შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

მარიონეტი (ოცდამეექვსე თავი)


12-04-2018, 16:30
ავტორი murachashvili
ნანახია 581

მარიონეტი (ოცდამეექვსე თავი)

შემფასებლურად უმზერდა ნინო მეუღლესთან ყოველგვარი ფამილარობის გარეშე მოსაუბრე მანდილოსანს. ქალს გამხდარ სახეს ქერა თმა უფარავდა, ასაკით აშკარად ბევრად დიდი იყო გვერდით მდგომ ვაჟთან შედარებით. მიუხედავად კარგად მოვლილი სახისა ღიმილის დროს თვალებისა და ტუჩების გასწვრივ წვრილი ნაოჭები მაინც უჩნდებოდა. ბალზაკისეულ ასაკს კარგახნის გაცდენილი იქნებოდა, მისი ახალგაზრდური სიმკვირცხლის მიმანიშნებლად მხოლოდ ხასხასა ცისფერი თვალები დარჩენოდა. ემოციებისგან აჟიტირებული წონასწორობის შესანარჩუნებლად ხან გიგას ეყრდნობოდა, ხან გვერდით მდგომ ყმაწვილს.
- ნეტა ერთმანეთის რა არიან?
კითხვის დასმა არ დაჭირდა, უთქმელად მიუხვდა ქალი.
- ეს ჩემი საშკაა, ხომ გახსოვს საშკა?! - მომღიმარ გიგას გამომცდელად მიაცქერდა ქალი - ვერც კი წარმოიდგენ, როგორ მინდოდა ერთხელ მაინც გენახა, როგორ მინდოდა სცოდნოდა ვინ გადაარჩინა.
ემოციებისა და მადლიერებისგან ცრემლებს ვერ იკავებდა ნატაშკა.
უხერხულად აწურულმა ვაჟმა აღარ იცოდა ხელები სად წაეღო, უნებურად საგამოფენო ექსპონატად თვლიდა თავს, მნახველები ყურადღებით რომ ათვალიერებდნენ. გვერდით მდგომის მსგავსად მასაც ცისფერი თვალები ჰქონდა, მისივე მსგავსი თვალის ჭრილი. ძნელია ვერ შეგემჩნია მათ შორის არსებული ნათესაური კავშირი.
- ერთმანეთს გავხართ. - ღიმილი გაეპარა ხმაში ნინოს.
- არა. - მყისვე უარყო ქალმა - Он на отца похож.
მუდამ შეკრული შუბლი რამდენიმე წამით გახსნა გიგამ. თბილად, მამაკაცურად მოეხვია წინ მდგომს. როგორც წესი ზედმეტი ემოციები არ ახასიათებდა, თუმცა ამჯერად ნათლად დაინახა ნინომ, მღელვარებისგან როგორ უცახცახებდა ხელები მეუღლეს.
- Ты не знаешь как я рада...- ისევ იმეორებდა ნატალია.
- თქვენზე ბევრი მსმენია, დაუსწრებლად გიცნობდით! - მოულოდნელად გამართული ქართლით ამეტყველდა ვაჟი.
- ვაა, ქართული იცი? - გულწრფელად გაუხარდა გიგას.
- Да, да! - საშკას ნაცვლად თავის ქიცინით დაეთანხმა ქალი - მინდოდა სცოდნოდა, მართალია საქართველო არ ახსოვდა, მაგრამ ის მაინც კარტველია! - ვაჟისგან განსხვავებით დამტვრეული ქართულით საუბრობდა ნატალია.
- ქართველი?! - გაოცებისგან შუბლზე აუვიდა თვალები ნინოს, კიდევ ერთხელ ყურადღებით დააკვირდა წინ მდგომ საშკას, თუმცა იმედი გაუცრუვდა, ვაჟის ნაკვთებში კავკასიური გენის დანახვა ნამდვილად გაგიჭირდებოდათ.
- დიახ, კარტველი, აფხაზი და კარტველი რამ გაყო?! - ისე დაუქაჩა თვალები უცნობმა, თითქოს ნინოს კითხვამ შეუსაბამოდ დიდი შეურაცყოფა მიაყენა.
