სანამ დრო დაგვრᲩა ნაწილი 4 (დასასრული)

სახლის კარი ნელა გაიღო. ანა ზღურბლზე შედგა და წამით სუნთქვა შეეკრა. ჰაერში ისევ ტრიალებდა ძველი ავეჯის, ნიკას ოდეკოლონისა და იმ შორეული ბედნიერების სუნი, რომელიც ოთხი წლის წინ აქედან გაქცევისას დატოვა. არაფერი შეცვლილიყო. მისაღებ ოთახში ზუსტად ისე

სანამ დრო დაგვრჩა ნაწილი 3

​პარიზის ერთ-ერთი კლინიკის კაბინეტში საშინელი, სტერილური სისუფთავე და სიჩუმე იდგა. ფანჯრიდან მზის სხივები შემოდიოდა, მაგრამ ანასთვის სამყარო თეთრ-ნაცრისფერ ფერებში გაყინულიყო. იჯდა ხის სავარძელში, ხელები მუხლებზე დაეწყო და მშვიდად უყურებდა მის წინ

სანამ დრო დაგვრᲩა ნაწილი 2

​ეს სიტყვები პირდაპირ ბრალდებაზე ბევრად უფრო მტკივნეული აღმოჩნდა. ნიკამ ხელები შეუშვა, თითქოს პარალიზებულიაო, და ნელა წამოდგა ფეხზე. მან გააცნობიერა, რომ ანა კი არ სჯიდა, არამედ რეალობა, რომლის შეცვლაც არცერთს შეეძლო. ნიკას სახეზე საშინელი უმწეობა

სანამ დრო დაგვრჩა ნაწილი 1

ანა ვეღარ ხვდებოდა რამდენი ხანი იჯდა იმ მყარ, ცივ სკამზე.შესაძლოა ათი წუთი იყო.შესაძლოა ათი საათი. საავადმყოფოს დერეფანში დროს მნიშვნელობა დაეკარგა.კედელზე დაკიდებული საათი განუწყვეტლივ წიკწიკებდა, მაგრამ მისთვის ის ხმაც შორიდან მოდიოდა, თითქოს

სანამ შემიყვარებ(სრულად)

-ფეხები გააჩერე, თორემ ნელ-ნელა ისევ მინდები.-ეშმაკურად გაიღიმა და გრძელი თითებით ფეხებზე წაეთამაშა. -გაგაცილო თუ შენით გააგნებ? -შენი სხეულივით რომ შევისწავლი ამ სახლს გაცილება აღარ დამჭირდება, ახლა კი მოგიწევს ადგომა.

სანამ შენ გეძინა

როგორ შეიძლება მიხვდე მგზავრობის დროს, მგზავრი შენზეა შეყვარებული თუ არა? ამ მოთხრობის ერთ პერსონაჟს, თავისი დამოკიდებულება და მოსაზრებები აქვს, რომელთა მიღმაც კიდევ რაღაცების დანახვაა საჭირო...

სანამ მოვკვდებოდე (სრულად)

საუკეთესო მეგობრებს შორის, დიდი ტკივილი ჩნდება როცა ერთ-ერთს ის შეუყვარდა ვინც არ უნდა შეყვარებოდა. ერთმა საბედისწერო წუთმა შეცვალა სრულიად ყველაფერი.

სანამ სიკვდილი დამაფასოვებს

ცხოვრება თითქოს სუნთქვას არ მაცლის, თითქოს ჰაერი შემომაძვირდა.

სანამ გაიღვიძებდა (სრულად)

დაღლილი სხეული მიაყრდნო მამაკაცის გულ-მკერდს და ორთავემ დაიწყეს ცეკვა. ფარდა გაფრენას ლამობდა. სადღაც ჩაძირულები ვერც კი ამჩნევდნენ ირგვლივ შემოპარულ ცეცხლის კაშკაშს და ეს წითელ-მოლურჯო ალის ხაზები ლამაზადაც კი ეხვია გარს მთელს სახლს. ცეკვავდნენ და

სანამ შევხვდებით

წარმოსახვასა და რეალობას შორის გავიჭედე... დიდიხანია, რაც აღარ ვოცნებობ. ფიქრები წარსულის ლანდებივით გარს შემომხვევიან და ყოველ ნაბიჯზე ცოდვებს მახსენებენ. მოგონებები ყელში ხელებს მიჭერენ და უფსკრულისაკენ უმოწყალოდ მიმათრევენ.