ბედნიერება წვრილმანებშია...

პეპლები მუცელში დანავარდობენ... თავში ჭინკები არ ჩერდებიან... ჩემო სიცოცხლევ, ახლა დავრწმუნდი იცი? ბედნიერება წვრილმანებშია...

მე ვარ გრძნობების მცირე სამყარო

ვზივარ უაზროდ გლოვის კედელთან და დღის სინათლე მიბრმავებს თვალებს, როცა სინაზის გამონათება გააფერადებს წლების ნაკვალევს,

და როგორც მანამდე, ახლაც მსურს კივილი.

მიზიხარ გვერდით და შენს თავთან კამათობ, უეცრად საყვარლად... საყვარლად მიღიმი, მე ვხვდები ღიმილმა

მენატრები დიდი ხანია

ზოგჯერ მინდება,გავამხილო მეც ჩუმი დარდი ხანდახან მინდა,მხოლოდ ის ვთქვა,რაც მიხარია ცად აგამაღლებ,თითქოს ახლა,დღეს შემიყვარდი მაგრამ მიყვარხარ,მენატრები დიდი ხანია

ისევ შორს

მთვარიანი ღამის ორი საათია, შუა ქალაქისკენ მივალ მგლოვიარე. ფიქრში უიმედო ხმები გადადიან, როცა სიშორეზე ტირის როიალი.

წარსული ანგრევს აწმყოს და მომავალს...

წლობით ნაგროვები ტკივილი ნელ-ნელა ჟონავს უკვე ვენებიდან... წარსულის მწარე გამოცდილება ანგრევს აწმყოს და მომავალს ერთად...

ამინთეთ თვალები! წამსვლელმა ჩააქრო

ამინთეთ თვალები! წამსვლელმა ჩააქრო, ასე რომ მიყვარდა თვალებიც რომ ვანდე?!

და ირიჟრაჟებს ვით ედემში (თუ ასე გნებავს)

მაგრამ ვეღარ ცვლის უცაბედი წამი სურვილებს, მომავლის შიში დიად გრძნობებს ვერ იმორჩილებს, რადგან ღარიბი წამი ძერწავს მარტივ ოცნებებს და მოგონება მის გარშემო იკრებს მორჩილებს,

ოფოფები

მაინც შენმა მონატრებამ მომიარა, ისევ შენი მომიფრინდნენ ოფოფები... მე ცხოვრება გადამექცა ბოდიალად... ან თვითონ ვარ მაწანწალა – მოწოდებით!

ადამიანო!

ადამიანო! ნუ ებრძვი სხვას. ნუ დაეჭვდები მის წმინდა გულში ყველა ერთმანეთს არ ჰგავს მოდი ჯერ ჩაიხედე სულში.