მიწის ყივილი - თავი IV

მატილდამ ალამბარების სახლი ისე დატოვა, თითქოს უკან აღარასდროს უნდა დაბრუნებულიყო — და მაინც, ყოველი ნაბიჯი მის გულში ეკლებად რჩებოდა. მძიმე ხის კარი უხმოდ დაიხურა მის უკან, მაგრამ იმ კარს თან მოჰყვა ყველაფერი, რაც აქ დატოვა: სიყვარული, იმედი,

მიწის ყივილი - თავი III

მაღალმთიანი აჭარის ღამე სხვანაირია. აქ სიბნელე უბრალოდ სინათლის არყოფნა არ არის — ის სუნთქავს, გისმენს, გითვალთვალებს. ქარი მთებს შორის დადიოდა და სასტუმროს ძველ კედლებს ეჯახებოდა, თითქოს გაფრთხილებას ცდილობდა.

მიწის ყივილი - თავი II

დემეტრე ალამბარი მაღალმთიან აჭარაში დაბრუნდა ისე, თითქოს საკუთარ ბავშვობაში , მაგრამ ბავშვობა აქ აღარ დახვდა. გზას, რომელიც ოდესღაც თავისუფლებას ჰგავდა, ახლა მძიმე ვალდებულების სუნი ასდიოდა.

მიწის ყივილი - თავი I

დემეტრე ალამბარი ოცდაშვიდი წლისაა, მაგრამ მის თვალებში შეიძლება საუკუნის სიმძიმე იკითხებოდეს. მაღალმთიანი აჭარის მთების მკაცრ პირობებში გაზრდილი სახე — გამოძერწილი ცხვირი, გრძელი წამწამები...

ცა მიწის ქვეშ

ზამთრის სუსხიანი დღეა,მატარებელი სწრაფი სვლით მიდის ლონდონისკენ.

ნუ მეთამაშები.! (თავი 12)

-ყველაფერი კი არ უნდა ილაპარაკო ძმაო. -ბაკალი მაგიდაზე დადო და მიწის თხილს დაწვდა. -საოცრებააა ისე უცებ გამომეცხადა სამსახურში. -მე კი არა შენ გამომეცხადე. -შევუსწორე.-გეყოთ ჩემზე ლაპარაკი .

მიწის ქვეშ ფეთქავ ქეთელაურო

„აკეთე ის რაც შენ გინდა, თუ ნებას მოგცემს უფალი.. იფრინე სივრცის გადაღმა იყავი თავისუფალი“ „ჯონ... შენ წაიყვანე არა? შენ წაიყვანე ხომ ასეა? გამეცი ხმა.. რატომ არ მპასუხობ? დავიჯერო თავს დამნაშავედ თვლი?. არა ვერ დავიჯერებ.. ამაზე მაშინ უნდა გეფიქრა

სხეული- მიწის ლეშია.

მინდა ისეთი რამ დავწეროთ რაც არ გვითქვია იცით ჩვენი სხეული ტკივილს განიცდის და ბინძურია იგი ბევრი რამ ცუდი რამე გვიქნია სხეული- მიწის ლეშია.

მე არც ზეცის და არც მიწის შვილი ვარ

მე არც მიწის და არც ზეცის შვილი ვარ მე უფრო სხვაფერი სამყაროს გმირი ვარ, გადარეული და მთლად ეული... ასევე სხვგვარი ფიქრებიც კი მიყვარს!