შემწყდარა ბრძოლა საქართველოს დამოუკიდებლობისთვის. ისევ იმართებოდა მიტინგები, ისევ იყო ხმამაღალი ტრაფარეტული გამოსვლები, ისევ იყო მოთხოვნები საქართველოს დამოუკიდებლობის შესახებ და ისევ იყო მოლოდინი, რომ საბჭოთა იმპერიის მარწუხებისგან თავს დაიხსნიდნენ თუ არა, მოვიდოდა ნანატრი, ბედნიერი ცხოვრებაც. თუმცა, რაც უფრო უახლოვდებოდნენ საწადელს, ოცნება ნელ-ნელა ილუზიას ემსგავსებოდა.
მიუხედავად იმისა, რომ საბჭოთა იმპერია ფაქტიურად სულს ღაფავდა და არსებობის უკანასკნელ დღეებს ითვლიდა, საკმაოდ ჭკვიანურად დანერგილმა პოლიტიკურმა პრინციპმა, ქვეყნის შიგნით ავტონომიური ოლქების შექმნასთან დაკავშირებით, სწორედაც რომ მათთვის სასურველი შედეგი გამოიღო.
მათთვის ვისაც არ ახსოვს მაშინდელი პოლიტიკური მოვლენები ორიოდე სიტყვით მოგახსენებთ, რომ ქართველი ხალხის ინტერესების საზიანოდ, სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქი საქართველოს შემადგენლობაში შეიქმნა რუსეთისა და საქართველოს ბოლშევიკური ხელმძღვანელობის წყალობით, რუსეთის კომუნისტური პარტიის ცენტრალური კომიტეტის კავკასიის ბიუროს გადაწყვეტილების საფუძველზე საქართველოს საბჭოთა ცენტრალური აღმასრულებელი კომიტეტისა და საქართველოს სახკომსაბჭოს დეკრეტით 1922 წლის 20 აპრილს.
ოლქის შექმნა იყო ერთგვარი ხარკი ოსი ბოლშევიკებისადმი, რომელნიც ებრძოდნენ საქართველოს დემოკრატიული რესპუბლიკის მთავრობას. საქართველოს ხელისუფლების მიერ 1920 წლის ამბოხის ჩასახშობად გამოყენებულმა რეგულარული არმიისა და სახალხო გვარდიის ნაწილებმა ოსურ სოფლებში ჩაატარეს სადამსჯელო ოპერაციები, რასაც შედეგად მოჰყვა მსხვერპლი, ნახანძრალები და ოსთა დღემდე მოუშუშებელი ჭრილობა.
1922 წლის საქართველოს საბჭოთა სოციალისტურის რესპუბლიკის კონსტიტუცია უკვე აფიქსირებს სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქს საქართველოს შემადგენლობაში. საქართველოს კონსტიტუციის ცვლილებათა კვალობაზე, ეს სტატუსი შემდგომში არ შეცვლილა.
საქართველოს ცენტრალური ხელისუფლების კომპენტენციაში რჩებოდა ისეთი საკითხები, როგორიცაა:
- სსსრ-ს მთელი საშინაო პოლიტიკისა და სახალხო მეურნეობის ხელმძღვანელობა;
- ავტონომიების კონსტიტუციათა (აფხაზეთისა და აჭარის) და დებულებათა (სამხრეთ ოსეთის) დამტკიცება;
- ავტონომიათა ხელმძღვანელობის არაკონსტიტუციურ გადაწყვეტილებათა შეჩერება თუ გაუქმება.
"სამხრეთ ოსეთის" ადმინისტრაციული მოწყობისა და მისი ორგანოების კომპეტენციის დადგენის თვალსაზრისით ყველაზე დეტალური დოკუმენტია 1980 წლის 12 ნოემბრის საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის კანონი სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის შესახებ.
