სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 1)

თბილისი ღამით ყოველთვის სხვანაირი იყო — უფრო ხმაურიანი, უფრო ლამაზი და უფრო დაუნდობელი მათ მიმართ, ვისაც ეგონა, რომ ყველაფერი კონტროლქვეშ ჰქონდა.
მთაწმინდის ერთ-ერთ ძვირადღირებულ სასტუმროში ქორწილი იმართებოდა. დარბაზში ბროლის ჭაღები ანათებდა, თეთრი ყვავილებსა და სანთლების სუნი ერთმანეთში ირეოდა, ფონად კი ცოცხალი მუსიკა ისმოდა.
სტუმრებს შორის ბიზნესმენები, პოლიტიკოსები და ძველი თბილისის გავლენიანი ოჯახების წარმომადგენლები ირეოდნენ. აქ ყველა ყველას იცნობდა. ან, სულ მცირე, თავს ისე აჩვენებდა.
ნინა სვანიძე დარბაზის შუაგულში იდგა, ხელში შამპანურის ჭიქით.
ოცდათოთხმეტი წლის ასაკში ზუსტად იცოდა, როგორ უნდა მოქცეულიყო ასეთ გარემოში. როგორ გაეღიმა, რამდენ ხანს გაეგრძელებინა საუბარი ადამიანთან, რომლის დანახვაც სინამდვილეში საერთოდ არ უხაროდა.
შავი, დახვეწილი კაბა ეცვა. თმა მაღლა აეწია, ყელზე კი მხოლოდ თხელი ოქროს ყელსაბამი ეკეთა. ზედმეტი არაფერი სჭირდებოდა — ნინას არასდროს უყვარდა, როდესაც მის ნაცვლად სამკაულები საუბრობდნენ.
— შენ საერთოდ არ იცვლები, — უთხრა მისმა მეგობარმა, მარიამმა და ჭიქა მაგიდაზე დადო. — ათი წლის წინაც ზუსტად ასეთი იყავი.
ნინამ ოდნავ გაიღიმა.
— ათი წლის წინ უფრო მეტი მეძინა.
— ახლა ორი შვილი გყავს. ძილი უკვე ფუფუნებაა.
— სამაგიეროდ, მიზეზი მაქვს, რატომაც უნდა დავბრუნდე სახლში.
მარიამს გაეცინა. ქორწილში, სტუმრები და საერთო ნაცნობები ამბები
ს ერთმანეთს ცვლიდნენ. ნინა ყურადღებით უსმენდა, დროდადრო პასუხობდა და დარბაზს თვალს ავლებდა.
დავით აბაშიძე ცოტა მოშორებით იდგა, რამდენიმე მამაკაცთან ერთად. მუქი კოსტიუმი ეცვა და საუბრისას ხელში ჭიქა ეჭირა. მის გარშემო შეკრებილები ყურადღებით უსმენდნენ.
ნინამ ქმარს მხოლოდ ერთხელ შეხედა.
მათი მზერა ერთმანეთს შეხვდა. დავითმა თავი ოდნავ დაუქნია. ნინამაც იგივე ჟესტით უპასუხა და მაშინვე მეგობარს მიუბრუნდა.
მათ შორის არსებული დისტანცია სხვებისთვის შეუმჩნეველი არ იყო, თუმცა არც ისეთი რამ გახლდათ, რაზეც ვინმე ხმამაღლა ილაპარაკებდა. აბაშიძეების ოჯახი გარედან კვლავ ისეთივე მტკიცე ჩანდა, როგორიც ყოველთვის.
ნინას ჩანთაში ტელეფონი განათდა.
ძიძის შეტყობინება იყო.
„ბავშვებს სძინავთ. ყველაფერი კარგადაა “
ნინას სახე გაუთბა. სწრაფად აკრიფა პასუხი.
„კარგი, მადლობა. თუ რამე დაგჭირდა, დამირეკე.“
ტელეფონი ჩანთაში ჩააბრუნა.
