შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა

ერთი კვირა ერთ ოთახში (მეთორმეტე თავი)


25-12-2021, 00:22
ნანახია 17 249

ჯერ კიდევ გასახდელში ვიყავით, როცა თვალები დავხუჭე და მატილდას სახე დამიდგა თვალწინ. ბოლო დროს დამჩემდა ეს საქციელი: შინაგანი ხმა მკარნახობდა, რომ ყველა საქმე, რომელსაც ხელს მოვკიდებდი, მხოლოდ მაშინ დასრულდებოდა წარმატებით, თუ ხორბალას სახეს წარმოვიდგენდი. ცრურწმენასავით დავიჩემე მატილდა. ამჯერად მომეჩვენა, რომ რომელიღაც დეტალი დავაკელი მის მიმიკას, ამიტომ ხორბალას დანახვის სურვილი გამიმძაფრდა. თამაში დამთავრდებოდა თუ არა, უფრო სწორად მოგებისთანავე (იმ დღეს დამარცხების უფლება არ მქონდა!), უნდა მიმეგნო იმ ნიუანსისთვის, რომელიც ჩემს მეხსიერებას გამოეპარა. მერე კი იმდენხანს მეყურებინა მატილდასთვის, სანამ მის ყოველ ნაკვთს არ ჩავიბეჭდავდი გონებაში...
მოედანზე გასვლამდე მწვრთნელმა შეგვაგულიანა; მერე - ლომები ვართო, დავიღრიალეთ, ერთმანეთს ხელიც ჩავარტყით, ტრადიციისამებრ, და საბრძოლველად შევესიეთ მოწინააღმდეგეს. პოზიციების დაკავებისას უსწრაფესად მოვავლე თვალი დარბაზს, მაგრამ მატილდა ვერსად დავლანდე. ვიცოდი, ჩემთვის მოცემულ პირობას არ გატეხდა, მაგრამ მაინც უსიამოვნო განცდამ დამიარა სხეულში - სად იყო? რატომ აგვიანებდა? დიდ იმედს ვამყარებდი ამ საღამოზე, აუცილებლად უნდა მოსულიყო! ჩემს ოჯახს გავაცნობდი, ჩვენთან ერთად სავახშმოდ დავპტიჟებდი და შინ მიცილებისას ჩემს გრძნობებშიც გამოვუტყდებდოდი. დედაჩემი და ჩემი ძმა ამოჩემებულ ადგილას ისხდნენ, ალექსანდრესთვის განკუთვნილი ადგილი კი ცარიელი იყო. მეწყინა. როგორ ვთხოვე მამაჩემს, აუცილებლად მოდი-მეთქი, მან კი ჩემი თხოვნა სულ ცალ ფეხზე დაიკიდა. თითქმის ყოველთვის ასე იყო, მუდამ პოულობდა მიზეზს ჩემი ცხოვრების უმნიშვნელოვანესი მომენტების გამოსატოვებლად და მოგვიანებით თავის იდეალურად გასამართლებლად.
ბურთი რომ ჩემს ხელში აღმოჩნდა - პირველ სროლამდე - მისთვის კოცნა მოვასწარი. დავლოცე და გამარჯვების შნო დავანათლე ტუჩებით. აწი აუცილებლად მოხვდებოდა ფარში - ყოველ ჯერზე, როცა უნდა მესროლა. ამჩატდა და ხელში შემეზარდა თითქოს. მერე კი ზუსტად ისე გავიტყორცნე, როგორც გულიდან გამოხეთქილ, მძლავრ ემოციას ისვრი - შეუკავებლად, სტიქიურად, მთელი ძალით; ან როგორც მშვილდიდან - ისარს: მშვიდად, დამიზნებით, სრული კონცენტრაციით. იმწუთასვე ატყდა ოვაციები, ჩემს გუნდს კი სამი ქულა მოემატა. ჩვენი გულშემატკივრების ხმაურში, ხორბალას ხმა გავარჩიე თითქოს, ჩემს სახელს გაიძახდა. ვერ ვხედავდი, მაგრამ ხმის გაგონებაც საკმარისი აღმოჩნდა: მუხლებში სისწრაფე მომემატა, ხელებში - ძალა. მთელი ყურადღება მოვიკრიბე. საკუთარ ტყავშიც ვიყავი და ყველა თანაგუნდელშიც ვსახლდებოდი რიგრიგობით, თითქოს ჩემი სული ხან ერთ სხეულს ავსებდა, ხან - მეორეს და, ამგვარად, ყველას ერთი დიდი მთლიანობის მცირე ნაწილად გვაქცევდა, რომ ჩვენ-ჩვენი როლი შეგვესრულებინა; თამაში კარგად დადგმულ სასცენო წარმოდგენას დამსგავსებოდა, ან სინქრონულ ცეკვას, რომელიც აუცილებლად ტრიუმფით დასრულდებოდა.
მოვიგეთ! გამარჯვებულის სიამაყემ სასიამოვნო ჟრუანტელის მსგავსად დამიარა თხემიდან ტერფამდე. რომც წაგვეგო, მაინც ამ შეგრძნებით დავტოვებდი მოედანს, რადგან მატილდამ ცხოვრებაში პირველად მიგულშემატკივრა კალათბურთის თამაშისას. ბიჭები ერთმანეთს გადავეხვიეთ და ტყიურებივით ავყვირდით.
- ეს ერთი და სხვა მრავალი! ეს ერთი და სხვა მრავალი! - დავიგუგუნეთ მწვრთნელთან ერთად.
გუნდს მხიარულად გამოვეყავი და გულშემატკივრებისკენ გავიქეცი. ჯერ კიდევ კიბეებზე შევნიშნე მამაჩემი, დაგვიანებით მოსულიყო. ნეტავ, როდის შემოიპარა ან ის თუ დაინახა, როგორ ვიყოჩაღე-მეთქი, გავიფიქრე. მივხვდი, რომ მისადმი წყენამ გადამიარა; ჯერ კიდევ თამაშისას, თუმცა ახლა - როცა ლამის ჩემ წინაშე იდგა - უკვალოდ ალაგდა ბრაზიცა და გულის წყვეტაც. ალექსანდრე ზურგშექცევით იდგა და ვიღაცას ესაუბრებოდა. ვერ დავინახე, ვინ გამოეჭრა; ალბათ, ძველ ნაცნობს ამეტებდა თავს სპორტსმენი შვილით. უყვარდა ტრაბახი, სულ რაღაცით მოჰყონდა თავი - ჩემი ძმის მაღალი ქულებით, უახლესი მოდელის მანქანით, „როლექსის“ საათით, ბოლო მოგზაურობით ან გავლენიანი მეგობრებით. დედაჩემმა შემნიშნა თუ არა, ხელი დამიქნია და გამიღიმა:
