როგორ დაგივიწყო?

ჩემი არა ხარ მაინც მიყვარხარ მე ვერ გივიწყებ გოგოვ დილით და ღამით ჩემი ფიქრი ხარ და დაგივიწყო როგორრა დამავიწყებს შენს ლამაზ ღიმილს დამივიწყეო რო მთხოვ მე უშენობა მანდომებს ტირილს შენთან მინდება ბოლოს

უიმედოდ მიყვარხარ

გადაიწურა ყველა იმედი, დამტოვა მარტო ალბათ სხვა უყვარს და ალბათ არ სურს ეს ცეცხლი ფართო მე კი მივდივარ, მაგრამ სიკვდილსაც კი არ სურს ჩემთან ჩემი ცხოვრება მხოლოდ წერაა, წარდგენა ღმერთთან

წინ ულმობელი, თეთრი ზამთარია!

ახლა, როცა შენგან წასულს ძველი ოცნებები ფიქრში ამრევია, ერთად-ერთი რამე, რაც კი ქვეყნად მახსოვს მწვანე, ბინდწაკრული შენი თვალებია.

თოვს

გარეთ თოვს და ვუცქერ თოვლის ფანტელებს სილამაზეს მაღლიდან რომ მოდის ეს თოვლი ხომ მე ჩემ სატრფოს მახსენებს მეღირსება ნეტავ ის მე როდის

როცა ფიქრებში უშენობამ ხელი დამრია

და ალბათ, ერთხელ მივაკითხავ მტვრიან თაროებს მეხსიერების მივიწყებულ (გამქრალ) კუთხეში ან ნაღვლიანი მზერით გავცვლი უცვლელ პირობებს, რომ აღარავის მოვეჩვენო ისევ უხეში, მაგრამ ყალბია უსახელო გრძნობების დევნა, ფიქრებს გადააქვთ ოცნებებში ეჭვთა დუმილი,

ცოტა.. ო, ძლიერ ცოტა დარჩა...

ცოტა.. ო, ძლიერ ცოტა დარჩა ჭეშმარიტებას, რომ გაიაროს ცხოვრებიდან გზა დიდ მითამდი.. ცოტაღა დამრჩა და ნუ ჩათვლით გადამეტებად, რომ ბოლო კარის მიხურვამდეც ძლიერ მიყვარდით..

თვალებს უჩვეულო სევდა მოეძალათ...

თვალებს უჩვეულო სევდა მოეძალა,ღაწვებს ვეფერები დანამულს.შენი ჭრილობისთვის მსურდა მომეარა,მიწას მივაბიჯებ დანაღმულს.გარეთ სიბნელეა,გზები ამერია, გული დაიწრიტა სისხლისგან.ყველგან სიცივეა,ყველგან სისველეა,უკვე ხედვა მიჭირს ნისლისგან.

სიყვარულით სავსე სიზმარი

ღამე ფიქრები მონატრება სიტყვები,სინთეზი იქმნება იწყება მოქმედება..,ისევ ვიძირები უსაზღვრო რითმბში ცხოვრება ჩაივლის შენზე ფიქრებში,აი ვიგრძენი ტკივილი მწარე ისევ მიგძებნი გონების სიღმეში უკვე დავიბენი,ვერ ვახელ თვალებს ისევ

მე ამ ლექსს არ ვუწერ ზამთარს

მე ამ ლექსს არ ვუწერ ზამთარს, რომელსაც აკლია სიცივე და არ ვუწერ ტყის ველურ მარწყვს და არ ვუწერ თოკზე გაკიდულ ტანსაცმელს

როგორც დავღამდი, ისე გავთენდი...

ჩავუდე თავი მშობელს მუხლებში, და ვქვითინებდი დიდ ხანს, დაღლამდი, მე ძველბრიტანულ, კელტურ მუხებში, როგორც ლეგენდა, მაშინ დავღამდი...