მთვარის წითელი სონატა ( ნაწ. VII)

“- წვეულების ჩამშხამებელიც მოვიდა.- ბარმენს ნელა ვანიშნე თავით ანდრეასკენ. ისე რომ მისთვის არც შემიხედავს. - მარიამ! სახლში რატომ არ ხარ?! - დღეს არ გინდა ანდრეა. დღეს ბატონ ტეკილაზე გაგცვალე. -გვერდით გაწეულ ჭიქას გადავწვდი და ყელში გადავუშვი. უკვე

მთვარის წითელი სონატა ( ნაწ. VI)

-და შენ გგონია, იდგები ასე, ჰორიზონტის პირისპირ და სიშორის გარდა არაფერზე იფიქრებ?! არა, შენ წაგებულ ადამიანობაზე იფიქრებ,რომლის შეგრძნებაც მაშინ გელოდა, თუ ყველაფერს არ აურევდი. ღრმად ამოვისუნთქე. თითქოს ყველაფერი ვთქვი, რასაც ჩვენი ურთიერთობის

მთვარის წითელი სონატა ( ნაწ. V)

- მარიამ! ჩემი საყვარელი ხმა გავიგე, თუმცა არ გავნძრეულვარ. თვალებს მთელი ძალით ვაჭერდი, რომ ცრემლები შემეკავებინა. მხარზე ხელი შემახო და ჩემს გადმობრუნებას ეცადა, მაგრამ მოვიშორე. - გთხოვ, წადი. საკუთარი ხმა ვერ ვიცანი. იმის მაგივრად რომ

მთვარის წითელი სონატა ( ნაწ. IV)

- ხედავ? ერთი დღეც ვერ გაძელი უჩემოდ. სიცილით მითხრა. ეს ბიჭი ნამდვილად ჩემ აზრებს კითხულობს! არც განვძრეულვარ ისე ამოვიხვნეშე. - იცი დამნაშავე ხარ და ხუმრობა არ გამოგივა. - მეგონა,მაპატიე. - ის რომ სიკვდილს გადამარჩინე, არ ნიშნავს პატიებას.

მთვარის წითელი სონატა ( ნაწ. III)

- მინდა ჩემთან იყო. - ხმადაბლა დამიმარცვლა და ყურის ბიბილოზე მაკოცა. ავტომატიურად მივუტრიალდი და თვალებში ჩავაშტერდი. - ანდრეა, შენი და შეიძლება.. - მარიამ, ახლა ჩვენს შორის მხოლოს ეს ვისკის ბოთლია.- თავით თითქმის ცარიელ ბოთლზე მანიშნა. თვალები

მთვარის წითელი სონატა ( ნაწ. II)

- ხო აბა რა, მავნებლობა ჩემი მთავარი პროფესიაა- ვუპასუხე სიცილით. - ჰაჰ,ფრთხილად იყავი. რაღაც, პროფესიულ დეფორმაციას განიცდი. - რა მხრივ?! - ყველა ისეთი მავნე გგონია, როგორიც შენ ხარ .

მთვარის წითელი სონატა ( ნაწ. I )

- ერთმანეთს შევხვედრილვართ? - შეპარვით ვკითხე და მის ნაკვთებს უფრო კარგად დავაკვირდი. - ნუ გეშინია, შენ საიდუმლოს არ გავთქვამ. გამაგიჟა ამ ბიჭმა, ან რა იცოდა საიდუმლოდ რომ ვინახავდი. ტაომ ერთიანად დამაყარა სხეულზე მოულოდნელობისგან. - ალბათ,

თმენის ვალდებულება

-არ ვიცი მე- აქნევს ხელს -ღმერთის ხათრით შვილო. -დამიჯეროს მამამის, უთხარი მაშინ. -ადექი შვილო- ვუბრუნდები გოგოს და აცაცახებული სხეულიც ზანტად დგება ჩემ წინ -მომკლავს მამაო. -გაბრაზებულია ახლა და ამიტომ. -მერე არ გადაუვლის. -წეეთრიე ეზოდან- ფეხს

გოგონა წითელი ტუჩსაცხით

თავდაჯერებულ ტუჩებს და შიშველ დახვეწილ სხეულს,რომლის იქითაც მხოლოდ სიბინძურეა.ხანდახან კი მომაკვდავ ადამიანებს და ქალს დანით.წითელ ყაყაჩოებს და სისხლისფერ ცას. ზოგიერთი ადამიანი აღტაცებული რჩება,თუმცა ეჭვი არ მეპარება არაფერი ესმით მათაც.

გოგონა წითელი ტუჩსაცხით

ამ თვალებში იმხელა ცეცხლი იგრძნობოდა,მე რომ მსიამოვნებდა ხოლმე. ეს მაღალი,შავგვრემანი ქალის თვალები იყო,რომელსაც ერთი შეხედვითაც ეტყობოდა,რომ ინგლისური წარმომავლობის არ იყო.მას მისი ტანი ისეთი თავდაჯერებულობით მოჰქონდა,იქვე მოიხიბლებოდი. მისი