- ვინ არის ჩემი ყველაზე მაგარი ბიჭი?! - სიამაყით წამოიძახა და სულ მთლად ოფლიანი ჩამიკრა გულში.
უხეხულად შევიშმუშნე. წყალს გადავივლებ და მერე ჩამეხუტე-მეთქი, ჩავილაპარაკე, მაგრამ ყური არ დაუგდია ჩემთვის.
- გილოცავ, ჩემო ჩემპიონო! - ალექსანდრეც შემობრუნდა და ისე გაიჯგიმა, თითქოს MBA-ში სათამაშოდ მიმიწვიეს. - ეს რა გაგაჩინე?! - გაიცინა და ცალი ხელით ნამიანი თმა ამიჩეჩა.
მაშინღა გავარჩიე მამაჩემის გვერდით მდგარი მატილდა. სულ რამდენიმე წამით ვიფიქრე, რომ მომეჩვენა, სხვაში ამერია. თვალები დავძაბე და დაჟინებით მივაჩერდი. ნამდვილად მატილდა იყო. წარმოდგენა არ მქონდა, იქ როგორ აღმოჩნდა.
- მგავს? - ჰკითხა მამაჩემმა ხორბალას და ხელი შინაურულად, შესამჩნევად უშუალოდ გადახვია; ისე, როგორც მხოლოდ ახლობლებს მოხვევენ ხოლმე მკლავს ბეჭებზე.
დაბნეული ხორბალა ხან მე მიყურებდა, ხან ალექსანდრეს. სიტყვა არ დასცდენია. ვერაფერს ვკითხულობდი მის სახეზე, გაოცებისა და გაურკვევლობის გარდა.
- გაიცანი, მამი, - მომიბრუნდა ალექსანდრე: - ეს მატილდაა... შენ ხომ შენი მატილდა გყავს; აი, ჩემიც...
...და მამაჩემმა ყველაფერი მიამბო; ყველაფერი, ის რაც შეუძლებელს ხდიდა ჩვენ ერთად ყოფნას ყველაზე სანუკვარ, ფარულ ოცნებებშიც კი. მივხვდი, რომ თავად მატილდასაც, მთელი ამ დროის განმავლობაში, წარმოდგენა არ ჰქონდა ვისი შვილი ვიყავი. ასე იქცა ხორბალა აკრძალულ სიყვარულად... არა, ასე გავიგე, რომ ხორბალა ჩემთვის აკრძალული სიყვარული ყოფილა.
ყურებში თითქოს ჰაერი დამიგუბდა. აღარაფერი მესმოდა, მაგრამ ვხედავდი, როგორ ლაპარაკობდნენ ალექსანდრე და მატილდა, შიგადაშიგ დედაჩემიც ერთვებოდა დიალოგში, აი, ჩემი ძმა კი (მიხვდა, რა ხდებოდა ჩემს თავს) გასუსული იდგა და მაკვირდებოდა. მატილდას ზოგჯერ ჩემკენ გამოურბოდა მზერა და კეთილგანწყობით მიღიმოდა, მაგრამ ეს ღიმილი ძალიან განსხვავდებოდა მისი ძველებური გაღიმებისგან; უხერხულობის, მორიდებისა და სირცხვილის ელფერი დაჰკანკალებდა ზედ. არ ვიცი, მომეჩვენა თუ მის თვალებში ჩემდამი დამოკიდებულებაც ტრანსფორმირდა. ცხადად ვიგრძენი, მანძილი გაიზარდა ჩვენ შორის; ლამის გადაულახავი გახდა. მე კიდევ უფრო დავპატარავდი, ის კი იმაზე მიუწვდომელი გახდა, ვიდრე ოდესმე ყოფილა. ვცადე მესუნთქა, მაგრამ მღელვარება მახრჩობდა. თვალზე ლიბრი გადამეკრა და ყველაფერი გაიბლარა. ცივმა ოფლმა დამასხა და ამაკანკალა. დედამ შენიშნა და ალექსანდრეს უთხრა, მგონი, ლუკასი ავად გახდაო.
- მამაშენს მოკითხვა გადაეცი. დავითას დავურეკავ ამ დღეებში და აუცილებლად გამოგვიარეთ! - ეს იყო ბოლო წინადადება, რომელიც შორიდან მომესმა. თითქოს გვირაბის ერთ ბოლოში ვიდექი და მეორე ბოლოში მოსაუბრეთა ექო ძლივს აღწევდა ჩემამდე.
მერე აღარაფერი მახსოვს იმ დღიდან. როგორც მიყვებიან, გონება არ დამიკარგავს, მაგრამ ჯერ მანქანის უკანა სავარძელში ვიდე კუნძივით, შემდეგ - ლოგინში. რამდენიმე დღე საწოლიდან ვერ ამაყენეს. ოჯახის ექიმიც მოიყვანეს ჩემ გასასინჯად, ანალიზებიც ამიღეს, მაგრამ ვერაფრით გაიგეს, რა მჭრდა.
მთელი ეს დრო მამაჩემის ნაამბობს ვხარშავდი. ვცდილობდი დამეჯერებინა, რომ ალექსანდრეს ნაამბობი სიმართლე იყო... ამ ახვარმა კაცმა ახალგაზრდობაშიც კი ისეთი არჩევანი გააკეთა, რომ მომავალში ჩემთვის ცხოვრება გაემწარებინა, ოცნებები დაენგრია, შემცილებოდა მასში, ვინც უზომოდ მეძვირფასებოდა; ვისთან ყოფნაც მინდოდა. ყველა ნაბიჯით ყველაფერს მართმევდა, მართმევდა და მართმევდა... თითქოს საზღაურს მახდევინებდა იმისთვის, რომ ამ ქვეყანას მომავლინა. სამაგიეროდ, მაძლევდა და მატენიდა იმას, რაც სინამდვილეში არაფერში მჭირდა; და მაიძულებდა მადლიერი ვყოფილიყავი ამისთვის. იმ პერიოდში - როცა გავიგე, რომ მატილდა ვერასდროს იქნებოდა ჩემი - პირველად აღმოვაჩინე თავში სიძულვილის უნარი; უწინ მხოლოდ ბრაზს ვიცნობდი; მაშინ კი, უჩვეულო ტანდემი შეიქმნა - მრისხანებისა და სიძულვილის ძლევამოსილი ერთობა. საშიში განცდები იყო, თავს ვერ უყრიდი ერთ ორგანოში დასაკონსერვებლად; მთელ სხეულში იბნეოდნენ და ბლანტად დაცურავდნენ ძარღვებში, სისხლთან ერთად.


