*ერთხელ კახეთში*(ხალხური)

დღისით მზე იყო კახეთში ხალხი ითბობდა ხელებსა გაუმაძღარი ჩიტები ირგვლივ ითვლიდა ფერებსა

* * *

დამამშვიდებდა ძველისძველი ტაძრები ტყეში, მწვანე ველებზე გაჭიმული ცისფერი ზვრები, დავხუჭავ თვალებს, დავიწყებულს დავეძებ სურნელს, უღვინოდ ვთვრები...

*წუთისოფელი*

დღემდე უფალი რაღაცას ნატრობდა სინათლე სურვილლს იმ წამსვე ახშობდა, სანთელი გულთბილად რაღაცას ამბობდა როდესაც,სასმელი სიჩქარით მათრობდა,

ილუზია

- მიწიდან ზეცამდე ამსკდარი გოდებით, ქუჩიდან ქუჩამდე ნათრევი იმედით, მხოლოდ არსებობით და არა ცხოვრებით, შევწუხდი და ასეთ დასკვნამდე მივედი...

8 ოქტომბერი ბინა 13

ქათქათა ბათუმს ტრაგედიის ცრემლი აშავებს. ვიღაც ათეთრებს შავ პროექტებს ვიღაც აშავებს. არავინ ფიქრობს რა მოყვება მათ ცუდ ქმედებას. იმედი მაქვს რომ კვლავ ქალაქი არ აცრემლდება.

ყოფნა?.. არ ყოფნა?

მოვიკლა თავი? რახანია ამაზე ვფიქრობ...

*შენ*

შენზე ოცნებას ვნატრობ შენი თვალები მხიბლავს, შენი ტუჩები მათრობს შენი ფერება მინდა,

წვიმიანი ღამე

ეს თქეში წვიმაც მისსას არიშლის, მაშ მოდი ვწეროთ ჩვენ აწ ლექსები. დღის სინათლეზე თუ ვერ გიხილავ, ღამით სიზმრებში გეალერსები.

სვანეთი

სვანეთია კუთხე ერთი ლამაზი და მშვენიერი განთქმულია ჰაერითა, მისი კოხტა ბუნებითო მისი მთები და მდინარე ამშვენებს არემარესო ტრადიციების მცველი არის მისი დიდი კოშკებიო

*ზნეობა*

შენი ყურებით გონებას ვკარგავ სულში ვიგროვებ ათასგვარ ნაგავს, ეხ,რა ძნელია ცხოვრების მართვა როდესასც,გული სულიდან გაგაქვს,