იისფერია შემოღამება

იისფერია შემოღამება და თრთის წყვდიადი ნაფერადები. სადღაც ეული ტოკავს ამება დნება ყინული ყინულს ნადები.

სევდას

შემძრა მძიმე თოვლის გროვამ შეუდრეკელ მასად ის დევს. მე მომიცვა თითქოს გლოვამ. სევდას გლოვა უკან მისდევს. უფერულმა ზეცამ შემძრა, სიკვდილის ზარს უფრო ჰგავს ის. ეს გრძნობები სადღაც შეძვრა,ერთის კვდომა ხომ სხვას გაზრდის.მე ღრუბელმა შემიწირა, მომიგროვა

ჩვენ

ხელი ჩაკიდე ძველ მოგონებას, მინდა ისუნთქო ძველი ჰაერი, იმ სუნამოს სუნს

ჩემი მელანქოლია

მელანქოლია ჩემი, მე ხომ სიკვდილი მინდა. მგონია თითქოს ვკვდები, სიცოცხლე შემიშინდა. ჩემი სიცოცხლის სევდა, ჩემთვის ხსნა არის ტკბილი. მე თავად სევდა მწერდა, სიცოცხლით ვარ დასვრილი. მე მაქვს თანმდევი გრძნობა, ამ გრძნობის სიყვარული. თან მდევს სევდის

არ შემეჩვიო

“არ შემეჩვიო ღმერთზე უფრო შორივარ შენთვის”

მუზა

მე იქ მიწაშც მომივა მუზა და ისევ ისე გავრითმავ სიტყვებს. იქ გარინდებულ ცივ სამარეში მე მივეცემი ჩემს ჩვეულ ფიქრებს.

წამო...

ნაზი კოცნებით დაგახვევ თავბრუს და მზის ჩასვლისას გიმღერებ რამეს...

რა მჭირს

ის თუ რა მჭირს საშინელ დღეს, სულ არავინ ეს არ იცით, მე და ჩემი მეორე მე ამას საშინლად განვიცდით. ის თუ ჩემში დღეს რა ხდება, ამას ვერვინ ვერ მიხვდება, რადგან ამ საშინელებას ვერ იფიქრებს, ვერ მიწვდება. ის თუ მე რა დამემართა არის ძლიერ მწარე სევდა,

გეფიცები მართლაც შეგიყვარდები

ცხოვრება რომ დიდხანს არა გრძელდება. რომ იცოდე როგორ მომენატრები გეფიცები მართლაც შეგიყვარდები

თურმე

თურმე ოცნება ოცნებას ლევდა დაწაფებული ხვრეპდა უთასოდ. თურმე ცხოვრება სინდის ყიდიდა ხარკზე გადაცვლით განა უფასოდ.