***

ზოგიერთი ამბავი დაუწყებლად მთავრდება, ასეთ ამბებს დაუწყებლობის სევდა სდევს თან. ისტორიები, რომლებმაც ამოწურეს თავიანთი თავი, გაცილებით მარტივი დასამთავრებელია; ისევე როგორც ადამიანებთან გამომშვიდობებაა უფრო მარტივი, მაშინ როცა მათ კარგად იცნობ - სულში ჩასახლებული ურჩხულებითა და სპეტაკი ანგელოზებით. შეუცნობლობის განცდით არ იტანჯები; არ გაწუხებს შეგრძნება, რომ მთელი სამყარო დაგრჩა აღმოსაჩენი და ხელმოცარული მკვლევარივით თუ უიღბლო მოგზაურივით ხახამშრალი დარჩი. შედარებით იოლად ელევი ადამიანებს, რომლებმაც უფლება მოგცეს შეგეღწია მათ სულში, ვიდრე იმათ, ვინც სულთან ახლოს მიგიშვა, შიგ შესვლის ნება კი აღარ დაგრთო; ამ შემთხვევაში თავიდან ვერ იშორებ შენს წარმოდგენებს მათ შესახებ (ხშირად ილუზიურს, მაგრამ მაინც - აღმატებულს) - ვერც გაგიმართლდა, ვერც გაგიცრუვდა; ასე, ამგვარად, შენი მოლოდინის მსხვერპლი ხდები; ელოდი, რომ გაიცნობდი და მხოლოდ მოლოდინი შეგრჩა. ამიტომ ამბები მხოლოდ და მხოლოდ მაშინ უნდა დასრულდეს, როცა ამის დროა... და არა, ნაადრევად შეწყვეტილი სიცოცხლესავით. ადამიანებსაც მხოლოდ მაშინ უნდა დაემშვიდობო, როცა ამოწურეთ ერთმანეთი, თორემ მათი ლანდი მარადიულად გამოგყვება. შესაძლოა ვცდებოდი კიდეც (ან - არა) როცა ამას ვფიქრობდი, მაგრამ ვერასდროს ჩავწვდებოდი ჩემი ვარაუდების ჭეშმარიტებას, თუ მატილდა არ მობრუნდებოდა... მას კი მოსაბრუნებელი მიზეზი არ ჰქონდა. ვიცოდი, ამ გოგოში იმალებოდა პასუხი ამ და ბევრ სხვა შეკითხვაზეც; ანდა, როგორც თავად იტყოდა, მასში იმალებოდა გასაღები; გასაღები, რომელიც დამეხმარებოდა პასუხები საკუთარ თავში მეპოვნა. ეს ყველაფერი ძალიან, ძალიან ჩახლართულად მეჩვენებოდა, როგორც ერთმანეთში ჩაბურდული უამრავი ძაფი, რომელთა განცალკევება დიდი ნებისყოფის ფასად დამიჯდებოდა.
შუქჩამქვრალ ოთახში ვიჯექი და ვფიქრობდი, დაუწყებელი ამბავი გვაკავშირებდა მე და ხორბალას თუ, უბრალოდ, დაუსრულებელი იყო ჩვენი ისტორია და ამიტომ მიტოვებდა არასრულქმნილების განცდას. რამხელა ირონიაა, სამჯერ დამთავრებულ ისტორიას რომ დასასრული მაინც არა აქვს: ჯერ - სკოლაში სწავლისას, მერე - უნივერსიტეტში, ახლა კი პარიზში. იქნებ სწორედ ამაშია ურთიერთობის დასრულების სირთულე? თუ ადამიანს რამდენჯერმე დაემშვიდობე, ვეღარ ხვდები, რომელი დამშვიდობება იყო ნამდვილი ან, საერთოდ, თუ არსებობს ეს „ნამდვილი დამშვიდობება“?! ქვეშეცნეული მოლოდინი იმისა, რომ კიდევ ერთხელ გადაეყრები, კვლავ გადაიკვეთება თქვენი გზები, ყოველ ჯერზე გიმძაფრდება, რადგან წინათ ნათქვამი „მშვიდობით“ საბოლოოდ მორიგ „გამარჯობად“ იქცა.
კაკუნი რომ შემომესმა, ჩავთვალე, ძმაკაცებმა მომაკითხეს, ორი დღეა გადავიკარგე და აინტერესებთ, ხომ არ „დავიბრიდე-მეთქი“. წამოვიზლაზნე და ტაატით მივედი კართან. თან ვერსიებს ვიგონებდი, რატომ არ ვჩანდი და მობილურიც სად მივაგდე. არ მიკითხავს, რომელი ხარ-მეთქი, ისე ჩამოვწიე სახელური და მისასალმებლად ოდნავ შევაღე პირი. შუქმა თვალი მომჭრა და ქუთითოები დამიწვრილა. დერეფნის სინათლით გასხივოსნებული მატილდა მრავლისმთქმელად შემომყურებდა ჩემთვის მიუღწეველი სამყაროდან. ერთხანს მეგონა, რომ მეძინა. სიზმრისეული ელფერი დაჰკრავდა ამ სურათს - ხორბალას მშვენიერება იდეალურად ერწყმოდა ძველპარიზულ ინტერიერს.