როგორც ისტორიული წყაროებიდან თვალნათლივ ჩანს 1925-1927 წლებში საბჭოთა ხელისუფლების სხვადასხვა დონეზე განიხილებოდა სამხრეთ და ჩრდილოეთ ოსეთის გაერთიანების იდეა, (მათ შორის საქართველოს შემადგენლობაშიც) რომელმაც გადაწყვეტა ვერ ჰპოვა.
თუმცა როგორც შემდეგ გაირკვა ეს საკითხი სულაც არ მიეცა დავიწყებას, მცირედი ბიძგიც კი საკმარისი აღმოჩნდა ქართულ-ოსური ურთიერთობების დაძაბვისა და მათ შორის დაპირისპირების გასაღვივებლად.
აღნიშნული დაპირისპირება იწყება 80-იანი წლების მეორე ნახევრიდან. სსრკ-ში 1985 წელს დაწყებულმა გარდაქმნის პროცესმა ისევ ამოატივტივა ორივე ხალხის წინარე საბჭოური ისტორია და რუსეთის იმპერიის ნგრევისდროინდელი დაპირისპირება.
საქართველოში ეროვნულ-განმანთავისუფლებელი მოძრაობის დაწყების პარალელურად აფხაზეთსა და სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში გააქტიურდნენ აფხაზური და ოსური სეპარატისტულ მოძრაობები. "სამხრეთ ოსეთში" კონფლიქტი ჩამოყალიბდა პოლიტიკური, ეკონომიკური, კრიმინალური და ეთნო-ნაციონალური დაპირისპირებებათა შემადგენელი ნაწილებით. მან თავისი გამოვლენა ჰპოვა:
- ცხინვალისა და თბილისის "კანონთა ომში",
- ოსური და ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ლიდერთა და პუბლიცისტთა დისკუსიებში,
- ქართული და ოსური შეიარაღებული ფორმირებების დაპირისპირებაში.
კონფლიქტის ესკალაციის საწყისი ფაზები შეესატყვისებოდა საქართველოში და მთლიანად სსრკ-ში მიმდინარე შიდა პოლიტიკურ პროცესებს.
ამ პროცესებში მნიშვნელოვანი როლი ითამაშა საქართველოში "არაფორმალთა" მოძრაობის გაძლიერებამ და სსრკ-ს კოლაფსის დასაწყისმა. დაპირისპირების პროცესის ერთ-ერთ პირველ გამოვლინებად იქცა ქართულ საზოგადოებაში მიმდინარე დებატები საქართველოს კონსტიტუციაში შესაძლო ცვლილებების შეტანისა და ენის საკანონმდებლო სტატუსის შესახებ;
აღნიშნულმა დისკუსიამ პარალელური 2 ტენდენციები გამოიწვია იმდროინდელი საქართველოს სსრ ავტონომიურ წარმონაქმნებშიც - აფხაზეთის ავტონომიურ რესპუბლიკასა და სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში.
პროგრამით განსაზღვრული იყო ქართული ენის კონსტიტუციური სტატუსი, როგორც სახელმწიფო ენის გამოყენების უზრუნველყოფა საქართველოს საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკის ყველა სახის პარტიულ, საბჭოთა, ადმინისტრაციულ, სამეცნიერო-სასწავლო, კულტურულ, სამეურნეო დაწესებულებებსა და საწარმოებში, საზოგადოებრივ ორგანიზაციებში;
კონკრეტულ წინადადებათა შემუშავება რესპუბლიკის არაქართულ სკოლებში ქართული ენის სავალდებულო სწავლების შემოღების შესახებ; საყოფაცხოვრებო და საინფორმაციო მომსახურების სფეროში ქართულ ენის საყოველთაოდ გამოყენების უზრუნველყოფა.
1989 წლის 15 აგვისტოს გამოიცა საქართველოს კომპარტიის ცენტრალური კომიტეტის, საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის, საქართველოს სსრ მინისტრთა საბჭოს დადგენილება ქართული ენის სახელმწიფო პროგრამის შესახებ.
