ყველაფერი დასასრულით იწყება( დასასრული/ მეოთხე თავი)

-გიფიქრია როგორი იქნებოდა ჩვენი ცხოვრება თეკლა და ტომასს რომ არასდროს შევხვედროდით? ნოემ გაიღმა, ცას ახედა,ხელები თავქვეშ ამოიდო და ღიმილით მითხრა. -ზუსტად ვიცი ევა. ზუსტად ვიცი როგორი იქნებოდა ჩვენი ცხოვრება შენ რომ ამერიკაში არ წასულიყავი, მე

The Whispering Woods(თავი X დასასრული)

მათ იცოდნენ, რომ მათმა ერთობლივობამ არა მხოლოდ ისინი, არამედ მთელი სამყარო გადაარჩინა. ბნელი მაგია დამარცხდა. სიყვარული და მაგია საბოლოოდ ერთმანეთს შეერწყა.

ოიზისი( XXV, დასასრული)

-გამიმეორე. მარიტა მის უკან , აივნის კარში არეკლილ საკუთარ თავს უყურებს და ისე ეუბნება. -აღარ მიყვარხარ. -არა! შემომხედე- მარიტა მისკენ არ იხედება- ბლუმ შემომხედე.

ვინმე სხვა (დასასრული)

სამზარეულოში საუზმეს ვიმზადებ, რა დროსაც კარზე კაკუნის ხმა გაისმა. ნეტავ ვის გავახსენდინახლა?!... რა დროს სტუმრობას ამ დილა ადრიან... გავდივარ შემოსასვლელში, ვუახლოვდები კარს და იმერციით ვაღებ. გული საოცრად მიცემა. თვალები მიბრწყინავს, რადგან ჩემს

უთქმელი სიტყვების ღაღადი (დასასრული)

თქვენ წვიმის წვეთების ხმას უთქმელი სიტყვების სასოწარკვეთილ ღაღადად თვლიდით, ჩემთვის კი, როცა პალატაში დიტომ სიყვარული ამიხსნა, წვიმის ხმა სერენადა იყო, ახლა კი წვიმის წვეთები პატარა ცელქი ბავშვები არიან, იმ პატარას მსგავსი, რომელიც მალე ჩემს

მარტო' სული (დასასრული)

-თორნიკე ძალიან გთხოვ არ გინდა- შეეხვეწა ნიცა და დაფეთებული მისკენ მიტრიალდა-უბრალოდ გაგვიშვი... ყველაფერს უარესად ნუ გაართულებ!- თორნიკემ მის სიტყვებს ყურადღება არ მიაქცია და ატირებული პატარა გულში ჩაიკრა, მაგრამ მალევე დაუბრუნა ნიცას და ძლივს

ვიცეკვებთ დაისს ( დასასრული)

სიო არ მაშინებს, ჩემს უკან შენ ხარ მიმზერ ამაყად თაფლისფერ თვალებს.

ზღვარი (დასასრული)

ლილის ლოდინით მე და მართამ, საკმაოდ დიდი დრო დავყავით გარედ. ჩამოვმჯდარვარ ბარდიულზე და ვცდილობ პატარა გავართო.

კომენტარის გარეშე (თავი 12) – დასასრული

_შენ ალექსანდრე დარჩია ხარ._თითები ფრთხილად აასრიალა მის თმებში._მთავრობის სპიკერი, პროფესიონალი მანიპულატორი. კაცი, რომელიც უძრავად დგას, სანამ სხვა ადამიანების სამყარო იწვის, რადგან დიდი სურათი უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე ინდივიდუალური მსხვერპლი.

სარკევ სარკევ მითხარი (დასასრული თავი 5)

თუ რამე ნიკაზე აზრს შემაცვლევინებდა სწორედ ის მზრუნველობა იყო, რასაც არც ისე სერიოზულად დაშავებული ანასადმი იჩენდა. თავიდან კი ვუყურებდი ეჭვით, მაგრამ ბოლოს მეც ვაღიარე, რომ იყო მათ შორის რაღაც იმაზე მეტი, ვიდრე ოდესმე ჰქონდათ ვინმესთან