- ვშიშობდი, რომ არ მობრუნდებოდი. - ხმადაბლა ჩავილაპარაკე, როცა მივხვდი, რომ მეღვიძა.
- არც ვაპირებდი მობრუნებას.
- რამ გადაგაფიქრებინა?
- ჩემში რაც არ მოგწონს, ზუსტად იმან.
- მე შენში ყველაფერი მომწონს.
- შესაძლოა, ახლა, მართლაც, მასეა... მაგრამ დრო აუცილებლად შეცვლის მაგას, თუნდაც იმიტომ რომ, ჩვეულებრივ, დრო ყველაფერს ცვლის.
- და მაინც, რამ მოგაბრუნა?
- „ზედმეტმა პასუხისმგებლობის გრძნობამ.“
- ეს როგორ გავიგო?
- „შენ რომ არა, სულ სხვაგვარად ვიცხოვრებდი,“ - ეს სიტყვები ჩამესმოდა მთელი დღე ყურში ყველგან, სადაც უნდა ვყოფილიყავი: ტრანსპორტში, ქუჩაში, საქმიან შეხვედრაზეც კი... არ მინდა მთელი ცხოვრება ასე გავატარო, სინდისის ქენჯნაში.
- გამოდის, სინდისს მოუყვანიხარ.
- ჰო, როცა პასუხისმგებლობას გაურბიხარ, სინდისიც მაშინ წამოგიყოფს ხოლმე თავს; მე კი არც გაქცევას ვაპირებ, არც ნამუსთან დაპირისპირებას.
- ცოტა არ იყოს, მტკივნეულია.
- რა არის მტკივნეული?
- გულს მიტეხს ის ფაქტი, რომ აქ სიმშვიდის სიყვარულმა მოგიყვანა, ჩემთან ყოფნის სურვილის ნაცვლად.
- კი, სიმშვიდე ნამდვილად ყველაზე კომფორტული მდგომარეობაა ჩემთვის.
- „ჩვენზეც“ ხომ მაგიტომ ამბობ უარს? სიმშვიდე დაგერღვევა, არ გეთმობა ეგ შენი კომფორტი.
- არ მინდა საკუთარ სინდისთან არასწორი ვიყო. არ მინდა საკუთარი თავისადმი პატივისცემა დავკარგო. და ჰო... სიმშვიდეც... მაგ შემთხვევაში მირაჟად მექცევა და რამდენჯერაც მივუახლოვდები, იმდენჯერ გაქრება. მერე კი, შეგიძულებ ნელ-ნელა, როგორც ჩემი სიმშვიდისა და კომფორტის დამანგრეველს, მიწასთან გამსწორებელს.
- ანუ სიმშვიდე სიყვარულზე მნიშვნელოვანია? - იდაყვით კარის ჩარჩოს ჩამოვეყრდენი და თავზე ნელა გადავისვი ხელი.
- აკრძალული ხილის ხიბლსა და ვნებაზე მნიშვნელოვანი ნამდვილად არის; თავშესაფარში განცდილ, დროებით დაცულობაზე მნიშვნელოვანიცაა.
- და სიყვარულზე?
- ალბათ, სიყვარულისთვის შეიძლება მაგ მსხვერპლზე წასვლა.
- მაშ, შენ გგონია, რომ ჩვენ შორის სიყვარული არ არის?! ხიბლია, ვნებაა, თავშესაფრისეული დაცულობაა, მაგრამ არა - სიყვარული?!
თანხმობის ნიშნად თავი დამიქნია. ისეთი თავდაჯერებული იყო, ცოტა შემშურდა. მივხვდი, მთელი დღე ფიქრობდა ჩემზე, ჩვენზე და ამ მომენტზეც კი. უამრავჯერ წარმოიდგინა ეს სიტუაცია. მატილდას თვალებში ვკითხულობდი, რომ ყველაფერი „მისეული სცენარით“ ვითარდებოდა, ეს კი შეფარულ სიამოვნებასაც კი გვრიდა; საკუთარი თავის მიმართ კმაყოფილების გრძნობას უჩენდა, რადგან შეეძლო მომავალი განეჭვრიტა, ჩემი რეაქცია, სიტყვები და საქციელებიც გამოეცნო. ამის ფონზე თავად ვინ გამოვდიოდი? დილეტანტი მსახიობი, რომელიც სცენარისტის ნააზრევს ზედმიწევნით, უიმპროვიზაციოდ ათამაშებდა? მრისხანება მომაწვა. მასზეც ვბრაზობდი და საკუთარ თავზეც. არ უნდა ვყოფილიყავი მატილდასთვის ასეოდენ მარტივად ამოსაცნობი. რომც ვყოფილიყავი, როგორ გაბედა ამ უნარის, ცოდნის (რაც უნდა იყოს) ჩემ წინააღმდეგ გამოყენება?!
- ჰო. - მოკლედ მომიჭრა, მაგრამ რაღაცით ამოოხვრასაც ჰგავდა მისი სიტყვები.
- მაგას როგორ ხვდები?
- ვიცნობ საკუთარ თავს, გრძნობების გრადაციასაც და მათი ერთმანეთისგან გარჩევა შემიძლია.
