წითელი სახლის ლანდები (თავი V)

სიქა გამოსცლოდა და გამოფიტულიყო. სხეულს ძლივს მოათრევდა. ხორბლისფერი, გლუვი კანი ერთიანად გაფერმკრთალებოდა და მკვდარი, ნაცრისფერი ელფერი დაჰკრავდა. ლოყები საგრძნობლად ჩავარდნოდა და ყვრიმალები არაბუნებრივად ეკვეთებოდა. იფიქრებდით, რამდენიმე დღე

წითელი სახლის ლანდები (თავი III)

კასი გრაციოზულად დაბზრიალდა და დაბალი კიბეები სწრაფად ჩაირბინა. -სულ გადაირია, ხომ? - შვილს თვალი გააყოლა ლენამ. -შეეშვი, - სახე დაუსერიოზულდა კაცს, - ფრთებს რატომ აჭრი? სახე აერია ლენას, თავი ჩახარა და თითები ყავის ჭიქას ისე შემოაჭდო, ცოტაც და

წითელი სახლის ლანდები (თავი II)

-დავეწევი. - მღელვარებისგან გულ-მკერდი შესამჩნევად აუდ-ჩაუდიოდა. ჯერ ვერ გაეგო, რა დაინახა. -თარაშ! - მალევე წამოეწია მეორეც, - შეაშინებ. -შევხედავ, სხვას არაფერს ვუპირებ. - გადმოსძახა სიცილით და ცხენს მათრახი მაგრად შემოჰკრა. ტყის სიღრმეში,

წითელი სახლის ლანდები (თავი I)

საათი 12-ს უჩვენებდა, წითელი აგურის სახლთან შავი ვრანგლერი მუხრუჭების ღრჭიალით რომ ჩამოდგა და იქაურობა სიგნალით აიკლო. ხმა ხეობის კლდეებს ექოდ ასკდებოდა. ისე ჩამოჰგავდა ძველი გემის განგაშის ზარს ღია ოკეანეში, გეგონებოდათ, მთებს თავს რაღაც გარდაუვალი

გრძელი, წითელი ძაფები (რამდენიმე ნაწილი)

"ქვეყანაში პირველობისთვის ბრძოლა იყო გამართული... და ამ არეულობას მრავალი ახალგაზრდული სული ეწირებოდა. მათის ყოველთვის აწუხებდა თავისი სამშობლოს მდგომარეობა, რომელიც წლების განმავლობაში უცვლელი, ბრტყელი, უმოძრაო სახისა ისახებოდა. სულს ურევდა იმ

გრძელი, წითელი ძაფები (თავი 1)

"თბილისში აცივდა... სწორედ ისე შემოაწვა ქვეყანას სუსხი, როგორც შინაგან გრძნობებს. მათი ყოველთვის ოცნებების ნაპრალებში იყო ჩამალული, სადაც თავს არიდებდა სამყაროში არსებულ სიტუაციას და უღრმავდებოდა ღრმა, სულიერ ფენებს. ბათუმსაც თოვლის საფარი ჰქონია

წითელი ფერი (ნაწილი 7)

თავი ბალიშზე დავდე და ტირილი დავიწყე, მენატრებოდა დედაჩემის მწვანე თვალები, მისი ლაპარაკი, ხმა, ტონი, მანერები.. როგორ გიჟდებოდა ხოლმე და როგორ დიდ სიყვარულს აფრქვევდა, თბილისში წასვლისას რომ გამაფრთხილა ყოველ საღამოს დამირეკეო, მე კიდევ დაღლილობის

წითელი ფერი (ნაწილი 6)

აეროპორტში სანამ ჩასხდომა დაიწყებოდა, ვატო მამშვიდებდა ფრენის არ შეგეშინდესო, აფრენაა მთავარი, ბიძგებმა არ დაგაფრთხოსო, ძლივს ავუხსენი რომ ტყუილას ნერვიულობდა და არ მეშინოდა, ადგილების სიმცირის

წითელი ფერი (ნაწილი 5)

ნაქირავებ სახლში რაც მქონდა, ყველაფერი მოვაგროვე და ჩემოდანში სუფთად ჩავაწყვე... თეთე ორ დღეში ჩამოდიოდა, ვნახავდი, კარგი თერაპია უდაოდ მჭირდებოდა საუკეთესო მეგობართან... მასთან გამომშვიდობება რთული და მძიმე იყო მაგრამ აქ დარჩენა არ შემეძლო...

წითელი ფერი (ნაწილი 4)

ვიბანავე, ტანსაცმელი დავაუთოვე დილისთვის, საწოლი გავშალე და დასაძინებლად დავწექი, ვიცოდი რომ ასე ადვილად მაინც ვერ დავიძინებდი, სულ დღევანდელ საღამოზე ვფიქრობდი, დაბნეულობისგან თეთესთვისაც არ დამირეკავს,