იქამდე ვცხოვრობთ,სანამ გვიყვარს...

დაიმახსოვრეთ და მხურვალედ მიიკარით გულზე ახლობელი ადამიანი, იმიტომ, რომ ეს ერთადერთი განძია, რომელიც შეიძლება გულიდან გასცე. დაიმახსოვრეთ და უთხარით "მიყვარხარ"...

მოდი ავდგები და ცაში გადავხტები.

ვწევარ იატაკზე,მტვრიან იატაკზე, ვწევარ გულაღმა და ჭერზე ცარიელი, ოთახს კიდევ ერთი სტროფი მივაკაწრე, ირგვლივ მიმოვფანტე მინდვრის ყყვავილები.არ დგას არაფერი გარდა სიჩუმისა და დევს სიჩუმეზე ჩემი ხერხემალი, ცოტა იწვიმა და ბევრი იგულისხმა, რატომ გადაიღო

მე დავარქვი სიყვარულს სიყვარული!

ჩემი სისხლის შხეფები ცაზე დარჩება. და სანამ ღამე სიბნელეს აცნობიერებს, მე აღარაფრის მეშინია, რადგან ჩვენ მოვუშვით წვიმა მოწმენდილი ციდან, რადგან ჩვენ გადავტეხეთ სინათლე ხერხემალში, რადგან ჩვენ ამოვიყვანეთ ცისარტყელა ღამით,

მე შეშლილების ენაზე ვლოცულობ.

საშინელებაა, როცა ის ვინც გიყვარს, გიყვება მასზე ვინც უყვარს, თითქოს ართმევდეს შენს თავს ვიღაცა, შენს გარეშე და დაუკითხავად, მაგრამ რატომ არ ეჭვიანობენ ღმერთზე, ღამეზე,

რა დრო სჭირდება ერთი ღერი სიგარეტის მოწევას?

რა დრო სჭირდება ერთი ღერი სიგარეტის მოწევას?ერთი გული არ ჰყოფნის ერთ სიყვარულს.ბევრს ვსვამ, ბევრს ვეწევი, მაგრამ თავის მოტყუება აღარ გამომდის.როგორც ჩანს, ყველაფერი ცუდად არის, როცა დილით, მაგიდაზე დამხობილი, ჩაცმული იღვიძებ.მახსოვს, შენ მოდიოდი და

Boys Smoking Cigarette

ქალაქს წვიმის სუნი აქვს, ჰარი. ასეთ ამინდებში უფრო მიმძაფრდება სიკვდილზე ფიქრი. უკვე მერამდენედ ვწერ ჩემი ცხოვრების შესაძლო ფინალს და ვხვდები. რომ ყოველი მცდელობა. რაღაც დავასრულო, უსასრულობაში გადადის. სიგარეტს დღემდე ვეწევი ჰარი ...

მე მიყვარდა შენი ხელებით აბლანდული ჩემი თმები

ახლა ქარია და ოცნებები თოკზე დავკიდე, ცაზე აეკრო ჩემი გულის ყველა სისხლძარღვი, ნაზამთრალ ხეებს დავემსგავსე მარტის განთიადს და ფეხაკრებით ვიპარები სავსე სახლიდან. ქუჩაში გავალ, ქარია და თან წამიყოლებს, უგზო-უკვალოდ ვეხეტები საღამოს ხუთზე, თვალებით

პოეტებს თვითმკვლელობა ეპატიებათ!

მე პოეტის ცოლი ვარ, ის - სევდიანი გოგონას ქმარი. ჩვენ სამი შვილი გვყავს: სიგიჟე, მარტოობა და სიჩუმე. როდესაც ჩემი ქმარი უხმოდ მაკოცებს თითებზე, მერე ოთახში იკეტება, მტვრიან იატაკზე გულაღმა წამოწვება და ლურჯ ჭერს უყურებს. მე ამ დროს უბრალოდ ვდგავარ

შენ ის მასწავლე რანაირად აღარ მიყვარდე...

თვითონ ვისწავლი სიძულვილსაც, შურსაც, ბოღმასაც... ბევრი არ დარჩა ჩემს სიცოცხლეს მიწის მიყრამდე. თვითონ ვისწავლი თოვლის მოსვლას, ქარის მოხრასაც...შენ ის მასწავლე, რანაირად აღარ მიყვარდე.

ყველაგან მიტოვებული

განცდა რომელიც ყველას აქვს თითქმის განცდილი.. რომელიც ყველაზე დიდ ტკივილს გვაყენებს ცხოვრების გარკვეულ მომენატში..არის დღეები რომლები არ გინდა არსებობდეს შენს ცხოვრებაში მაგრამ ამას ვერ გაექცევი. ცხოვრება ტრაგიზმია რისგან თავის დაღწევაც მხოლოდ