- მაგრამ ჩემს გრძნობებს არ იცნობ... ჩემ შესახებ ასე დაბეჯითებით საუბარი როგორ შეგიძლია?
- შენი ჩემდამი გრძნობები ასარიდებელ განსაცდელს უფრო ჰგავს, ვიდრე სიყვარულს.
- პირიქით, იქნებ სწორედ განსაცდელის სახით მოდის სიყვარული?! რატომ ან ვინ დაადგინა სიყვარულის ფორმები და გზები? რაღაც დოგმებში ცხოვრობ, ფორმულები და ჩარჩოები შეუქმენი სიყვარულს; საკუთარ ან სხვის გრძნობებს მაგ ყაბულს არგებ; თუ ოდნავი გადაცდენაა, ან პირიქით, ვერ ავსებ ამ ყაბულს, მომენტალურად კრავ ხელს ადამიანს, უგულებელყოფ მის განცდებსა და შეგრძნებებს. მატილდა, არ არსებობს კრიტერიუმები, რომლებსაც სიყვარული უნდა აკმაყოფილებდეს; არ არსებობს ჩარჩო, რომლის მორგება სიყვარულს სიყვარულად აქცევს. ეს ყველაფერი გაუგონარი სისულელეა.
- მე აქ სიყვარულის არსის შესაცნობად ან მისი გამოვლინებების საპოვნელად არ მოვსულვარ. იმის გამოსწორება მინდა, რაც ავრიე. უფრო სწორად, იმის დასრულება მინდა, რაც დავიწყე და ბოლომდე ვერ მივიყვანე. რომ მერე ორივემ მშვიდად გავაგრძელოთ ცხოვრება; იმ ადამიანებად ვიქცეთ, ვინც უნდა გავმხდარყავით, გზა-კვალი რომ არ აგვრეოდა. ეს მეტამორფოზა კი ერთი უმნიშვნელოვანესი კითხვით იწყება, ლუკას: „რით ავრიე შენი ცხოვრება, რაში მიმიძღვის ბრალი?“
- ამ კითხვაზე მხოლოდ იმ შემთხვევაში გიპასუხებ, თუ ჩემთან ერთად გაატარებ ერთ კვირას ერთ ოთახში, როგორც ოდესღაც შევთანხმდით და, რაც უნდა მოხდეს, რაც უნდა გითხრა, აღარ გამექცევი.
- შენც კარგად იცი, რომ არაფერზე შევთანხმებულვართ. შენ იხუმრე, მე - გავიცინე და დავძინე, რომ ეს არასდროს მოხდებოდა. როგორ გგონია, შეთანხმებები ამგვარად იდება?!
- „არასდროს“ ყველაზე აბსურდული და სასაცილო სიტყვაა კაცობრიობის ლექსიკონში, რადგან ცხოვრება გამუდმებით გარწმუნებს მისი შინაარსის სიმცდარეში: რაზეც კი „არასდროს“ მითქვამს, ყველაფერი ახდენილა, მიფიქრია და გამიკეთებია. ასე რომ, შენს ადგილას, მომავალში ამ სიტყვას მოვერიდებოდი ან მინიმუმ, დიდი სიფრთხილით გამოვიყენებდი.
- ეს ის შემთხვევაა, როცა ცხოვრებამ უნდა დამიმტკიცოს, რომ შევცდი, არა?
- ეგრეა...
- კარგი, მაშინ მომიცია ეგ ერთი კვირა შენთვის, ჩემთვის და ჩვენთვის.
- ხუთი დღეღა დარჩა ჩვენს განკარგულებაში. - ამოვიხვნეშე.
- ეს ხუთი დღე იმაზე მალე გაიფრენს, ვიდრე შენ გგონია.
- შესაძლოა... თუმცა, იმაზე საკმარისი აღმოჩნდება, ვიდრე წარმოგიდგენია.
- შემოდი ოთახში. - ფართოდ გამოღებულ კარს მოვშორდი, რომ საძინებელში შემოსულიყო.
შემოაბიჯა თუ არა, კარი მივხურე. ჩამრთველს შეეხო და ჭაღი ააბრდღვიალა. მთელ ოთახს ნათელი მოეფინა.
- ელექტრო ენერგიის დავალიანება გადაგიხდია...
- ჰო, აბა, სიბნელეში რამდენხანს ვმჯდარიყავი?
- ვერც წარმოიდგენ, ადამიანს რამდენხანს შეუძლია სიბნელეში ჯდომა, ლუკას.
მის ნათქვამზე დავფიქრდი. მატილდა საწოლთან ჩაცურდა და ძირს დაჯდა. ქვემოდან შემომცქეროდა. მომეჩვენა, რომ დაპატარავდა. ცხოვრებაში პირველად, მის წინაშე მდგარმა თავი დიდად ვიგრძენი; იმაზე დიდად, ვიდრე თავად იყო. ნეტავ, ეს სპეციალურად გააკეთა?
- შენ გაინტერესებს, როგორ არიე ჩემი ცხოვრება, არა? თავისუფლება მომანდომე, ის კი აღარ მასწავლე, როგორ უნდა მიმეღწია ამ თავისუფლებისთვის, ან რა უნდა მომეხერხებინა მისთვის, როცა მოვიპოვებდი.