- უკაცრავად, თქვენი წყენინება აზრადაც არ მომსვლია! - ჩაიბურტყუნა ნინომ.
- იმდენად მოულოდნელი იყო თქვენი აქ ხილვა, ერთმანეთი არ გაგაცანით! - ახლაღა გაახსენდა გიგას მეუღლე რომ წარედგინა - იცნობდეთ, ჩემი ნინო!
ჩემი განსაკუთრებული მახვილით ისეთმა კმაყოფილმა წარმოსთქვა, ნინოსაც კი გაუკვირდა. ქალს მისი სახელის გაგონებისთანავე გამომეტყველება შეეცვალა.
- Значит всё токи женился?! - თვალი გაექცა ნატალიას მარჯვენა ხელის არათითზე წამოცმული ქორწინების ბეჭდებისკენ -И, до сих пор вместе? - ზედმეტად უტაქტოდ კი ჟღერდა უცნობის კითხვა, მაგრად იმდენად მეგობრულად უმზერდა ნინოს, რომ გაღიზიანება ვერ მოახერხა - Как я рада, очень рада.
ქალს ისევ მორიგი ემოციების კასკადი მოაწვა, გიგას წარდგენას აღარ დაელოდა, თავადვე გაეცნო ნინოს - Я Наталиа, Наталиа Ашба. Ето Александр, мой сын от первого брака.
- ეს პატარები? - ღიმილით უმზერდა ერთმანეთთან მოთამაშე პატარებს ნინო.
- Они блезняшки, от второго брака. - უკანასკნელი სიტყვები ისე წარმოსთქვა, თითქოს ბოდიშს იხდიდა საკუთარი ბედნიერების გამო.
- აშბა! - ქალის მიერ ნახსენები გვარი გაიმეორა ნინომ.
ეს გვარი აშკარად ზედმეტად ეცნობოდა. ღიმილი გაუქრა. კითხვით აღსავსე თვალებით მეუღლეს უმზერდა, თუმცა გიგა პასუხის გაცემას არ ჩქარობდა.
- წარსული წარსულად, მაგრამ ცხოვრება გრძელდება, მეორედ ოჯახის შექმნა ღალატი არაა, ნატალია.
- მართლა ასე ფიქრობ?! - მამაკაცის გულწრფელმა სიტყვებზე ისევ ცრემლები მოერია ქალს .
- საქართველოში ხშირად ჩამოდიხართ ხოლმე? - საუბრის თემის შეცვლა სცადა ნინომ.
- თითქმის ყოველ წელს. მამაჩემის ოჯახი დღემდე თბილისში ცხოვრობს. დედასაც უყვარს ეს ქალაქი. ამბობს მიუხედავად ყველაფრისა, მაინც განსაკუთრებული, ყველაზე თბილი მოგონებები მაკავშირებს საქართველოსთანო.
ვაჟის სიტყვები ეტკინა ნინოს, თანაგრძნობით უმზერდა გვერდით მდგომ წყვილს.
- მოგონებები გვაძლიერებს. გვაცოცხლებს. - დამტვრეული ქართულით მეტყველებდა ნატალია - მიუხედავად იმისა, რომ გავთხოვდი, არ მინდა საშკამ მამის ოჯახი დაკარგოს. ტამარა, გიორგის და თბილისში ცხოვრობს. ყოველ ახალ წელს მასთან ვხვდებით. რამდენიმე დღით გუდაურში დავრჩებით, იქ ჩემი მეუღლეც შემოგვიერთდება და შემდეგ შინ დავბრუნდებით.
- ჟურალისტ თამარა აშბას გულისხმობთ?! - ცნობილი ჟურნალისტის სახელისა და გვარის გაგონებაზე ერთიანად უსიამოვოდ დაუარა სხეულში ნინოს.
- დიახ, ტამარა ჩემი მულია. ტიტკმის და... - ისევ აქცენტით საუბრობდა ქალი.