აღნიშნულ დოკუმენტს მოჰყვა დაძაბულობა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქსა და აფხაზეთში. იგი გამოყენებულ იქნა სეპარატისტული მისწრაფებების მქონე აფხაზური და ოსური არაფორმალური გაერთიანებების მიერ შემდგომი ქმედებებისათვის. კერძოდ, ქართული ენის სახელმწიფო პროგრამის დამტკიცება გახდა საბაბი არაფორმალური ორგანიზაცია "ადამონ ნიხასის" მიერ ცხინვალში პირველი მიტინგის გამართვისა.
1989 წლის 4 სექტემბერს საქართველოს კომპარტიის სამხრეთ ოსეთის საოლქო კომიტეტისა და სახალხო დეპუტატების საბჭოს აღმასკომის მიერ მიღებულ იქნა დადგენილება ოსური ენის განვითარების სახელმწიფო პროგრამის თაობაზე, ხოლო იმავე წლის 26 სექტემბერს სამხრეთ ოსეთის მეოცე მოწვევის სახალხო დეპუტატთა საოლქო საბჭოს მეთერთმეტე სესიამ მიიღო გადაწყვეტილება საქართველოს სსრ კონსტიტუციის ცვლილებათა და დამატებათა თაობაზე. საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის წინაშე დაისვა საკითხი იმის შესახებ, რომ საქართველოს სსრ მოქმედი კონსტიტუციის 75-ე მუხლს დამატებოდა პუნქტი: "სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ ოლქში სახელმწიფო ენაა ოსური ენა".
"კანონთა ომი" სრული მასშტაბით დაიწყო 1989 წლის 10 ნოემბერს, სამხრეთ ოსეთის სახალხო დეპუტატთა საბჭოების მე-12 საგანგებო სესიით, რომელიც გაიმართა მას შემდეგ, რაც საქართველოს ხელისუფლებამ არ გაითვალისწინა 26 სექტემბრის სესიის მოთხოვნა ოსური ენის შესახებ კონსტიტუციურ ცვლილებებთან დაკავშირებით. სესიამ მიიღო გადაწყვეტილება სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის სტატუსის ამაღლების შესახებ; გამოცხადდა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის გარდაქმნა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიურ საბჭოთა სოციალისტურ რეპსუბლიკად. სესიამ მოუწოდა საქართველოს სსრ უმაღლეს საბჭოს და სსრკ უზენაეს საბჭოს, რათა განეხილათ სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქისათვის ავტონომიური რესპუბლიკის სტატუსის მინიჭების საკითხი. სესიამ აგრეთვე, მიიღო გადაწყვეტილება "ოსური ენის განვითარების სახელმწიფო პროგრამის შესახებ", რომლითაც ოსური ენა აღიარებულ იქნა სახელმწიფო ენად.
1989 წლის 16 ნოემბერს საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს პრეზიდიუმის დადგენილებით გაუქმებულ იქნა სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის მეოცე მოწვევის სახალხო დეპუტატთა საბჭოს მეთორმეტე სესიის გადაწყვეტილებები, როგორც კანონთან შეუსაბამო (უხეშად იქნა დარღვეული სესიის მოწვევისა და ჩატარების წესი და მასზე განხილულ იქნა საკითხები, რომლებიც აღემატებოდა საოლქო საბჭოს უფლებამოსილებას). ამავე პერიოდში ეროვნული მოძრაობის ლიდერთა და საზოგადოებრიობის