№1 სტუმარი სტუმარი ანნა

ოჰოო… რატომ მაქვს განცდა, რომ,რასაც ვკითხულობ ახლა და რასაც შენ წერ, დასრულების ჟამს მთლიანად არევს ჩემში ყველაფერს და რაღაც დაუვიწყებელს მაჩუქებს? რატომ მაქვს შეგრძნება, რომ ეს ,,მცირე” ნამუშევარი ჩემში დიდ გადატრიალებას გამოიწვევს და წარუშლელ კვლას დატოვებს? მგონი უკვე აღვნიშნე, რომ საოცრად გამართულად წერ…შენი სათქმელი იმაზე უფრო ზუსტად მოგაქვს მკითხველამდე, ვიდრე შენ წარმოგიდგენია… ერთი დიდი სიამოვნებაა კითხულობდე შენს თავებს და მერე ყოველი ახლის დადებამდე წინას აანალიზებდე(მიუხედავად იმისა, რომ გამოქვეყნების შეალედი დიდია)… ძალიან მომწონს თითოეული დეტალის სწორად გათვლა და არანაირი ფაქტობრივი შეცდომა… ლუკასის პერსონაჟის დაკვირვებულობა და ამოცნობის უნარი, რეალისტი და ამავდროულად საოცრად რომანტიკული ხასიათი, მისი თვითკრიტიკის ზომიერება და მოვლენების სწორი განსჯა (პიროვნულ შეცდომებს თუ არ ჩავთვლით, ამას სიყმაწვილის გამოუცდელობას და ცოტაოდენ უთავბოლობას მივაწერ), ქმნის ისეთ სინთეზს, რომელიც მინდა რეალურ ადამიანებში ვიპოვო, აღმოვაჩინო და შევიმეცნო… მატილდას გონიერება და ენაწყლიანობა ყოველგვარ საზღვარს სცდება( პ.ს. ჯერ არ ჩანს, მაგრამ მაინც ვფიქრობ, რომ მან წარსულში რაღაც ისეთი შეცდომა დაუშვა, რომელიც ვერ გათვალა… არა სხვასთან ან საკუთარ თავთან,არა, არამედ მათ მომავალთან და ვფიქრობ, ამ მხრივ, ცარიელია)… მომწონს და მიყვარს შენი პერსონაჟები… მიხარიხარ❤️

 


