"პროვინციელო, შენ მე მეკუთვნი!" (6)

ისევ ტრიალებდნენ სიტყვები: „წლების შემდეგ, ქუჩაში გავლილს, ჩვენი თვალები ერთმანეთს შეხვდება და სახლში მისული მოიფიქრებ, რომ ნანახი თვალები ოდესღაც შენს პირად გალაქტიკას წარმოადგენდა!“; „ნინა, მე დედა დავასაფლავე... ხუთი დაწყევლილი თვის წინ, დედა

"პროვინციელო, შენ მე მეკუთვნი!" (5)

ბოლომდე მინდობოდა მამაკაცის ძლიერ ხელებსა და გამოცდილ ბაგეებს. მუცელში ნაზად იშლებოდნენ და ყვავილდებოდნენ კვირტები. გაზაფხული დგებოდა, ნელა იტოტებოდა ფოთოლდაცვენილი ტოტები. პეპლები იშლებოდნენ და ფეხს იკიდებდნენ აყვავილებულ მცენარეებზე.

"პროვინციელო, შენ მე მეკუთვნი!" (4)

მუცელზე შეუცურა გავარვარებული ტორები და ყელში ცხელი სუნთქვა შეაფრქვია. - შეგცივდა, პროვინციელო? - სიცილით ჩაილაპარაკა ნაცნობმა ხმამ. უსიამოვნო ჟრუანტელთან ერთად, სასიამოვნოც კი იყო ეს სიტუაცია ვნების სიმთვრალე შეპარული ნატროშვილისთვის.

"პროვინციელო, შენ მე მეკუთვნი!" (3)

ლუკა გრძნობდა გოგონას გახშირებულ სუნთქვას და რითმადარღვეულ გულისცემას და ეღიმებოდა. თითქოს უხილავი ძაფები გაბმულიყო მათ შორის, ნინას ბაგეებიც კი მიიწევდა ლუკას შესახვედრად, მაგრამ ძლიერი იყო ნატროშვილების ქალიშვილი. ხელი გააშვებინა ლუკას, შეტრიალდა

"პროვინციელო, შენ მე მეკუთვნი!" (2)

გადმოსცვივდა ცრემლები. – არ შემიძლია რა... – ამოთქვა ასლუკუნებულმა და ანკას აეკრო. – არ გრცხვენია, ლუკა? რომ შემიშინე სტუმარი! – ბრაზით ჩაილაპარაკა გოგონამ. – ოჰ, მე ბოდიში! სტუმარი შევურცხვინე... – გაჯავრებით წარმოსთქვა, წამოდგა და გაბრაზებული

"პროვინციელო, შენ მე მეკუთვნი!" (1)

- როგორი სასაცილო ხარ, - ღიმილს ვერ იკავებდა. - ჰო? - ლოყები ვაშლივით წითელი გაუხდა. - მისმინე... - ჩაახველა და დასერიოზულდა, - სიგარეტის ამბავი ჩვენში უნდა დარჩეს, - თვალი ჩაუკრა, ფარდა გასწია და სიბნელემ შთანთქა ყველაფერი, რაც რამდენიმე წუთის წინ