ბროწეულები (სრულად)

სიცილი აუტყდა ისევ, ამჯერად უფრო ხმამაღლა. უკვე ღრმად ჩაძინებული კეკე შეიშმუშნა. -დავიძინოთ? - შუბლი შუბლზე მომადო და ჩემს ტუჩებთან დაიჩურჩულა. -ჰო… -ნატა.. -ყურებამდე გაეღიმა. - შენ მე გიყვარვარ, იცოდი? წამებში გამოვფხიზლდი. განგაშის სიგნალი ატეხა

ჩემპიონი (ნაწილი 17)

მარიამი კართან გაშეშებული იდგა რამდენიმე წამი, ჯერ კიდევ ვერ გაეგო, რა მოხდა ისე უცებ, რომ ირაკლის სიტყვაც არ უთქვამს და წავიდა. საწოლი არეული იყო, ტელევიზორში თამაშის ხმა ჩუმად ისმოდა, მაგრამ ეს ყველაფერი ახლა უცნაურად ცარიელი ჩანდა.

გზა შენამდე (თავი მესამე)

- შენ ეცადე რაც შეიძლება მალე გაარკვიო, მთავარია იპოვნო. მე დღეს სვანეთში მივდივარ, ხომ იცი ნანა დეიდა გარდაიცვალა, მაგრამ ორ დღეში აქ ვიქნები. - ძმაო, სულ გაგიჟებულხარ. სიყვარული თუ დაგაკარგინებდა თავს თორე ისე შენ ასეთ სისულელეებს არასოდეს

,,ისევ აყვავდება იასამანი'' (პირველი ნაწილი)

როდესაც თბილისში,იასამნების სურნელი,მტვრის, სისხლის, ტყვიის და დენთის სუნს შეერია და ირვლივ ყველას თავბრუ დაახვია,ნათიას მშობლებმა მისი,სოფლად გაგზავნის გადაწყვეტილება მიიღეს. თბილისში სამოქალაქო ომი მძვინვარებდა.

მებაღე - თავი 33

მოპირდაპირე მხარეს, შავ მანქანას მიყრდნობილი იოანე მომლოდინედ როგორ იდგა. ხელები ჯიბეებში ჩაეწყო. მუქი პალტო ეცვა. უბრალოდ წინ იყურებოდა. მილენას ინსტიქტურად ნაბიჯი შეუჩერდა.-ჯანდაბა… -ჩუმად ამოთქვა. ერთი წამით იფიქრა, ვითომ ვერ შეამჩნია და ისე

ჩემპიონი (ნაწილი 16)

დილით ირაკლიმ პირველმა გაახილა თვალები, უფარდო ბინაში დილის სინათლე პირდაპირ შემოდიოდა და ოთახში იფანტებოდა, რამდენიმე წამი გაუნძრევლად იწვა, მერე გვერდით გაიხედა, საწოლი ცარიელი იყო, საბანი ოდნავ არეული, ბალიშზე მარიამის თმის სურნელი ისევ

"ჩვენს შორის ოთხი წელი" -თავი 1

გოგონა მათკენ მოდიოდა — მშვიდი ნაბიჯით, თავდაჯერებულად, თითქოს ზუსტად იცოდა, სად მიდიოდა და ვისთან. მუქი თმა მხრებზე ჰქონდა ჩამოშლილი, სახეზე კი ისეთი ღიმილი, რომელიც ერთდროულად თბილიც იყო და დაკვირვებულიც.

მანათობელი გრძნობა - თავი 20

- ჩვენ... - ლიკა. - ხელი გავუწოდე ჩამოსართმევად. - მზერა აერია. ალბათ ყველაფერს ელოდა, ამის გარდა. მერე თვითონაც გაიღიმა. ოღონდ იმ ღიმილით, რომელსაც ადამიანები თავდაცვისთვის იყენებენ. თამაში იყო თუ არა, არც მე ვიცოდი, მაგრამ აჰყვა. - დემეტრე. -

ნათელიბნელში ( სრულად )

— ხომ იცი, რომ იმედი არ უნდა დაკარგო? დარწმუნებული ვარ, ყველაფერი კარგად იქნება და ელენეს ვიპოვით. — რა კარგია, რომ მყავხარ, — ჩუმად თქვა კაცმა, მკრთალად გაიღიმა და ნიას ხელზე აკოცა. მთელი გზა დაძაბული მართავდა. შიში იპყრობდა, რომ ცუდ ამბავს

ჩემი პირადი მცველი 8

იგრძნო ალექსანდრემ ეს წამი…იგრძნო და სათავისოდ გამოიყენა.წამში გოგოს ყელზე გადაინაცვლა მისმა ხელებმა და იქ გაჩერდა რამდენიმე წამს…მისი მზერა კი მოწყდა ანც თვალებს,რომლებიც ასე აგიჟებდნენ…