ამდენი ხნის შემდეგ შენი დაბრუნება და ამ ნაწერის წაკითხვა ერთი სიამოვნებაა relaxed
შენ არ იცი როგორ ველოდებოდი ამ თავს, ერთი სული მქონდა გამეგო რა კავშირია მამებს შორის, მაგრამ კარტებს ბოლომდე არ გვიხსნი და ამით უფრო მეტ ინტრიგაში მაგდებ smile
ლუკასის და მატილდას ამბავი დასაწყისში კი არ დასრულდ, შუა გზაში იძულებით გაჩერდა. ამიტომაც არის ახლა ასე მტკივნეული გაწყვეტილთან დაბრუნება. მცდელობა დაუბრუნდე წარსულს და შეცვალო მომავალი უკეთესობისკენ არც ისე მარტივია, რადგან ადამიანებს გვიჭირს წარსულში დაშვებული შეცდომების აღიარება. ვფიქრობ, მატილდას უკან დაბრუნების მიზეზი ზედმეტი პასუხისმგებლობა არ უნდა იყოს. ლუკასთან ურთიერთობა სულ სხვანაირი იყო და სხვანაირად წარიმართებოდა, რომ არა კალათბურთის მატჩი. იძულებით შეწყვეტილმა ურთიერთობამ მატილდაშიც სიცარიელე დატოვა (ეს არ ყოფილა ნებით გაკეთებული ორმხრივი არჩევანი) და ახლა ცდილობს ყველაფერი საბოლოოდ გაარკვიოს და იგრძნოს სრული სისავსე და სრულყოფილება (რისკენაც მეტ-ნაკლებად მიისწრაფის).
ლუკასი, ბიჭია რომელსაც ერთიანდ აჩუქეს ფრთები, მაგრამ არ ასწავლეს ფრენა (მამამის ვგულისხმობ) და როდესაც თვად სცადა იმდენ წინაღობას წააწყდა ბოლოს დინებას მიჰყვა და არც კი ცდილობს (აქამდე მაინც) რამე შეცვალოს.
არ შემიძლია არ აღვნიშნო ლუკასის და კალათბურთის ურთიერთობა relaxed წამით წარმოვიდგინე როგორ დგას ლუკასი კალათბურთის ბურთით ხელში და კოცნის მას relaxed ეს ბიჭი კალათბურთისთვის იყო გაჩენილი და არა ეკონომიკისთვის ან სხვა ნებისმიერი პროფესიისთვის pensive
მოუთმენლად ველოდები შემდეგს kissing_heart
პ.ს. არათემატურია, მაგრამ შეიძლება სახელი გკითხო? blush

 


სტუმარი ანნა
ოჰოო… რატომ მაქვს განცდა, რომ,რასაც ვკითხულობ ახლა და რასაც შენ წერ, დასრულების ჟამს მთლიანად არევს ჩემში ყველაფერს და რაღაც დაუვიწყებელს მაჩუქებს? რატომ მაქვს შეგრძნება, რომ ეს ,,მცირე” ნამუშევარი ჩემში დიდ გადატრიალებას გამოიწვევს და წარუშლელ კვლას დატოვებს? მგონი უკვე აღვნიშნე, რომ საოცრად გამართულად წერ…შენი სათქმელი იმაზე უფრო ზუსტად მოგაქვს მკითხველამდე, ვიდრე შენ წარმოგიდგენია… ერთი დიდი სიამოვნებაა კითხულობდე შენს თავებს და მერე ყოველი ახლის დადებამდე წინას აანალიზებდე(მიუხედავად იმისა, რომ გამოქვეყნების შეალედი დიდია)… ძალიან მომწონს თითოეული დეტალის სწორად გათვლა და არანაირი ფაქტობრივი შეცდომა… ლუკასის პერსონაჟის დაკვირვებულობა და ამოცნობის უნარი, რეალისტი და ამავდროულად საოცრად რომანტიკული ხასიათი, მისი თვითკრიტიკის ზომიერება და მოვლენების სწორი განსჯა (პიროვნულ შეცდომებს თუ არ ჩავთვლით, ამას სიყმაწვილის გამოუცდელობას და ცოტაოდენ უთავბოლობას მივაწერ), ქმნის ისეთ სინთეზს, რომელიც მინდა რეალურ ადამიანებში ვიპოვო, აღმოვაჩინო და შევიმეცნო… მატილდას გონიერება და ენაწყლიანობა ყოველგვარ საზღვარს სცდება( პ.ს. ჯერ არ ჩანს, მაგრამ მაინც ვფიქრობ, რომ მან წარსულში რაღაც ისეთი შეცდომა დაუშვა, რომელიც ვერ გათვალა… არა სხვასთან ან საკუთარ თავთან,არა, არამედ მათ მომავალთან და ვფიქრობ, ამ მხრივ, ცარიელია)… მომწონს და მიყვარს შენი პერსონაჟები… მიხარიხარ❤️



თუ, მართლაც, მოვახერხებ "რაღაც დაუვიწყარი" გამოვიწვიო შენში, "რაღაც დაუვიწყარი" დაგიტოვო, თავს მწერლად ჩავთვლი... ხომ წარმოგიდგენია, როგორი ამბიციური განაცხადია?!

როცა ნაწარმოები წარუშლელი კვალის დატოვებას ახერხებს, ავტორიც გამარვებულია და მკითხველიც, რადგან ორივემ მიაღწია საწადელს.

ჩემთვის ძალიან დიდი სიამოვნებაა კომენტარების კითხვა. ნეტავ, იცოდე, როგორ ველოდები. დღეს დედაჩემს ვეუბნებოდი, ჩემმი მკითხველები მაწერინებენ ამ ნოველას, მათ გარეშე ფონს ვერ გავიდოდი, ბოლოში ვერ გავიყვანდი-მეთქი. მართლა ასეა... უთქვენოდ, ვერ დავწერ.

