ნაცრისფერი ქალაქის სითბო(Vll თავი, დასასრული)

დამიანე და კირა – პროფესიული ტანდემი მიუხედავად იმისა, რომ მათ შორის გრძნობები უკვე ღრმა და მყარი იყო, ობიექტზე ისინი ისევ ის „დაუნდობელი“ პროფესიონალები იყვნენ. თუმცა, რაღაც მაინც შეიცვალა: დამიანე აღარ დაობდა კირასთან ისე ხისტად, როგორც ადრე.

დამალული სიმართლე (თავი 11) +18 დასასრული

_ არც კი ვიცი რატომ მოვედი… _ თავი დახრილი აქვს.გულში საშინელ ტკივილს ვგრძნობ.თვალები ცრემლებით მევსება,თავს ვიკავებ რომ არ ვიტირო,თუმცა გული გაგლეჯვას მაქვს.რანაირად ვახშობ ამხელა ემოციას არ ვიცი. _მაპატიე,არ უნდა მოვსულიყავი._ დგება სწრაფად და

რეპუტაციის თამაში 11 (დასასრული)

_გილოცავ, მიშო. მოიგე._მისკენ შებრუნდა, ისეთი განადგურებული სახით, რომ მამაკაცს გული გაუტყდა._საბოლოოდ, სრულად გაიმარჯვე. მე ყველაფერი დავკარგე - ჩემი კომპანია, რეპუტაცია, დამოუკიდებლობა - ყველაფერი, რისთვისაც წლები ვიბრძოდი. ყველაფერი გაქრა. ასე

სულ მე’ფერები თავი პირველი(IV ნაწილის დასასრული)

მანძილი მკვეთრად შევამცირეთ ერთმანეთს შორის. ვიცნობდი,ორი აზრი არ იყო. თუმცა ისე ამიარა გვერდი წამის მეასედებეში გავიაზრე სიტუაცია.პირველი და მტკივნეული იმედგაცურება სწორედ აქ ვიგრძენი.

ყველაფერი დასასრულით იწყება( დასასრული/ მეოთხე თავი)

-გიფიქრია როგორი იქნებოდა ჩვენი ცხოვრება თეკლა და ტომასს რომ არასდროს შევხვედროდით? ნოემ გაიღმა, ცას ახედა,ხელები თავქვეშ ამოიდო და ღიმილით მითხრა. -ზუსტად ვიცი ევა. ზუსტად ვიცი როგორი იქნებოდა ჩვენი ცხოვრება შენ რომ ამერიკაში არ წასულიყავი, მე

The Whispering Woods(თავი X დასასრული)

მათ იცოდნენ, რომ მათმა ერთობლივობამ არა მხოლოდ ისინი, არამედ მთელი სამყარო გადაარჩინა. ბნელი მაგია დამარცხდა. სიყვარული და მაგია საბოლოოდ ერთმანეთს შეერწყა.

ოიზისი( XXV, დასასრული)

-გამიმეორე. მარიტა მის უკან , აივნის კარში არეკლილ საკუთარ თავს უყურებს და ისე ეუბნება. -აღარ მიყვარხარ. -არა! შემომხედე- მარიტა მისკენ არ იხედება- ბლუმ შემომხედე.

ვინმე სხვა (დასასრული)

სამზარეულოში საუზმეს ვიმზადებ, რა დროსაც კარზე კაკუნის ხმა გაისმა. ნეტავ ვის გავახსენდინახლა?!... რა დროს სტუმრობას ამ დილა ადრიან... გავდივარ შემოსასვლელში, ვუახლოვდები კარს და იმერციით ვაღებ. გული საოცრად მიცემა. თვალები მიბრწყინავს, რადგან ჩემს

უთქმელი სიტყვების ღაღადი (დასასრული)

თქვენ წვიმის წვეთების ხმას უთქმელი სიტყვების სასოწარკვეთილ ღაღადად თვლიდით, ჩემთვის კი, როცა პალატაში დიტომ სიყვარული ამიხსნა, წვიმის ხმა სერენადა იყო, ახლა კი წვიმის წვეთები პატარა ცელქი ბავშვები არიან, იმ პატარას მსგავსი, რომელიც მალე ჩემს

მარტო' სული (დასასრული)

-თორნიკე ძალიან გთხოვ არ გინდა- შეეხვეწა ნიცა და დაფეთებული მისკენ მიტრიალდა-უბრალოდ გაგვიშვი... ყველაფერს უარესად ნუ გაართულებ!- თორნიკემ მის სიტყვებს ყურადღება არ მიაქცია და ატირებული პატარა გულში ჩაიკრა, მაგრამ მალევე დაუბრუნა ნიცას და ძლივს