წარმომადგენელთა ძალისხმევით, საქართველოს ჯერ კიდევ კომუნისტური ხელისუფლების მიერ იდგმებოდა სამართლებრივი ნაბიჯები ქვეყნის სუვერენიტეტის აღდგენის მიმართულებით. ამ მხრივ, აღსანიშნავია საქართველოს სსრ უმაღლესი საბჭოს 1989 წლის 18 ნოემბრის დადგენილება საქართველოს დემოკრატიულ რესპუბლიკასა და რუსეთის სოციალისტურ ფედერაციულ რესპულიკას შორის 1920 წლის 7 მაისს დადებული ხელშეკრულების დარღვევის პოლიტიკური და სამართლებრივი შეფასებების შესახებ და საქართველოს სსრ მეთერთმეტე მოწვევის უზენაესი საბჭოს რიგგარეშე სესიიის დადგენილება საქართველოს სახელმწიფო სუვერენიტეტის დაცვის გარანტიების შესახებ.
პარალელურად, ქართული საზოგადოების ყურადღების ცენტრში რჩებოდა ცხინვალში მიმდინარე პროცესები. რეაქცია, ამ პროცესებზე, ძირითადად, საკმაოდ შეურიგებელი იყო. 1989 წლის 23 ნოემბერს დაახლოებით 15 ათასამდე ქართველი, ეროვნული მოძრაობის ლიდერების წინამძღოლობით დაიძრა ცხინვალისაკენ, რაც ოსური მხარისაგან აღქმული იქნა, როგორც ქართული საზოგადოების მიერ ძალის დემონსტრირების მცდელობა.
1990 წლიდან სამხრეთ ოსეთის ავტონომიური ოლქის უმაღლესი პარტიული ნომენკლატურა უერთდება "ადამონ ნიხასის" პოზიციებს და ხდება ამ ორგანიზაციის რადიკალური მოთხოვნების გამხმოვანებელი. ამ პერიოდში მასმედიის საშუალებებში ფართო მასშტაბი მიიღო ოსური და ქართული საზოგადოებრივ-პოლიტიკურ ლიდერთა და პუბლიცისტთა დისკუსიებმა, რომლებიც ურთიერთპრეტენზიებში იზრდებოდა.
კერძოდ, მიღებულ იქნა ახალი კანონი სსრ კავშირიდან მოკავშირე რესპუბლიკის გასვლის წესის შესახებ, რომელმაც, ფაქტობრივად ხელი შეუწყო ავტონომიურ წარმონაქმნებში შექმნილი სეპარატისტული განწყობის შემდგომ გაღვივებას. ცენტრისა და რესპუბლიკების სამართლებრივ-პოლიტიკური დაპირისპირების, ისევე, როგორც რესპუბლიკების შიგნით მიმდინარე ეთნიკური გაუცხოვების ფონზე დადგენილებების ომი თბილისსა და ცხინვალს შორისაც გაგრძელდა.
აღნიშნული დაპირისპირება ყველაზე რთულად გადასატანი შერეული, ოსურ-ქართული ოჯახებისთვის გახლდათ. ალბათ ყველაზე ოპტიმალური გამოსავალი შექმნილ სიტუაციაში ალბათ ნეიტრალური პოზიციის შენარჩუნება გახლდათ. თუმცა ომს მისი კანონები ჰქონდა. საბჭოთა იმპერიის წარმომადგენელნი, რომელნიც ყოველდღიურად უფრო და უფრო აღვივებდნენ სიძულვილსა და დაპირისპირებას მშვიდობიანი მოსახლეობის აზრს ნამდვილად არ ითვალისწინებდნენ.
ამ დროისათვის უკვე დაღვრილი იყო სისხლი. ამ დროისთვის უკვე ეცვათ დედებს ძაძი. ამ დროისთვის უკვე იყო სისხლის აღებისა და შურისძიების სურვილი.
გაჩნდნენ პირველი დევნილები ორივე მხრიდან. სულ რამდენიმე ხელი ტანისამოსის, ფუთისა და ჩემოდნის ამარა ჩამოსული ცხინვალის ომს გამორიდებული მშვიდობიანი მოსახლეობა ალბათ ვერც კი იფიქრებდა, თუ ეს დავა ამდენ ხანს გაგრძელდებოდა. ვერც იმას იფიქრებდნენ, თუ მათივე ქვეყანაში ყველაზე საძულველ სიტყვას „ლტოლვილს“ უწოდებდნენ. ასე იქცნენ ქართველები საკუთარ ქვეყანაში დევნილებად და არა ლტოლვილებად.