უზღვავი ბედნიერება და ენერგიის დაუშრეტელი წყაროა შენი თითოეული კომენტარი, იცოდე და არ დაგავიწყდეს, რაოდენ მნიშავნელოვანია შენი მოსაზრებები ჩემთვის <3

დიდი მადლობა <3

რუსკიმარუსია
ამდენი ხნის შემდეგ შენი დაბრუნება და ამ ნაწერის წაკითხვა ერთი სიამოვნებაა relaxed
შენ არ იცი როგორ ველოდებოდი ამ თავს, ერთი სული მქონდა გამეგო რა კავშირია მამებს შორის, მაგრამ კარტებს ბოლომდე არ გვიხსნი და ამით უფრო მეტ ინტრიგაში მაგდებ smile
ლუკასის და მატილდას ამბავი დასაწყისში კი არ დასრულდ, შუა გზაში იძულებით გაჩერდა. ამიტომაც არის ახლა ასე მტკივნეული გაწყვეტილთან დაბრუნება. მცდელობა დაუბრუნდე წარსულს და შეცვალო მომავალი უკეთესობისკენ არც ისე მარტივია, რადგან ადამიანებს გვიჭირს წარსულში დაშვებული შეცდომების აღიარება. ვფიქრობ, მატილდას უკან დაბრუნების მიზეზი ზედმეტი პასუხისმგებლობა არ უნდა იყოს. ლუკასთან ურთიერთობა სულ სხვანაირი იყო და სხვანაირად წარიმართებოდა, რომ არა კალათბურთის მატჩი. იძულებით შეწყვეტილმა ურთიერთობამ მატილდაშიც სიცარიელე დატოვა (ეს არ ყოფილა ნებით გაკეთებული ორმხრივი არჩევანი) და ახლა ცდილობს ყველაფერი საბოლოოდ გაარკვიოს და იგრძნოს სრული სისავსე და სრულყოფილება (რისკენაც მეტ-ნაკლებად მიისწრაფის).
ლუკასი, ბიჭია რომელსაც ერთიანდ აჩუქეს ფრთები, მაგრამ არ ასწავლეს ფრენა (მამამის ვგულისხმობ) და როდესაც თვად სცადა იმდენ წინაღობას წააწყდა ბოლოს დინებას მიჰყვა და არც კი ცდილობს (აქამდე მაინც) რამე შეცვალოს.
არ შემიძლია არ აღვნიშნო ლუკასის და კალათბურთის ურთიერთობა relaxed წამით წარმოვიდგინე როგორ დგას ლუკასი კალათბურთის ბურთით ხელში და კოცნის მას relaxed ეს ბიჭი კალათბურთისთვის იყო გაჩენილი და არა ეკონომიკისთვის ან სხვა ნებისმიერი პროფესიისთვის pensive
მოუთმენლად ველოდები შემდეგს kissing_heart
პ.ს. არათემატურია, მაგრამ შეიძლება სახელი გკითხო? blush



როგორ ვიცი ხოლმე გადაკარგვები... მაგრამ ცხოვრებაში ზოგჯერ მოვლენები ჩემგან დამოუკიდებლად ეწყობა და საწერად ვერ ვჯდები. ამიტომ ციცინათელასავით ხან ჩავქვრები, ხან ავენთები საიტზე.

ვფიქრობ, კარტები სათანადოდ გავხსენი იმისთვის, რომ გაგეგოთ, რა აკავშისრებთ მატილდასა და ლუკას, ალექსანდრესა და დავითს. პირდაპირ გამოგიტყდები, უფრო მეტად აღარ გაიშლება. არის რაღაცები, რასაც მინიშნებებით ვხვდებით და დაკონკრეტება გააუფერულებს კიდეც.

გეთანხმები, რომ ლუკასის და მატილდას ამბავი შუაში გაჩერდა და სწორედ აქიდან მოდის დაუსრულებლობის განცდა. მითუმეტეს, მხოლოდ სკოლაში აე გადაკვეთილა მათი გზები; სკოლის დამთავრების შემდეგ, უნივერსიტეტში სწავლის პერიოდში, ჯერ კიდევ საქართველოში გადაიკვეთნენ... და პარიზში შეხვედრა განგების მესამე მცდელობაა, დაეხმაროს ორივეს რაღაც-რაღაცების დალაგებაში.

იმაშიც გეთანხმები, რომ შეუძლებელია მხოლოდ ერთში დაეტოვებინა იძულებით გაწყვეტილ ურთიერთობას სიცარიელე... მატილდასაც სჭირდება ეს ერთი კვირა... არამხოლოდ ლუკასს.

ხო, ლუკასს თავი ნამდვილად კალათბურთისთვის უნდა მიეძღვნა, მის მშობლებს ავად რომ არ ჩაეფათურებინათ ხელი პროფესიულ არჩევანში.

რაც შეეხება ჩემს სახელს... არ მიწყინო, საყვარელო, მაგრამ ამ ეტაპზე დაწერა არ შემიძლია. თუმცა, აუცილებლად გაიგებ, როცა ნაწარმოები დასრულდება. <3

მადლობა ასეთი გემრიელი და გულიანი ნააზრევისთვის. <3

 



სახელი: *
  • bowtiesmilelaughingblushsmileyrelaxedsmirk
    heart_eyeskissing_heartkissing_closed_eyesflushedrelievedsatisfiedgrin
    winkstuck_out_tongue_winking_eyestuck_out_tongue_closed_eyesgrinningkissingstuck_out_tonguesleeping
    worriedfrowninganguishedopen_mouthgrimacingconfusedhushed
    expressionlessunamusedsweat_smilesweatdisappointed_relievedwearypensive
    disappointedconfoundedfearfulcold_sweatperseverecrysob
    joyastonishedscreamtired_faceangryragetriumph
    sleepyyummasksunglassesdizzy_faceimpsmiling_imp
    neutral_faceno_mouthinnocent