სანდრო ცხრა წლის იყო, ნიცა — ექვსის. ნინა ყოველთვის ამოწმებდა, ყველაფერი რიგზე იყო თუ არა. ეს ჩვევა არასდროს შეუცვლია.
— დავითთან ერთად მიდიხარ? — ჰკითხა მარიამმა.
— ალბათ ცოტა ხანში.
— ალბათ?
ნინამ მეგობარს გადახედა.
— ჯერ არ გადამიწყვეტია.
მარიამმა პასუხის გაგრძელება აღარ სცადა. ნინას სახეზე ეტყობოდა, რომ ამ თემაზე საუბარი არ სურდა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ დარბაზში ჰაერი მოეჩვენა მძიმე. მან ჭიქა მაგიდაზე დატოვა და გასასვლელისკენ გაემართა.
სასტუმროს დერეფანში სიმშვიდე იყო. მუსიკის ხმა შორიდან ისმოდა. ნინამ კაბა შეისწორა და ფანჯარასთან გაჩერდა.
გარეთ თბილისი იშლებოდა — განათებული ქუჩები, მოძრავი მანქანები და შორიდან მოჩანებული ქალაქის სახლები.
ტელეფონი ამოიღო, საათს დახედა და ეკრანი ჩააქრო.
სახლში წასვლა მოუნდა.
უკან ნაბიჯების ხმა გაიგონა.
ნინა შემობრუნდა.
ორი მამაკაცი იდგა. ორივეს სახე ნიღბით ჰქონდა დაფარული. მათ უკან, დერეფნის მეორე ბოლოში, კიდევ ერთი კაცი გამოჩნდა.
ნინას მზერა მაშინვე გამკაცრდა.
— გისმენთ?
პასუხის ნაცვლად ერთ-ერთი მიუახლოვდა.
ნინამ უკან დაიხია.
— ახლოს არ მოხვიდე.
მამაკაცმა ხელი ჩაავლო.
ნინამ მკლავი გამოსტაცა და ხმამაღლა დაიძახა, მაგრამ იმავე წამს სასტუმროს დარბაზიდან მოულოდნელი ხმაური გაისმა.
განათება ჩაქრა.
მუსიკა შეწყდა. დარბაზში შეძახილები და აჩქარებული ნაბიჯების ხმა გაისმა. ვიღაცამ იყვირა, ვიღაცამ კი დახმარება ითხოვა.
დერეფანშიც სიბნელე ჩამოწვა.
ნინამ გაქცევა სცადა, თუმცა ერთ-ერთმა მამაკაცმა გზა გადაუღობა. მეორე ზურგიდან მიუახლოვდა და მკლავებში მოიმწყვდია.
— გამიშვით!
მისი ხმა ხმაურში ჩაიკარგა.
ნინა მთელი ძალით ცდილობდა თავის დაღწევას. ჩანთა მხრიდან ჩამოუვარდა. ტელეფონი იატაკზე დაეცა, მაგრამ მისკენ დახრა ვერ მოასწრო.
მამაკაცებმა სწრაფად გაიყვანეს დერეფნიდან.
ყველაფერი ერთმანეთში აირია — ნაბიჯები, შეძახილები, სიბნელე. ნინამ მხოლოდ ის გაარჩია, რომ სასტუმროს უკანა გასასვლელისკენ მიჰყავდათ.
შემდეგ თვალების დაბინდვა იგრძნო.
ხმები შორეული გახდა. ფეხქვეშ მიწა თითქოს გამოეცალა.
ბოლო, რაც დაინახა, ნიღბიანი მამაკაცი იყო.
მერე გონება დაკარგა.
დარბაზში განათება რამდენიმე წუთში აღდგა.
სტუმრები ჯერ კიდევ დაბნეულები იყვნენ. ზოგს ეგონა, რომ ელექტროენერგიის გათიშვა ტექნიკური გაუმართაობა იყო, სხვები კი მომხდარზე ხმამაღლა მსჯელობდნენ.
დავითმა ტელეფონი ამოიღო და ნინას დაურეკა.
