შესვლა
რეგისტრაცია
რეკლამა
ნაკვალევი (9-10 თავები)
ისტორია / ანა მურაჩაშვილი

ნაკვალევი (9-10 თავები)

17-11-2015, 00:43
ავტორი
2 259
6
+
თბილისში ჩემი დაბრუნების შესახებ მალევე გაიგეს. შინაურები თუ გარეულები სანახავად მოდიოდნენ. რამდენიმე დღე ჩემს ოჯახში სუფრა იყო გაშლილი. უკვე მაღიზიანებდა ამდენი ხელოვნური სახის დანახვა. ჩემთვის ყველაზე ძვირფასი ადამიანები არ ჩანდნენ. აღარ მყავდა
ნაკვალევი (7-8 თავები)
ისტორია / ანა მურაჩაშვილი

ნაკვალევი (7-8 თავები)

16-11-2015, 00:05
ავტორი
2 662
4
+
მეშვიდე თავი ადრე დისტანციური ურთიერთობის, მით უმეტეს სიყვარულის არ მჯეროდა. ახლა? ტკივილამდე მენატრებოდა. ვინმეს რომ ეთქვა, შენი გრძნობები არარეალურია და სალომეს არ უყვარხარო, ჩემი ხელით გავისტუმრებდი იმ ქვეყნად. სასტიკი ვიყავი? ალბათ, ან უბრალოდ
ნათელი წერტილი (18 -19 თავები)
ისტორია / ანა მურაჩაშვილი

ნათელი წერტილი (18 -19 თავები)

24-10-2015, 12:13
ავტორი
2 230
1
+
დათუნას დიდი მონდომებით ელოდნენ ჯიდაში. საკარნავალოდ მორთული დარბაზები. ბევრი ბუშტები, თავი არაბულ ზღაპარში მეგონა. ოჩოფეხებზე შემხტარი ჟონგლიორები, თოკზე მოსიარულე კასკადიორებით.
ნათელი წერტილი (14 -15 თავები)
ისტორია / ანა მურაჩაშვილი

ნათელი წერტილი (14 -15 თავები)

21-10-2015, 09:52
ავტორი
2 446
1
+
მაია საქმეში მალე ჩაერთო, მისი ანალიტიკური გონება სწრაფად ჩაწვდა სიტუაციის არსს. საინტერესო ობექტების სანახავად მუსტაფასთან ერთად დადიოდა. ცოტა არ იყოს ვღელავდი ამ გასვლების გამო. ირგვლივ ათასი დანაღმული ადგილი იყო. მეშინოდა ხიფათი არ შემთხვეოდა.
უკუნეთს უხდება რითმა ( მერვე და მეცხრე თავები)
ისტორია

უკუნეთს უხდება რითმა ( მერვე და მეცხრე თავები)

6-08-2015, 20:11
ავტორი
1 139
0
+
ავტომობილმა სიჩქარეს უმატა, სუნთქვა შემეკრა, თითქოს ყელში მომებჯინა მთელი ცხოვრების ამაოება და სულ წამით, რამოდენიმე წამით ჩემს წინ სინათლემ გაიელვა. მხოლოდ წამი გახდა საკმარისი, რომ თვალწინ დამდგომოდა ჩემი თითქმის სიკვდილი, ჩემი რაღაც, ფერადი
უკუნეთს უხდება რითმა (მეექვსე და მეშვიდე თავები)
ისტორია

უკუნეთს უხდება რითმა (მეექვსე და მეშვიდე თავები)

17-07-2015, 08:42
ავტორი
1 099
0
+
-იცი, სანდრო მე არ მახსოვდა... -ვიცი, არც მე. დილით შემახსენა დედაჩემმა. ცოტა ხნით ორივე გავჩუმდით. უხერხული სიჩუმე იყო, მასთან თავს კი არასდროს ვგრძნობდი უხერხულად, თითქოს ჩემი სიბნელის ნაწილი იყო, არაფერი სხვა, არაფერი უცხო.