everthing (1)

ხანდახან უბრალოდ უნდა გაუშვა...ხანდახან უბრალოდ უნდა დაივიწყო...ეს ყველაფერი სისულელეა...არ დაიჯეროთ....თუ გიყვართ იბრძოლეთ...არ გაუშვათ....ყველაფერი გააკეთეთ მისი ღიმილისათვის...დაუშვით ყველა ის შეცდომა , რომელიც ბედნიერს გაგხდის....სიყვარული

2 გრამი სიყვარული (თავი 5 )

-გამარჯობა დანეულო -უსინდისო ხარ -რატომ?_და მანქანა ადგილს მოწყვიტა..თბილისის ქუჩები ჯერ კიდევ ცარიელი იყო

ასეც ხდება ხოლმე (მეექვსე თავი)

-ანი შეყვარებულთან ერთად ატარებს ახალ წელს . ვითომაც არაფერი ისე ვთქვი და იმ წამს შემოსულ დვალს შევხედე , რომელსაც ორი ყავა დიდი სინაზით მოჰქონდა ..ერთი ფინჯანი იკას, მეორე კი მე დამიდგა წინ .. მტრული მზერა მესროლა , ერთი ღმად ამოისუნთქა და იკას

მინდა...

მინდა ვიყვირო, ვიტირო... წამით ყველაფერი ფეხზე დავიკიდო... მინდა ეს წყეული ცხოვრება ჩვეულ სანაგვეში წამით მოვისროლო...

მორჩილება 3

-რატომ ხარ კლასში მარტო,ან სიგარეტს რატომ ეწევი სკოლაში? და უცებ მოულოდნელმა ხმამ შეაკრთო,შეაშინა,ადრენალინმა იმატა ბედნიერებისგან და გული აუჩქარა,როცა ,,ის“ დაინახა.ნერვიულობისგან ხმა ვეღარ ამოიღო,არ იცოდა რა ეთქვა და დაბნეული შეჰყურებდა -გადააგდე

ბედნიერების რეცეპტი (თავი პირველი)

შემოდგომის სუსხიანი საღამო იდგა, როცა საქართველოს ერთ-ერთ მაღალმთიან რეგიოში, ერთ ყველასგან მივიწყებულ სოფელში, რომლის სახელიც კი სავარაუდოდ არავის ახსოვდა, მაღალი გამავლობის ავტომობილმა, რომლის ფირმასა და სანომრე ნიშანს ისევ შეგნებულად არ ვახსენებ,

ღმერთებისა და მონსტრების მიწაზე (II თავი)

კარის გაღებისა და ფრთხილი ნაბიჯების ხმა გაიგონა. სოფომ მისაღებში შემოყო თავი, რომ მძინარე გოგონასთვის დაეხედა. მისი დანახვისთანავე ოდნავ შეკრთა. -არ გძინავს? - სახეზე მაკიაჟი ჩამოსვლოდა, თვალები კი ჩაწითლებიდა. ნიამ ეს ნახევრად ბნელ ოთახშიც კი

სადღაც შორს... მთებში თავი 21

დილით რომ გაეღვიძა რაღაც უცნაური შეგრძნება დაეუფლა მაშინვე. უცებ ვერ მიხვდა სად იყო ან რა ხდებოდა მის თავს.ან რატომ იდგა ოთახში ასეთი სასიამოვნო სურნელი. თვალები მოიფშვნიტა და ფართოდ გაახილა. სიზმარი ეგონა. ოთახი სავსე იყო ფერადი ბუშტებით და საწოლზე

იდეალური დასაწყისი 8

მივაღწიეთ მე და ანიმ სახლში როგორც იქნე და ჩავიკეტეთ ჩემს ოთახში -გოგო სულ გადაირიე? -ანი თავიდან არ დაიწყო შენ მაინც გტხოვ არ მინდა ამ ყველაფის გახსენება ყველაფერი მინდა რომ წარსულში დავტოვო რა.

ფსიქიკურობის შეშლილი მარში (2)

თეთრი ლიბრიდან ტავტოლოგიურია,მაგრამ თავი თეთრ კედლებში ამოვყავი. ეს სისპეტაკის ფერად მიჩნეული საშინელება, ყოველთვის გულს მირევდა და მაშინებდა. გასაკვირია ალბათ თეთრი ფერი რატომ უნდა აშინებდეს ნორმალურ ადამიანს,მაგრამ ჩემი ნორმალურობის რა მოგახსენოთ,