- მე კი მეგონა, წასვლის შემდეგ თბილისისკენ აღარც გამოიხედავდი. რატომ ერთხელ მაინც არ დამიკავშირდი?! - საყვედური გაერია ხმაში გიგას.
- ხომ, იცი არა... - უხერხულად აიწურა ნატალია.
- მივდივართ, ვამბობთ აღარ დავბრუნდებითო, მაგრამ მაინც ვბრუნდებით. ფეხები მისით მოგვარბენინებენ. თან თამარასაც არ უნდოდა ვინმეს გაეგო. - დედის გამართლება სცადა საშკამ.
- არ ვიცოდი, შენთვის ვინმე თუ ვიყავი? - სახე მოეღრუბლა გიგას.
- Извини Гига, но так получилос... - ცრემლები ვეღარ შეიკავა ნატალიამ.
- რაც მთავარია ახლა მაინც ვნახეთ ერთმანეთი! - გულწრფელად შეეცოდა წინ მდგომი მანდილოსანი ნინოს - ჩვენ ყაზბეგში მივდივართ, მამაჩემთან. იქნებ შევხვდეთ კიდეც?!.
- არამგონია... - ყოყმანობდა ნატალია.
- ისევ თამარას გამო ნერვიულობ?!. - ირონია გაერია ხმაში გიგას.
- Ты мне как брат, она как сесра, არ მინდა ავირჩიო. - თვალები აარიდა ქალმა.
- ეჰ, ნატალია, ნატალია. სად იყო თამარა მე და შენ სვანეთის გზაზე რომ მოვდიოდით?! - დანანებით გააქნია თავი გიგამ -დავიჯერო ასე მარტივად დაგავიწყდა? - წყენის დამალვას ისევ ირონიულ ღიმილში ცდილობდა მამაკაცი.
- ვერ გამამატყუნებ, - თვალი- თვალში ამაყად გაუყარა ქალმა დაბღვერილ გიგას - მე, უბრალოდ ახალი პრობლემები არ მინდა.
- შენი გადასაწყვეტია, ვერაფერს დაგაძალებ.
- ტქვენ, ტკვენ არაფერს გვეტკვით? თკვენ რა აზრის ხართ? თქვენც გინდათ მტრებთან მეგობრობა?... - მოულოდნელად ნინოს მიუბრუნდა ნატალია.
- სულ რამდენიმე წუთის წინ, თქვენვე ამბობდით აფხაზი და ქართველი რამ გაყოო? მგონი უადგილოა თქვენი შეკითხვა. - მაქსიმალურად ცდილობდა მღელვარების დამალვას ნინო - თუმცა, ერთი რამ დანამდვილებით ვიცი, ალექსანდრე აშბა ჩემი მეუღლის მტერი კი არა, ბავშვობის მეგობარი იყო. ქართველებმა კი, კარგად ვიცით მეგობრობის ფასი.
- უმადური არც მე ვარ, მეგობრობა მეც ვიცი. - ნინოს გამომცდელ მზერას ვეღარ გაუძლო, თვალი აარიდა და ცრემლების დასამალად თავი დახარა ნატალიამ.
- თქვენ ყველაფერი არ იცით.- თითქოს ბოდიშს იხდისო, ისე ჩაილაპარაკა ქალმა.
- არ გინდათ წარსულში ქექვა. იქ ტკივილის მეტი არაფერია. - მოულოდნელად მოეხვია ნინო - მართლა მთელი გულით გამიხარდება თუ ვიმეგობრებთ.
სითბოთი აღსავსე მზერით უმზერდა ნინო, რომ ნატალიას ისევ ცრემლები გადმოსცვივდა თვალებიდან.
- ბედნიერი კაცი ხარ გიგა. - გულწრფელად უღიმოდა ტატიანა.
- ნომრები გავცვალოთ. - დედის ნაცვლად საკუთარი სავიზიტო ბარათი მიაწოდა საშამ - ახლა თუ არა. შემდეგ ჩამოსვლაზე მაინც გესტუმრებით თბილისში.
- მართალი ხარ ნატალია, საშკა ნამდვილად ალექსანდრეს გავს. - მეუღლის სიტყვებში გაპარული სარკაზმი არ გამოპარვია ნინოს.

