სულს დავლევ, შენს წინ ქალო

და თუ არაგვს,შამაქნეულს მათრახივით,შამავჰყვები…ე, მანდ არსად დამემალო.შავღმუილებ,მონატრებას მგლისფერ ქარაფს,ყვავილების თაიგულით,მოვალ ქალო. შევღაღადებ,მთებს მზისაკენ ხელაპყრობილთ.ნისლს ხევებში,

მე, შენ და ზღვის ტალღები

მივდივარ, სიყვარულს კი არ აქვს საზღვრები. არა გამიჩნია, სისხლს დავლევ, გავთბები. გრძნობათა გემებმა აუშვეს აფრები, შავი ზღვის დინებას მე ჩუმად გავყვები. მივდივარ, ხმელეთი აღარ ჩანს არსად და შენ ხარ შავი ზღვის იდუმალ ფარდად. ვერსად ვერ გხედავ და

გაჩუქებ ყველაფერს !!

როცა,შენ გნახე გაგიცანი.გოგონა ნაზი სიხარულით და სიყვარულით,აღსავსე მუდამ მაშინ ვცდილობდი,რომ შენ ჩემთვის სახელი გეთქვა მაგრამ,პასუხი დადებითი,არსად არ ჩანდა

ჰიპოგლიკემიის ტოპოკანტუზიქსი

არაბეთიდან მიგი აფრინდა,ანატოლია გადაიარა,ვერავინ ხვდება, ან ვინ რა იცის,რისთვის სად ქმნიან ახალ იარაღს..ლულებს უწმენდენ ქარხნულ შაშხანებს, ჟამი აქვთ თავის გამოდებისა,და ვინ რა უწყის, ისე ახლოა,

შენ შემაყვარე

შენ შემაყვარე ლექსების წერა და მხოლოდ შენთვის უწყვეტად მღერა. შენ შემაყვარე შენზე ოცნება და შენი ცქერით კვლავ გაოცება. შენ შემაყვარე ამ ქვეყნად ყოფნა, დარდი და მუდამ შენს გამო ოხვრა. შენ შემაყვარე შენდამი ტრფობა და დამავიწყე გრძნობებთან მტრობა. შენ

მარადისობა არსებობს?

სიცოცხლე მარად ნეტავ არსებობს? ნუთუ კაცს სძალულს ეს ყოველივე? არვის უნდოდა რომ ეს გაეგო? ნუთუ ინტერსს არავინ იჩენს?

ვიცი რომ

ვიცი, რომ ოდესმე ყველანი მოვკვდებით, მაგრამ სულ ცოტანი, ცოტანი ვცხონდებით. ვიცი, რომ გრძნობისგან ყველანი დავთვრებით და გრძნობის საფლავთან ყველანი დავწვებით. ვიცი, რომ ამ გრძნობას სულ არ აქვს ასაკი და შენ რომ გიყვარვარ არს იგავ-არაკი. ვიცი, რომ

თითქოს

თითქოს ჩემი სითბო გაქრა,ჩემი ალერსი დადნა,მე მენატრება კრძალვა ასევე ფლირტით დაღლა.მე რომ ვუყურებ შენს სახეს,აციმციმებულ თვალებს,ასევე ღიმილს შენსას მე კვლავ მეძლევა ძალა.თან ვფიქრობ ნეტავ ისაა?

ტკივილის თანაზიარი

ჰარმონიაში ვეძებდი სიტკბოს და, აი, ვნახე, მაგრამ დავნებდი, ცალმხრივი გრძნობის უარმყოფელი, მე შევიქმენი დღეს სხვისი ღმერთი... დანაშაულად მექცნენ გრძნობები, არსაით ისმის იმედის ხმები...

ცხოვრების გზა

დღეს გადავწყვიტე ლექსის დაწერა,მუზა მეწვია, გრძნობა ატირდა ხვალ ალბათ ისევ აღელვებული ვეღარ შევძლებ და ვეღარ ავიტან.რთულია გერქვას ადამიანი სცადო ცხოვრება უფრთო ფერიად რადგან გზებია ჩვენს