პასუხი არ იყო.
თავიდან განსაკუთრებული ყურადღება არ მიუქცევია. დარბაზს თვალი მოავლო, რამდენიმე ნაცნობი მოიკითხა და გასასვლელისკენ წავიდა.
ნინა იქ არ დახვდა.
არც დერეფანში იყო.
მისი ჩანთა იატაკზე ეგდო.
დავითმა ნაბიჯი შეანელა.
— ნინა?
პასუხი არავის გაუცია.
მან ჩანთა აიღო და შიგნით ჩაიხედა. ტელეფონი იქ არ იყო.
რამდენიმე წამში მისი სახე შეეცვალა.
— ნინა სად არის?
ახლომახლო მდგომმა სტუმრებმა ერთმანეთს გადახედეს.
არავინ იცოდა.
დავითმა ისევ დარეკა. ტელეფონი გამორთული იყო.
ნინამ თვალები გაახილა.
პირველივე წამს ვერ მიხვდა, სად იმყოფებოდა. ყველაფერი ბუნდოვანი იყო. თავი მძიმედ ჰქონდა, სხეული კი თითქოს ჯერ კიდევ ვერ ემორჩილებოდა.
მან რამდენჯერმე დაახამხამა თვალები.
მანქანაში იჯდა.
ფანჯრებს მიღმა ღამის სიბნელე სწრაფად იცვლებოდა. ძრავის ერთფეროვანი ხმა სალონში ისმოდა.
ნინა წამოიწია.
მის გვერდით ნიღბიანი მამაკაცი იჯდა. საჭესთან კიდევ ერთი იყო.
— სად ვარ? — იკითხა ნინამ.
პასუხი არ ყოფილა.
მან მანქანის კარის სახელურს ხელი მოჰკიდა, მაგრამ კარი ჩაკეტილი აღმოჩნდა.
— გააჩერეთ მანქანა.
მძღოლს რეაქცია არ ჰქონია.
ნინამ გვერდით მჯდომს შეხედა.
— გესმით ჩემი?
მამაკაცმა თავი ოდნავ მისკენ შეატრიალა.
— მშვიდად იყავი.
ნინას გაეცინა. მოკლედ, უნებურად — ისე, როგორც ადამიანს ეცინება, როდესაც ხვდება, რომ მის წინაშე მდგომი სიტუაციის აბსურდულობას თავადაც კარგად აცნობიერებს.
— მანქანაში ჩამკეტეთ და მეუბნებით, მშვიდად ვიყო?
მამაკაცს არაფერი უპასუხია.
ნინამ ჩანთის ძებნა დაიწყო. სავარძელს დახედა, ფეხებთან მოათვალიერა, შემდეგ ქურთუკის ჯიბეები შეამოწმა.
ტელეფონი არ ჰქონდა.
— ჩემი ტელეფონი სად არის?
მამაკაცი ისევ ჩუმად იყო. შემდეგ ჯიბიდან ნინას ტელეფონი ამოიღო.
ნინამ ხელი მაშინვე გაუწოდა.
— მომეცი.
მან ტელეფონი ხელში შეათამაშა, თითქოს ნინას რეაქციას აკვირდებოდა.
— არ გჭირდება.
— მაგას მე გადავწყვეტ.
მამაკაცმა ფანჯარა ჩამოსწია.
ნინამ წამში გაიაზრა, რის გაკეთებას აპირებდა.
— მოიცადე!
მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
ტელეფონი ღამის სიბნელეში გაისროლა. ნინამ თავი მიაბრუნა და დაინახა, როგორ გაუჩინარდა მოწყობილობა გზის პირას.
რამდენიმე წამი გაშეშებული იჯდა.
ახლა არც ტელეფონი ჰქონდა, არც ჩანთა და არც რაიმე საშუალება, რომ ვინმეს დაკავშირებოდა.
— ვინ ხართ? — ჰკითხა ბოლოს.
პასუხი კვლავ არ ყოფილა.
