ღამის სევდა

და მაინც როგორი ჩუმია ღამე როგორ მაპარებს სევდიან მზერას და მაინც როგორი სავსეა მთვარე როგორ მანდომებს მე ლექსის წერას

ასე

როგორ მეშინოდა კითხვების დასმის, ეხლა პასუხებს, მოველი შიშით.

"გვიბოძა"

"ღმერთმა სახლი გვიბოძა, ჩვენგან ითხოვს კი რას ბევრს?"

აპათია

მე წარმოდგენა აღარ მაქვს, როგორ მოვუყარო ჩემს თავს თავი..

უცებ...

უცებ გამოჩნდი!!! უცებ გამოჩნდი!!! უცებ ფამოჩნდი!!! და გვირილები ეს დღის თვალები მე... მე ვერ გელევი

დაღამებამდე

გული არეული, სული დალეული, და ეს ამინდები, ესეც არეული. გრძელი ღამეები, ყველა უძილონი.

***

ჩამოლეული, ჩამომხმარი მოდგა ზამთარი, და ჭახჭახა მზის ბოლო წვეთი სულ მთლად დალია, ზოგჯერ ზმანება უსასრულოდ იცის ამგვარი, როცა თენდება და შენს ირგვლივ სიმწუხარეა. სველი თვალებით ასეთი ჩანს ხშირად ზამთარი, გეჩვენება თუ მართლა ფერბს მალავს სამყარო, და

ბოლო ლექსი : დასასრული.

რითმების ძგერას - ვით ცოცხალ ბგერას, როგორც ლურჯ ცაზე მოლივლივე მტაცებელ ძერას, ვერ დავთმობ, ვერა..

ვცოცხლდები მკვდარი რომანიდან

პერსონა ვცოცხლდები მკვდარი რომანიდან უმღერებელ სიმღერას გავჰკივი ქუჩაში ისევ ხმალს ვადნიბ მიგდებულ ფოლადიდან და ჩემ ყველა ნაწერს იხილავთ ურნაში

იკეთებს მასკებს,ხალხი ვერ ამჩნევს...

იძრობენ ნიღბებს,დამალულ ნიღბებს და რეალურ სახეს არავინ იღებს, იცნობს თავის თავს სარკეში იცნობს და რეალურად ვერავინ გაიცნობს.