მგონი მართლა ვამპირია –1–

-ჯეინ აღარ გამოდიხარ?დავიღალე აქ ყურყუტით.-რა არის ცეცხლი გიკიდია?? ცოტახანი დამაცადე აბაზანაში წესიერად მაინც მივიღო შხაპი ეს ყველაფერი იმხელა ხმაზე იყვირა სიცილი ვერ შევიკავე და ავხარხარდი.ისიც ამყვა.რა თქმა უნდა ის ხომ ჩემი

მგონი შემიყვარდა! (2)

ბექამ არ მითხრა რატომ დაშორდა თავის ყოფილ შეყვარებულს,მაგრამ მთავარი იყო მე მეკითხა და ჩემი კლასელები ყველაფერს მეტყოდნენ მათ შორის ნინოც.მიუხედავად იმისა რომ ბექას მეგობარია მაინც ყოველთვის ჩემს მხარეს არის .ცნობისმოყვარეობამ მძლია და გოგონებს

მგონი შემიყვარდა (1)

ერთ პატარა ქალაქში ცხოვრობდა გოგონა,რომელმაც თხუთმეტი წელიწადი ქალაქში გაატარა. მარიამი ძალიან ლამაზი,მეგობრული და გულკეთილი გოგონა გახლდათ. მას ძალიან ბევრი მეგობარი ყავდა.იცინოდა, ცეკვავდა,მღეროდა მოკლედ გართობის მეტი არაფერი არ იცოდა.ეს ყოველივე

მგონი შემიყვარდა! (1)

ერთ პატარა ქალაქში ცხოვრობდა გოგონა(მარიამი).მარიამი ძალიან ლამაზი გოგონა იყო მას ბევრი მეგობარი ყავდა,ყოველ დღე ერთობოდა მეგობრებთან ერთად.მეგობრების,სიცილის და გართობის მეტი არაფერი იცოდა.ეს ყველაფერი ასე გაგრძელდებოდა,რომ არ მომხდარიყო ის რაც

მგონი შეგეჩვიე, მგონი შემიყვარდი

ვუყურებ კინოს და ვხედავ, როგორ კარგად გრძნობს გოგო ბიჭთან თავს, როგორ შესციცინებენ თვალებში და ერთმანეთით ხარობენ, ვუყურებ როგორ დარბიან, ერთობიან და ათას სისულელეს აკეთებენ, მაგრამ ეს სისულელეც აზრს იძენს როცა ერთად აკეთებენ ამას.

ევა სიცოცხლის მომტანი? მგონი პირიქით (2)

ახლა კი ვზივარ სრულიად მარტო ამ ოთხ თეთრ კედელში მოქცეული, სადაც ამ სველი ფურცლებისა და კალმების მეტი არაფერია... საჭმელი? ან წყალი? არა მე აქ ვაპირებ დავემშვიდობო სიცოცხლეს ამიტომ არაფერი არ მჭირდება მეტი... ჩემივე ცრემლებში თუ არ ჩავიხრჩობი

ევა სიცოცხლის მომტანი? მგონი პირიქით (1)

“სიყვარული უბედურების ჟამს მოდის” ხშირად მსმენია ეს ფრაზა, მაგრამ ასეა? მთელი ცხოვრება სიყვარულს ვეძებდი, ყოველთვის მეგონა რომ ეს იყო ბედნიერების საწინდარი, მაგრამ მე მას არასწორ დროს, არასწორ ადგილას და არასწორი ფორმით ვეძებდი. ახლა ვიცი თუ რა

მგონი ვიპოვე (3)

ყოველი მომდევნო დღე კატასტროფა იყო.ყველა და ყველაფერი მაღიზიანებდა,ყველას ვეჩხუბებოდი,თანაც უმიზეზოდ.სწავლასაც მოვუკელი(სამწუხაროდ),სახლშც დედაჩემი მეჩხუბებოდა "სულ შეიცვალე ამ ბოლო დროს და რაგჭირსო".ნელ-ნელა ყველაფერს შევეჩვიე: პირველ რიგში ლევანის

მგონი ვიპოვე(2)

-ხოხოოოო კარგიიი ორი წუთიცც და ავდგები,თქვენც იქ არიყავით გუშინ? ასე ადრე როგორ ადექით(წამოვყავი თავი და გაბურჯგნულმა ვუთხარი) -აჰაჰაჰჰაჰაჰაჰაჰაჰ(ატეხეს სიცილი ჩემ დანახვაზე, სარკეში რო ჩავიხედე მეც გამეცინა ჩემთავზე ისე გამოვიყურებოდი)

მგონი ვიპოვე...

მე ჩაგიყვან გავაჯავრე და დავდექი დებილივიტ ვერაფერს ვხედავდი და სად წავიდოდი აბა უცებ წელზე რაღაც თოკები დამამაგრა და ვგრძნობდი,რომ 14 სართულიდან დაბლა ვეშვებოდით ეს სრული სიგიჟე იყო კიდევ კარგი სახვევი მეკეთა და ვერაფერს ვხედავდი, თორემ ალბათ გულიც