ნინამ ნელა ჩაისუნთქა. შიში უკვე იგრძნო, მაგრამ არ მისცა უფლება, სახეზე დასტყობოდა.
— იცით მაინც, ვისთან გაქვთ საქმე?
გვერდით მჯდომმა ამჯერად შეხედა.
— სწორედ ამიტომ ხარ აქ.
ნინას მზერა შეეცვალა.
ეს შემთხვევითი არ იყო.
მათ მისი სახელი იცოდნენ. იცოდნენ, ვინ იყო მისი ქმარი. და, როგორც ჩანდა, ზუსტად იცოდნენ, რას აკეთებდნენ.
მან ფანჯრის მიღმა გაიხედა. ქალაქის განათებები თანდათან გაქრა. მანქანა უფრო ვიწრო, თითქმის ცარიელ გზაზე გადავიდა.
ნინამ მუხლებზე ხელები დაიდო და ზურგი სავარძელს მიაყრდნო.
— რა გინდათ?
ამჯერად მამაკაცმა პასუხი არ დააყოვნა.
— ეგ კითხვა შენს ქმარს უნდა დაუსვა.
მანქანაში ისევ სიჩუმე ჩამოვარდა.
ნინა აღარაფერს ეკითხებოდა. გზას აკვირდებოდა და ცდილობდა დაემახსოვრებინა ყველაფერი, რაც შეეძლო — მოსახვევები, განათებები, გზის საფარი, მანქანის მიმართულება.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ავტომობილი ასფალტიდან გადავიდა.
გზა უსწორმასწორო გახდა. ბორბლების ქვეშ ხრეში ხრაშუნებდა.
წინ, სიბნელეში, სახლის კონტურები გამოჩნდა.
მანქანა გაჩერდა.
მძღოლი გადავიდა და უკანა კარი გააღო.
— გადმოდი.
ნინამ მას შეხედა.
— სად მოვედით?
— გადმოდი-მეთქი.
ნინამ მანქანიდან ფეხი გადმოდგა. ცივი ჰაერი სახეზე მოხვდა. ირგვლივ სიჩუმე იყო. ახლომახლო სხვა სახლები არ ჩანდა.
სახლის შესასვლელთან მეორე მამაკაცი იდგა.
ნინამ ზურგი გაასწორა და კარისკენ წავიდა.
შიგნით შესვლისას უკან ერთხელ მოიხედა.
მანქანის ფარები ჯერ კიდევ ანათებდა. რამდენიმე წამში ძრავის ხმა გაისმა და ავტომობილი სიბნელეში გაუჩინარდა.
კარი დაიხურა.
ნინამ სახელურს ხელი გაუშვა.
ახლა უკვე მარტო იყო მათთან.
და პირველად მთელი ამ დროის განმავლობაში, გულში ერთი მკაფიო აზრი გაუჩნდა:
ეს ყველაფერი დავითის გამო ხდებოდა.

კარი ხმაურით დაიხურა.
ნინა რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იდგა. ოთახს მოავლო მზერა.
დიდი მისაღები იყო. მძიმე, მუქი ფერის ავეჯით, ფართო ფანჯრებითა და გრძელი ფარდებით. კედელთან ბუხარი იდგა, მის მოპირდაპირედ კი ტელევიზორი. ოთახში ყველაფერი მოწესრიგებული იყო, თუმცა აქაურობას მაინც რაღაც ცივი და უსიამოვნო დაჰკრავდა.
ნინამ შესასვლელისკენ გაიხედა.
სახელურს ჩამოსწია.
ჩაკეტილი იყო.
— შესანიშნავია, — ჩაილაპარაკა თავისთვის.
კარზე რამდენჯერმე დააკაკუნა.
— გამიღეთ!
პასუხი არ ყოფილა.
— გესმით ჩემი? კარი გააღეთ!
მხოლოდ საკუთარი ხმა გაიგონა.
ნინამ სახელურს ხელი გაუშვა და ოთახში დაბრუნდა. ფანჯარასთან მივიდა და ფარდა გადასწია.
