ჩიორას

ცოდვას არავცნობ.ვცნობ მხოლოდ სხივებს და მის სიკეთეს ოქროსფერ სხივებს რომელიც მათბობს მზის კალთას,ჩემს გაყiნულ გულს რომ ალღობს წუთისოფლის ცივი წვეთებით,ნელ-ნელა ივსება სულის საუფლო

მელანქოლია ამოსდევს სუნთქვას...

განცდები ახლაც მაბჯენენ ლულას, ვერ ვერკინები წარსულის ლანდებს, მე ხომ აწმყოში მომავალს ვმუსრავ, მე ხომ სიზრებში დაგეძებ ღამეს...

ლექსი დედაზე

ჩვენ დედით ვცხოვრობთ და მისით ვსუნთქავთ არ დაგვიბერდეს ღმერთს სურვილს ვუთქვამთ ჩვენთვის ლოცულობს და ჩვენზე ზრუნავს

უბრალოდ წასაკითხი

არა რეალურ თვალის სისხლთა ჩაქცევა ამ სულის ჭადრებს მახევდა მაგლეჯდა კალთებს და გულიც მიქონდა მართმევდა დამდეგს და საკვებსაც მითმობდა

რელობამ სარკეში ჩაიხედა

გათენების მოლოდინში ისევ ისე მაღამდება ამ სამყაროს რომ ვუყურებ ყველაფერი მარაზმდება მარაზმია ყველაფერი რასაც ხალხი აკეთებს

,, მშობლიურო საქართველო''

მშობლიურო საქართველო, გტოვებ 20 აგვისტოდან, არ გეგონოს წერილს ვწერდე, გორიდან და თბილისიდან. ოცი წელი შემისრულდა, საქართველოს ყურზე ვჭამდი,

*******

საქართველოზე ლექსი ოჰ რამდენ ქართელს დაუწერია და რამდენ დედას გმირის საფლავთან ცრემლიანად დაუმღერია აკაკიმ ჩონგურს შეგვიდარა ეს სანაქებო ჩვენ კი გვიწოდა მისი სიმები ამაყი იყავ შენ საქართველო

ქარაფს შემომდგარი

სისხლი კაპილარებს მძლავრად ეხეთქება, თითქოს აზვირთებულ ტალღებს ეჯიბრება, სული არ მშვიდდება, ფიქრებს ეჭიდება, წარსულ დღეთა ჯაჭვი სიზმრად მევლინება...

წვიმდა

წვიმდა და თქეშად მოსცვიოდა ღრუბლებს ცრემლები, დაჰქროდა ქარი, შლეგი, თუმცა მიუსაფარი და შესჩიოდა ზეცას უხმოდ, უტყვი ვედრებით, სხვაგან ეძებნა მისთა ცრემლთა თავშესაფარი...

მალული სევდა

უკვე მერამდენე ღამე მათენდება, დილა სუსხიანი ღრუბლებს ესალმება; მე კი მეღიმება, აღარც მერიდება; ქარი ჩადგება და მალეც გათენდება;