სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 3)

ოთახში დაბრუნებულმა ნინამ კარი მიხურა და საწოლზე ჩამოჯდა. დღეს ბავშვების ხმები მოისმინა. გაიგო, რომ კარგად იყვნენ. რამდენიმე საათით მაინც შეძლო სიცილი და იმაზე ფიქრი, რომ რაც ხდებოდა, ცოტა ხნით გვერდზე გადადო.

სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 2)

მეორე დილას ნინა უჩვეულო ხმაურმა გააღვიძა. თავიდან რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იწვა და ცდილობდა, გაეხსენებინა, სად იყო. ჭერს უცნაური მზერა მიაპყრო, შემდეგ კი ოთახს თვალი მოავლო. ნაცრისფერი ფარდები, მძიმე ხის კარადა

სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 1)

ოცდათოთხმეტი წლის ასაკში ზუსტად იცოდა, როგორ უნდა მოქცეულიყო ასეთ გარემოში. როგორ გაეღიმა, რამდენ ხანს გაეგრძელებინა საუბარი ადამიანთან, რომლის დანახვაც სინამდვილეში საერთოდ არ უხაროდა. შავი, დახვეწილი კაბა ეცვა. თმა მაღლა აეწია, ყელზე კი მხოლოდ

სანამ ზაფხული დასრულდება (სრულად)

მარიამ ბერიძეს ეს კანონზომიერება ზედმიწევნით ჰქონდა შესწავლილი. სწორედ ამიტომ იწვა ახლა დივანზე, ფეხები პატარა მაგიდაზე ჰქონდა შემოწყობილი და ლეპტოპის ეკრანს ისეთი სახით უყურებდა, თითქოს იქიდან პირადად მისთვის მომავალი უნდა გამოჩენილიყო. ეკრანზე

"სანამ საკუთარი თავი დამიბრუნდება" -სრულად

მე შენ არასოდეს დამვიწყებიხარ. სოფის სუნთქვა შეეკრა. — ლაშა… — მომისმინე. გთხოვ. მხოლოდ ერთხელ მომისმინე ბოლომდე. მეგონა, ბავშვობის გრძნობა უბრალოდ მოგონება იყო. მაგრამ მერე წლები გავიდა.

სანამ დრო დაგვრᲩა ნაწილი 4 (დასასრული)

სახლის კარი ნელა გაიღო. ანა ზღურბლზე შედგა და წამით სუნთქვა შეეკრა. ჰაერში ისევ ტრიალებდა ძველი ავეჯის, ნიკას ოდეკოლონისა და იმ შორეული ბედნიერების სუნი, რომელიც ოთხი წლის წინ აქედან გაქცევისას დატოვა. არაფერი შეცვლილიყო. მისაღებ ოთახში ზუსტად ისე

სანამ დრო დაგვრჩა ნაწილი 3

​პარიზის ერთ-ერთი კლინიკის კაბინეტში საშინელი, სტერილური სისუფთავე და სიჩუმე იდგა. ფანჯრიდან მზის სხივები შემოდიოდა, მაგრამ ანასთვის სამყარო თეთრ-ნაცრისფერ ფერებში გაყინულიყო. იჯდა ხის სავარძელში, ხელები მუხლებზე დაეწყო და მშვიდად უყურებდა მის წინ

სანამ დრო დაგვრᲩა ნაწილი 2

​ეს სიტყვები პირდაპირ ბრალდებაზე ბევრად უფრო მტკივნეული აღმოჩნდა. ნიკამ ხელები შეუშვა, თითქოს პარალიზებულიაო, და ნელა წამოდგა ფეხზე. მან გააცნობიერა, რომ ანა კი არ სჯიდა, არამედ რეალობა, რომლის შეცვლაც არცერთს შეეძლო. ნიკას სახეზე საშინელი უმწეობა

სანამ დრო დაგვრჩა ნაწილი 1

ანა ვეღარ ხვდებოდა რამდენი ხანი იჯდა იმ მყარ, ცივ სკამზე.შესაძლოა ათი წუთი იყო.შესაძლოა ათი საათი. საავადმყოფოს დერეფანში დროს მნიშვნელობა დაეკარგა.კედელზე დაკიდებული საათი განუწყვეტლივ წიკწიკებდა, მაგრამ მისთვის ის ხმაც შორიდან მოდიოდა, თითქოს

სანამ შემიყვარებ(სრულად)

-ფეხები გააჩერე, თორემ ნელ-ნელა ისევ მინდები.-ეშმაკურად გაიღიმა და გრძელი თითებით ფეხებზე წაეთამაშა. -გაგაცილო თუ შენით გააგნებ? -შენი სხეულივით რომ შევისწავლი ამ სახლს გაცილება აღარ დამჭირდება, ახლა კი მოგიწევს ადგომა.