ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (3)

-უცხო ნომრიდან გამაფრთხილებელი შეტყობინებები მომდის ბექაზე.. უკვე კარებთან იყო რომ ვუთხარი, ორ წამში კი ისევ მაგიდასთან იჯდა -რას ქვია გამაფრთხილებელი შეტყობინებები? -გუშინ მომწეერა გაფრთხილებ ბექასგან ტავი შორს დაიჭირე თორემ მერე გვიანი იქნებაო და

ნუთუ ბედნიერება მართლა არსებობს?! (1,2)

ოცდაათჯერ მაინც მექნება ესემსი გადაკითხული, თუმცა ვერანაირ დასკვნამდე ვერ მივდივარ ვინ შეიძლება იყოს... გადავწყვიტე დამერეკა.. ერთი ზარი, ორი, სამი... მაგრამ ყურმილს არავინ იღებს ნერვებაშლილმა ტელეფონი გვერდზე მოვისროლე და

წყევლა 18 (ნუთუ ისევ აქ არის?)

ენჯის დილით საწოლ ოთახში გაეღვიძა თვალები მოიფშვნიტა და თავი რამდენჯერმე გააქნია,მერე გაახსენდა სად იყო და ვისთან ერთად საწოლიდან სწრაფად წამოდგა და სკამზე მჯდარი ჩაძინებული ლუკასი დაინახა როგორ მოსწონდა მისი ყურადღება ენჯის და როგორ

ნუთუ,კვლავ მარტო დაეხეტები?

ზიხარ გრძელ სკამზე,უყურებ ზეცას, შიშველ ცას ხედავ და კვლავ იღიმი. ვინ გახსენდება?ვინ გიყვარდება?- მითხარი მიდი,ბაგე გახსენი. ნუთუ,კვლავ მარტო დაეხეტები? კვლავ მაწანწალა,დაგარქვა ხალხმა?

ნუთუ მართლა ასეთი ხარ...? (2)

კი თქვა ვინ იცის შეიძლება ხვალაც გავთხოვდეო მაგრამ რას წარმოიდგენდა მართლა თუ გათხოვდებოდაა??? არა ეს სრულიად არ წარმოედგინაა... ოხ გადამეტებულ სასმელს რა ვუთხარი თორემ ახლა სხვისი მკვლავების ნაცვლად თავის საწოლში იქნებოდა მოკალათებული საქორწინო

ნუთუ მართლა ასეთი ხარ...? (1)

-გამარჯობათ მეგობრები ეს გადაცემა სხვა რაკურსიააააა!!!-დარბაზში მქუხარე აპლოდისმენტები გაისმა... და წამყვანმაც გააგრძელა.-ალბათ იცით რომ ჩვენს გადაცემაში ყველაზე არაორდინალური კითხვები ისმევა: არაორდინალური, თამამი , ირონიულიი და ა.შ... ბევრი რომ არ

ნუთუ შემიყვარდა?!- კი შემიყვარდა( 1 თავი)

და როდისაც იხსენებ როდის დაიწყო ეს ყველაფერი, აცნობიერებ რომ ეს იმაზე უფრო ადრე დაიწყო ვიდრე გეგონა, ბევრად უფრო ადრე და ამ მომენტში ხვდები, რომ ზოგიერთი რამ ცხოვრებაში ერთხელ ხდება.. არა აქვს მნიშვნელობა რამდენად ეცდები ამ გრძნობის დაბრუნებას, შენ

ნუთუ ყველაფერი ასე უნდა დამთავრდეს?!(I თავი)

წვიმიანი დღე იყო, ძილის ამინდს რომ ეძახიან, მაგრამ პარიზის ქუჩებში ხალხს რა დალევს. ტურისტები, მოქალაქეები, აქეთ-იქით დადიოდნენ, ათასგვარ სახეს ნახავდით, მოწყენილს, ნაღვლიანს, მაგრამ ამ ათასგვარი რასის ხალხში უდაოდ შეამჩნევდით ერთ უმშვენიერეს

ნუთუ შემიყვარდა?!- კი შემიყვარდა

ადამიანი უნიკალური არსებაა, ის ეგუება ყველაფერს ტკივილს რომელიც მშობლების დაკარგვითაა გამოწვეული, მე ანა კალანდაძე ვარ 20 წლის მშობლები 2 წლის წინ გარდამეცვალნენ 13 ივნისის ტრაგედიის დროს როდესაც ჩვენი სახლი წყალმა წაიღო, იმ დღეს ბევრი ადამიანი

ნუთუ ყველაფერი ასე უნდა დამთავრდეს?!(I თავი)

გადავწყვიტე მოთხრობა დამეწერა, ვნახოთ რა გამოვიდა. საერთოდ მოთხრობებს არ ვწერ მაგრამ, ეს მოთხრობა ასეა თუ ისეა საინტერესოა(შეიძლება სხვა მოთხრობა ან წიგნი გაგახსენდეთ მისი კითხვისას) მოკლედ ეს მოთხრობა ეხება ერთ გოგონას რომელიც გულგატეხილი უცბად