მთვარე და ატმები

_მუსიკის ხმა გესმის? _არა. _არა?! კარგად დააკვირდი, ბლუზს უკრავს მგონი ვიღაც. _ბლუზს? გიყვარს ბლუზი? დღეს ხომ მაგას აღარავინ უსმენს.

მთვარე

სიზმრად არ ენატრებიო არაო, არა… მთვარე მიმტკიცებს…. მე კი არ ვნებდები, მე შენ მზეს გადარებ, დილით ამომავალს, მე შენ გელოდები….. როდის გათენდები. როცა ღამენათევს სხივებით გამაღვიძებ,, თვალებს გამიხელ და მეტყვი რომ აქ ხარ, ალბათ დავიჯერებ, რომ ეს

მთვარე გამიგებს

ისევ ვერ გიმხელ როგორ მიყვარხარ, ისევ ვერ ვამბობ და ვერ გადმოგცემ, მაგრამ როგორ მსურს ნეტავ იცოდე ამ ტკივილს მხოლოდ ყვირილით ვშველოდე. შენ არც კი იცი და ვერც კი იგრძნობ

მთვარე

სასიყვარულო ლექსი "მთვარე' ჩემი კიდევ ერთი ლექსი რომელიც დავუწერე ჩემს უსაყვარლეს ადამიანს ჩემი ცხოვრების აზრს ქეთი ქავჟარაძეს ვზივარ და ჩვენზე ვუყვები მთვარეს რომ ბედს სხვადასხვა მხარეს მივყავართ მოდი ჩემთან და მითხარი რამე

ლურჯი მთვარე 13 თავი (დასასრული)

- რა გაცინებს? - მეც გამეცინა მის სიცილზე. ირაკლი ჩემკენ გადმოიხრა და თმებიდან ფოთლები მომაცილა. - შემოდგომის დედოფალს გავხარ. - მე შენი დედოფლობა მინდა. - მერედა არ ხარ? - გამიღიმა და ჩემი ხელები გამოაძვრინა პლედიდან. თვალებში მიყურებდა და იღიმოდა.

ლურჯი მთვარე 12 თავი

- გითხარი, მედალიონში ჩემი გული ჩავდე-მეთქი და მხოლოდ ლოყაზე მკოცნი? - ხელი გულზე მიიდო და გაკვირვებით აწია წარბები. - გული ჩადეეე? - ახლოს მივიწიე და ხელი მკერდზე დავადე. - აბა გული რატომ გიცემს? ორივეს გაგვეცინა, მაჯაში ხელი ჩამავლო და გულზე

ლურჯი მთვარე 11თავი

ვიწექით ასე ჩაბნელებულ ოთახში,რომელსაც აივნიდან შემოსული ლამპიონის შუქი ანათევდა,ვიწექით მუსიკით,სუნთქვით და ერთმანეთით სავსე ოთახში,სადაც ის იყო ირაკლი და მე არ ვიცოდი ვინ ვიყავი.

ლურჯი მთვარე 10 თავი

- როგორ ხარ? - მზრუნველი, თბილი ხმით მკითხა და უფრო ახლოს მოიწია. - კარგად. - ჩავიჩურჩულე და გამამხნევებლად გავუღიმე. - ცუდად მოგექეცი, მაგრამ არ მინდა ნანობდე. - ჩემი ხელები თავისაში მოიქცია და თვალებში ჩამხედა. - არაკაცივით ვერ მოვიქცევი და ვერ

ლურჯი მთვარე 9 თავი

- ესე იგი, შენ ჩემს გამო იბრძვიი? - საშინელი, ცინიკური ხმა ამოუშვა ყელიდან და ორივე ხელით მეცა. გამეტებით, მთელი უხეშობით მკოცნიდა, უტიფრად, საზიზღრად მიფათურებდა ხელებს. მაშიშვლებდა, ვგრძნობდი როგორი ჟინით ცდილობდა რამე დაეშავებინა, ტკივილი

ლურჯი მთვარე 8 თავი

უაზროდ, ანგარიშმიუცემლად დააცოცებდა ტუჩებს ყელსა და ლავიწზე, თითებით თმებზე მექაჩებოდა, მტკიოდა, უსაშველოდ მაგრამ უფრო სულიერად. - არა, არა… - კი, ირაკლი კი. - შევაგულიანე უკვე ატირებულმა. - როგორ შეგიძლია... როგორ შეგიძლია... - ბუტბუტებდა