ჩაფიქრებულ გიგას აღარც აღარც ახალი წელი ახსოვდა და აღარც წინ დადებული ცხელ-ცხელი ხინკალი. ნერვიულად სრესდა თითებში მოქცეულ სიგარეტის ღერს. ტუჩებს ძლიერად აჭერდა ერთმანეთს. ერთიანად გაფითრებული გიგინეიშვილი მოგონებებში ზედმეტად შორს, აფხაზეთში გახლდათ.
- შენც გჯერა თამარ აშბას ზღაპრების? - მოულოდნელად ისევ გიგამ დაარღვია დუმილი და დაძაბული მიაჩერდა წინ მჯდომ მეუღლეს.
ნინომ მამაკაცის გამომცდელ მზერას ვერ გაუძლო და თვალი აარიდა.
- ესეიგი გჯერა. - ირონიულად გაეცინა გიგინეიშვილს.
- როცა ადამიანი ასე სიზუსტით აღწერს მოვლენებს, რთულია მის სიმართლეში ეჭვის შეტანა. - უნებურად თავს იმართლებდა ქალი.
- სიზუსტით?! იქნებ ასეცაა. გამოდის, შენც დანარჩენებივით დამნაშავედ მთვლი. - აშკარად წყენა გაერია ხმაში - თუმცა, ადვოკატ ქალს ერთი რამ გავიწყდება. ვიდრე განმსჯი, ვიდრე მავანთა მსგავსად შენც დამნაშავედ და ნაძირლად გამომაცხადებ...
- ცდები, როგორც ყოველთვის ცდები. - უცერემონიოდ გააჩუმა მეუღლემ - თამარის მონათხრობი ოდესმე რომ დამეჯერებინა ახლა შენთან არ ვიქნებოდი, მგონი ეს ისედაც იცი. სიმართლე გითხრა, არც მაინტერესებს ეგ ქალი რას ამბობდა ან ახლა რას იტყვის. ფაქტია მისი ნაბოდვარის არც ნატაშკას სჯერა და არც საშას. თუმცა მაინც ვერ ვადანაშაულებ, როგორც ქალს მისი მესმის.
- რა გესმის? - გაღიზიანება შეეტყო ხმაში გიგას.
- მესმის რატომაც ერიდება ჩვენთან სიახლოვეს.
- იქნებ მეც განმანათლო?! - ირონიულად უმზერდა წინ მჯდომს.
- თამარი ალექსანდრე აშბას ერთად - ერთი ცოცხალი ოჯახის წევრია. საშკას ალალი მამიდა. ეს საკმარისი მიზეზი არაა?
- ვერ გავიგე?!
- უბრალოდ გაგება არ გსურს. შვილს მამიდას ხომ არ დააკარგვინებს?
- ფიქრობს რას ამბობ? იაზრებ ვისზე მელაპარაკები? ქალზე, რომელიც საკუთარ ცხვირს იქით ვერაფერს ხედავს?! - ხმას აუწია გიგამ.
- ძალიან გთხოვ, თამარზე გაღიზიანებული, ჩემზე ნუ ცდილობ ჯავრის ამოყრას! - არანაკლებ გაღიზიანდა ნინოც.
- არ გესმის. შენც კი არ გესმის! - ნერვიულად მუშტავდა თითებს მამაკაცი.
- მაშინ ამიხსენი, მითხარი. იქნებ გაგიგო, იქნებ მივხვდე? - თვალებში ჯიუტად უმზერდა ნინო.
- და, შენ მომისმენ? - აშკარად ყოყმანობდა ვაჟი.
- მოგისმენ.
- ნამდვილად?!
- ნამდვილად. - მეუღლის დაძაბული სახის შემხედვარე ღიმილი გაეპარა ხმაში ნინოს.
მამაკაცი ისევ ყოყმანობდა, შემდეგ თავი გადააქნია, თითქოს ასე ცდილობდა აბეზარი აზრების მოშორებას და თხრობა დაიწყო:


- იოლია სხვისი განსჯა, შეცდომებზე საუბარი, ზედმეტად მარტივია უკვე მომხდარი ფაქტების გადაფასება, მათი კატეგორიებად დახარისხება. თუმცა ერთი რამ გვავიწყდება, ყოველი მიღებული გადაწყვეტილების უკან, უზომოდ დიდი ემოცია, ტკივილი და უძილო ღამეები დგას. აფხაზეთის ომის ისტორიას ჩვენ რიგითი, ახალბედა, სრულიად გამოუცდელი მეომრები საკუთარი სიცოცხლის ფასად ვქმნიდით. ეს იყო ჯოჯოხეთი, სადაც საქართველოს მოქალაქეებს შორის აღარ არსებობდა კუთხეებად დაყოფა. არავინ გეკითხებოდა, რომელი სამხედრო დაჯგუფების წევრი იყავი. წაშლილიყო ნებისმიერი ზღვარი. ვიბრძოდით უიარაღოდ, დიახ, ნუ გიკვირს, სწორედაც რომ უიარაღოდ. ვშიმშილობდით და საკვებს ვერ ვითხოვდით, რადგან ჩვენს მოთხოვნებზე არსებობდა ზედმეტად მარტივი პასუხი:
- მოიპოვეთ!.
დიახ, ჩვენც სხვა გზა არ გვქონდა, ვასრულებდით მითითებას და „მოვიპოვებდით“.
- მოპოვებაში რას გულისხმობ, მშვიდობიან მოსახლეობის დარბევას? - მღელვარებისგან ხმა აუკანკალდა ნინოს.
- როგორ გეკადრება, მოსახლეობას არ ვეხებოდით, ჩვენ მაცხოვრებლებისგან დაცლილ სოფლებში, ნამოსახლარებში შევდიოდით და რაც ხელში მოგვხვდებოდა მიგვქონდა. გიკვირს?! თვითგადარჩენის ინსტინქტი რთული რამაა. - ირონიულად გაეცინა გიგას - გავიწყდება მორალი, ზნეობა. იწყებ ქურდობას, დიახ, არ მოგესმა. ქურდობ და ამას მარტივად ამართლებ და ვინ იცის მერამდენედ იმეორებ:
- ჩვენ უბრალოდ უპარტონოდ დარჩენილ ქონებას ვეუფლებითო.
იპარავ ქათმებს, კვერცხებს, კონსერვებს. ყველაფერს რაც შეიძლება საკვებად და ჩასაცმელად გამოიყენო. შენ წარმოიდგინე იპარავ, ლეიბებს, საბნებს, თეთრეულსაც კი და ამ დროს იმის ნაცვლად რომ შეგრცხვეს, ბედნიერი ხარ... დიახ, არ გეჩვენება, ნამდვილად ასე იყო. უბრალოდ კუჭის ხმას აყოლილს ჩემივე მუცლის ძახილი მინდოდა დამეკმაყოფილებინა. განა დანაშაულია, თუ რამდენიმე დღიანი შიმშილის შემდეგ ორიოდე ლუკმას მეც ავიღებდი?! ასე, ნელ-ნელა ფუჭდები, ინგრევი. აღარ გაქვს სახე და ყველა დასმულ კითხვაზე ზედმეტად მარტივი პასუხი გიჩნდება:
- სადაც ყველა - იქ მე.
აღარ გაქვს სამხედრო ფორმა, რომელიც ასე გეამაყებოდა, აღარ გაქვს იარაღი, თუმცა არც ეს არ გაღელვებს. გამოსავალი ისევ მარტივია, რომელიმე გარდაცვლილის იარაღი და ფორმა უნდა აიღო. ადრე თუ ხელი გიკანკალებდა და ამას არ აკეთებდი, ახლა ეს გადარჩენის ერთად-ერთი გზაა.
დიდი ხანია შეეგუე, რომ დამხმარე ძალა არ მოვა, საკუთარ თავს ისევ შენ თუ დაეხმარები. რაოდენ სამარცხვინოც არ უნდა იყოს, გულში ნატრობ კიდეც გვერდში მდგომი შენივე თანამებრძოლი, ადამიანი, რომლის გამოც სულ რამდენიმე დღის წინ სიცოცხლეს გასწირავდი შენზე ადრე მოკლან. და, ამას ნატრობ რისვის? მისი იარაღისთვის, რადგან ზუსტად იცი, რომ აი ამ წუთებში შენი კუთვნილი ავტომატიდან უკანასკნელ ტყვიას ისვრი.
ცივად უმზერ გარდაცვლილებს, სხეულში გაჟრიალებს, იმის გააზრებაზე, რომ მის ადგილას შეიძლება შენც აღმოჩნდე, თუმცა მაინც არ გეშინია. იმიტომ კი არა რომ გმირი ხარ, უბრალოდ დიდი ხანია შეეგუე იმ აზრს, რომ აფხაზეთი ის ადგილია, სადაც სიკვდილი გარდაუვალი. ზუსტად იცი, რომ ადრე თუ გვიან იმ გარდაცვლილის ადგილას შენ აღმოჩნდები. შენც ასე გულგრილად დაგხედავენ და გაგძარცვავენ და გრჩება მხოლოდ ერთი პასუხგაუცემელი კითხვა:
- ნეტა საფლავს მაინც მაღირსებენ?
და, მაინც მთელი არსებით ეპოტინები სიცოცხლის თითოეულ დღეს. დიახ ასე იყო. მუდამ მიჩნდებოდა კითხვა, რა იქნებოდა ეს ომი რომ მოგვეგო? ვერც კი ვიფიქრებდი, თუ ოდესმე გადარჩენისგამო თავისმართლება დამჭირდებოდა.
- გამოდის, თამარი მართალი იყო, როცა ბრალდებებს გიყენებდა? - თვალები ცრემლებით ავსებოდა ნინოს.
- მართალი, არა თამარი მართალი არ ყოფილა. ერთად-ერთი რაც ამ ომმა მასწავლა, ერთგულებისა და მეგობრობის დაფასება იყო. თვითგადარჩენისთვის ბრძოლა დანაშაული არაა, მაგრამ საკუთარი სიცოცხლის შესანარჩუნებლად მეგობრების გაწირვა მხოლოდ დამაშაული კი არა, ღალატია. მე კი მოღალატე არასოდეს ვყოფილვარ. გინდ დამიჯერე და გინდა არა. მე მოღალატე არ ვყოფილვარ. - ბრაზით აენთო თვალები გიგას - მე გიამბობ და დასკვნები, კი შენით გააკეთე. скачать dle 11.3
სიახლეზე კომენტარის დამატების შემთხვევაში თქვენ მიიღებთ 6 ქულას.




№1  offline აქტიური მკითხველი La-Na

ისეთ დროს შეწყდა რომ........მალე დადე რა,იქნებ მოახერხო და დაწერო ახალი თავი.როგორ ველი ვერ წარმოიდგენ
--------------------
ლანა

 



№2  offline ახალბედა მწერალი murachashvili

La-Na
ისეთ დროს შეწყდა რომ........მალე დადე რა,იქნებ მოახერხო და დაწერო ახალი თავი.როგორ ველი ვერ წარმოიდგენ

გეთანხმები, ძალიან ცუდ დროს შევწყვიტე. ძალიან მინდა მოვასწრო და ახალი თავი შაბათ-კვირას დავდო, თუმცა წინასწარ არაფერს გპირდებით.

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent