სიყვარულო მე'ცისარტყელები

სიყვარული? გრძნობა რომელიც ყველაფერს ცვლის, ყველა'ფერს, გრძნობა რომელიც ორ ადამიანს აკავშირებს ერთმანეთს, გრძნობა რომელსაც სიტყვებით ვერ გადმოსცემ, გრძნობა რომელსაც ყველაფერი შეუძლია, სიყვარული, ეს ისაა რაც ბევრს არ შეუძლია, ეს ისაა რასაც დაცვა

შენ მე დილიგიტით(სიყვარულით დამაავადე (მეხუთე თავი)

ორი საათი გავიდა რაც ირაკლი ჩემი ოთახიდან გავიდა.მას კიდევ არ აუხსნია ყოველივე ეს რას ნიშნავს.არა არ შეიძლება ასე ადგე და ადამიანს აკოცო.ამ ყველაფერს რაღაც ახსნა უნდა ქონდეს.მაგრამ რა ახსნა?ამ ფიქრებში ვიყავი როდესაც ტელეფონზე მესიჯი მომივიდა.ვინ

მე არ დამისრულებია...(IX თავი)

ბინაში შესულს ისეთი სანახაობა დამხვდა, რომ ბოლო ხმაზე ხარხარი მომინდა. ფქვილში ამოსვრილი ნია, გაბრიელი, ზურა და ნიკა იმდენად სასაცილოდ ახვევდნენ ხინკალს, რომ შეუძლებელი იყო სიცილის შეკავება. გაბრიელს პერანგის მკლავები შეხსნილი და აკეცილი ჰქონდა,

,,მე მაინც მოვალ"

დედამიწა რომ დაიქცეს მე მაინც მოვალ, სულ რომ იწვიმოს, სულ რომ ითოვოს მაინც წამოვალ, გზა რომ გაქრეს არ დავფიქრედები მე ფრთებს შევისხამ სწრაფი სიჩქარით შენს სიახლოვეს გულში

მე და შთაგონება

მხოლოდ მოგონება შემრჩა სამახსოვროდ აღარც სითბო შენი და არც შენი მზერა, მინდა შენი სუნთქვა სულში შევინახო მაგრამ არ გამომდის, თითქოს მეურჩება.

შენ მე დილიგიტით(სიყვარულით) დამაავადე (მეოთხე თავი)

იმ ერთმა კოცნამ გაფუჭებულ ეშმაკის ბორბალზე ,ორი ადამიანის ცხოვრება თავდაყირა დააყენა.თავგზა აუბნია გოგონას რომელიც ფიქრობდა,რომ მისი პირველი სიყვარული უკვე დავიწყებული ქონდა.თუმცა ნათქვამია ნამდვილი სიყვარული ადამიანს მხოლოდ ერთხელ ეწვევაო.იქნებ ეს

შენ მე დელიგიტით (სიყვარულით) დამაავადე (მესამე თავი)

-დაჩი?აქ რა გინდა? -სალაპარაკო მაქვს შენთან მეუბნება წყნარად და შიგნით შემოდის.ოხ ჯანდაბა.ესღა მაკლდა. -სანდრო გაიცანი ეს ჩემი ძმაა დაჩი.ვეუბნები და ყალბ ღიმილს სახეზე ვიკრავ.

მე და შენი სექტემბერი

შემოდგომის ფოთოლცვენა ჩუმად იწყებს ქარვის ცეკვას და სექტემბის მზის სხივები სიყვარულით გემსგავსება, ლურჯად ნახატ სილამაზეს ზეცა ისე მოუხიბლავს, თეთრ რღუბლებში ჩიტის ფრენაც ზეთის ტილოს ემსგავსება.

მე არ დამისრულებია...(VIII თავი)

გაშტერებული ვუყურებდი კართან მდგარ გაბრიელს, რომელსაც თაიგული ეჭირა ხელში. თავზე ხელს ნერვიულად ისვამდა და დაბნეული თვალებით შემომცქეროდა. -აქ რას აკეთებ?_ვკითხე გონს მოსულმა და მზერა გავუსწორე. -უბრალოდ მოვედი._დაბნეულმა მითხრა. -და რატომ? -ისე

ვგრძნობ! მე ცოცხალი ვარ

ვგრძნობ სითბოს,ჩემივე სისხლძარღვებიდან გამოქცეულს და მერე მცივა გაყინული სისხლის სიახლოვეს... იების სუნს ვგრძნობ მიტოვებულ სასაფლაოზე და თითქმის ყოველი აგვისტოს ბოლოს თოვლის სუნს ვგრძნობ.(არ მიყვარს თოვლი )