გარეთ ეზო მოჩანდა, მაღალი ღობით შემოსაზღვრული. სახლის შესასვლელთან ერთი მანქანა იდგა. ცოტა მოშორებით კი მამაკაცი სიგარეტს ეწეოდა.
ნინა ფანჯარას მოსცილდა.
აქედან გაქცევა მარტივი არ იქნებოდა.
ტელევიზორი ჩართო. ჯერ ხმა დაუწია, შემდეგ კი დივანზე ჩამოჯდა. ეკრანზე საინფორმაციო გამოშვება გადიოდა.
რამდენიმე წამში საკუთარი ფოტო დაინახა.
ნინა გასწორდა.
ეკრანზე მისი ოფიციალური ფოტოსურათი გამოჩნდა. ქვემოთ კი წარწერა იყო:
„თბილისში გავლენიანი ბიზნესმენის მეუღლე გაიტაცეს.“
ნინას სუნთქვა შეეკრა.
— რა?..
წამყვანის ხმა ოთახში გაისმა.
— რამდენიმე საათის წინ, მთაწმინდაზე მდებარე სასტუმროში გამართული ქორწილის შემდეგ, დავით აბაშიძის მეუღლის, ნინა სვანიძის გატაცების შესახებ გახდა ცნობილი. მომხდართან დაკავშირებით სამართალდამცველები მუშაობენ. ჯერჯერობით უცნობია გატაცებაში მონაწილე პირების ვინაობა.
ეკრანზე დავითის გამოსახულება გამოჩნდა. ის სასტუმროს წინ იდგა, ჟურნალისტების გარემოცვაში. სახე დაძაბული ჰქონდა. კითხვებს თითქმის არ პასუხობდა.
ნინა ეკრანს მიაჩერდა.
— დავით…
წამყვანმა განაგრძო:
— ჩვენი ინფორმაციით, გამტაცებლები ნინა სვანიძის გათავისუფლების სანაცვლოდ მის მეუღლეს ათი მილიონი დოლარის გადახდას სთხოვენ. მოთხოვნა ჯერჯერობით ოფიციალურად დადასტურებული არ არის.
ნინა წამოხტა.
— ათი მილიონი?!
ოთახში მისი ხმა ექოდ გაისმა.
ტელევიზორს მიუახლოვდა, თითქოს ეკრანზე ნათქვამი სიტყვების უკეთ გაგება სურდა.
ათი მილიონი დოლარი.
მისი სიცოცხლის სანაცვლოდ.
ნინას ხელები აუკანკალდა. ტელევიზორი გამორთო, შემდეგ ისევ ჩართო. იმედი ჰქონდა, რომ არასწორად გაიგო, თუმცა წამყვანი იმავეს იმეორებდა.
უცებ ყველაფერი ერთდროულად გაიზრა.
ბავშვები.
დავითი.
სახლი.
ეს უცნობი ადამიანები.
და ის, რომ არ იცოდა, როდის ან საერთოდ დაბრუნდებოდა თუ არა იქ, სადაც მისი შვილები ელოდნენ.
ნინამ კარისკენ გაიქცა და მუშტები დაუშინა.
— გამიღეთ! ახლავე გამიღეთ ეს კარი!
გარედან ნაბიჯების ხმა გაისმა.
— გამიღეთ, გესმით?! თქვენ საერთოდ ვინ ხართ?!
კარის მიღმა ვიღაცამ ჩაილაპარაკა, მაგრამ ნინას სიტყვები არ გაუგია.
— ათი მილიონი დოლარი?! — იყვირა მან. — თქვენ ნორმალურები ხართ?!
კარი გაიღო.
ზღურბლზე ის მამაკაცი იდგა, რომელიც მანქანაში მის გვერდით იჯდა.
ნიღაბი აღარ ეკეთა.
ნინა წამით გაჩერდა.
მამაკაცი მაღალი იყო, ფართო მხრებით, შავი მაისურითა და მუქი შარვლით. სახეზე სიმშვიდე ეწერა, თუმცა ეს სიმშვიდე ნინას უფრო აღიზიანებდა, ვიდრე ნებისმიერი მუქარა.
— ტელევიზორი გამორთე, — თქვა მან.
ნინამ გაოცებით შეხედა.
— უკაცრავად?
— ტელევიზორი. გამორთე.
— შენ მართლა გგონია, რომ ახლა ტელევიზორის გამორთვაა მთავარი პრობლემა?
მამაკაცმა ამოისუნთქა.
— ხმას დაუწიე მაინც.
— არა!
ნინამ მის გვერდით გასვლა სცადა, მაგრამ კაცმა გზა გადაუკეტა.
— გამატარე!
— ვერ გაგატარებ.
— შენ საერთოდ იცი, რას აკეთებ?!
— დაახლოებით.
— დაახლოებით?! — ნინას ხმა აუკანკალდა. — ჩემი შვილები სახლში არიან! ჩემი ქმარი ალბათ ჭკუიდან გადადის! თქვენ კი აქ დგახართ და მეუბნებით, ტელევიზორი გამორთეო?!
მამაკაცი ჩუმად უყურებდა.
მისმა აუღელვებლობამ ნინა საბოლოოდ გამოიყვანა წყობიდან.
— ვინ მოგცათ უფლება, ასე მომექცეთ?! მე თქვენთვის არაფერი დამიშავებია!
— ეს ჩემს გარდა სხვასაც უნდა უთხრა.
— რა უნდა ვუთხრა?!
— რომ ყველაფერი ყოველთვის ისე მარტივად არ არის, როგორც გგონია.
ნინამ მწარედ ჩაიცინა.
— აჰა. ახლა ფილოსოფოსობასაც აპირებ?
მამაკაცის ტუჩის კუთხე ოდნავ შეირხა.
— შენ კი ყვირილის შეწყვეტას არ აპირებ.
— იმიტომ, რომ გამიტაცეთ!
— ვიცი.
— მაშინ კარი გამიღე!
— არა.
ნინამ ხელი ჰკრა, რომ გზა გაეთავისუფლებინა.
მამაკაცი ადგილიდან თითქმის არ დაძრულა.
— ხელი არ მახლო! — მკვეთრად უთხრა ნინამ.
— მაშინ ნუ ეცდები გაქცევას.
— შენ ვინ გგონია თავი?!
— ამ წუთას? ადამიანი, რომელსაც ძალიან უნდა, რომ გაჩუმდე.
ნინა გაშეშდა.
რამდენიმე წამით ერთმანეთს უყურებდნენ.
მამაკაცის მზერა უცნაურად მშვიდი იყო. არც გაბრაზება ეტყობოდა, არც მღელვარება. თითქოს ნინას ისტერიკა მისთვის მხოლოდ უსიამოვნო ხმაური იყო, რომლის ატანაც გარკვეული დროით მოუწევდა.
— შენი სახელი მითხარი, — თქვა ნინამ.
— არა.
— ძალიან კარგი. ზრდილობაც არ გქონია ყველაფერთან ერთად.
— შენ კი გატაცებულისთვის საკმაოდ ბევრს ლაპარაკობ.
— შენ კი გამტაცებლისთვის ზედმეტად თავდაჯერებული ხარ.
ამჯერად მამაკაცს აშკარად გაეღიმა.
ნინას ეს ღიმილი არ მოეწონა.
— სასაცილოა რამე?
— ჯერ არა.
— დამიჯერე, შენს ადგილას არ გამეცინებოდა.
— ჩემს ადგილას არ ხარ.
— სამწუხაროდ, შენს ადგილას ყოფნა არც მინდა.
მამაკაცმა თავი ოდნავ გვერდზე გადახარა.
— კარგი. მაშინ ოთახში დაბრუნდი.
— არ დავბრუნდები.
— ნინა…
მისი სახელის გაგონებაზე ნინა გაჩუმდა.
მამაკაცმა ეს შეამჩნია.
— ოთახში დაბრუნდი, — გაიმეორა მშვიდად.
— ჩემი სახელი საიდან იცი?
— ტელევიზორში თქვეს.
— ნუ მატყუებ.
— მაშინ სხვა პასუხი მოვიფიქრო?
ნინამ თვალები მოჭუტა.
ახლა პირველად დააკვირდა მას ყურადღებით.
მისი სახე მკაცრი იყო. ყბის ხაზი გამოკვეთილი, ცხვირი ოდნავ ასიმეტრიული. მაგრამ ნინას ყურადღება ყველაზე მეტად თვალებმა მიიქცია.
მუქი, თითქმის შავი თვალები ჰქონდა.
მშვიდი, დაკვირვებული და აუტანლად თავდაჯერებული მზერა.
— დიდხანს უნდა მომაშტერდე? — თქვა მან.
ნინამ წარბი ასწია.
— შენ გიყურებდი?
— უკვე რამდენიმე წამია.
— გეჩვენება.
— კარგი.
ამან კიდევ უფრო გააღიზიანა.
— აუტანელი ხარ.
— ხშირად მეუბნებიან.
— არ მიკვირს.
მამაკაცი კარს მიეყრდნო.
— ახლა კი ოთახში შედი.
— და თუ არ შევალ?
— შეგიყვან.
ნინამ მზერა გაუმკაცრა.
— სცადე.
კაცს ღიმილი გაუქრა.
რამდენიმე წამით ერთმანეთს უყურებდნენ. შემდეგ მან ხელი კარისკენ გაიშვირა.
— ნინა, არ მაიძულო.
— თორემ ? — ნინას ხმა ცივი გაუხდა. — კიდევ ერთხელ გამიტაცებ თუ მომკლავ?
მამაკაცმა პასუხი არ გასცა.
ნინამ მის გვერდით გავლა სცადა. ამჯერად მან მკლავზე მოჰკიდა ხელი და ოთახში შეიყვანა. ნინა მაშინვე შეეწინააღმდეგა, თუმცა მამაკაცმა კარი შეაღო და შიგნით შეუშვა.
— გამიშვი!
მან ხელი გაუშვა.
ნინა შემოტრიალდა.
— შენ ამას ინანებ.
— შეიძლება.
— დავითს არ იცნობ.
— იმაზე უკეთ ვიცნობ, ვიდრე შენ გგონია.
ნინას სახეზე წამით გაურკვევლობა გამოესახა.
— რას ნიშნავს ეგ?
— დაისვენე.
— კითხვას გისვამ!
მამაკაცმა კარი მიხურა.
ნინა მაშინვე მისკენ გაემართა, მაგრამ საკეტის გადატრიალების ხმა გაიგონა.
— არა, არა, არა…
კარს ორივე ხელით დაეყრდნო.
— გამიღე!
პასუხი არ ყოფილა.
— გესმის?! გამიღე!
მეორე მხარეს ნაბიჯების ხმა თანდათან შორდებოდა კარს.
ნინა კართან დარჩა. რამდენიმე წამი უყურებდა სახელურს, შემდეგ ნელა ჩამოსწია ხელები.
ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.
ტელევიზორი ისევ ჩართული იყო. ეკრანზე დავითის სახე ჩანდა.
ნინა დივანზე ჩამოჯდა და ორივე ხელით სახე დაიფარა.
ბავშვები მის გარეშე იყვნენ.
დავითს კი ათი მილიონი დოლარი უნდა გადაეხადა.
თუკი ეს ყველაფერი მხოლოდ ფულის გამო ხდებოდა.
თუმცა კართან მდგარი მამაკაცის სიტყვები მოსვენებას არ აძლევდა.
„იმაზე უკეთ ვიცნობ, ვიდრე შენ გგონია.“
ნინამ თავი ასწია.
ახლა მას ერთი რამ აინტერესებდა.
დავით აბაშიძეს ამ კაცთან რა ჰქონდა საერთო?