დევნილთა ნაწილი თბილისში მცხოვრებ ნათესავებთან გადანაწილდა, ნაწილი კი სასტუმროებში შეასახლეს. დევნილები თითქოს თავიდან ბარგის ამოღებასაც არ ჩქარობდნენ, ყოველ დღე ელოდნენ, როდის იტყოდნენ, რომ ქართულ-ოსური დაპირისპირება დასრულდა. თუმცა უშედეგოდ.
სხვა გზა რომ არ ჰქონდათ, ნელ-ნელა დაიწყეს საგულდაგულოდ შეფუთული ბარგის ამობარგებაც. სასტუმროს მცირე ზომის ნომრებში კედლებზე გაჩნდა სხვადასხვა ზომის ლურსმნები, რომლებიც ძირითადად საკიდების ფუნქციას ასრულებდნენ. სხვადასხვა ფორმის ყუთები.
ეს ერთი ოთახი იყო სამზარეულოც, საძინებელიც და მისაღებიც. შედარებით მოხერხებულებმა კუსტარულად, საკუთარი ხელითვე შეფიცრეს აივნები. სადაც დიდი ვერაფერი, თუმცა მცირე ზომის სამზარეულოს მოწყობა მაინც მოახერხეს.
დევნილი ოჯახების ბავშვები სხვადასხვა სკოლებში გადაანაწილეს. რამდენიმე მათგანი ნინოს კლასშიც დაემატა. მიუხედავად იმისა, რომ ბავშვები ახალ კლასელებს საკმაოდ კეთილგანწყობილად შეხვდნენ, გარკვეულწილად მაინც იგრძნობოდა დაძაბულობა, უხერხულობა, რაც კლასში უცხოს მისვლას ყოველთვის ახლდა.
ასე ნელ-ნელა უკეთესის იმედით ადაბტირდებოდნენ ცხინვალის ომის დევნილები თბილისში. ერთბაშად ჩამუქდა და ჩაშავდა თბილისი, გაქრა ღიმილი, გაქრა ხალისი.
დალაგებისა და კონფლიქტის მოგვარების ნაცვლად, უფრო და უფრო იძაბებოდა სიტუაცია, ყოველი მეორე მოსახლე პოლიტიკაზე გამოცდილი ექსპერტივით საუბრობდა.
სავარაუდოდ ისევ კომუნისტური რეჟიმის წყალობით, საქართველოში, სადაც ქართველთა გარდა ბევრი სხვა ეროვნების მოქალაქეებიც ცხოვრობდა, სისტემატიურად ვრცელდებოდა ხმები, თითქოს მათი წარმომავლობის გამო დევნისა და შევიწროების მსხვერპლნი გახდებოდნენ. მსგავსი სისულელე წესით არ უნდა დაეჯერებინათ, თუმცა ფაქტი იყო, რომ სომხური და ოსური წარმომავლობის მქონე ოჯახებმა მასიურად დაიწყეს გვარებისა და რაოდენ უცნაურიც არ უნდა ყოფილიყო, ეროვნების შეცვლაც კი, სადაც მათი ნამდვილი ეროვნების ნაცვლად ქართველს უთითებდნენ.
მიუხედავად იმისა, რომ ქართველთა მხრიდან ძალადობას ადგილი არ ჰქონია, მაინც მასიურად შეინიშნებოდა არაქართველი მოსახლეობის ქვეყნიდან გადინება.
მოგეხსენებათ, რომ აზერბაიჯანლებითა და ოსური წარმომავლობის ოჯახებით დღემდე საკმაოდ კომპაქტურადაა დასახლებული ვეძისი. რათქმა უნდა პანიკის ტალღა აქაც იგრძნობოდა. აზერბაიჯანელი მეზობლები, რომლებთანაც თითქმის მთელი ბავშვობა ჰქონდათ გატარებული, თითქმის ჩალისფასად ყიდიდნენ ბინას და აზერბაიჯანში წასასვლელად ემზადებოდნენ. скачать dle 11.3
გაცნობებთ, რომ სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline წევრი ლილიკო

ეს ყველაზე მტკივნეული თემაა საქართველოსთვის და მძიმე. რათქმა უნდა რთულია მაგრამ ისე წერ მართლა დიდი გულისყურით ველოდები და ვკითხულობ. თან ამ თემას გვერდს ვერ ავუვლი. წარმატებებს გისურვებ!!

 



№2  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

ლილიკო
ეს ყველაზე მტკივნეული თემაა საქართველოსთვის და მძიმე. რათქმა უნდა რთულია მაგრამ ისე წერ მართლა დიდი გულისყურით ველოდები და ვკითხულობ. თან ამ თემას გვერდს ვერ ავუვლი. წარმატებებს გისურვებ!!

დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის kissing_heart თითქოს ასეთ მძიმე ისტორიას არ ვგეგმავდი, უბრალოდ მინდოდა ახლანდელი თაობისთვის 80-90 - იანელთა ბავშვობა დამენახებინა, მაგრამ საბოლოოდ ისტორია მაინც დამძიმდა. კარგად მესმის, რომ საიტზე ხალხი გასართობად და დასასვენებლად შემოდის, მაქსიმალურად ვცდილობ წარსულით ზედმეტად არც მე დავღალო მკითხველი, თუმცა ძალიან მინდა ცემი თვალით დანახული რეალობა ერთხელ მაინც გიამბოთ.

 



№3  offline წევრი Leo

ძალიან კარგი ისტორიაა! თანაც ძალიან ემოციური და საინტერესო რასაც დიდი იმედებით ვკითხულობ! <3 ველოდები მომდევნო თავს! <3 წარმატებები

 



№4  offline წევრი ლილიკო

murachashvili
ლილიკო
ეს ყველაზე მტკივნეული თემაა საქართველოსთვის და მძიმე. რათქმა უნდა რთულია მაგრამ ისე წერ მართლა დიდი გულისყურით ველოდები და ვკითხულობ. თან ამ თემას გვერდს ვერ ავუვლი. წარმატებებს გისურვებ!!

დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის kissing_heart თითქოს ასეთ მძიმე ისტორიას არ ვგეგმავდი, უბრალოდ მინდოდა ახლანდელი თაობისთვის 80-90 - იანელთა ბავშვობა დამენახებინა, მაგრამ საბოლოოდ ისტორია მაინც დამძიმდა. კარგად მესმის, რომ საიტზე ხალხი გასართობად და დასასვენებლად შემოდის, მაქსიმალურად ვცდილობ წარსულით ზედმეტად არც მე დავღალო მკითხველი, თუმცა ძალიან მინდა ცემი თვალით დანახული რეალობა ერთხელ მაინც გიამბოთ.

არაფერს! მე მომწონს ძალიან და დარწმუნებული ვარ ბევრს კიდე ასე, რომ ველით შენგან ამ და ბევრ კიდე სხვას.

 



№5  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

Leo
ძალიან კარგი ისტორიაა! თანაც ძალიან ემოციური და საინტერესო რასაც დიდი იმედებით ვკითხულობ! <3 ველოდები მომდევნო თავს! <3 წარმატებები

უღრმესი მადლობა, იმედია ამ განწყობას ბოლომდე შეინარჩუნებთ

ლილიკო
murachashvili
ლილიკო
ეს ყველაზე მტკივნეული თემაა საქართველოსთვის და მძიმე. რათქმა უნდა რთულია მაგრამ ისე წერ მართლა დიდი გულისყურით ველოდები და ვკითხულობ. თან ამ თემას გვერდს ვერ ავუვლი. წარმატებებს გისურვებ!!

დიდი მადლობა ასეთი სიტყვებისთვის kissing_heart თითქოს ასეთ მძიმე ისტორიას არ ვგეგმავდი, უბრალოდ მინდოდა ახლანდელი თაობისთვის 80-90 - იანელთა ბავშვობა დამენახებინა, მაგრამ საბოლოოდ ისტორია მაინც დამძიმდა. კარგად მესმის, რომ საიტზე ხალხი გასართობად და დასასვენებლად შემოდის, მაქსიმალურად ვცდილობ წარსულით ზედმეტად არც მე დავღალო მკითხველი, თუმცა ძალიან მინდა ცემი თვალით დანახული რეალობა ერთხელ მაინც გიამბოთ.

არაფერს! მე მომწონს ძალიან და დარწმუნებული ვარ ბევრს კიდე ასე, რომ ველით შენგან ამ და ბევრ კიდე სხვას.

kissing_heart kissing_heart kissing_heart

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent