სანამ თავისუფლებას დავიბრუნებ (თავი 2)

მეორე დილას ნინა უჩვეულო ხმაურმა გააღვიძა. თავიდან რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იწვა და ცდილობდა, გაეხსენებინა, სად იყო. ჭერს უცნაური მზერა მიაპყრო, შემდეგ კი ოთახს თვალი მოავლო. ნაცრისფერი ფარდები, მძიმე ხის კარადა, საწოლის გვერდით მდგარი პატარა მაგიდა — ყველაფერი მაშინვე გაახსენდა. ეს სიზმარი არ ყოფილა.
უკვე მეორე დღე იყო, რაც საკუთარ სახლში არ იმყოფებოდა. მეორე დღე, რაც შვილებს ვერ ხედავდა, ვერ ურეკავდა და არ იცოდა, რას ეუბნებოდნენ მათ დედის გაუჩინარების შესახებ. ნინამ თვალები დახუჭა. წინა საღამოს ძილის წინ ნიცას პატარა სახე გაახსენდა. წარმოიდგინა, როგორ მოიკუნტებოდა საწოლში, როგორ მოითხოვდა ძიძისგან კიდევ ერთ ზღაპარს და ბოლოს, ძილის წინ, აუცილებლად იკითხავდა, სად იყო დედა. სანდრო კი, ალბათ, ცდილობდა, თავი დიდივით დაეჭირა. ნინა კარგად იცნობდა თავისი შვილს. იცოდა, რომ როცა რაღაც აწუხებდა, ხშირად არაფერს ამბობდა.

იძულებული გახდა, საწოლიდან წამომდგარიყო.

კარის სახელურს ხელი მოჰკიდა და აღმოაჩინა, რომ კარი ჩაკეტილი აღარ იყო.

რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იდგა.

შემდეგ სახელური კიდევ ერთხელ ჩამოსწია და დერეფანში გაიხედა.

სახლში სიჩუმე იყო.

ნინამ ოთახიდან ფრთხილად გავიდა. მარცხნივ გრძელი დერეფანი გადიოდა, მარჯვნივ კი კიბე ჩანდა. ქვემოდან ჭურჭლის ხმა ისმოდა.

ასე მარტივად?

არ სჯეროდა.

გუშინდელი საღამოს შემდეგ გამტაცებლებისგან ყველაფერს ელოდა, გარდა დაუდევრობისა.

კიბესთან მისულმა ქვემოდან საუბრის ხმა გაიგონა.

— გეუბნები, ჯერ არ არის საჭირო, — თქვა ვიღაცამ.

— და თუ თვითონ სცადა? — მეორე ხმამ უპასუხა.

ნინა მოაჯირს მიეყრდნო.

— მაშინ ლუკას მოუწევს ახსნა-განმარტება.

სახელის გაგონებაზე უნებურად ჩაეღიმა.

მომდევნო წამს კიბის ქვედა საფეხურზე მამაკაცი გამოჩნდა. შავი ნიღაბი ეკეთა და ხელში ლანგარი ეჭირა.

ნინა მაშინვე გამართა მხრებში.

— დილა მშვიდობისა.

მამაკაცმა თავი ასწია.

— დილა მშვიდობისა. საუზმე მზად არის. ოთახში არ იყავი და ვიფიქრე, ალბათ უკვე ადგა-მეთქი.

ნინამ ლანგარს დახედა.

— კარი ღია დამხვდა.

— და გადაწყვიტე, სახლი დაგეთვალიერებინა?

— არა. გაქცევა ვცადე. უბრალოდ, ვერ მოვასწარი.

მამაკაცი რამდენიმე წამს უყურებდა, შემდეგ გაეცინა.

— შენთან მოწყენა შეუძლებელია.

— მიხარია, რომ ვიღაც მაინც იღებს ამ სიტუაციიდან დადებით ემოციებს.

მან ლანგარი კიბის მოაჯირზე დადო.

— გიგი ვარ.

— ნინა.

— ვიცი.

— რატომღაც რომ არ გცოდნოდა!

ნინამ წარბი ასწია. გიგიმ მხრები აიჩეჩა.

— კარგი, გიგი. ერთი კითხვა მაქვს.

კვლავ ნინამ გააგრძელა.

— გისმენ.

— ის სად არის?

— გარეთ გავიდა.

— დილიდან?

— საკმაოდ ადრე.

ნინა მოაჯირს მოშორდა.

— და როდის დაბრუნდება?

— არ ვიცი.

გიგიმ ლანგარი აიღო და მისკენ მიიიწია.

— წამოდი, საუზმე ოთახში შევიტანოთ.

ნინა უკან გაჰყვა.

— სხვათა შორის, მინდა რომ იმ ახმახს რაღაც გადასცე.

— რა?

— უთხარი, რომ თუ კარი კიდევ ერთხელ დამხვდება ღია, ამჯერად კიბეზე ჩამოსვლით აღარ შემოვიფარგლები.

გიგიმ სიცილით შეხედა.

— აუცილებლად გადავცემ.

— და კიდევ…

— კიდევ?

— უთხარი, რომ მასთან პირადად საუბარს ვითხოვ.

გიგის სახეზე ღიმილი ოდნავ გაუქრა.

— პირადად საუბარს?

— დიახ. მარტო. შენი და სხვა დამსწრეების გარეშე.

— ვეტყვი.

ნინა ოთახში შევიდა და კარი თავად დახურა.

საუზმეს რომ მიუჯდა, პირველად იგრძნო, რომ რაღაც მცირე უპირატესობა მაინც მოიპოვა. კარი კვლავ ღია იყო თუ არა, ამას მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა. ახლა უკვე იცოდა, რომ გიგისთან ნორმალური საუბარი შეიძლებოდა. ის ლუკასგან განსხვავებით, ყველაფერს ბრძანების ტონით არ ამბობდა.

ლუკა შუადღისას დაბრუნდა.

ნინა ფანჯარასთან იჯდა, როცა კარზე დააკაკუნეს.

— შემოდი.

ლუკა ოთახში მარტო შევიდა. ამჯერად ნიღაბი არ ეკეთა.

ნინამ მისკენ გაიხედა.

— აი, თურმე სახეც გქონია.

— გიგიმ მითხრა, რომ ჩემთან საუბარი გინდა.

— როგორც ჩანს, ყველაფერს გეუბნება.

— როცა საჭიროა.

— მაშინ შეგიძლია, დაჯდე.

ლუკა რამდენიმე წამით უყურებდა, შემდეგ კი მაგიდასთან მდგარ სკამზე დაჯდა.

ნინა მის მოპირდაპირედ იჯდა.

— მინდა, რაღაცაზე შევთანხმდეთ.

— გისმენ.

— შენგან ყველაფერზე პასუხს არ ვითხოვ. ჯერ არა. მაგრამ მინდა, ორი რამ ვიცოდე: ჩემი შვილები უსაფრთხოდ არიან თუ არა და რა უნდა გავაკეთო იმისთვის, რომ მათთან დარეკვის უფლება მომცე.

ლუკას მზერა გაუმკაცრდა.

— შენი შვილები უსაფრთხოდ არიან.

— ამას შენ მეუბნები. მე კი მათი ხმა მინდა გავიგო.

— მესმის.

— არა, არ გესმის. შენ შეგიძლია, ნებისმიერ დროს დაურეკო შენს მეგობრებს, გახვიდე სახლიდან, დაბრუნდე, როცა მოგინდება. მე კი არ ვიცი, ჩემი შვილები რას ფიქრობენ, სად ვარ ან როდის დავბრუნდები.

ლუკა ჩუმად უსმენდა.

ნინამ გააგრძელა:

— არ გთხოვ, ტელეფონი დამიბრუნო. არც იმას გთხოვ, რომ კარი გამიღო და გამიშვა. უბრალოდ, დამალაპარაკე მათ.

— დავფიქრდები.

— რას ნიშნავს „დაფიქრდები“?

— ნიშნავს, რომ ჯერ უნდა გავარკვიო, როგორ გავაკეთო ეს ისე, რომ პრობლემები არ შეიქმნას.

ნინა სკამზე გადაწვა. ლუკამ მზერა მაგიდაზე გადაიტანა.

— შენ გგონია, რომ ეს ჩემთვის მარტივია?

— არ ვიცი, რა არის შენთვის მარტივი.

— ყველაფერს ვერ გეტყვი.

— მაშინ იმას მაინც ნუ ელოდები, რომ დაგიჯერებ.

ლუკამ თავი ასწია.

— მე შენგან ნდობა არ მომითხოვია.

— კარგი. მაშინ არც ის მოითხოვო, რომ მშვიდად ვიჯდე და შენს გადაწყვეტილებებს დაველოდო.

ნინა წამოდგა და ფანჯარასთან მივიდა.

— კიდევ ერთი რამ მინდა გკითხო.

— გისმენ.

ნინა შემობრუნდა.

— დავითისგან რა გინდა?

ნინას სახეზე პირველად გამოჩნდა რაღაც, რაც მხოლოდ გაბრაზება არ ყოფილა. შიშიც იყო, თუმცა თავადაც არ სურდა ამის აღიარება.

ლუკა წამოდგა.

— ამას ახლა ვერ გეტყვი.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ ჯერ ყველაფერი არ იცი.

— მაშინ მითხარი ის, რაც არ ვიცი.

— არა.

ნინამ მწარედ ჩაიცინა.

— გასაგებია. ისევ იგივე წრეზე ვართ.

— ნინა, ეს საუბარი არსად მიგვიყვანს.

— შენ არ გინდა, რომ სადმე მიგვიყვანოს.

ლუკა კარისკენ წავიდა.

ნინა მის უკან გაჰყვა.

— ერთი წუთით.

ის შეჩერდა.

— რა?

— თუ ჩემი ქმარი რაღაცას მალავს ეს ჩემი პრობლემაც არის. მე მისი ცოლი ვარ. ორი შვილი გვყავს. არ შეგიძლია, ჩემი ცხოვრება თავდაყირა დააყენო და შემდეგ მითხრა, რომ სიმართლე ჩემთვის ზედმეტია.

ლუკა ნელა შემობრუნდა.

— შენ არ იცი, რას ითხოვ.

— მაშინ ამიხსენი.

— ვერა.

— თუ არ შეგიძლია, სხვაა. თუ არ გინდა, ეგეც მითხარი.

ლუკას სახე გაუმკაცრდა.

— არ მინდა.

პასუხი იმდენად პირდაპირი იყო, ნინა წამით გაჩუმდა.

— აი, ეს უკვე გასაგებია.

— კარგი.

— არა, კარგი არა! უბრალოდ, ახლა მაინც ვიცი, რომ შენთან საუბარს აზრი არ აქვს.

ლუკამ კარი გააღო.

— ამაზე აღარ ვილაპარაკებთ.

— შენთან საუბარი ისედაც იშვიათად მთავრდება იმით, რომ რამე გავიგო.

ლუკა გავიდა.

ნინა კართან დარჩა. ამჯერად უკან აღარ გაჰყოლია.

ლუკა მთელი დღე აღარ გამოჩენილა.

ნინამ თავიდან გადაწყვიტა, რომ ეს მისთვის ხელსაყრელი იყო. აღარ მოუწევდა ლუკას ცივი მზერის ატანა, არც იმ პასუხების მოსმენა, რომლებიც პასუხებს საერთოდ არ ჰგავდა.

მაგრამ შუადღის შემდეგ დრო აუტანლად გაიწელა.

წიგნი აიღო, თუმცა კითხვა ვერ შეძლო. ფანჯარასთან დაჯდა, შემდეგ ისევ წამოდგა. გიგი ერთხელ შემოვიდა, წყალი დაუტოვა და ჰკითხა, ხომ არაფერი სჭირდებოდა.

ნინამ უარი უთხრა. საღამოსკენ თავი ასტკივდა.თავიდან დაღლილობას მიაწერა. ბოლო დღეებში ნორმალურად არ ეძინა, საკვებსაც ცოტას ჭამდა. როცა საწოლიდან წამოდგა, თავბრუ დაეხვა.

საწოლის კიდეს დაეყრდნო.

— ჯანდაბა…

ოთახში გრილოდა, თუმცა ნინას სახე უხურდა. ხელის გული შუბლზე მიიდო და მაშინვე მიხვდა, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო.

საწოლზე დაწვა და საბანი გადაიფარა.

რამდენიმე წუთში სიცივემ იმატა.

ნინამ თვალები დახუჭა, თუმცა ძილი არ შეეძლო. სხეული სტკიოდა, თავი უმძიმდებოდა, ყელი კი ისე ჰქონდა გამომშრალი, რომ წყლის დალევა მოუნდა.

მაგიდასთან მისვლა გაუჭირდა.

ჭიქა აიღო, წყალი დალია და ისევ საწოლში დაბრუნდა.

კარზე კაკუნი გაისმა.

— შემოდი, — ძლივს თქვა.

გიგი შემოვიდა. ხელში ვახშამი ეჭირა.

— საჭმელი მოგიტანე.

— მაგიდაზე დადე, გთხოვ.

გიგიმ ლანგარი დადო და ნინას შეხედა.

— რა გჭირს?

— არაფერი.

— ნინა, სახე გაფითრებული გაქვს.

— უბრალოდ თავი მტკივა.

გიგი მიუახლოვდა და შუბლზე ხელი მიადო.

— სიცხე გაქვს.

ნინამ თვალები დახუჭა.

— მშვენიერია.

— თერმომეტრს მოვიტან.

— არ არის საჭირო.

— ნინა…

— გიგი, გთხოვ. უბრალოდ, ცოტა ხანს დამასვენე.

გიგი რამდენიმე წამი ჩუმად იდგა.

— კარგი. მაგრამ ლუკას ვეტყვი.

ნინამ თვალები გაახილა.

— ლუკა არ მოსულა?

— არა.

— მაშინ ნუ დაურეკავ.

გიგიმ წარბი ასწია.

— რატომ?

— იმიტომ, რომ არ მინდა.

— დარწმუნებული ხარ?

— სრულიად.

გიგიმ თავი გადააქნია.

— კარგი. როგორც გინდა.

მაგრამ გასვლამდე კიდევ ერთხელ მიაპყრო მზერა ქალს.

— თუ რამე დაგჭირდება, დამიძახე.

ნინამ თავი დაუქნია.

კარი დაიხურა.

ოთახში სიჩუმე ჩამოვარდა.

ნინამ საბანი ნიკაპამდე აიწია და თვალები დახუჭა. რამდენიმე წუთი ცდილობდა, დაეძინა, მაგრამ სიცხე უფრო და უფრო აწუხებდა. ბოლოს ვეღარ მოითმინა და გიგის დაუძახა.

პასუხი არ ყოფილა.

კიდევ ერთხელ სცადა, ამჯერად უფრო ხმამაღლა.

დერეფნიდან ნაბიჯების ხმა გაისმა.

კარი გაიღო.

ნინას ეგონა, გიგი იქნებოდა, მაგრამ ზღურბლთან ლუკა იდგა.

— რა მოხდა?

ნინამ თვალები დახუჭა.

— არაფერი.

ლუკა ოთახში შემოვიდა.

— გიგიმ მითხრა, რომ სიცხე გაქვს.

— გიგი ზედმეტად მზრუნველია.

ლუკა საწოლთან მივიდა.

— როგორ ხარ?

— ცუდად ვარ.

ლუკამ ხელი შუბლზე მიადო. ნინამ ამჯერად არ გააწევინა.

კაცის სახე მაშინვე შეიცვალა.

— თერმომეტრი სად არის?

— არ ვიცი.

ლუკა მაგიდისკენ წავიდა, უჯრა გამოაღო და თერმომეტრი იპოვა. ნინას მიაწოდა.

— გაიზომე.

ნინამ უსიტყვოდ გამოართვა.

რამდენიმე წუთის შემდეგ მაჩვენებელს დახედა.

— ოცდაცხრამეტი, — თქვა ლუკამ.

— ექიმს დავურეკავ.

— გიგიმაც იგივე თქვა.

— და რატომ არ დაურეკა?

— იმიტომ, რომ ვთხოვე, არ დაერეკა.

ლუკამ მისკენ გაიხედა.

— რატომ?

ნინას გაეღიმა, თუმცა ღიმილი მაშინვე გაუქრა.

— იმიტომ, რომ არ მინდოდა, შენ მოსულიყავი.

ლუკა რამდენიმე წამით ჩუმად იდგა.

— გასაგებია.

— მართლა?

— დიახ.

მან ტელეფონი ამოიღო და ექიმს დაურეკა. მოკლედ აუხსნა მდგომარეობა და ზარი დაასრულა.

— არ არის საჭირო ჩემს თავთან იდგე.

— ექიმი რომ მოვა, მერე გადავწყვეტ.

— შენ ყოველთვის თავად წყვეტ, არა?

ლუკამ პასუხი არ გასცა.

კარადიდან დამატებითი პლედი გამოიღო და ნინას გადააფარა.

— გცივა?

— ჰო.

— კიდევ რამე გჭირდება?

ნინამ თავი გააქნია.

ლუკა საწოლის გვერდით დაჯდა.

ნინა გაკვირვებით უყურებდა.

— შეგიძლია, წახვიდე.

— ვიცი.

— მაშინ რატომ ზიხარ?

— იმიტომ, რომ სიცხე გაქვს.

ნინას გაეღიმა.

— ძალიან სასაცილო ხარ, როცა ცდილობ, მზრუნველი გამოჩნდე.

— არ ვცდილობ.

— მაშინ ბუნებრივად გამოგდის?

ლუკამ მისკენ გაიხედა.

— ნინა, ახლა მართლა არ მაქვს კამათის თავი.

— საოცარია. პირველად გვაქვს საერთო.

ნინამ თვალები დახუჭა. თავი სტკიოდა და ლაპარაკიც აღარ შეეძლო.

რამდენიმე წუთში ლუკამ წყალი მიაწოდა.

— დალიე.

ნინამ ჭიქა გამოართვა და რამდენიმე ყლუპი მოსვა.

— მადლობა.

ლუკამ არაფერი უპასუხა. ჭიქა მაგიდაზე დადო და პლედი მხრებზე გაუსწორა.

ნინამ იგრძნო, რომ მისი თითები წამით შეეხო მხარს. თვალები გაახილა.

— ლუკა?

— ჰო?

— ბავშვებთან დარეკვის საშუალებას მართლა მომცემ?

ლუკა მისკენ შემობრუნდა.

— კი.

— როდის?

— ხვალ.

— მპირდები?

— გპირდები.

ნინა ჩუმად იყო.

— არ მინდა, რომ მათ შეეშინდეთ, — თქვა ბოლოს.

ლუკას მზერა ოდნავ შეეცვალა.

— არ შეეშინდებათ.

— შენ არ იცი, როგორები არიან.

— მართალია.

— სანდრო თავს ზრდასრულივით დაიჭერს, — განაგრძო მან ჩუმად. — ნიცა კი იტირებს. მერე იტყვის, რომ არ უტირია.

ლუკა უსმენდა.

— და მე აქ ვარ, — დაასრულა ნინამ. — მათთან არ ვარ.

მის ხმაში ისეთი სევდა გაისმა, რომ ლუკამ მზერა აარიდა.

— ხვალ დაგალაპარაკებ.

ნინამ თავი ბალიშზე დააბრუნა.

— კარგი.

ცოტა ხანში ექიმი მოვიდა. ნინას მდგომარეობა შეამოწმა, საჭირო რეკომენდაციები მისცა და უთხრა, რომ სიცხის კონტროლი აუცილებელი იყო. ლუკა ყურადღებით უსმენდა, შემდეგ კი ექიმი კარამდე გააცილა.

როცა დაბრუნდა, ნინას უკვე ნახევრად ეძინა. ლუკამ სინათლე ჩააქრო და მხოლოდ პატარა სანათი დატოვა ანთებული. შემდეგ სკამი საწოლთან ახლოს მისწია.

ნინამ თვალები გაახილა.

— ისევ აქ ხარ?

— ჰო.

— რატომ?

ლუკა რამდენიმე წამით დუმდა.

— იმიტომ, რომ მარტო არ უნდა დარჩე, სანამ ასე ხარ.

ნინას მზერა ლუკას სახეზე შეჩერდა. პირველად დაინახა, რომ კაცს დაღლილობა ეტყობოდა. თვალების გარშემო ჩრდილები უფრო მუქი ჰქონდა, თმა კი ოდნავ არეოდა.

— მთელი დღე სად იყავი? — ჰკითხა ნინამ ჩუმად.

ლუკამ მისკენ გაიხედა.

— საქმეები მქონდა.

— დავითთან?

პაუზა.

— ჰო.

ნინამ თვალები დახუჭა.

— და?

— ჯერ ვერ გეტყვი.

— ისევ ვერ…

— ჰო, ისევ ვერ.

ნინას გაეღიმა.

— ვნახოთ.

რამდენიმე წუთში ჩაეძინა.

ლუკა მის საწოლთან იჯდა.

ამ ქალს მისი ეშინოდა. სძულდა კიდეც, ალბათ. და ამის მიზეზი ჰქონდა.

მაგრამ ახლა, როცა ნინა ძილში შვილებს ეძახდა, ლუკას პირველად გაუჭირდა იმაზე ფიქრი, რომ ყველაფერი მხოლოდ დავით აბაშიძის წინააღმდეგ მიმართული გეგმა იყო.

რადგან ნინა ამ გეგმის ნაწილი არ ყოფილა.

ის ადამიანი იყო, რომელსაც საკუთარი ცხოვრება ჰქონდა — შვილები, მეგობრები, სახლი, ჩვევები და ათასი პატარა რამ, რომელთა მნიშვნელობასაც მხოლოდ მაშინ ხვდები, როცა ერთ დღეს ყველაფერი გერთმევა.